Aretha Franklin: 6,5
Leadbelly: 6,5
Rudy Vallée and His Connecticut Yankees: 6,0
Freddy Cannon: 7,0

7,4

Plek 77 met 7,07 voor Freddy Cannon - Betty Jean.

Daarmee heeft ook Betty haar 3 dagen van extra aandacht gehad. Terug naar random door de muziekgeschiedenis wandelen.

195. Tommy Dorsey - They All Laughed (1937)



Afkomstig van het album: n.v.t. Single only

Ginger Rogers en Fred Astaire schitteren in Shall We Dance (Film, 1937) waar dit nummer uit afkomstig is. We horen Edythe Wright als zangeres op deze Tommy Dorsey single.

Edythe en Tommy werkten veel samen en de dame viel in de smaak bij het publiek en bij de rest van de band. Dat wil zeggen: ze viel in de smaak tijdens de samenwerking. Elke poging een solocarrière te starten eindigde in mineur. Toen ze de Tommy Dorsey Orchestra verliet kwam ze al snel in de vergetelheid terecht. Richting het einde van de jaren 40 gaf ze het op en ze verliet de muziekindustrie. 

7,5

7,5

7,9

Hier met een playbackende en tapdansende Ginger (en Fredje) in beeld in een extra lange dans
Best aandoenlijk charmant als ik in een nostalgische, vintage mood ben.
6

5

Tommy Dorsey kan bij mij niet veel fout doen, en dit is ook weer een heerlijk slank en tegelijkertijd soepel swingend nummer, en aangezien ik ook altijd een zwak heb voor grappige rijmen als "They told Marconi / Wireless was a phony" scoort dit bij mij toch al gauw een 8.
        Hoe meer ik dit soort oude muziek hoor, hoe meer een belangrijk verschil met de top-40 vanaf zeg maar de jaren 50 mij opvalt: tegenwoordig zijn het vooral de zanger en de zangmelodie die verkocht moeten worden, dus krijg je vaak een intro van 10-15 seconden en daarna kiezen de zanger en zijn coupletten als "selling point" het ruime sop, maar vroeger was veel vaker het orkest de ster, dus dan krijg je eerst gedurende 40% van het nummer een swingend instrumentaal intro, daarna mag de zanger of zangeres even komen opdraven om zijn of haar 30% van het nummer vol te zingen, en daarna neemt het orkest het weer over om gedurende de laatste 30% een spetterende climax te verzorgen. Als het ware een heel andere opvatting van wat een liedje behelst en hoe het bij het publiek in de smaak zal vallen (met name door een veel grotere rol voor het instrumentale gedeelte). Of zie/hoor ik dit verkeerd?

6,0

Freddy Cannon-Betty Jean : dit nummer lijkt wel verdacht veel op 'No particular Place To Go' van Chuck Berry. Verder weinig op aan te merken : 7

Tom Dorsey : Was meteen verliefd op de stem van Edythe Wright toen ik dit hoorde. Die zingt 'n stuk beter dan Ginger Rogers, die op haar beurt waarschijnlijk wel 'n stuk beter kon dansen dan Edythe.
7,5

Absoluut! Alleen dan andersom. Chuck schreef zijn nummer pas twee jaar na Freddy. Maar goed, onze Chuck jatte dan ook alles wat los en vast hing.

Je omschrijft hier tevens een sterke overeenkomst tussen deze jaren 30-muziek en de extremere metal.

Aha, wist ik niet. Nou ja, beter goed gejat dan slecht verzonnen denk ik dan maar

195. Tommy Dorsey - They All Laughed (1937) : 6

Absoluut BoyOnHeavenHill, het orkest en de orkestleider waren de echte sterren. De zangers en zangeressen waren een leuk extraatje. Zeker op de oudere singles van de door mij zo geliefde "Crooners" staat ook ten alle tijden het orkest en de leider genoemd bij de uitvoerende van de song. Volledig terecht, het zijn vaak juist die arrangementen die zorgen voor de schitterende ervaring.

Zelf vind ik het prachtig om te zien in documentaires dat opnamestudio's werden ingericht voor volledige Orchestras. De zanger kwam er vaak bij in of een extra booth of midden in de kamer. Alles en iedereen speelt en zingt live waardoor de meeste singles uit die vervlogen tijden bijna liveregistraties zijn. Machtig. Wat een geluid moet dat ter plekke geweest zijn. Echt indrukwekkend.

Nou goed, die switch naar zangers en zangeressen hangt ook voor een groot deel samen met (hoe kan het ook anders) geld. Hoe meer er verdiend kan worden, hoe lager de kosten gehouden moeten worden. Het is een stuk gemakkelijk om één persoon aan te bieden dan een langdurige marketingcampagne voor een Orchestra op te zetten. Optredens gingen steeds verder, niet enkel meer binnen de eigen staatsgrens, en een platenlabel zag het ook niet meer zitten om 100 man te moeten vergoeden. Etc. etc. Uiteraard is het veranderende geluid, de alsmaar beter wordende techniek, de nieuwe maatschappij die rolmodellen nodig had om zich te kunnen afzetten ook allemaal heel belangrijk geweest voor de verandering, maar laten we eerlijk zijn; geld is de belangrijkste reden. Alles is marketing en bedrijfsvoering. Alles.

Dat in een notendop. We genieten gewoon lekker door van zowel deze echt oude oldies als van de (voor de oren van de meeste deelnemers) wat meer toegankelijkere singer-based songs van de late jaren 50 en jaren 60.

Kan ik meteen een bedankje doen voor jullie deelname. Erg fijn. Ik weet dat ik een volledig uitstervend ras ben die dit soort songs ook daadwerkelijk dagelijks luistert en in playlists heeft staan, en dat dit soort muziek voor MusicMeter eigenlijk niet interessant is. Het feit dat jullie toch lekker meedoen en aan de cijfers te zien er ook nog geregeld veel waardering voor hebben is echt super. Het moge duidelijk zijn dat de echte connaisseurs zich in dit topic bevinden .

Ben je nou belazerd Shaky, wíj moeten juist jóú bedanken voor de enorme aanvoer van liedjes en artiesten waar ík in ieder geval dikwijls nog nooit van heb gehoord. Ontzettend leuk om te ontdekken en in sommige gevallen ook op een lijstje te zetten om t.z.t. verder te gaan exploreren. Dus dank dank dank richting jóú!

7,25

7

6,4

Tommy Dorsey - They All Laughed belandt op de 101e plek met een gemiddelde van 6,83.

196. Ray Charles - Hallelujah I Love Her So (1956)



Afkomstig van het album: Ray Charles - Ray Charles (1957)

Tussen 1953 en 1957 scoorde Ray 15 top 10-hits op de R&B chart, waaronder 4 nummer 1-hits, maar geen enkel nummer wist de reguliere chart te halen. Geen enkele! Mess Around, I Got a Woman, Drown in My Own Tears; grote successen op de R&B chart --> 0 mainstream succes. Absurd. 

Het zou tot 1959 duren voordat hij eindelijk een echte hit te pakken had (plek 6 voor What'd I Say). Vreemd genoeg zou dat zijn enige wapenfeit zijn in de reguliere chart, hier en daar wat mini-hitjes niet meegerekend. 

Dit nummer bijvoorbeeld, dat bijna 300x officieel gecoverd werd en tot een van zijn grootste klassiekers gerekend wordt, wist ook geen tot weinig mainstream aandacht te creëren. Gelukkig maakt dat voor het appreciëren van de muziek geen drol uit, dus laten we lekker gaan swingen.

7,5

Brother Ray is één van die artiesten wiens genialiteit ik volmondig erken zonder dat ik echter door hem geraakt word. (Je zou zeggen dat het iets met blindheid te maken heeft, want hetzelfde geldt voor Stevie Wonder, maar dit terzijde.) Dit nummer ken ik in een (uiteraard gedragen) versie van de Righteous Brothers, en helaas doet die me meer dan deze uitvoering van Ray Charles. 6.

7,5

7,8

7.2

6,5

Dit dus. Ook namens mij!
Al zegt de naam Ray Charles me vaag wel iets.

Wat ik al op pagina 1 van dit spelletje schreef: zoiets als dit speelde ook in mijn hoofd om te doen, maar blij dat jij me voor was. Deze insteek is veel ruimer, breder, leuker. En genereert veel meer deelnemers dan de vage toestanden die ik in mijn hoofd haalde.

Ray doet het best relaxed charmant hier. 7,2

9,3

8,4