Linda Hayes: 6 (de fade out is weer om je te bescheuren)
Art Tatum: 4 (mij te melig)

Linda Hayes: andere (orginele/andere) versie gehoord, zonder foute fade-out..
En cijfer duw ik iets omhoog; van 6 naar 6.7

5

84. Linda Hayes - Take Me Back (1954)Knap om die link te leggen. Ik hoor wel een beetje wat je bedoelt, zij het dat dat nummer een stukje trager is. Althans, de gruwelijk krakerige versie die ik zojuist heb geluisterd op YT.

Enfin, een heerlijke stem, fijne soulvolle bluessfeer, maar het mist net die bite/touch om er écht enthousiast van te raken. En jezus ja, die fade-out. Holymoly... dat kost weer punten. Als we een spelletje doen met een lijst van beroerde fade-outs, dan gaat deze rechtstreeks door naar de finale.
MAAARRRRRR.... dat lag aan de clip, zie ik nu. Deze versie heeft wel een normaal slot, het tempo is iéts hoger én het geluid is een stuk beter.

Verloren punten zijn weer meer dan terugverdiend.
7,5

85. Art Tatum - Tea for Two (1933)
Neuzeldeneuzeldeneuzeldeneuzel.
En zo kan je nog minuten-, uren-, dagenlang doorgaan met generieke pianobegeleiding van een stomme slapstickfilm met B-acteurs.
Echter, de geluidsfilm deed al in 1927 zijn definitieve intrede en de stomme film verdween begin jaren 30. Dus Art was zelfs in 1933 al achterhaalde ouwe meuk.
4

4

6,5

Oklahoma: omdat het zo perfect bij de filmbeelden past: 6,3

Frank Ifield: vond het vroeger als jongetje bij Lovesick Blues op de radio altijd heerlijk om die hoge falset uithalen te imiteren. Heb voor de rest niet zoveel met Frank. Voor deze : 5,5

Linda Hayes: Hou van dit soort R&B en van haar stem, ook deze is fraai : 7,7

Art Tatum - Tea for two : Geniale pianist maar simpelweg niet mijn cup of tea : 5

6

Voor mij is T42 onlosmakelijk verbonden met de gelijknamige film uit 1950 met Doris Day en (daar is ie weer) Gordon MacRae, maar dan luister ik toch liever naar de curieuze capriolen die Art Tatum op zijn piano uithaalt. Een 7.

Virtuoos en allesbehalve generiek pianospel van een compositie die meer met musical dan met slapstick gelinkt kan worden. Heeft het scherpe randjes? Nou nee, maar dat hoeft ook niet altijd.

7,0

Terug van vakantie, een laatste setje inhalen.

80. Gid Tanner and His Skillet Lickers with Riley Puckett and Clayton McMichen - Liberty (1928) : 7

81. The Yardbirds - Evil Hearted You (1965) : 6,5

82. Oklahoma! - Oh, What a Beautiful Mornin' (1955) : 6

83. Frank Ifield - Confessin' (That I Love You) (1963) : 6

84. Linda Hayes - Take Me Back (1954) : 7

85. Art Tatum - Tea for Two (1933) : 5

6,3

Lekker Kees-Jan, het vakantieseizoen breekt weer langzaam aan. Op reis geweest? Welkom terug in ieder geval!

5.7

5,5

7

5

5,64 voor Art Tatum - Tea for Two en daarmee staat die song op plek 79.

86. Jerry Lee Lewis - Wild One (1958)



Afkomstig van het album: Jerry Lee Lewis – Rockin' And Free (Previously Unissued Sun Sessions) (1974)

U vroeg om rock'n'roll? U krijgt rock'n'roll. R&R zoals het bedoeld is: energiek, pompend, snel, opzwepend en gespeeld door een knettergekke losgeslagen mafklapper. 

Jerry Lee deed alles wat verboden was; van heul veul drugs en alcohol gebruiken tot trouwen met een minderjarig familielid (ze was 13) en van in vechtpartijen belanden tot piano's in de fik steken tijdens live concerten. Lewis is de belichaming van de rock'n'roll levensstijl, iets waar velen na hem zich aan probeerden te spiegelen. Gelukkig maakte hij ook nog heel erg fijne muziek. Zoals deze song uit de 50s, die pas in 1974 voor het eerst werd vrijgegeven.

8,5

8,7

7

Volgens mij ken ik dit in een latere versie, wellicht van iggy Pop? Maar de nietsontziende rauwheid van Jerry Lee kan niet gauw geëvenaard worden. Een 7.

7.4

8

7.75

7,3

Prima nummer al is dat gedrum op een natte kartonnen doos wel wat jammer.

7,3

Dat was een cover van
Suzi Quatro - The Wild one (1974)

En JerryLL ....een 6.8

BoyOnHeavenHill zit daar goed teus. Iggy Pop coverde deze Wild One. Quatro zong The Wild One van Chapman & Chinn, een "original song" geïnspireerd op Wild One.

Oké wist ik niet.....nu wel

6,5