Muziek / Muziekgames / Super Tip-Topper
5
geplaatst: 5 februari 2021, 20:36 uur
Zo, ik heb mijn eerste tip ook beoordeeld, namelijk The Mollusk van Ween, een toffe tip van aerobag!
Dit album, The Mollusk was enige tijd geleden mijn eerste bewuste kennismaking met Ween, een excentriek gezelschap uit Pennsylvania, een staat in het noordoosten van de Verenigde Staten. Bewust, zeg ik, want natuurlijk zal ik, buiten mijn eigen besef om, al wel ‘ns wat gehoord hebben van de band. En de naam Ween zei me natuurlijk ook wel iets, voornamelijk dankzij South Park, waarover later meer.
De albumhoes weet meteen te intrigeren: we zien, op een duistere achtergrond, enkele vreeswekkend uitziende schepselen der zeven wereldzeeën. Ondanks hun uitwendige verschillen, zijn ze toch allemaal verweven tot één indrukwekkende hybride. De hoes vormt op dat vlak voor mij ook een opvallende metafoor voor de muzikale content. Vanuit muzikaal standpunt is dit namelijk een behoorlijk eclectisch boeltje, maar op één of andere manier is de band er toch in geslaagd een min of meer coherent geheel te smeden. Er zitten heel wat afgeschaafde, prikkelende hoekjes aan, dat is waar, maar dat maakt de plaat des te opvallender.
Het album opent met een schijnbaar luchtig kinderwijsje, compleet met gekke stemmen. Daarna volgt de titelsong; misschien niet de meest indrukwekkende song, wel gewoon een klein, frivool liedje. Polka Dot Tail heeft vervolgens weer wat meer weg van een kinderliedje, maar dan wel met een stevig hallucinogene inslag. De verteller vraagt aan al wie luisteren wil of die reeds met een aantal fenomenen, zoals een walvis met gestippelde staart of een man met acht vingers aan elke hand, in aanraking is gekomen. Het lijkt me vooral een beschrijving van de hallucinaties van een al dan niet geslaagde drugtrip.
De band weet met enige regelmaat ook grappig uit de hoek te komen, waarvan I’ll Be Your Jonny on the Spot en Waving My Dick in the Wind wellicht de duidelijkste voorbeelden zijn. Dat eerste nummer wordt bovendien opgesmukt met een bijzonder lekkere wah-wahsolo. Ook The Blarney Stone, dat de draak lijkt te steken met Ierse volks- en drinkliederen, ontlokt meer dan één glimlach aan mijn tronie. Het piratenwijsje kent een stomdronken sfeertje, met ruige teksten en dito vocalen.
Verder blijf ik de indruk hebben dat de consumptie van psychedelische drugs een significante invloed had op dit album (als ik de commentaren van Dean Ween tijdens de 20ste verjaardag van het album mag geloven). Mutilated Lips klinkt bijvoorbeeld behoorlijk psychedelisch en bevreemdend, zowel qua sound (o.a. dankzij het gebruik van de Moog-synthesizer) als tekst. Ook op The Golden Eel is het duidelijk dat er bepaalde invloeden werkten, al klinkt dit nummer wat logger, apathisch en lethargisch. ”I Cannot reveal the words of the golden eel”, klinkt het in het refrein. Dit zou kunnen betekenen dat er geen zinnigheden kunnen worden gespuid te wijten aan de drugsroes, maar evengoed dat de boodschap van die gladjanus strikt geheim is. Nu neig ik eerlijk gezegd wel naar optie 1, hoor.
Dat de heren ook enige sérieux aan de dag kunnen leggen, wordt nog het best bewezen met It’s Gonna Be (Alright), dat qua geluid wat mistroostig klinkt. Het liedje zou dan ook geïnspireerd zijn door de recente relatiebreuk van één van de bandleden destijds. Cold Blows the Wind voelt dan weer aan als een soort middeleeuwse ballade, en enig opzoekwerk heeft me geleerd dat het gaat om de herwerking van een Engels volksliedje uit 17de eeuw. Akkoord, net na de Middeleeuwen, dus. Maar toch. Ook de afsluiter heeft een Britse folk-inslag, een traag triest liedje. De tekst is erg interessant, maar toch is hier ook de nodige ironie aanwezig.
Ocean Man klinkt zonnig en zomers. Het verbaast me dan ook niet dat dit liedje gebruikt werd in The SpongeBob SquarePants Movie, u weet wel, over die gekke spons uit Bikini Bottom. Dit album lijkt sowieso nogal veel nautische verwijzingen te bevatten (zie ook de albumtitel en -hoes). Pink Eye – On My Leg is een gemoedelijk instrumentaaltje. Het weet op typische Ween-wijze de aandacht te trekken, met een tikje bevreemdende geluidseffecten, een blaffende hond en enkele oprispingen die ooit de ambitie hadden een boertje te worden. Buckingham Green krijgt uiteraard ook nog een vermelding, want ook dit is een erg tof nummer. Het lijkt nog het meest op een lieflijk LSD-sprookje dat halverwege ontspoort in muzikaal geweld.
De alinea’s hierboven beschrijven het eigenlijk al, maar ik zal het hier nog eens extra onderstrepen: The Mollusk van Ween is een vrij diverse, excentrieke plaat met spitsvondige, soms dubbelzinnige en vaak hilarische teksten. Muzikaal is het een waar kleurenpalet. Ween slaagt erin om niet al te serieus over te komen, maar stiekem wel steengoede liedjes te schrijven én te brengen.
4,1
PS: De South Park-connectie had u nog tegoed: bij de grappiger nummers moet ik namelijk regelmatig aan South Park denken. Ik ken de naam van de band ook grotendeels dankzij de Amerikaanse satirische comedyreeks, want in seizoen 2 was Ween één van de bands die op Chef Aid speelden. Maar dat buiten beschouwing gelaten, vind ik Ween erg South Park klinken. Het South Park van de eerste seizoenen welteverstaan, toen het nog een heerlijk grove, zichzelf totaal niet serieus nemende serie over de krankzinnige avonturen van 4 jongens uit een onooglijk gat in Colorado was.
De tipperbeoordeling:
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
De gebruikerbeoordeling:
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - AOVV
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
Dit album, The Mollusk was enige tijd geleden mijn eerste bewuste kennismaking met Ween, een excentriek gezelschap uit Pennsylvania, een staat in het noordoosten van de Verenigde Staten. Bewust, zeg ik, want natuurlijk zal ik, buiten mijn eigen besef om, al wel ‘ns wat gehoord hebben van de band. En de naam Ween zei me natuurlijk ook wel iets, voornamelijk dankzij South Park, waarover later meer.
De albumhoes weet meteen te intrigeren: we zien, op een duistere achtergrond, enkele vreeswekkend uitziende schepselen der zeven wereldzeeën. Ondanks hun uitwendige verschillen, zijn ze toch allemaal verweven tot één indrukwekkende hybride. De hoes vormt op dat vlak voor mij ook een opvallende metafoor voor de muzikale content. Vanuit muzikaal standpunt is dit namelijk een behoorlijk eclectisch boeltje, maar op één of andere manier is de band er toch in geslaagd een min of meer coherent geheel te smeden. Er zitten heel wat afgeschaafde, prikkelende hoekjes aan, dat is waar, maar dat maakt de plaat des te opvallender.
Het album opent met een schijnbaar luchtig kinderwijsje, compleet met gekke stemmen. Daarna volgt de titelsong; misschien niet de meest indrukwekkende song, wel gewoon een klein, frivool liedje. Polka Dot Tail heeft vervolgens weer wat meer weg van een kinderliedje, maar dan wel met een stevig hallucinogene inslag. De verteller vraagt aan al wie luisteren wil of die reeds met een aantal fenomenen, zoals een walvis met gestippelde staart of een man met acht vingers aan elke hand, in aanraking is gekomen. Het lijkt me vooral een beschrijving van de hallucinaties van een al dan niet geslaagde drugtrip.
De band weet met enige regelmaat ook grappig uit de hoek te komen, waarvan I’ll Be Your Jonny on the Spot en Waving My Dick in the Wind wellicht de duidelijkste voorbeelden zijn. Dat eerste nummer wordt bovendien opgesmukt met een bijzonder lekkere wah-wahsolo. Ook The Blarney Stone, dat de draak lijkt te steken met Ierse volks- en drinkliederen, ontlokt meer dan één glimlach aan mijn tronie. Het piratenwijsje kent een stomdronken sfeertje, met ruige teksten en dito vocalen.
Verder blijf ik de indruk hebben dat de consumptie van psychedelische drugs een significante invloed had op dit album (als ik de commentaren van Dean Ween tijdens de 20ste verjaardag van het album mag geloven). Mutilated Lips klinkt bijvoorbeeld behoorlijk psychedelisch en bevreemdend, zowel qua sound (o.a. dankzij het gebruik van de Moog-synthesizer) als tekst. Ook op The Golden Eel is het duidelijk dat er bepaalde invloeden werkten, al klinkt dit nummer wat logger, apathisch en lethargisch. ”I Cannot reveal the words of the golden eel”, klinkt het in het refrein. Dit zou kunnen betekenen dat er geen zinnigheden kunnen worden gespuid te wijten aan de drugsroes, maar evengoed dat de boodschap van die gladjanus strikt geheim is. Nu neig ik eerlijk gezegd wel naar optie 1, hoor.
Dat de heren ook enige sérieux aan de dag kunnen leggen, wordt nog het best bewezen met It’s Gonna Be (Alright), dat qua geluid wat mistroostig klinkt. Het liedje zou dan ook geïnspireerd zijn door de recente relatiebreuk van één van de bandleden destijds. Cold Blows the Wind voelt dan weer aan als een soort middeleeuwse ballade, en enig opzoekwerk heeft me geleerd dat het gaat om de herwerking van een Engels volksliedje uit 17de eeuw. Akkoord, net na de Middeleeuwen, dus. Maar toch. Ook de afsluiter heeft een Britse folk-inslag, een traag triest liedje. De tekst is erg interessant, maar toch is hier ook de nodige ironie aanwezig.
Ocean Man klinkt zonnig en zomers. Het verbaast me dan ook niet dat dit liedje gebruikt werd in The SpongeBob SquarePants Movie, u weet wel, over die gekke spons uit Bikini Bottom. Dit album lijkt sowieso nogal veel nautische verwijzingen te bevatten (zie ook de albumtitel en -hoes). Pink Eye – On My Leg is een gemoedelijk instrumentaaltje. Het weet op typische Ween-wijze de aandacht te trekken, met een tikje bevreemdende geluidseffecten, een blaffende hond en enkele oprispingen die ooit de ambitie hadden een boertje te worden. Buckingham Green krijgt uiteraard ook nog een vermelding, want ook dit is een erg tof nummer. Het lijkt nog het meest op een lieflijk LSD-sprookje dat halverwege ontspoort in muzikaal geweld.
De alinea’s hierboven beschrijven het eigenlijk al, maar ik zal het hier nog eens extra onderstrepen: The Mollusk van Ween is een vrij diverse, excentrieke plaat met spitsvondige, soms dubbelzinnige en vaak hilarische teksten. Muzikaal is het een waar kleurenpalet. Ween slaagt erin om niet al te serieus over te komen, maar stiekem wel steengoede liedjes te schrijven én te brengen.
4,1
PS: De South Park-connectie had u nog tegoed: bij de grappiger nummers moet ik namelijk regelmatig aan South Park denken. Ik ken de naam van de band ook grotendeels dankzij de Amerikaanse satirische comedyreeks, want in seizoen 2 was Ween één van de bands die op Chef Aid speelden. Maar dat buiten beschouwing gelaten, vind ik Ween erg South Park klinken. Het South Park van de eerste seizoenen welteverstaan, toen het nog een heerlijk grove, zichzelf totaal niet serieus nemende serie over de krankzinnige avonturen van 4 jongens uit een onooglijk gat in Colorado was.
De tipperbeoordeling:
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
De gebruikerbeoordeling:
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - AOVV
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
1
geplaatst: 6 februari 2021, 09:29 uur
AOVV schreef:
Verder blijf ik de indruk hebben dat de consumptie van psychedelische drugs een significante invloed had op dit album (als ik de commentaren van Dean Ween tijdens de 20ste verjaardag van het album mag geloven).
Verder blijf ik de indruk hebben dat de consumptie van psychedelische drugs een significante invloed had op dit album (als ik de commentaren van Dean Ween tijdens de 20ste verjaardag van het album mag geloven).
Dat heb je goed begrepen, de zakjes snoepgoed waren niet mis tijdens de carrière van Ween. Ze stonden dan ook wel eens zo doorgedraaid op het podium dat ze geen normale show meer konden draaien. Op een gegeven moment is Freeman (Gene Ween) uit de band gestapt omdat hij naar eigen zeggen het drugsgebruik niet meer trok. Fans hopen stilletjes nog jaren op een comeback album, maar Freeman was bang terug te vallen, alhoewel ze vorig jaar wel weer voorzichtig aan het touren waren, dus wie weet.
Een Ween album op zakjes kamille thee kan misschien ook wel interessant worden.
0
geplaatst: 6 februari 2021, 18:36 uur
Ah Ween, daar moet ik eens een keer een album van proberen.
aerobag, zou je deze mij ook tippen of heb je voor mij een andere in gedachten?
aerobag, zou je deze mij ook tippen of heb je voor mij een andere in gedachten?
2
geplaatst: 6 februari 2021, 20:53 uur
Teunnis schreef:
Ah Ween, daar moet ik eens een keer een album van proberen.
aerobag, zou je deze mij ook tippen of heb je voor mij een andere in gedachten?
Ah Ween, daar moet ik eens een keer een album van proberen.
aerobag, zou je deze mij ook tippen of heb je voor mij een andere in gedachten?
The Mollusk vinden de heren zelf wel hun beste werk. Maar elk album heeft wel zijn eigen thema, deze, zoals Nick ook beschrijft, heeft een nautisch thema.
White Pepper is meer poppy, GODWEENSATAN gaat meer richting de punk, Québec meer psychedelische rock... Ze hebben zelfs een country album.
Chocolate & Cheese is misschien wel de leukste om mee te beginnen, die heeft het meest gevarieerde smakenpalet. En ook gewoon heel leuk album
5
geplaatst: 11 februari 2021, 18:41 uur
James Blackshaw - Sunshrine, tip van niels94, krijgt een 4.1*.
American Primitivism is een genre dat gekenmerkt wordt door veelal instrumentale nummers met complexe tokkelpatronen, en door het feit dat ik er nog nooit van had gehoord totdat ik tegelijkertijd twee tips binnen het genre opgediend kreeg. Tokkelwerk en ik zijn in principe een match made in heaven: urenlang een bepaald tokkeltje uitvogelend bedacht ik me eens dat tokkelpatronen me altijd doen denken aan Arabisch weefwerk, waarin het aanhoudend herhalen van één kleur voor complexe patronen zorgt die grenzeloos veel mooier zijn dan de som der delen. Nou goed, als we deze vergelijking aanhouden is Sunshrine wel een wandtapijt dat is gemaakt door de meest ambachtelijke der wevers, want de patronen die Blackshaw hier uit zijn twaalfsnarige gitaar tovert zijn dermate ingewikkeld dat je er een algoritme op los zou moeten laten om ze compleet te begrijpen.
Het album begint met twee minuten aan serene windgongen, een geluid waar ik geen genoeg kan krijgen sinds Adrianne Lenkers Instrumentals, en volgt dit aanvankelijk op met wat even sereen neergelegde akkoorden. Al snel barst het echter los in furieus getokkelde variaties op één akkoord (volgens mij letterlijk majeur-mineur-majeur-mineur, en dat vier minuten lang - en ook nog eens interessant!). Daarna schudt Blackshaw Indiaas aandoende melodieën uit zijn mouw, voegen zich een accordeon en xylofoon bij het gezelschap, om te ontaarden in een Indiaas tokkelinferno die na wederom wat windgongs in een heuse drone transformeert. Het meditatieve dat toegedicht wordt aan dit genre herken ik dus niet helemaal - het is best wel fucking intens eigenlijk!
Gelukkig dat het ook gewoon heel erg mooi is. Ik heb regelmatig kippenvel gekregen van hoe Blackshaw vlak voor de dertiende minuut overschakelt van een furieus kolkende virtuoze notenstroom naar een veel tragere, klaaglijk klinkende melodie, die dan bijna onopgemerkt overgaat naar een majeur, waar precies dán de xylofoon invalt.. Het getuigt allemaal van een groot talent van het combineren van virtuositeit met emotie, en dat is even onmisbaar als bewonderingswaardig in het virtuoze "genre". Bovendien ben ik erg onder de indruk van hoe Blackshaw met relatief weinig muzikale middelen het muziekstuk weet op te delen in stukken met variërende emotionele intensiteit. Als ik dan toch een reden moet bedenken voor waarom ik nog geen James Blackshaw-poster op mijn slaapkamer heb opgehangen, is het echter dat wat denk ik de climax van het nummer zou moeten vormen, namelijk het luidste gedeelte vlak voordat de windgongs voor de tweede keer de overhand nemen, eigenlijk het minst grijpende deel van het nummer is. Blackshaw trekt hier alles uit de kast, maar op melodisch vlak beklijft er net wat te weinig om het als een echte ontlading te laten voelen. Bovendien is het erop volgende Skylark Herald's Dawn aardig, maar een beetje alsof je na een achtgangenmenu in een sterrenrestaurant nog even een broodje hagelslag eet. Het feit dat ik op dit punt in m'n verhaal pas besef dat ik het moest noemen zegt wat dat betreft genoeg.
Desalniettemin een nogal memorabele plaat, die ik waarschijnlijk normaal gesproken niet zo snel had ontdekt ware het niet voor Niels. Bedankt, Niels!
De tipperbeoordeling:
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
De gebruikerbeoordeling:
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - AOVV
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
American Primitivism is een genre dat gekenmerkt wordt door veelal instrumentale nummers met complexe tokkelpatronen, en door het feit dat ik er nog nooit van had gehoord totdat ik tegelijkertijd twee tips binnen het genre opgediend kreeg. Tokkelwerk en ik zijn in principe een match made in heaven: urenlang een bepaald tokkeltje uitvogelend bedacht ik me eens dat tokkelpatronen me altijd doen denken aan Arabisch weefwerk, waarin het aanhoudend herhalen van één kleur voor complexe patronen zorgt die grenzeloos veel mooier zijn dan de som der delen. Nou goed, als we deze vergelijking aanhouden is Sunshrine wel een wandtapijt dat is gemaakt door de meest ambachtelijke der wevers, want de patronen die Blackshaw hier uit zijn twaalfsnarige gitaar tovert zijn dermate ingewikkeld dat je er een algoritme op los zou moeten laten om ze compleet te begrijpen.
Het album begint met twee minuten aan serene windgongen, een geluid waar ik geen genoeg kan krijgen sinds Adrianne Lenkers Instrumentals, en volgt dit aanvankelijk op met wat even sereen neergelegde akkoorden. Al snel barst het echter los in furieus getokkelde variaties op één akkoord (volgens mij letterlijk majeur-mineur-majeur-mineur, en dat vier minuten lang - en ook nog eens interessant!). Daarna schudt Blackshaw Indiaas aandoende melodieën uit zijn mouw, voegen zich een accordeon en xylofoon bij het gezelschap, om te ontaarden in een Indiaas tokkelinferno die na wederom wat windgongs in een heuse drone transformeert. Het meditatieve dat toegedicht wordt aan dit genre herken ik dus niet helemaal - het is best wel fucking intens eigenlijk!
Gelukkig dat het ook gewoon heel erg mooi is. Ik heb regelmatig kippenvel gekregen van hoe Blackshaw vlak voor de dertiende minuut overschakelt van een furieus kolkende virtuoze notenstroom naar een veel tragere, klaaglijk klinkende melodie, die dan bijna onopgemerkt overgaat naar een majeur, waar precies dán de xylofoon invalt.. Het getuigt allemaal van een groot talent van het combineren van virtuositeit met emotie, en dat is even onmisbaar als bewonderingswaardig in het virtuoze "genre". Bovendien ben ik erg onder de indruk van hoe Blackshaw met relatief weinig muzikale middelen het muziekstuk weet op te delen in stukken met variërende emotionele intensiteit. Als ik dan toch een reden moet bedenken voor waarom ik nog geen James Blackshaw-poster op mijn slaapkamer heb opgehangen, is het echter dat wat denk ik de climax van het nummer zou moeten vormen, namelijk het luidste gedeelte vlak voordat de windgongs voor de tweede keer de overhand nemen, eigenlijk het minst grijpende deel van het nummer is. Blackshaw trekt hier alles uit de kast, maar op melodisch vlak beklijft er net wat te weinig om het als een echte ontlading te laten voelen. Bovendien is het erop volgende Skylark Herald's Dawn aardig, maar een beetje alsof je na een achtgangenmenu in een sterrenrestaurant nog even een broodje hagelslag eet. Het feit dat ik op dit punt in m'n verhaal pas besef dat ik het moest noemen zegt wat dat betreft genoeg.
Desalniettemin een nogal memorabele plaat, die ik waarschijnlijk normaal gesproken niet zo snel had ontdekt ware het niet voor Niels. Bedankt, Niels!
De tipperbeoordeling:
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
De gebruikerbeoordeling:
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - AOVV
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
0
geplaatst: 11 februari 2021, 21:36 uur
Tof om te lezen dat hij is bevallen! Erg, erg fijne plaat ja. En inderdaad, waarom überhaupt dat aanhangseltje erbij plakken.. Die begrijp ik ook niet helemaal.
0
geplaatst: 12 februari 2021, 07:34 uur
Teunnis schreef:
Ah Ween, daar moet ik eens een keer een album van proberen.
Ah Ween, daar moet ik eens een keer een album van proberen.
1
geplaatst: 12 februari 2021, 08:30 uur
GrafGantz schreef:
Ah Ween, daar moet ik eens een keer een album van proberen.
Ah Ween, daar moet ik eens een keer een album van proberen.
Ik stem vanavond.
5
geplaatst: 14 februari 2021, 15:35 uur
Bert Jansch - Bert Jansch (1965)
Folkmuziek zet ik regelmatig met plezier op. Ik ben echter verre van een kenner. Bert Jansch is niettemin een bekende naam, ofschoon nog niks van deze artiest mij te oren was gekomen. Daar bracht de tip van hoi123 gelukkig verandering in.
Dit album kent een traditionele opzet . We horen hier een man met een (geleende) akoestische gitaar. Geen elektrische instrumenten, geen invloeden van een ander werelddeel en godbetert geen toetsen. Goed, het jaar is dan ook 1965. Pas het jaar daarop zou Bob Dylan worden uitgejouwd omdat deze judas een elektrische gitaar ter handen nam. Afijn; dit soort akoestische folk kan saai overkomen, maar ook intens en intiem zijn. Dat laatste is hier het geval!
De interactie tussen de stem van Jansch en zijn gitaar is buitengewoon spannend. Neem bijvoorbeeld I Have no Time . Het ijle spel, creëert een duistere sfeer. We bevinden ons in een slecht verwarmde kamer, hartje winter, in Glasgow. Regenachtige tonen dragen bedroefde zang. Het gevoel opgesloten te zitten overheerst, met als cipiers de wrange omstandigheden: ("And I'm regretting having memories Of my friends who they used to be"). Opzwepender van karakter is Do You Hear me Now. Jansch maakt lange halen met zijn stem wat een gevoel van beweging genereert. Hier hoor je de erfenis van een Woody Guthrie: een man met de gitaar die de wereld bekritiseerd. Tot slot is het beschrijvende, melancholieke Needle of Death een toptrack. Het wiegende gitaarspel verwijst vooruit naar pakweg een Nick Drake, maar de stem is rauwer en bevat meer littekens. Dat past goed bij het destructieve onderwerp
Hoewel het album nog geen 40 minuten duurt, voelt het rijkgevuld aan. Deze plaat bevat 15 karaktervolle kortverhalen die snel ter zake komen. Dat je met een beperkt arrangement op een debuut al tot zo veel variatie kan komen, is niets minder dan een overtuigende proeve van kunde. Bert Jansch komt dan ook op de lange nog te ontdekken lijst.
4.7*
De tipperbeoordeling:
4,70* - 00,0 / 01 / 05 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - AOVV
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
Folkmuziek zet ik regelmatig met plezier op. Ik ben echter verre van een kenner. Bert Jansch is niettemin een bekende naam, ofschoon nog niks van deze artiest mij te oren was gekomen. Daar bracht de tip van hoi123 gelukkig verandering in.
Dit album kent een traditionele opzet . We horen hier een man met een (geleende) akoestische gitaar. Geen elektrische instrumenten, geen invloeden van een ander werelddeel en godbetert geen toetsen. Goed, het jaar is dan ook 1965. Pas het jaar daarop zou Bob Dylan worden uitgejouwd omdat deze judas een elektrische gitaar ter handen nam. Afijn; dit soort akoestische folk kan saai overkomen, maar ook intens en intiem zijn. Dat laatste is hier het geval!
De interactie tussen de stem van Jansch en zijn gitaar is buitengewoon spannend. Neem bijvoorbeeld I Have no Time . Het ijle spel, creëert een duistere sfeer. We bevinden ons in een slecht verwarmde kamer, hartje winter, in Glasgow. Regenachtige tonen dragen bedroefde zang. Het gevoel opgesloten te zitten overheerst, met als cipiers de wrange omstandigheden: ("And I'm regretting having memories Of my friends who they used to be"). Opzwepender van karakter is Do You Hear me Now. Jansch maakt lange halen met zijn stem wat een gevoel van beweging genereert. Hier hoor je de erfenis van een Woody Guthrie: een man met de gitaar die de wereld bekritiseerd. Tot slot is het beschrijvende, melancholieke Needle of Death een toptrack. Het wiegende gitaarspel verwijst vooruit naar pakweg een Nick Drake, maar de stem is rauwer en bevat meer littekens. Dat past goed bij het destructieve onderwerp
Hoewel het album nog geen 40 minuten duurt, voelt het rijkgevuld aan. Deze plaat bevat 15 karaktervolle kortverhalen die snel ter zake komen. Dat je met een beperkt arrangement op een debuut al tot zo veel variatie kan komen, is niets minder dan een overtuigende proeve van kunde. Bert Jansch komt dan ook op de lange nog te ontdekken lijst.
4.7*
De tipperbeoordeling:
4,70* - 00,0 / 01 / 05 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - AOVV
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
0
geplaatst: 14 februari 2021, 16:13 uur
Zozo, dat is nog beter bevallen dan ik had durven te hopen! Fijn. 
4
geplaatst: 18 februari 2021, 12:25 uur
Brigitte Fontaine - Comme à La Radio, tip van Koenr, krijgt een 4.1*.
Ik ben nooit een grote fan van theater geweest, maar voor de Frans-Roemeense theatermaker Eugène Ionesco maak ik een enorme uitzondering. Sinds ik zijn eerste theaterstuk meemaakte in een stoffig mini-theatertje in Parijs voor een Frans schoolreisje, ben ik betoverd geraakt door zijn droge absurdisme, waarin complete non-sequiturs met zo'n vanzelfsprekendheid worden verkondigd dat het tegelijkertijd bevreemdend als hilarisch werkt. "Ik geef je m'n schoonmoeders slippers, als jij me de doodskist van je echtgenoot geeft", zo stelt mevrouw Martin in de climax van De Kale Zangeres, waarop haar bezoeker paniekerig antwoordt: "Ik ben op zoek naar een monofysiete priester om ons dienstmeisje te huwen!"
Goed, je had er bij moeten zijn. Het punt is dat absurdisme vrij lastig is om intrigerend in plaats van tenenkrommend betekenisloos uit te voeren, en dat Eugène Ionesco en (tromgeroffel) Brigitte Fontaine dit trucje wél erg goed beheersen. In allebei de gevallen komt dat denk ik door een fijnzinnig gevoel voor contrast: Le Goudron opent met Fontaine die compleet verveeld een lieflijk rijmpje opvoert ("Laten we gaan wandelen/Wat een geluk om geboren te zijn/Het pad is zo mooi/Van de wieg tot het graf"), dat al snel vervormt tot een even verveeld opgedragen onheilspellende nachtmerrie ("We zullen gaan kijken hoe de opgezwollen stad in vlammen gaat/(...)Mijn broer is een mislukkeling, want hij is dood"). De tekst blijft dus niet alleen boeien door z'n onverwachte wendingen, maar ook door Fontaine's geweldige voordracht ervan. Dit gegeven komt vaker terug: ook Encore, eigenlijk gewoon een absurdistisch gedichtje voorgedragen op het geluid van krekels, is desalniettemin ongelooflijk pakkend door de bevreemdende aarzeling waarmee Fontaine het reciteert. Ik heb me nooit kunnen voorstellen wat mensen in AMSR zochten, maar nu begrijp ik het wel.
Dan is er natuurlijk ook de muziek! Die is kort gezegd extreem interessant. Fontaine heeft zich op dit album omringd met haar partner Areski, die de instrumentatie voorziet van haar Algerijnse invloeden, en de avant-gardistische jazzgroep Art Ensemble of Chicago, die de instrumentatie voorziet van, eh, avant-gardistische jazz. Met de chanson-achtige inslag van Fontaine zorgt dit voor een mengsel dat niet te vergelijken valt met enige andere muziek, maar desalniettemin betovert. Een voorbeeld is het titelnummer, waar Fontaines zachte praatzang begeleid wordt door trompetten die even naargeestig als catchy zijn , totdat ze de luisteraar voorstelt aan een atonaal intermezzo van wat nog het meest doet denken aan een Arabische doedelzak. Het is een geweldig moment in een nummer dat al één van de hoogtepunten in het album vormt. Ook Lettre à Monsieur le Chef de Gare de Gare de la Tour de Carol is bij gebrek aan betere woorden fucking cool, met een verbeten gitaar/viool-jamsessie die Fontaine's wederom hypnotiserende voordracht ondersteunt.
Voor zover er wel een valkuil te vinden is voor dit album, is het misschien dat het middenstuk gekenmerkt wordt door enkele nummers waarbij de interessantheid wordt verkozen boven herbeluisteringswaarde. Zo'n stuurloze jamsessie als Léo is zo'n nummer dat volgens mij ongeveer iedere experimentele 70's-plaat heeft: het werkt best als intermezzo, maar is niet bepaald pakkend en duurt stiekem ook een beetje te lang. Ook Les Petits Chevaux en Tanka I zijn interessant op dezelfde manier als conceptuele kunstwerken die je eigenlijk niet begrijpt tijdens een museumbezoek, maar waar je toch even voor blijft staan om jezelf te overtuigen dat je je best hebt gedaan. Ik weiger voor mijn eigen bestwil dan ook maar te geloven dat Le Goudron en Le Noir, C'est Mieux Choisi bonusnummers zijn, aangezien vooral de eerste echt een fenomenaal muzikaal cadeautje op het eind van het album is.
Los van dit alles blijft Comme à La Radio wel een compleet uniek kunstwerk in de (Franse) muziekgeschiedenis, met teksten die even veel intrigeren als de muzikale ondersteuning. En met zo'n muzikale ondersteuning is dat nogal een compliment.
Thanks Koen!
De tipperbeoordeling:
4,70* - 00,0 / 01 / 05 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - Koenr
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - AOVV
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
Ik ben nooit een grote fan van theater geweest, maar voor de Frans-Roemeense theatermaker Eugène Ionesco maak ik een enorme uitzondering. Sinds ik zijn eerste theaterstuk meemaakte in een stoffig mini-theatertje in Parijs voor een Frans schoolreisje, ben ik betoverd geraakt door zijn droge absurdisme, waarin complete non-sequiturs met zo'n vanzelfsprekendheid worden verkondigd dat het tegelijkertijd bevreemdend als hilarisch werkt. "Ik geef je m'n schoonmoeders slippers, als jij me de doodskist van je echtgenoot geeft", zo stelt mevrouw Martin in de climax van De Kale Zangeres, waarop haar bezoeker paniekerig antwoordt: "Ik ben op zoek naar een monofysiete priester om ons dienstmeisje te huwen!"
Goed, je had er bij moeten zijn. Het punt is dat absurdisme vrij lastig is om intrigerend in plaats van tenenkrommend betekenisloos uit te voeren, en dat Eugène Ionesco en (tromgeroffel) Brigitte Fontaine dit trucje wél erg goed beheersen. In allebei de gevallen komt dat denk ik door een fijnzinnig gevoel voor contrast: Le Goudron opent met Fontaine die compleet verveeld een lieflijk rijmpje opvoert ("Laten we gaan wandelen/Wat een geluk om geboren te zijn/Het pad is zo mooi/Van de wieg tot het graf"), dat al snel vervormt tot een even verveeld opgedragen onheilspellende nachtmerrie ("We zullen gaan kijken hoe de opgezwollen stad in vlammen gaat/(...)Mijn broer is een mislukkeling, want hij is dood"). De tekst blijft dus niet alleen boeien door z'n onverwachte wendingen, maar ook door Fontaine's geweldige voordracht ervan. Dit gegeven komt vaker terug: ook Encore, eigenlijk gewoon een absurdistisch gedichtje voorgedragen op het geluid van krekels, is desalniettemin ongelooflijk pakkend door de bevreemdende aarzeling waarmee Fontaine het reciteert. Ik heb me nooit kunnen voorstellen wat mensen in AMSR zochten, maar nu begrijp ik het wel.
Dan is er natuurlijk ook de muziek! Die is kort gezegd extreem interessant. Fontaine heeft zich op dit album omringd met haar partner Areski, die de instrumentatie voorziet van haar Algerijnse invloeden, en de avant-gardistische jazzgroep Art Ensemble of Chicago, die de instrumentatie voorziet van, eh, avant-gardistische jazz. Met de chanson-achtige inslag van Fontaine zorgt dit voor een mengsel dat niet te vergelijken valt met enige andere muziek, maar desalniettemin betovert. Een voorbeeld is het titelnummer, waar Fontaines zachte praatzang begeleid wordt door trompetten die even naargeestig als catchy zijn , totdat ze de luisteraar voorstelt aan een atonaal intermezzo van wat nog het meest doet denken aan een Arabische doedelzak. Het is een geweldig moment in een nummer dat al één van de hoogtepunten in het album vormt. Ook Lettre à Monsieur le Chef de Gare de Gare de la Tour de Carol is bij gebrek aan betere woorden fucking cool, met een verbeten gitaar/viool-jamsessie die Fontaine's wederom hypnotiserende voordracht ondersteunt.
Voor zover er wel een valkuil te vinden is voor dit album, is het misschien dat het middenstuk gekenmerkt wordt door enkele nummers waarbij de interessantheid wordt verkozen boven herbeluisteringswaarde. Zo'n stuurloze jamsessie als Léo is zo'n nummer dat volgens mij ongeveer iedere experimentele 70's-plaat heeft: het werkt best als intermezzo, maar is niet bepaald pakkend en duurt stiekem ook een beetje te lang. Ook Les Petits Chevaux en Tanka I zijn interessant op dezelfde manier als conceptuele kunstwerken die je eigenlijk niet begrijpt tijdens een museumbezoek, maar waar je toch even voor blijft staan om jezelf te overtuigen dat je je best hebt gedaan. Ik weiger voor mijn eigen bestwil dan ook maar te geloven dat Le Goudron en Le Noir, C'est Mieux Choisi bonusnummers zijn, aangezien vooral de eerste echt een fenomenaal muzikaal cadeautje op het eind van het album is.
Los van dit alles blijft Comme à La Radio wel een compleet uniek kunstwerk in de (Franse) muziekgeschiedenis, met teksten die even veel intrigeren als de muzikale ondersteuning. En met zo'n muzikale ondersteuning is dat nogal een compliment.
Thanks Koen!
De tipperbeoordeling:
4,70* - 00,0 / 01 / 05 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - Koenr
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - AOVV
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
5
geplaatst: 19 februari 2021, 19:34 uur
De tweede tip die ik heb beluisterd, is Senyawa - Sujud (2018) van Koenr!
Een bijzonder album is dit zeker. Senyawa is een tweekoppige Javaanse band die experimentele muziek brengt. De groep bestaat uit vocalist Rully Shabara en multi-instrumentalist Wukir Suryadi.
Sujud is gezegend met een behoorlijk intense hoes, waar de primaire kleuren zwart en wit domineren; een weerspiegeling, wat mij betreft, van de muziek. De songs op de plaat hebben een hoog spiritueel, zelfs transcendentaal gehalte, alsof ze expliciet bedoeld zijn de luisteraar naar een hogere staat van extase te begeleiden. De verschillende zangtechnieken die Shabara aanwendt, zorgen voor wat afwisseling: in het eerste nummer horen we vooral erg diepe, hypnotiserende vocalen (keelzang?), later klinkt hij wat dynamischer.
Het is echter vooral Suryadi die bij vlagen weet te imponeren. De beste man maakt zijn eigen instrumenten, en gaat daar erg kundig en creatief mee om. Op het titelnummer weet hij op die manier een mystiek sfeertje op te roepen. Penjuru Menyatu klinkt dan weer heerlijk opzwepend.
Toch weet het album me niet over de gehele lijn te overtuigen. Het lijkt zijn effect wat te missen op mij, ik raak er niet echt van in een trance, het weet me niet geheel te bevliegen. Fijn om eens te beluisteren is het zeer zeker wel, en de opvolger van dit album, dat vandaag is uitgekomen, ga ik zeker ook beluisteren. Een indruk heeft het tweetal dus wel op me nagelaten.
3,6
De tipperbeoordeling:
4,70* - 00,0 / 01 / 05 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,85* - 03,6 / 02 / 04 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
Een bijzonder album is dit zeker. Senyawa is een tweekoppige Javaanse band die experimentele muziek brengt. De groep bestaat uit vocalist Rully Shabara en multi-instrumentalist Wukir Suryadi.
Sujud is gezegend met een behoorlijk intense hoes, waar de primaire kleuren zwart en wit domineren; een weerspiegeling, wat mij betreft, van de muziek. De songs op de plaat hebben een hoog spiritueel, zelfs transcendentaal gehalte, alsof ze expliciet bedoeld zijn de luisteraar naar een hogere staat van extase te begeleiden. De verschillende zangtechnieken die Shabara aanwendt, zorgen voor wat afwisseling: in het eerste nummer horen we vooral erg diepe, hypnotiserende vocalen (keelzang?), later klinkt hij wat dynamischer.
Het is echter vooral Suryadi die bij vlagen weet te imponeren. De beste man maakt zijn eigen instrumenten, en gaat daar erg kundig en creatief mee om. Op het titelnummer weet hij op die manier een mystiek sfeertje op te roepen. Penjuru Menyatu klinkt dan weer heerlijk opzwepend.
Toch weet het album me niet over de gehele lijn te overtuigen. Het lijkt zijn effect wat te missen op mij, ik raak er niet echt van in een trance, het weet me niet geheel te bevliegen. Fijn om eens te beluisteren is het zeer zeker wel, en de opvolger van dit album, dat vandaag is uitgekomen, ga ik zeker ook beluisteren. Een indruk heeft het tweetal dus wel op me nagelaten.
3,6
De tipperbeoordeling:
4,70* - 00,0 / 01 / 05 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,85* - 03,6 / 02 / 04 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - niels94
2
geplaatst: 21 februari 2021, 15:11 uur
Jimmy Reed - I'm Jimmy Reed (1958), getipt door AOVV
Een bluesplaatje. Dat betekent: de bekende gitaarloopjes, de bekende teksten, de bekende sound dus. Iedereen die weleens blues heeft geluisterd van de categorie Taj Mahal en Albert King weet precies wat-ie van dit plaatje kan verwachten. Wat dat betreft kan ik het kort houden als het gaat om het beschrijven van de muziek.
Jimmy Reed biedt – net als die andere twee namen – blues van een behoorlijk hoge plank. Alle nummers zijn pakkend. Stilzitten is moeilijk, maar de treurige ondertoon is nooit ver weg, mede dankzij het erg fijne en soms klagerige mondharmonicaspel. Ik denk dat er weinig momenten bestaan waarop dit soort muziek het niet goed doet.
Echt eentje uit de categorie: lekker plaatje. Tegelijkertijd vind ik dit soort brave blues eigenlijk altijd goed, maar behoort het nooit tot mijn favorieten. Dat gaat alleen op voor artiesten die er een heel eigen draai aan hebben gegeven, zoals Captain Beefheart.
Toch kun je er nooit genoeg van kennen, en ook dit album zal hier zonder twijfel af en toe langs blijven komen. Dank dus voor de tip!
3,5*
De tipperbeoordeling:
4,70* - 00,0 / 01 / 05 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 00,0 / 01 / 05 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,85* - 03,6 / 02 / 04 - AOVV
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
Een bluesplaatje. Dat betekent: de bekende gitaarloopjes, de bekende teksten, de bekende sound dus. Iedereen die weleens blues heeft geluisterd van de categorie Taj Mahal en Albert King weet precies wat-ie van dit plaatje kan verwachten. Wat dat betreft kan ik het kort houden als het gaat om het beschrijven van de muziek.
Jimmy Reed biedt – net als die andere twee namen – blues van een behoorlijk hoge plank. Alle nummers zijn pakkend. Stilzitten is moeilijk, maar de treurige ondertoon is nooit ver weg, mede dankzij het erg fijne en soms klagerige mondharmonicaspel. Ik denk dat er weinig momenten bestaan waarop dit soort muziek het niet goed doet.
Echt eentje uit de categorie: lekker plaatje. Tegelijkertijd vind ik dit soort brave blues eigenlijk altijd goed, maar behoort het nooit tot mijn favorieten. Dat gaat alleen op voor artiesten die er een heel eigen draai aan hebben gegeven, zoals Captain Beefheart.
Toch kun je er nooit genoeg van kennen, en ook dit album zal hier zonder twijfel af en toe langs blijven komen. Dank dus voor de tip!
3,5*
De tipperbeoordeling:
4,70* - 00,0 / 01 / 05 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 00,0 / 01 / 05 - AOVV
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,85* - 03,6 / 02 / 04 - AOVV
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
3
geplaatst: 28 februari 2021, 11:50 uur
David Wiffen - David Wiffen (1971), getipt door Barney Rubble
David Wiffen heeft een mooi diepe (in de woorden van Barney 'bronzen') stem. Ik zie het album geclassificeerd worden als folk en country, soms doet het me ook wat denken aan Frank Sinatra, een enkele keer zelfs aan soul. Ik zou het een verzameling power- en zwijmelballads noemen, vaak, maar niet altijd, met een forse backingband - orgels, blazers, strijkers en alles.
De arrangementen klinken vrij typisch voor deze tijdsperiode, en zitten goed in elkaar. Neem de opener: een gitaartokkeltje dat perfect samenvalt met de basnoten, de af en toe aanzwellende blazer (denk iets van een hoorn) maakt het perfect af. Het ietwat dromerige, meerstemmige refrein van Never Make a Dollar That Way is bijvoorbeeld ook erg geslaagd, ook mooi hoe de strijkers aan het einde ervan steeds invallen om de boel kracht bij te zetten.
Toch is het over het algemeen niet echt een plaat voor mij. Het is toch een tikkie glad, en zo'n zwijmelnummer als Since I Fell for You ('darling, what can I dohohohoo') - ik kan daar niet zoveel mee. Veel te haten valt er verder ook niet, de kwaliteit is onmiskenbaar, dus ik geef het zeker een voldoende.
3*
De tipperbeoordeling:
4,70* - 00,0 / 01 / 05 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,00* - 03,0 / 01 / 05 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,85* - 03,6 / 02 / 04 - AOVV
3,25* - 06,5 / 02 / 04 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
David Wiffen heeft een mooi diepe (in de woorden van Barney 'bronzen') stem. Ik zie het album geclassificeerd worden als folk en country, soms doet het me ook wat denken aan Frank Sinatra, een enkele keer zelfs aan soul. Ik zou het een verzameling power- en zwijmelballads noemen, vaak, maar niet altijd, met een forse backingband - orgels, blazers, strijkers en alles.
De arrangementen klinken vrij typisch voor deze tijdsperiode, en zitten goed in elkaar. Neem de opener: een gitaartokkeltje dat perfect samenvalt met de basnoten, de af en toe aanzwellende blazer (denk iets van een hoorn) maakt het perfect af. Het ietwat dromerige, meerstemmige refrein van Never Make a Dollar That Way is bijvoorbeeld ook erg geslaagd, ook mooi hoe de strijkers aan het einde ervan steeds invallen om de boel kracht bij te zetten.
Toch is het over het algemeen niet echt een plaat voor mij. Het is toch een tikkie glad, en zo'n zwijmelnummer als Since I Fell for You ('darling, what can I dohohohoo') - ik kan daar niet zoveel mee. Veel te haten valt er verder ook niet, de kwaliteit is onmiskenbaar, dus ik geef het zeker een voldoende.
3*
De tipperbeoordeling:
4,70* - 00,0 / 01 / 05 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,00* - 03,0 / 01 / 05 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,85* - 03,6 / 02 / 04 - AOVV
3,25* - 06,5 / 02 / 04 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
4
geplaatst: 28 februari 2021, 12:33 uur
Elza Soares - A Mulher do Fim do Mundo (2015), getipt door hoi123
Ik weet niet wie dacht dat het een goed idee was dat een bijna 80-jarige Braziliaanse sambazangeres een album zou opnemen met dissonante rock als basis. Maar holy shit. Wat is dit vet.
Soares' leeftijd hoor je duidelijk af aan de grove rafelranden op haar stem. Die schuurt, kraakt, begeeft het een enkele keer bijna. En dat werkt geweldig, want het maakt haar uitzonderlijk krachtige performance alleen maar karaktervoller. Wat een power heeft die vrouw. Een rocheltje hier en daar erbij. Misschien zal niet iedereen het evenzeer bevallen, maar dit kan bij niemand onopgemerkt voorbij trekken. Ze grijpt je echt bij de kladden.
Met gemak temt ze dan ook de bruisende muziek, waarin postpunk en mathrock in de mix zijn gegooid met samba en andere latinmuziek. Het resultaat - met onder meer dissonante gitaartonen, stemmige strijkers, swingende blazers en stuwende ritmes - is vaak energiek en dansbaar, en altijd dreigend. Dit is super spannende muziek. En dan zijn de nummers ook nog eens ronduit pakkend en zeer sterk opgebouwd. Echt zo'n plaat die je pas weer loslaat als hij afgelopen is.
Ik heb dus eigenlijk ook niet zo'n zin om in te gaan op individuele nummers, en wanneer precies het invallen van welk instrument welk gevoel teweeg brengt: dit is als geheel gewoon extreem vet, ga het luisteren als je het nog niet kent. Voor wie wil proeven.
4,3*
De tipperbeoordeling:
4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,00* - 03,0 / 01 / 05 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,85* - 03,6 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
Ik weet niet wie dacht dat het een goed idee was dat een bijna 80-jarige Braziliaanse sambazangeres een album zou opnemen met dissonante rock als basis. Maar holy shit. Wat is dit vet.
Soares' leeftijd hoor je duidelijk af aan de grove rafelranden op haar stem. Die schuurt, kraakt, begeeft het een enkele keer bijna. En dat werkt geweldig, want het maakt haar uitzonderlijk krachtige performance alleen maar karaktervoller. Wat een power heeft die vrouw. Een rocheltje hier en daar erbij. Misschien zal niet iedereen het evenzeer bevallen, maar dit kan bij niemand onopgemerkt voorbij trekken. Ze grijpt je echt bij de kladden.
Met gemak temt ze dan ook de bruisende muziek, waarin postpunk en mathrock in de mix zijn gegooid met samba en andere latinmuziek. Het resultaat - met onder meer dissonante gitaartonen, stemmige strijkers, swingende blazers en stuwende ritmes - is vaak energiek en dansbaar, en altijd dreigend. Dit is super spannende muziek. En dan zijn de nummers ook nog eens ronduit pakkend en zeer sterk opgebouwd. Echt zo'n plaat die je pas weer loslaat als hij afgelopen is.
Ik heb dus eigenlijk ook niet zo'n zin om in te gaan op individuele nummers, en wanneer precies het invallen van welk instrument welk gevoel teweeg brengt: dit is als geheel gewoon extreem vet, ga het luisteren als je het nog niet kent. Voor wie wil proeven.
4,3*
De tipperbeoordeling:
4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - niels94
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,00* - 03,0 / 01 / 05 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,85* - 03,6 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
1
geplaatst: 28 februari 2021, 15:05 uur
Fijn dat 'ie bevallen is Niels! 85 was ze zelfs toen dit album uitkwam, echt een ongelooflijke prestatie. Ik slinger hem zo ook nog maar even een keer aan, ongelooflijk verslavend album.
0
geplaatst: 28 februari 2021, 15:51 uur
hoi123 schreef:
85 was ze zelfs toen dit album uitkwam, echt een ongelooflijke prestatie.
85 was ze zelfs toen dit album uitkwam, echt een ongelooflijke prestatie.
Je hebt gelijk inderdaad, als ze inderdaad in 1930 is geboren, dan heeft Pitchfork het fout. Oud was ze sowieso
0
geplaatst: 28 februari 2021, 23:30 uur
Damn jullie gaan hard, mooie stukjes en mooie tips zo te lezen.
Ik moet ook eens opschieten, maar ik was bezig met dat Swans album en toen realiseerde ik me dat ik eigenlijk zo weinig ken van Swans en dat ik ontwikkeling/context mis en nu ben ik de discografie aan het langs gaan, maar die Swans albums duren allemaal zo lang dus tijdrovend proces en het is wel allemaal de schuld van niels94
Ik moet ook eens opschieten, maar ik was bezig met dat Swans album en toen realiseerde ik me dat ik eigenlijk zo weinig ken van Swans en dat ik ontwikkeling/context mis en nu ben ik de discografie aan het langs gaan, maar die Swans albums duren allemaal zo lang dus tijdrovend proces en het is wel allemaal de schuld van niels94
0
geplaatst: 28 februari 2021, 23:41 uur
Hahaha, het spijt me zó ontzettend, duizendmaal excuses aan iedereen maar vooral aan jou, aero.
6
geplaatst: 1 maart 2021, 16:59 uur
Swans - Children of God (1987)
Als een getrainde bloedhond rook niels94 direct dat er een experimentele rock-hiaat in mijn luisterkennis te vinden was, namelijk het vroege werk van de altijd positieve en immer jolige Swans. Als muzieknerd(je) zijnde ken ik Swans natuurlijk wel en word ik ook zeker gegrepen door hun werk, vooral door To Be Kind, maar ik ken verder eigenlijk alleen het ’10s werk + Soundtrack for the Blind. Maar daar komt dus Niels, zwaaiend met een corrigerend vingertje, die mij eens verzoekt heel snel richting de jaren ’80 Swans af te dalen.
Meegaand als ik ben, richtte ik mij op Children of God. Het gevoel bekroop me echter direct dat ik de ontwikkeling van de band gemist heb en daardoor de context van dit album niet helemaal op waarde kon schatten. Er zit nogal een verschil tussen Children of God en To Be Kind. Het was tijd om de discografie eens langs te gaan en nog een aantal mijlpalen mee te pakken als Filth, Cop, White Light en The Great Annihilator. Nogal een taak, aangezien kort en bondig nu niet tot de desoriënterende vocabulaire van Swans behoort.
Mijn conclusie na deze zwanenjacht: Children of God is een essentieel album geweest voor Swans en slaat de brug tussen de vroege, smerige, zware industriële Swans sound en de meer melodieuze, breed-geörienteerde sound van de aankomende albums. Met vlagen wordt ook al de fundatie gelegd voor de rock epos van de veel latere Swans avonturen. Ook de samenwerking met Jarboe staat hier in volle bloei.
Een van de krachten van Swans, wat wel altijd als rode draad in hun muziek terug komt, is dat ze ook weer niet zó ontoegankelijk zijn, ondanks hun roemruchte reputatie. Oké oké, ze neigen nogal zwaarmoedig te zijn en Gira en co zien er ook geen probleem in om de luisteraars uit te dagen met 20+ minuten durende lappen muziek die sterk vertrouwen op de kracht van repetitie en opbouwen naar een schurend slotstuk, maar ze bieden genoeg conventionele structuren om de luisteraar de o zo nodige houvast te geven. Van dat gaande is Swans net een rare vriend die tijdens een drugstrip je naar het randje van een bad trip brengt en in je oor schreeuwt ‘The sex in your soul will damn you to hell!’, maar wel je reis dusdanig goed begeleidt dat je nog steeds wat controle voelt en ze zorgen er ook voor dat je uiteindelijk weer met beide benen op aarde terugkeert.
Een groot compliment voor Children of God: Het flowt opvallend goed. Opener ‘New Mind’ knarst en kraakt, maar gaat vervolgens over in de majestueuze oase van rust ‘In My Garden’. Dit spel van intensiteit echoot door gedurende het gehele album en dat komt dit project absoluut ten goede; De twee uitersten versterken elkaar. Het maakt een blok als Like a Drug - You're Not Real, Girl - Beautiful Child - Blackmail tot een uitzonderlijk gebalanceerde luisterervaring.
4.2*
De tipperbeoordeling:
4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,15* - 08,3 / 02 / 04 - niels94
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,00* - 03,0 / 01 / 05 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,20* - 04,2 / 01 / 05 - aerobag
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,85* - 03,6 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
Als een getrainde bloedhond rook niels94 direct dat er een experimentele rock-hiaat in mijn luisterkennis te vinden was, namelijk het vroege werk van de altijd positieve en immer jolige Swans. Als muzieknerd(je) zijnde ken ik Swans natuurlijk wel en word ik ook zeker gegrepen door hun werk, vooral door To Be Kind, maar ik ken verder eigenlijk alleen het ’10s werk + Soundtrack for the Blind. Maar daar komt dus Niels, zwaaiend met een corrigerend vingertje, die mij eens verzoekt heel snel richting de jaren ’80 Swans af te dalen.
Meegaand als ik ben, richtte ik mij op Children of God. Het gevoel bekroop me echter direct dat ik de ontwikkeling van de band gemist heb en daardoor de context van dit album niet helemaal op waarde kon schatten. Er zit nogal een verschil tussen Children of God en To Be Kind. Het was tijd om de discografie eens langs te gaan en nog een aantal mijlpalen mee te pakken als Filth, Cop, White Light en The Great Annihilator. Nogal een taak, aangezien kort en bondig nu niet tot de desoriënterende vocabulaire van Swans behoort.
Mijn conclusie na deze zwanenjacht: Children of God is een essentieel album geweest voor Swans en slaat de brug tussen de vroege, smerige, zware industriële Swans sound en de meer melodieuze, breed-geörienteerde sound van de aankomende albums. Met vlagen wordt ook al de fundatie gelegd voor de rock epos van de veel latere Swans avonturen. Ook de samenwerking met Jarboe staat hier in volle bloei.
Een van de krachten van Swans, wat wel altijd als rode draad in hun muziek terug komt, is dat ze ook weer niet zó ontoegankelijk zijn, ondanks hun roemruchte reputatie. Oké oké, ze neigen nogal zwaarmoedig te zijn en Gira en co zien er ook geen probleem in om de luisteraars uit te dagen met 20+ minuten durende lappen muziek die sterk vertrouwen op de kracht van repetitie en opbouwen naar een schurend slotstuk, maar ze bieden genoeg conventionele structuren om de luisteraar de o zo nodige houvast te geven. Van dat gaande is Swans net een rare vriend die tijdens een drugstrip je naar het randje van een bad trip brengt en in je oor schreeuwt ‘The sex in your soul will damn you to hell!’, maar wel je reis dusdanig goed begeleidt dat je nog steeds wat controle voelt en ze zorgen er ook voor dat je uiteindelijk weer met beide benen op aarde terugkeert.
Een groot compliment voor Children of God: Het flowt opvallend goed. Opener ‘New Mind’ knarst en kraakt, maar gaat vervolgens over in de majestueuze oase van rust ‘In My Garden’. Dit spel van intensiteit echoot door gedurende het gehele album en dat komt dit project absoluut ten goede; De twee uitersten versterken elkaar. Het maakt een blok als Like a Drug - You're Not Real, Girl - Beautiful Child - Blackmail tot een uitzonderlijk gebalanceerde luisterervaring.
4.2*
De tipperbeoordeling:
4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,15* - 08,3 / 02 / 04 - niels94
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,00* - 03,0 / 01 / 05 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,20* - 04,2 / 01 / 05 - aerobag
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,85* - 03,6 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
1
geplaatst: 1 maart 2021, 18:02 uur
Ha, goed dat hij bevalt en goed om te lezen dat het je heeft aangezet de band eens wat nader te leren kennen Ik denk dat je gelijk hebt als je zegt dat dit album een kantelpunt in hun oeuvre is.
Ik denk dat je gelijk hebt als je zegt dat dit album een kantelpunt in hun oeuvre is.
4
geplaatst: 5 maart 2021, 22:46 uur
Kashiwa Daisuke - Program Music I (2007), tip van Barney Rubble
Kashiwa Daisuke is een Japanse muziekproducer en artiest geboren in Hiroshima. Dit album legt de nadruk op neoklassieke muziek met invloeden van post rock en elektronica. Deze wervelende mengelmoes van stijlen geeft Program Music I een eigenzinnige stijl.
Zo kent het album een meer conventionele basis, waarin strijkers en pianospel de hoofdrol spelen. Maar uit het niets kunnen deze elementen omgebogen worden met samples en andere dissonante geluidseffecten. Qua composities is er zelden een saai moment te bespeuren, al voelen enkele toevoegingen wel aan als een gimmick. De effecten met ruis of spontane pauzes in de muziek behoren meestal tot deze categorie. Hoewel niet alle experimenteerdrift op het album een tien met een griffel scoort, valt er ondanks deze aanmerkingen een hoop te genieten.
De samples met vocalen worden spaarzaam doch professioneel ingezet en bevatten prachtige zang van engelachtig kaliber. Wat de kwaliteit van de muziek verder opvoert is de fijne mix van serene sferen die afgewisseld worden met wispelturige en bevreemdende momenten. De muziek laat de luisteraar regelmatig gissen naar wat nog komen gaat, zelfs als je het album leert te doorgronden. Dit alles draagt bij aan de complexiteit van het geheel zonder daarbij in een te herhalend patroon te vallen. Kashiwa Daisuke levert hier dus een puik album af, die ik zeker nog wat vaker ga beluisteren.
Beoordeling: 3,90*
De tipperbeoordeling:
4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,15* - 08,3 / 02 / 04 - niels94
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,20* - 04,2 / 01 / 05 - aerobag
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
Kashiwa Daisuke is een Japanse muziekproducer en artiest geboren in Hiroshima. Dit album legt de nadruk op neoklassieke muziek met invloeden van post rock en elektronica. Deze wervelende mengelmoes van stijlen geeft Program Music I een eigenzinnige stijl.
Zo kent het album een meer conventionele basis, waarin strijkers en pianospel de hoofdrol spelen. Maar uit het niets kunnen deze elementen omgebogen worden met samples en andere dissonante geluidseffecten. Qua composities is er zelden een saai moment te bespeuren, al voelen enkele toevoegingen wel aan als een gimmick. De effecten met ruis of spontane pauzes in de muziek behoren meestal tot deze categorie. Hoewel niet alle experimenteerdrift op het album een tien met een griffel scoort, valt er ondanks deze aanmerkingen een hoop te genieten.
De samples met vocalen worden spaarzaam doch professioneel ingezet en bevatten prachtige zang van engelachtig kaliber. Wat de kwaliteit van de muziek verder opvoert is de fijne mix van serene sferen die afgewisseld worden met wispelturige en bevreemdende momenten. De muziek laat de luisteraar regelmatig gissen naar wat nog komen gaat, zelfs als je het album leert te doorgronden. Dit alles draagt bij aan de complexiteit van het geheel zonder daarbij in een te herhalend patroon te vallen. Kashiwa Daisuke levert hier dus een puik album af, die ik zeker nog wat vaker ga beluisteren.
Beoordeling: 3,90*
De tipperbeoordeling:
4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,15* - 08,3 / 02 / 04 - niels94
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,20* - 04,2 / 01 / 05 - aerobag
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Koenr
3
geplaatst: 5 maart 2021, 23:29 uur
Dr. Octagon - Dr. Octagonecologyst (1996)
Getipt door: niels94
Genre: Hip-Hop / Horrorcore
Ik ben al een tijdje bezig om, op mijn dooie gemak, de hiaten in mijn hip-hop kennis op te vullen - daarbij extra gemotiveerd door topics zoals Hip Hop Album Top 10s. Het zetje dat zowel aerobag als niels94 me deze editie gaven om eindelijk twee 90s-klassiekers eens serieus onder de loep te nemen, was dan ook meer dan welkom. De speelduur van beide platen is de grootste reden waarom ze in al die jaren hun weg naar mijn oren niet hebben gevonden. Ik moet mezelf er echt toe zetten om te gaan zitten voor albums die meer dan een uur duren. Op de klassieker die aero me tipte kom ik later terug, eerst is Dr. Octagon aan de beurt.
Dr. Octagon is Kool Keith's moordlustige alter-ego. Over een laag retro-futuristische beats van Dan the Automator & eigenzinnige turntable-trucs van DJ Q-Bert, mag hij zijn homeopathische trucjes uitvoeren. Deze muzikale omlijsting klinkt wellicht niet meer zo origineel als destijds in '96, maar de algehele feel is nog steeds ontzettend fris en speels. De bass- & synthlijntjes creëren een toffe, eigenzinnige vibe en de plaat straalt een enigszins creepy, surrealistisch sfeertje uit.
De echte ster van het album is echter Keith zelf. En dan heb ik het niet eens per se over zijn stem of off-beat flow, maar vooral over de complete overgave en schijnbare nonchalance waarmee hij zijn personage omarmt en het concept voor de volle 65 minuten uitwerkt. Hij ís een moordlustige, seksistische, incompetente, buitenaardse gynaecoloog die zijn patiënten misbruikt, zonder enig gevoel van schaamte en vol maffe, soms onnavolgbare wordplay en creatieve ideeën. Oké, de humor is soms wat aan de flauwe kant, maar de complete overtuiging waarmee het wordt gebracht werkt absoluut in z'n voordeel.
De plaat voelt bovendien aan als een blueprint voor wat Dan met Del zou doen op Deltron 3030 en Dan's producties klinken bij momenten ook een beetje als luchtigere versies van de producties die EL-P 6 jaar later op zijn debuutplaat de wereld in zou helpen. Ik kan me ook zo voorstellen dat deze release zijn effect heeft gehad op DOOM's vormgeving van zijn personages. Dit album is ongetwijfeld van invloed geweest op de alternatieve hip-hop scene in de jaren die volgden.
De plaat had nog net wat scherper kunnen zijn als de speelduur rond de 50 minuten had gelegen, want hoewel de kwaliteit niet minder wordt, treedt er toch een lichte vorm van vermoeidheid op richting het einde. Verder heb ik niks dan lof voor Keith & Co voor deze conceptplaat. Hoogste tijd om ook eens werk te maken van Keith's andere projecten, zoals klassieker Critical Beatdown die al jaren op mijn lijstje staat.
No Awareness meldt zich ondertussen alvast als kandidaat voor mijn volgende hip-hop top 100. Wat een ge-wel-di-ge track is dat. Jam like Autechre ❤️
Tnx, Niels.
4,0*
De tipperbeoordeling:
4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,10* - 12,3 / 03 / 03 - niels94
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,20* - 04,2 / 01 / 05 - aerobag
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Koenr
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94
Getipt door: niels94
Genre: Hip-Hop / Horrorcore
Ik ben al een tijdje bezig om, op mijn dooie gemak, de hiaten in mijn hip-hop kennis op te vullen - daarbij extra gemotiveerd door topics zoals Hip Hop Album Top 10s. Het zetje dat zowel aerobag als niels94 me deze editie gaven om eindelijk twee 90s-klassiekers eens serieus onder de loep te nemen, was dan ook meer dan welkom. De speelduur van beide platen is de grootste reden waarom ze in al die jaren hun weg naar mijn oren niet hebben gevonden. Ik moet mezelf er echt toe zetten om te gaan zitten voor albums die meer dan een uur duren. Op de klassieker die aero me tipte kom ik later terug, eerst is Dr. Octagon aan de beurt.
Dr. Octagon is Kool Keith's moordlustige alter-ego. Over een laag retro-futuristische beats van Dan the Automator & eigenzinnige turntable-trucs van DJ Q-Bert, mag hij zijn homeopathische trucjes uitvoeren. Deze muzikale omlijsting klinkt wellicht niet meer zo origineel als destijds in '96, maar de algehele feel is nog steeds ontzettend fris en speels. De bass- & synthlijntjes creëren een toffe, eigenzinnige vibe en de plaat straalt een enigszins creepy, surrealistisch sfeertje uit.
De echte ster van het album is echter Keith zelf. En dan heb ik het niet eens per se over zijn stem of off-beat flow, maar vooral over de complete overgave en schijnbare nonchalance waarmee hij zijn personage omarmt en het concept voor de volle 65 minuten uitwerkt. Hij ís een moordlustige, seksistische, incompetente, buitenaardse gynaecoloog die zijn patiënten misbruikt, zonder enig gevoel van schaamte en vol maffe, soms onnavolgbare wordplay en creatieve ideeën. Oké, de humor is soms wat aan de flauwe kant, maar de complete overtuiging waarmee het wordt gebracht werkt absoluut in z'n voordeel.
De plaat voelt bovendien aan als een blueprint voor wat Dan met Del zou doen op Deltron 3030 en Dan's producties klinken bij momenten ook een beetje als luchtigere versies van de producties die EL-P 6 jaar later op zijn debuutplaat de wereld in zou helpen. Ik kan me ook zo voorstellen dat deze release zijn effect heeft gehad op DOOM's vormgeving van zijn personages. Dit album is ongetwijfeld van invloed geweest op de alternatieve hip-hop scene in de jaren die volgden.
De plaat had nog net wat scherper kunnen zijn als de speelduur rond de 50 minuten had gelegen, want hoewel de kwaliteit niet minder wordt, treedt er toch een lichte vorm van vermoeidheid op richting het einde. Verder heb ik niks dan lof voor Keith & Co voor deze conceptplaat. Hoogste tijd om ook eens werk te maken van Keith's andere projecten, zoals klassieker Critical Beatdown die al jaren op mijn lijstje staat.
No Awareness meldt zich ondertussen alvast als kandidaat voor mijn volgende hip-hop top 100. Wat een ge-wel-di-ge track is dat. Jam like Autechre ❤️
Tnx, Niels.
4,0*
De tipperbeoordeling:
4,50* - 09,0 / 02 / 04 - hoi123
4,10* - 12,3 / 03 / 03 - niels94
4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - Koenr
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - Cervantes
3,50* - 03,5 / 01 / 05 - AOVV
3,45* - 06,9 / 02 / 04 - Barney Rubble
De gebruikerbeoordeling:
4,70* - 04,7 / 01 / 05 - Barney Rubble
4,20* - 04,2 / 01 / 05 - aerobag
4,00* - 04,0 / 01 / 05 - Koenr
3,97* - 11,9 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,85* - 07,7 / 02 / 04 - AOVV
3,60* - 10,8 / 03 / 03 - niels94
0
geplaatst: 5 maart 2021, 23:40 uur
Koen die Dr. Octagon niet kent 
Maar goed dat niels94 deze critical beatdown op hem neergelegd heeft.
Oh en program music, wat een album. Mooie schrijfsel hoor mannen
Maar goed dat niels94 deze critical beatdown op hem neergelegd heeft.
Oh en program music, wat een album. Mooie schrijfsel hoor mannen
0
geplaatst: 5 maart 2021, 23:55 uur
Mooi Koenr! Meteen weer wat tracks van Dr. Octagon opgezet: zo heerlijk. Earth People ook, damn. Inderdaad een monument als het gaat om originaliteit, en reken maar dat dit invloedrijk is geweest voor andere hiphopartiesten. Af en toe zo absurd vulgair en gewoon niet ok dat het weer wat toevoegt aan het concept, hahaha. En heel vette producties vind ik, ook los van de tijdsperiode. Je kritiek op de lengte deel ik verder, het is geen perfect album.
* denotes required fields.