4,6

9,1

7,6

10

The Kinks - Lola (Live) 7,8
The Kinks - Lola 6,8
Sly & The Family Stone - Family Affair 8,0

7.3

4,5

Ze hebben veel tofs uitgebracht maar met deze heb ik nooit iets gehad, wel integendeel.

7

7,5

7,5

Beste Duran Duran nummer w.m.b.: 9,5

5,5

Duran Duran heeft veel betere (Girls on Film, Save a Prayer, Hungry Like the Wolf, eigenlijk alles van Rio, The Reflex, New Moon on Monday, Union of the Snake ...) en de (hoge) zang van Simon Le Bon komt niet uit de verf.

Ah, Wild Boys. Dat nummer heeft een speciale betekenis voor me. Ik heb daar een jaar of vijf geleden nog eens een heel wauwelverhaal aan gewijd op Facebook toen het in die bubbel populair was om je tien meest invloedrijke liedjes te delen. Ik kopieer 'em even, voor degenen die dat leuk vinden om te lezen.

1985: Eerste (en laatste) podiumervaring.
Het is begin 1985. ik ben net 12 jaar, en mijn desinteresse in muziek is inmiddels omgeslagen in een bloedfanatiek verzamelen. Iets waar ik tegenwoordig totaal geen last meer van heb. Maar mid jaren tachtig zette ik de wekker op vroeg, om maar zoveel als mogelijk Hilversum 3 te kunnen luisteren voordat de school begon. Uit school natuurlijk weer, maar alleen als er niet gevoetbald werd. Dat gebeurde zelden. Eerst in de woonkamer op de installatie van mijn ouders, maar even later had ik zelf een portable radiocassetterecordertje op mijn slaapkamer.

Eindeloos vaak heb ik op ‘REC’ gedrukt, om na tien tot twintig seconden weer op ‘STOP’ te drukken, omdat die dj zijn bloedirritante muil niet kon houden. Of omdat het een stom zeikliedje blijkt te zijn. En áls het wel een gaaf liedje is, hopen en bidden dat het einde van het liedje wordt gehaald voordat de dj door het outro heen zit te wauwelen. Vooral nummers die een beetje rocken vielen bij mij in de smaak. Zo begon ik de hele Top 40 uit mijn hoofd te leren en mijn cassettebandjesverzameling groeide gestaag. Alleen ferro bandjes van 90 minuten (TDK en Sony), want die waren verhoudingsgewijs veel goedkoper dan chrome en/of 60 minuten.
https://scontent.fgrq1-2.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/100623359_10208556610349144_8576593860937908224_n.jpg?stp=dst-jpg_s600x600_tt6&_nc_cat=104&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=-YDxGUBb9A4Q7kNvwHUDMdD&_nc_oc=AdmVd2Ag8iKkD7-2krBNvGvNfVsiaFaNo89Y5FcdFTN7j1s5okInlQVZrKOIqJfpyqY&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fgrq1-2.fna&_nc_gid=fd9k1f2YOV5A7T--E37hGg&oh=00_AfNY6MNo4dKtXwxbtGwlyuvHok3_ylaAxBF-zv7oPX8VwA&oe=6870CF7E
Rechts de bewuste cassetterecorder, maar wat doet die enge "vent" bij mij aan de muur links? Ik dacht nog zo dat ik altijd een kolerehekel had aan Culture Club. Bijgevoegde tekst is van mijn moeder en ontken ik tot op de dag van vandaag in alle toonaarden.

Ik zat inmiddels in de zesde klas (Groep 8 en behalve de eindmusical van Kapitein Bonkepoot, de schoolvakantie op Texel waar de stoere jongens de nachten meer bij de meisjes doorbrachten dan in de jongenszaal (ik dus niet), een boze Sinterklaas omdat ik de enige in de klas was die tegenover hem de “alternatieve” tekst van ‘Oh, kom er eens kijken..’ durfde te zingen (dus stoer was ik toch wel… of niet zo nozel?), was er ook een playback-act die ik me nog goed kan herinneren.

Met vijf jongens gingen we Duran Duran playbacken voor de weekafsluiting (of was het toch een weekopening?). We moesten alleen de rollen verdelen. Ik wilde wel zingen. Maar John Bakker ook. Ja, maar hallo? Het was mijn idee en ik heb het liedje van de radio opgenomen, dus ik vind dat ik het meeste recht heb. Nee, we kwamen er niet uit, dus we lieten een (vrouwelijke) jury bepalen. John en ik gingen auditie doen. Dit was natuurlijk je reinste doorgestoken kaart, want eerder dat schooljaar was mooiboy John al door de meisjes uitgekozen tot knapste jongen (en eindigde ik bij die wedstrijd op de laatste plaats). Kortom: John werd LeBon en ik moest genoegen nemen met een rol als gitarist. Ach, misschien wel net zo cool. En die gitarist, Andy Taylor, was de hardrocker in Duran Duran (al had ik toen geen idee), dus onbewust heeft dit ook zo moeten zijn.

Er moest dus een gitaar komen. Dagenlang heb ik op een zelf verzonnen ontwerp zitten broeden en deze getekend op een dikke plank en de gitaar uiteindelijk met bloed, zweet en veel kapot geragde ijzertjes eruit gefiguurzaagd. Met modelvliegtuigjesverf heb ik mijn gitaar legergroen geschilderd en langs de randen princepurplerain-paars (zo kwam die andere blauwe maandaghobby toch goed van pas). Zes stukken vliegertouw, een zwart geverfde melkflessendop voor de volumeregelaar en klaar! Zo jammer dat er geen foto's van die knutselvreugde gemaakt zijn.

Het playbackoptreden was op school een groot succes. In mijn herinnering joelde de hele school zich schor. Ik voelde me, met mijn onooglijke en veel te grote gitaar en zonnebril van mijn vader een stoere rockster, en brulde driftig ‘Wild Boys’ mee tijdens de refreinen. Ja, dit was misschien nog wel beter dan zanger zijn. Wij zongen niet alleen 'Wild Boys', wij wáren het. Werd hier de ambitiekiem gelegd voor een carrière als rockgitarist? Die kiem werd echter niet veel later in de kiem gesmoord.

We kregen na ons eclatant succes te horen dat er ook in het dorp een heuse playbackshow werd georganiseerd, met een echt podium en grote speakers, op het grasveld tegenover Bakkerij Tops. En of we daaraan mee wilde doen. Nou, het was zo’n succes op school, dan zal het vast ook vetgaaf zijn om dat voor “echt publiek” te doen.
Dat optreden is enigszins uit mijn geheugen verdwenen. Of heb ik geblokt. We waren namelijk onze nepinstrumenten vergeten (hoe was dat in vredesnaam mogelijk? Ik weet het niet meer), dus we stonden “geheel naakt” op het podium te luchtgitaren. Lang voordat airgitaren een ding werd. Daarbij waren we, met afstand, de oudste deelnemers. Wij waren een jaar of elf, twaalf, maar alle andere deelnemertjes waren een jaar of zes, zeven, hooguit acht. Dat schept andere verwachtingen.

Tevens was ik nog iets vergeten te zeggen tegen de geluidsman aan wie ik het cassettebandje gaf. Ik had het liedje opgenomen van de radio en het nummer heeft een vrij lange fade-out. Een outro dat natuurlijk niet wordt gedraaid zonder gewauwel van de dj. Dus terwijl wij ongemakkelijk en enorm onzeker stonden te airgitaren en te luchtdrummen, ver weg van het voormalige gevoel dat wij echte wild boys zijn, stopte het nummer ook nog eens heel abrupt met nog anderhalve woord van de DJ.

Die twee, drie seconden daarna waren voor mij het vonnis dat dit mijn eerste en tegelijk ook allerlaatste stage-optreden was, want: doodse stilte. Tot dat het publiek (in mijn beleving honderden mensen, in werkelijkheid waarschijnlijk enkele tientallen) zich realiseerde dat het afgelopen was en ze ons natuurlijk uit beleefdheid wel even moesten bedanken. Een laf applausje volgde en wij wisten niet hoe snel we moesten afdruipen naar onze ouders. Even later volgde de uitslag en waren we van de zeven deelnemende playbackacts als laatste geëindigd, verloren van allemaal zes- en zevenjarige kiddos.

Muziekmakers en muziekluisteraars: ik hield het wel bij het laatste. https://scontent.fgrq1-1.fna.fbcdn.net/v/t1.6435-9/101646278_10208556610029136_7796852504083300352_n.jpg?stp=dst-jpg_p417x417_tt6&_nc_cat=103&ccb=1-7&_nc_sid=127cfc&_nc_ohc=r6KO7XKQGzIQ7kNvwGVpUpZ&_nc_oc=AdlzqJjw1enTqhISndHmgB3YW1g6tbpGahdGMB8nJNecOvsldWLuYKsGQ_QE8Cwei4w&_nc_zt=23&_nc_ht=scontent.fgrq1-1.fna&_nc_gid=fd9k1f2YOV5A7T--E37hGg&oh=00_AfOzNgrQFzP7ZHAe2yNH9QRpsYUajZoo4vyp-sd2IhQuug&oe=6870C305
Qua sentiment dus natuurlijk een 10. Met enige objectieve afstand - alsof dat kan? - maak ik er een 8,5 van.

8

Niet hun beste, wel errug lekkerrrr.. : 9,5

Heb even gekeken wat er op nummer 1 stond in die weken .. When The Rain Begins to Fall !?!

Toch wel bijzonder / onbegrijpelijk *)

*) kies maar

Die is gewoon beter

Waarvoor dank, erg vermakelijk!
Lekker kort en puntig ook

6,5

Ze hebben betere

6

6,5

6,5

7

7

Sly & The Family Stone - Family Affair : 4

Duran Duran - The Wild Boys : 5,5

# 2175 Duran Duran - The Wild Boys: 7,0

Duran Duran scoort met The Wild Boys een 7,13. Maar ze hebben betere.... in ieder geval met hogere scores: Save A Prayer (7,92), The Reflex (7,56) en A View To A Kill (7,31).



Zoals Titmeister en EvilDrSmith eendrachtig schrijven op R.I.P. #2 "Alsof de duivel ermee speelt: 2 muzikale genieën uit de 60s, allebei met een door drugsverslaving getekend leven, overlijden binnen 2 dagen na elkaar op 82-jarige leeftijd..." "... in Los Angeles County".

Op R.I.P. #2 en in alle media ruim aandacht voor het getroebleerde genie. Wij beperken ons een Top 40 hit van The Beach Boys. De drie grote MuMe Beach Boys klassiekers zijn al voorbij gekomen: God Only Knows (8,26), Good Vibrations (8,17) en Sloop John B (7,90). We zoeken het dus in de categorie: maar ze hebben betere. Overigens organiseert Bonk vanaf morgen de Greatest Hits Of Brian Wilson. Wij beoordelen eén van zijn meest ambitieuze projecten, Heroes And Villains. Een van de 21 Top 40 hits van The Beach Boy. De single verscheen in 1967, maar de basis werd al ruim daarvoor gelegd, in een periode waarin Wilson werkte aan het onafgemaakte Smile-album.

De totstandkoming van het nummer was chaotisch. Wilson werkte met tekstschrijver Van Dyke Parks, met wie hij een reeks composities ontwikkelde die teruggrepen op de vroege geschiedenis van Californië. Heroes And Villains was de eerste samenwerking tussen de twee. Parks noemde de tekst “historisch reflectief” en geïnspireerd door ballades uit het Amerikaanse Westen. De regel “I've been in this town so long” kwam voort uit die gedachte, Parks zei zich hierbij “El Paso” van Marty Robbins te herinneren, een klassieker uit 1959.

Het nummer groeide uit tot het meest gefragmenteerde productieproces uit het bestaan van de band. Wilson nam tientallen secties op, los van elkaar, met verschillende muzikale thema’s, tempo’s en bezettingen. Sommige versies liepen op tot acht minuten. Hij verwerkte dierengeluiden, liet bandleden over de studiovloer kruipen en experimenteerde met modulaire compositie: muziekfragmenten die als bouwstenen in wisselende volgorde gemonteerd konden worden. In zijn thuisstudio monteerde hij uiteindelijk in drie dagen de versie die op single verscheen.

Ondanks de uitgebreide voorbereiding was niet iedereen tevreden. Parks had geen bemoeienis met de eindversie. Carl en Al Jardine vonden het eindresultaat zwakker dan eerdere ruwe mixen. Ook Wilson zelf leek het vertrouwen in het project te verliezen. In latere jaren gebruikte hij de titel Heroes And Villains voor de stemmen die hij hoorde tijdens psychotische episoden. Volgens biografen werkte de tegenvallende ontvangst van het nummer als katalysator voor zijn mentale terugtrekking.

De single was het eerste wapenfeit van Brother Records, het nieuwe label van de band. In de VS haalde het nummer een twaalfde plaats, in het VK de achtste. De BBC produceerde zelfs een korte clip bij het nummer, met surfers op de achtergrond. In Nederland kwam Heroes And Villains in 1967 tot een elfde plaats in de Top 40, waar het zeven weken genoteerd stond. Tot 2011 stond het nummer in het rechterrijtje van de Radio 2 Top 2000.

# 2176 The Beach Boys - Heroes And Villains

Vind deze beter dan Good Only Knows en Good Vibrations.

7

8

Is 82 het nieuwe 27?

6.5

7,25