CLASSIC ALBUMS 1981-1984

3de RONDE finale

Zoals aangekondigd plaatsen we dus een top 20.
Ik had graag bij elk album een loftrompet horen klinken.
Dat mag lang zijn, dat mag kort zijn, als het maar bruikbaar is
voor de presentatie die zoals steeds uit een top 20 (of 30) zal bestaan.

FINALELIJST

Achter elk album lees je het aantal gesprokkelde bonuspunten.

Alphaville - Forever Young (1984) 2
Antena - Camino del Sol (1982) 2
Asia - Asia (1982) 2
Big Country - The Crossing (1983) 2
Billy Joel – The Nylon Curtain (1982) 2
Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (1981) 2
Bruce Springsteen – Born In The USA (1984) 2
Bruce Springsteen - Nebraska (1982) 2
Camel - Nude (1981) 4
China Crisis – Working with Fire and Steel (1983) 2
Chris de Burgh - The Getaway (1983) 2
Cocteau Twins - Treasure (1984) 4
David Sylvian - Brilliant Trees (1984) 2
Depeche Mode - Some Great Reward (1984) 2
Dire Straits - Love over Gold (1982) 4
Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984) 6
Eloy - Time to Turn (1982) 2
Elvis Costello & The Attractions - Imperial Bedroom (1982) 2
Fischer-Z - Red Skies over Paradise (1981) 2
Frankie Goes to Hollywood - Welcome to the Pleasuredome (1984) 2
Gandalf - Magic Theatre (1983) 2
Iron Maiden - The Number of the Beast (1982) 4
Japan - Tin Drum (1981) 2
Jean Michel Jarre - Les Chants Magnétiques (1981) 2
Joe Jackson - Body and Soul (1984) 2
Joe Jackson - Night and Day (1982) 4
Kraftwerk - Computer World (1981) 4
Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984) 6
Manfred Mann's Earth Band - Somewhere in Afrika (1982) 2
Marillion - Script for a Jester's Tear (1983) 4
Michael Jackson - Thriller (1982) 4
Mike Oldfield - Crises (1983) 2
New Order - Movement (1981) 2
New Order - Power, Corruption & Lies (1983) 2
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981) 6
Peter Gabriel - Plays Live (1983) 2
Phil Collins - Face Value (1981) 2
Prince & The Revolution – Purple Rain (1984) 2
Pseudo Echo - Autumnal Park (1984) 2
R.E.M. - Murmur (1983) 4
Roxy Music - Avalon (1982) 4
Rush - Moving Pictures (1981) 4
Rush - Signals (1982) 4
Scars - Author! Author! (1981) 2
Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982) 6
Sonic Youth – Confusion Is Sex (1983) 2
Split Enz - Time and Tide (1982) 2
T.C. Matic - L'Apache (1982) 2
Talk Talk - It's My Life (1984) 4
Talking Heads – Stop Making Sense (1984) 8
Tears for Fears - The Hurting (1983) 2
The Blue Nile – A Walk across the Rooftops (1983) 2
The Cure - Faith (1981) 2
The Human League - Dare! (1981) 2
The Nits - Omsk (1983) 6
The Nits - Work (1981) 2
The Replacements - Let It Be (1984) 2
The Smiths - The Smiths (1984) 4
The Sound - From the Lions Mouth (1981) 4
The The – Soul Mining (1983) 2
Tom Watis – Swordfishtrombones (1983) 2
U2 - The Unforgettable Fire (1984) 4
U2 - War (1983) 2
Ultravox – Rage in Eden (1981) 2
Vangelis - Antarctica (1983) 2
XTC - English Settlement (1982) 4

Opnieuw de vraag om je top 20 summier door te sturen via pm.
Telt makkelijker. Met dank aan de spelers die dat al deden in de vorige ronde.

DEELNEMERSLIJST

- ArthurDZ
- chevy93
- dazzler
- herman
- Jester
- LucM
- Papartis
- remcodulac
- vigil

En toen waren ze nog met 9 (andermaal jammer van musician).

Deadline van deze finale is op dinsdag 18 juni om 21.00u.

Leer je publiek kennen Chevy, altijd belangrijk

Maar goed 7 is toch prima. Ik snap dan weer niet dat Fugazi niet door is. Tja als Script meerdere stemmen krijgt, had er best eentje naar Fugazi kunnen gaan maar ja het is niet altijd feest

Dazzler: bedoel je gewoon je top 20 zonder toegevoegde opmerkingen via pm?

Dit was een uitstekende keuze. Wat een heerlijk album.

Het is trouwens Unforgettable Fire, met 2 t's.

Yep.

Mij deed het niet veel in ieder geval. Geen verkeerde muziek, maar gewoon niet mijn smaak.

Ik vind het wel jammer dat Tattoo You eruit ligt, maar daar ga ik zeker nog eens achteraan. Dat was een album dat ik voor de finale zeker helemaal had willen luisteren.

The The viel mij ook niet mee, overigens. Ik heb ook een ander album uit de 80s van ze op vinyl, maar dat vind ik ook niet heel geweldig. Eigenlijk vind ik alleen Dusk echt leuk, wat ze in de jaren '80 hebben gemaakt is het niet zo voor mij.

Musician meldt zich nu aan in pm.

Het is niet mijn gewoonte om deelnemers kansen te ontnemen,
maar nu zijn we toch echt wel vertrokken met de langverwachte finale.

Daarom dit voorstel: musician heeft zijn kans verkeken om 10 albums
als suggestie aan te voeren, maar mag wel meedoen met de finale.

Lijkt me billijk.

Excuus, vandaag was er geen mogelijkheid voor schrijven voor mume voor mij, ik zat bij een concert van Rod Stewart

Mijn top 20 voor deze periode is:

1. The Sound - From the Lions Mouth (1981)
2. Tears for Fears - The Hurting (1983)
3. U2 - The Unforgettable Fire (1984)
4. Eloy - Time to Turn (1982)
5. Joe Jackson - Night and Day (1982)
6. Ultravox – Rage in Eden (1981)
7. Camel - Nude (1981)
8. Dire Straits - Love over Gold (1982)
9.Chris de Burgh - The Getaway (1983)
10. Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)
11.Roxy Music - Avalon (1982)
12. Alphaville - Forever Young (1984)
13. China Crisis – Working with Fire and Steel (1983)
14. Marillion - Script for a Jester's Tear (1983)
15. Rush - Signals (1982)
16. Big Country - The Crossing (1983)
17. Manfred Mann's Earth Band - Somewhere in Afrika (1982)
18.Talk Talk - It's My Life (1984)
19. Scars - Author! Author! (1981)
20. Phil Collins - Face Value (1981)

De enig veraasing in mijn top 20 is nr. 19 Scars. Ooit een tip van DJFrankie evenals de Chameleons.
Deze hebben niet de keuzelijst over deze periode gehaald.

Inmiddels alle tips en soms wat meer beluisterd en vijf albums uitgekozen die ik toch wel helemaal wil luisteren.

Alphaville heeft echt een leuke synthpopplaat gemaakt. Het nummer Sounds Like a Melody is een heerlijke ontdekking. Niet alle nummers klinken even sterk nog, maar ik heb het idee dat dat wel bijtrekt na vaker beluisteren.

Tattoo You van de Stones viel me wat tegen: op basis van een nummer als Heaven hoopte ik op meer soortgelijke songs met reggae-invloeden, maar de plaat bevat toch vooral het standaard-Stones geluid zoals ik dat al kende. Nu houd ik daar vaak wel van, maar geef me dan toch maar hun 60s/vroege 70s werk. Een lichte tegenvaller dus.

Verder staan ABC, Springsteen's Nebraska en Sylvian's Brilliant Trees nog in de planning. Het album van ABC heb ik vroeger al wel een paar keer beluisterd, maar ben ik eigenlijk compleet vergeten. Heb het idee dat ik dat nu veel meer kan waarderen dan destijds ook.

Misschien dat ik de plaat van Talk Talk ook nog eens probeer. Ik heb dat altijd een miskoop gevonden, omdat ik de stem van Hollis eigenlijk niet langer dan een plaatkant kan aanhoren.

Gewoon de eerste 7 nummers beluisteren: dat zijn de beste.
Hoef je ook niet te lang naar zijn stem te luisteren. Doen! Kwaliteitspop!

It's My Life is dan ook wel een onevenwichtige plaat met een heel duidelijk zwaartepunt op het eerste deel. De eerste 5 zijn het beste en wat mij betreft is de plaat daarmee af. De rest luister ik al niet eens meer.



Voor mij zijn de belangrijkste nog te beluisteren:
Asia - Asia (1982) 2
Cocteau Twins - Treasure (1984) 4
Jean Michel Jarre - Les Chants Magnétiques (1981) 2
New Order - Movement (1981) 2
Rush - Signals (1982) 4
Tears for Fears - The Hurting (1983) 2
The Nits - Omsk (1983) 6
XTC - English Settlement (1982) 4

Eens zien of me dat nog gaat lukken.

Dit weekend geen tijd gehad om te luisteren, morgenavond ben ik er niet en dinsdagavond ook al niet. Het zou mij goed uitkomen als ik woensdag mijn lijstje in mag leveren. Kan dat?

Oef ... een selectie van 20 albums is gemaakt.

Het werden stuk voor stuk persoonlijke classic albums.
Platen die het verschil maken in mijn collectie, platen die me iets dieper raken
dan de doorsnee popliefhebber die met enige objectiviteit schrijft: steengoed album.
Want dat zijn het ongetwijfeld allemaal wel.

Ik heb ongeveer 10 platen die min of meer aan diezelfde eisen voldeden moeten schrappen.
Daarbij zitten twee albums van groepen die al in mijn top 20 staan en ik ben er nog altijd niet uit
of ik die platen toch nog ga meenemen (ten koste van ???) of weglaten (maar ze horen er toch bij?)...

En daarna het moeilijkste nog: ze alle 20 in een bepaalde volgorde rangschikken.

11. Big Country - The Crossing (1983)



Big Country - Close Action

Doedelzak-gitaren: waar Mike Oldfield en U2 elkaar ontmoeten.
Two Hearts Beat As One. The Crossing wint het voor mijn part van War (1983).
Op beide albums laat Steve Lillywhite de trommels knallen.

War gaat weliswaar strijdlustig het gevecht aan en schudt de belagers van zich af.
De jongen met de gekloven lip als symbool van de verloren onschuld. Maar ook de witte vlag,
de overgave, Surrender. Het verstand, de rede moet zegevieren: Like a song I have to sing...

Precies op het punt van de overgave verschillen War en The Crossing.
Big Country's overgave is geen vorm van capitulatie, maar een synoniem voor passie.
De drumroffels: bij Big Country het kloppen van een hart. Bij U2 het bulderen van de artillerie.
U2 onderhandelt over een staakt het vuren, Big Country wil vrouw en kinderen beschermen.

12. Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)



Lloyd Cole & The Commotions - Patience

Ik bevind me tot mijn grote verbazing opvallend veel in Schotland tijdens deze editie
(en dan laat ik het album van Ultravox nog liggen). Op Patience klinken Cole en zijn groep
een beetje als Prefab Sprout (ik reserveer alvast een plaats voor de volgende editie van dit spel).

Het is een goed voorbeeld van hoe elk nummer op dit onvolprezen debuut overeind blijft.
The Commotions en The Smiths durfden weer te kiezen voor de gitaar, in de traditie van de 60s.
Cole stond zat ook tekstueel iets meer in de singer-songwriters hoek dan het zelfbeklag van Morrissey.

De groep schuwde zelfs het countryelement of een blik zalvende strijkers niet.
en de songtitels werden zoals in de jaren 50 en 60 netjes op de front cover afgedrukt.
Cole zou nog leuke liedjes schrijven, maar geen perfect album als Rattlesnakes meer.

13. Talk Talk - It's My Life (1984)



Talk Talk - Dum Dum Girl

Ik heb Spirit of Eden (1988) altijd één brugje te ver gevonden.
Als muziek ophoudt pop te zijn, vraagt ze om een andere luisterhouding.
Een houding die ik me maar in uitzonderlijke omstandigheden kan opleggen.

The Colour of Spring (1986) kan ik daarom heel wat beter smaken.
Die plaat zit boordevol soul, blues en jazz elementen, maar met een kloppend pop-hart.
En de laatste jaren ben ik ook steeds meer gevallen voor de pure pop van It's My Life.
Erg vindingrijk ingekleurde pop trouwens, de koptelefoon helpt bij het luisteren.

Een hit-album met naast de titelsong, Such a Shame en het vaak ten onrechte
wat verguisde Dum Dum Girl ook nog Talk Talk klassiekers als Renee en Tomorrow Started.
Voor wie problemen heeft met de stem van Mark Hollis: in het Dum Dum clipje zingt hij live.

14. Roxy Music - Avalon (1982)



Roxy Music - To Turn You On

Dat de eerste twee, drie Roxy platen veel beter zijn, kan me gestolen worden.
Ze zijn in de eerste plaats anders, spreken de taal van de experimentele jaren 70
waarin elementen uit kunst en avant-garde hun weg zochten en vonden in de rock.

Na een paar solo-platen pikt Ferry de draad weer op met Manzanera en MacKay.
En nergens (ook niet in hun beginperiode) klinkt dit triumviraat zou meesterlijk in evenwicht
als op het laatste studio-album Avalon. De pasteltoetsen van de saxofoon, het gedoseerd likken
van de gitaar, het spaarzaam inkleuren van de synthesizer en de kreunende vocalen.

To Turn You On is de heropgenomen b-kant van Jealous Guy.
Avalon is een plaat die een soort Indian summer gevoel ademt.
Het eerste, voorzichtige kleuren van de bladeren is ingezet.

Fallen leaves in the night / Who can say where they're blowing ...

15. Joe Jackson - Night and Day (1982)



Joe Jackson - A Slow Song

De piano's van Joe Jackson en Robert-Jan Stips weten mij te ontroeren.
Ik heb Jackson live mogen zien in Werchter (editie 1989), maar het concert ontging me die dag.
Ik was nog niet klaar voor de man die jazz en latin in zijn muziek wist te verweven.

Typische zo'n geval van muziek die mijn muzikale vrienden wel wisten te smaken
en die ik hardnekkig besloot om vroeg of laat onder de knie te krijgen. En het is me gelukt.
Jacksons werk van 1977 tot 1986 behoort tot het dierbaarste uit mijn 80s platencollectie.

A Slow Song, het lange nummer dat ons na een nachtje stappen de prille ochtend inleidt,
wordt zoals heel wat nummers op Night and Day gedragen door sublieme pianobegeleiding.
Misschien hier toch nog even An Innocent Man van pianoman Billy Joel vermelden, een elpee
die de finale niet wist te halen, maar me even vlot (zij het iets commerciëler) weet in te pakken.

16. Talking Heads - Stop Making Sense (1984)



Talking Heads - Psycho Killer

Er zijn weinig muziekfilms die de essentie van een band zo weten te vatten
als Stop Making Sense. En al staar er een heuse en hechte band te musiceren,
toch draait Talking Heads eigenlijk maar om de kronkels van één man: David Byrne.

Erg gepast dat hij de show alvast in zijn uppie start.
Dat veel te grote pak en dat onwaarschijnlijk sterke gevoel voor ritme.
Zwarte ritmes hoofdzakelijk (ik dacht vroeger zelfs dat Byrne een neger was, toen ik hem
voor het eerst hoorde zingen) waar hij een soort blanke grootstad neurose aan toe weet te voegen.

Dat strompelen over het ritme van zijn cassettespeler is gewoon geniaal.
Want een brein als Byrne struikelt in zijn grootheidswaanzin wel eens over zijn eigen woorden.
Ik heb nog steeds moeite met de hoekigheid van de drie eerste Talking Heads platen.
Het is pas op Stop Making Sense dat deze American wave echt weet te sprankelen.

17. Tears for Fears - The Hurting (1983)



Tears for Fears - The Hurting

Als je goed naar het ritmepatroon luistert van de titelsong,
moet meteen opvallen dat we te maken hebben met twee muzikanten
die verstand hebben van muziek, ook al pasten ze helemaal in het hippe duo plaatje
van de vroege jaren 80. TFF zou zichzelf nog een paar maal heruitvinden trouwens.

Als je goed naar de instrumentale brug luistert van de titelsong,
dan hoor je twee muzikanten met wortels in een muzikale traditie die teruggaat
tot de psychedelische popmuziek van de late jaren 60. Hoewel gemakkelijkheidshalve
versleten als synth-pop duo, hoor ik opvallend veel gitaren, echt drumwerk en zelfs blazers.

The Hurting is een onwaarschijnlijk sterk debuut dat ook inhoudelijk hout snijdt.
Met klassiekers als Mad World en Pale Shelter en een zelfs dansbare hit als Change
verplichte kost voor iedereen die denkt dat de jaren 80 maar beter snel vergeten worden.

18. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)



Simple Minds - Colours Fly and Catherine Wheel

Mijn haat-liefde verhouding met het werk van Simple Minds is misschien bekend.
Ik vind de groep groots in de singles, maar nooit echt overtuigend genoeg op album.
Veel pathos, het grote gebaar, een suggereren van meer, maar gehuld in Schotse nevels.

Wat wil die Jim Kerr ons eigenlijk vertellen, vraag ik me steeds af.
Ik kwam bij het beluisteren van New Gold Dream nooit los van de sublieme titelsong
en de drie goeie singles (al heet Glittering Prize met de jaren wat aan kracht moeten inboeten).
Zo'n nummer als Colours Fly and Catherine Wheel is een goed voorbeeld van wat ik bedoel.

Muzikaal niet overdonderend, maar atmosferisch zo op en top 80s dat ik uiteindelijk gezwicht ben
voor het totaalpakket. Op New Gold Dream komen postpunk en synthpop op sublieme wijze samen.
Een mooie illustratie en een naslagwerk over hoe popmuziek in de jaren '81 '82 '83 '84 klonk.
Het album is meteen ook een splijtzwam tussen hun carrière ervoor en hun succes erna.

19. Mike Oldfield - Crises (1983)



Mike Oldfield - Crises

Crises en Discovery (1984) staan in mijn Oldfield top 5 naast de drie eerste albums
van deze Britse multi-instrumentalist. Discovery vind ik net iets consistenter, maar Crises
heeft met de titelsong en de hit Moonlight Shadow twee van zijn allerbeste tracks aan boord.

Belangrijke ingrediënten die van Crises één van Oldfields beste langspelers maken
zijn de perfect gekozen stemmen van Maggie Reilly, Jon Anderson en Roger Chapman
en het geniale idee om samen te werken met drummer en co-producer Simon Phillips.

Het drumwerk (vaak Mike's achilleshiel op later werk) is subliem
en daarnaast weer Oldfield ook op eigentijdse wijze synthesizers te introduceren.
Nadat hij in het eerste gedeelte al zijn gitaren liet spreken, bouwen Oldfield en Phillips
in de tweede helft van de titeltrack een onwaarschijnlijk sterke synths 'n' drums finale op.

O ja, de hoes is ook briljant ... the watcher and the tour, waiting hour by hour ...

20. China Crisis - Working with Fire and Steel (1983)



China Crisis - The Soul Awakening

Dazzle Ships was OMDs laatste grote plaat van de jaren 80.
Een ander duo uit Liverpool nam voor mijn part de fakkel met succes over.
Op hun tweede en derde album brachten Gary Daly en Eddie Lundon perfecte synthpop
met een jazzy toets. Beide albums staan dan ook boordevol potentieel singlemateriaal.

Toch zou de groep nooit helemaal doorbreken: ze deden het altijd beter op de radio
dan in de hitparades, al haalde Wishful Thinking in Vlaanderen nog net de top 10.
Possible Popsongs Volume 2 was een goed gekozen subtitel voor het album.

Kenmerkend voor de China Crisis sound was de subtiel aanwezige, akoestische gitaar
en natuurlijk de hobo die in heel wat nummers opduikt. Bijvoorbeeld in de sfeervolle afsluiter
The Soul Awakening waarin een pianomelodie je halverwege meeneemt naar de jaren 80.
Het nummer bezit eenzelfde soort zomeravond magie als Save a Prayer van Duran Duran.

01. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)



Orchestral Manoeuvres in the Dark - Navigation

Ik heb het podium van mijn MusicMeter top 10 lichtjes geweld aangedaan voor dit spel.
Voornamelijk omdat deze nieuwe volgorde mij op dit moment de meest gepaste lijkt.
Ik mis weliswaar mijn favoriete, vaak onbegrepen Stranglers plaat The Meninblack.

Hoewel Dazzle Ships mijn allereerste vinyl album mocht zijn in de zomer van 1983,
weet menigeen dat Architecture & Morality hun meest complete werk mag genoemd worden.
De plaat bevat negen verschillende songs waarmee het duo alle hoeken van hun sound verkent.

In de nominatieronde plaatste ik reeds mijn drie favoriete albumtracks,
het langere werkstuk Sealand kwam ook al eens voorbij in dit topic en de drie singles
hoef ik niemand meer voor te stellen. Daarom koos ik als luister-tip voor Navigation.

De b-kant van Maid of Orleans laat horen hoe Andy en Paul al experimenterend
hun eigen sound vastleggen. Het brommende geluidje aan het einde van het nummer
is hun allereerste registratie op band. Een zelf gegenereerd geluid dat ze in 1975 vastlegden,
kortelings nadat ze Kraftwerk live aan het werk gezien hadden tijdens hun Radio-Activity tour..

02. Cocteau Twins - Treasure (1984)



Cocteau Twins - Donimo

Donimo: een kathedraal van een song.
En het spelen met de letters van Domino, kan nauwelijks verhullen
dat de Schotse Cocteau Twins de Almachtige in het door gebrandschilderd raamwerk
naar binnen tuimelende licht willen vangen en naar de luisteraar wensen te verklanken.

Alle titels op Treasure spelen met mythologisch klinkende namen.
Op dit album horen we voor het eerst de engelenstem van Elisabeth Fraser
die zich op Garlands (1982) en Head over Heels (1983) al had laten opmerken
als een zoetgevooisd nichtje van gothic icoon Siouxsie (die van The Banshees dus).

Robin Guthrie schudt de ene briljante gitaarwaaier na de andere uit zijn mouw.
En hij schuwt daarbij de akoestische snaren niet, waardoor het album uit de postpunk nevelen
opstijgt om plots veel aardser en toegankelijker te klinken dan we van de tweeling gewoon waren.
Het eerste album ook waarop bassist - toetsenist Simon Raymonde mee mag inkleuren.

Maar Cocteau Twins muziek blijft een genre apart.
Wie hun muzikale taal niet begrijpt, loopt snel gillend het bos in.
Maar wie eens de klik heeft gemaakt waant zich in een sprookjewoud.

03. New Order - Power, Corruption & Lies (1983)



New Order - Leave Me Alone

How does it feel when your heart grows cold?

Hoe zou Joy Division in 1983 geklonken hebben?
Zou de groep met Ian Curtis aan boord zich ook omgeschoold hebben
tot techno architecten Het Curtis die de groep zijn Kraftwerk platen liet horen.

Toch biedt een traditionele songstructuur het beste raamwerk voor poëtische teksten.
Zoals Leave Me Alone, het nummer waarmee dit prachtige album afsluit in ware Joy Division stijl.
Een plaat die me samen met de bijhorende 12" single Blue Monday / The Beach blijft intrigeren.

Enigmatische muziek waarin het verwerkingsproces gecodeerd ligt
dat de drie resterende bandleden en Gillian Gilbert hebben doorgemaakt.

From my head to my toes
From the words in the book
I see a vision that would bring me luck
From my head to my toes
To my teeth, through my nose
You get these words wrong
You get these words wrong
Everytime
You get these words wrong
I just smile

Het zouden ook de laatste woorden van Ian kunnen geweest zijn.

Niet toevallig dat Peter Saville op de hoes van Power, Corruption & Lies
de bandnaam en de titel in een kleurencode heeft verstopt. Niet toevallig dat het floppy disc
design van Blue Monday weerkeert op de back cover. Danswave uit de chip, de computer.

Drie jaar na het overlijden van Curtis verrijst de New Order met een nieuw en uniek geluid.
En de geschiedenis zou ons leren dat de invloed van NO niet zou onderdoen voor die van JD.

04. The Nits - Work (1981)



The Nits - Hands of the Watch

Het nachtelijke Hands of the Watch en de single Red Tape
blikken al vooruit op het traditionelere werk waarmee The Nits
in de late 80s Scandinavië, Zwitserland en Canada zullen veroveren.

Work bevat 13 zorgvuldig uitgekiende miniatuurtjes waarmee de groep
een gevarieerde en fraaie staalkaart van haar muzikaal palet etaleert.
Gitarist Michiel Peters drukt op Work zijn compositorische stempel.

Nits songs zijn surrealistische schilderijtjes, al klonken ze op de albums
Tent (1979), New Flat (1980) en Work (1981) soms nog als stripverhaaltjes.
Tekstuele kortfilms waarin anonieme burgermannetjes de hoofdrol spelen.

05. XTC - English Settlement (1982)



XTC - Down in the Cockpit

Net als in de vorige editie maak ik plaats voor de neurotische pop van XTC.
English Settlement verscheen in de Benelux als enkele elpee en was dus compacter.
Want het probleem met de complex gearrangeerde, maar altijd van ijzersterke poprefreinen
voorziene muziek van deze groep is dat ze de nodige luisterinspanning vergt.

Het enige van de vijf weggelaten nummers dat ik dan echt mis
is de bloed, zweet en tranen kostende dansmarathon Down in the Cockpit.
Van dat nummer vind je trouwens een extended versie op de 12" van Ball and Chain.

Ik breek ook nog even een lans voor bassist Colin Moulding die iets minder kwistig
met composities strooit dan de onvermoeibare songwriter Andry Partridge, maar die wel
telkens met hitpotent materiaal voor de dag komt, getuige het generatieconflict in Runaways,
de gemaskeerde Tatcher-kritiek in Ball and Chain en het wulpse English Roundabout.
Of de synth-wave parodie Fly on the Wall die qua tekstuur wat naast het album viel.

06. The Sound - From the Lions Mouth (1981)



The Sound - Silent Air

From the Lions Mouth is mijn recentste ontdekking binnen deze top 20.
Ik botste ooit op Missiles en dat vond ik muzikaal geen uitnodigend nummer.
The Sound bleef lang onontgonnen terrein, maar deze site bracht daar verandering in.

En de hoes, want het fragment uit Daniël in de Leeuwenkuil spreekt natuurlijk boekdelen.
Terwijl menig postpunk bandje gedeprimeerd naar de eigen puntschoenen staart, kijkt Borland
het gevaar recht in de ogen. Hij wil het geweld in de wereld omarmen en vermorzelen met de kracht
die wij liefde noemen. Nooit een plaat gehoord waar de stille kracht van hoop zo tastbaar dichtbij was.

Het wordt ook allemaal muzikaal kundig vertaald. Met een donkere postpunk baslijn
uit het boekje en prominente gitaren, die echter nergens opdringerig zijn, maar ruimte laten
voor zachte synthesizerpartijen die als voorzichtige straaltjes zonlicht het hartje verwarmen.
Luister mee naar Silent Air, waar de (the) sound helemaal ten dienste staat van de song.

07. Split Enz - Time and Tide (1982)



Split Enz - Hello Sandy Allen

In de nominatieronde stopte ik al links naar de drie singles,
maar ik wilde dit keer graag Small World of Take a Walk laten horen.
Maar YouTube is de kiwi's uit Nieuw Zeeland niet zo gunstig gezind.

Een live versie van Hello Sandy Allen dan maar,
een zoveelste aanwijzing in het jaren 80 repertoire van Split Enz
dat het jongste broertje Neil een kanjer van een songwriter zou worden.

Time & Tide is het meest complete album van Split Enz.
Een album met een boeiend themaatje: het jachtige mensenleven (time) tegenover
de kringloop in de natuur (tide). De nummers handelen meer dan op de twee uitstekende
hitalbums True Colours (1980) en Waiata (1981) over de mensheid dan over de liefde.

Maar hoe vaak ik Split Enz ook blijf promoten, de doorsnee MuMe'er komt vaak
niet verder dan de Benelux klassieker I Got You, I Hope I Never en Message to My Girl.

08. U2 - The Unforgettable Fire (1984)



U2 - Wire

Side 1 van The Unforgettable Fire is de sterkste plaatkant die U2 ooit gemaakt heeft.
Met een mistige versie van het geweldige A Sort of Homecoming (helemaal uitgeklaard
in zijn semi-live versie op Wide Awake in America) betreedt U2 het pad van Eno en Lanois.

Pride (in the Name of Love) is gewoon een goeie single die de groep
de verdiende hitparade doorbraak schonk. En dan is er het wervelende Wire,
een brug tussen het oude, potige U2 werk en het doordesemende geluid van de Tree.
Bono is hoorbaar gegroeid als zanger: hij roept niet langer, maar ademt de song.

De titeltrack mag zo in het rijtje naast There Is a Light That Never Goes Out van The Smiths
en The Killing Moon van Echo & The Bunnymen en Promenade is een sublieme aquarel.
Side 2 heeft met Bad nog een absolute topper en vier degelijke albumtracks veil.

Ik had ook voor War (1983) kunnen kiezen met het goddelijke Surrender,
het erg aardige Two Hearts Beat As One, de wapperende vlaggen in Like a Song
en mijn allereerste kennismaking met de band middels de top-single New Year's Day.
Songs als Sunday Bloody Sunday en 40 kregen definitief vorm op Under a Blood Red Sky.

09. Depeche Mode - Some Great Reward (1984)



Depeche Mode - Something to Do

Mijn eerste DM album dat 7 absolute toppers bevat.
Alleen Stories of Old en If You Want vind ik een niveautje minder.
En in gedachten hoort mijn alltime favoriet Shake the Disease bij dit album.

Die laatste non-album single trok me definitief over de streep om dit album te kopen.
Het hitparade succes van People Are People en Master and Servant was me echter niet ontgaan.

En bij de dubbele a-kant Sometimes (de singleversie met hartslag) / Blasphemous Rumours
kon mijn puberhart niet onbewogen blijven. Het laatste nummer wilde ik zelf in de les Engels
bespreken, maar het lied geraakte niet door de censuur (het katholieke jaren 80 college).

Het draaibank-geluid werd uiteraard geïnspireerd door technicus Gareth Jones
die eerder al met alternativo's Fad Gadget en Einsturzende Neubauten had samengewerkt,
maar Depeche Mode wist er sterke popsongs als Something to Do mee aan te kleden.

10. Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)



Echo & The Bunnymen Seven Seas

Op Ocean Rain weet Echo & The Bunnymen haar in donkere wolken gehulde
postpunk geluid uit te klaren tot een soort sfeervolle mainstream new wave
die een breder publiek kan bekoren zonder commerciële toegevingen.

The Killing Moon scoort niet toevallig hoog in de jaarlijkse MuMeLadder.
Het nummer behoort ook tot mijn absolute songfavorieten. Maar ook de twee andere singles,
Silver en Seven Seas, zijn erg sterk. Dat laatste nummer zweeft mooi op luchtige gitaarwerk,
maar zet tekstueel aan tot zelfreflectie: smashing my mirrors and burning my bridges...

Mag ik Ian McCullogh een onderschat zanger noemen?
Zijn stem grijpt me steevast naar de keel en drukt me met de neus op de teksten.
Hij nodigt me uit tot meezingen, tot het verdrijven van de spoken in mijn hoofd. En zo hoort het.

Wegens tijdsgebrek helaas zonder commentaren en/of linkjes. Wie weet plaats ik de lijst later nog een keer, maar dan met wat extra tekst.


1. The Smiths - The Smiths (1984)
2. Talking Heads – Stop Making Sense (1984)
3. Bruce Springsteen – Born In The USA (1984)
4. Prince & The Revolution – Purple Rain (1984)
5. Tom Watis – Swordfishtrombones (1983)
6. Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)
7. Sonic Youth – Confusion Is Sex (1983)
8. The Replacements - Let It Be (1984)
9. Michael Jackson - Thriller (1982)
10. U2 - The Unforgettable Fire (1984)
11. Scars - Author! Author! (1981)
12. Joe Jackson - Night and Day (1982)
13. T.C. Matic - L'Apache (1982)
14. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
15. China Crisis – Working with Fire and Steel (1983)
16. Bruce Springsteen - Nebraska (1982)
17. Marillion - Script for a Jester's Tear (1983)
18. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)
19. The The – Soul Mining (1983)
20. Alphaville - Forever Young (1984)

Ik kom op 29 albums met 4,5 of 5*, ik heb dus heel wat prima albums moeten schrappen om tot deze 20 te komen.

1. R.E.M. - Murmur (1983)
Hun eerste 8 albums vind ik alle 8 sterk maar het debuut vind ik al meesterlijk. Wars van alle rockclichés komt deze band met een eigen geluid en spirituele, wat mysterieuze songs.

2. Elvis Costello & The Attractions - Imperial Bedroom (1982)
Gelukkig dat ik niet de enige ben op MuMe die Elvis Costello op waarde weet te schatten. Dit is zijn beste en meest veelzijdige album, alle nummers zijn raak met scherpe en humoristische teksten.

3. U2 - War (1983)
Hun definitieve doorbraak en vind ik ook één van hun beste albums: passioneel, krachtig en gloedvol. U2 werd definitief groot.

4. Bruce Springsteen – Born In The USA (1984)
Het album waarmee ik Bruce Springsteen definitief in de armen sloot (al waardeer ik zijn voorgaande albums nu meer), maatschappijkritisch maar meezingbare rock waarbij de synths er goed bij passen.

5. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)
Begin jaren '80 waren de hoogtijdagen van de synthipop en dat is voor een goed deel te danken aan OMD. Weliswaar schatplichtig aan Kraftwerk

6. Michael Jackson - Thriller (1982)
Niet alleen commercieel maar ook artistiek een voltreffer door de zang, de perfecte productie en de geraffineerde ritmes.

7. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
Hun magnum opus, sfeervol en dromerig en geen enkel zwak moment.

8. Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)
Eén van de beste new wave-bands in de jaren '80 en dit vind ik hun topalbum: meeslepend, pastoraal en avontuurlijk.

9. Talking Heads – Stop Making Sense (1984)
Talking Heads was zeker één van de interessantste bands in die periode en hun songs vind ik live nog beter uit de verf komen de gedrevenheid spat ervan af, dit swingt lekker.

10. Roxy Music - Avalon (1982)
Ik heb weliswaar een lichte voorkeur voor de vroege Roxy Music maar dit vind ik een tijdloos meesterwerk uit met sfeervolle klanktapijten, pure klasse.

11. Joe Jackson - Night and Day (1982)
Fenomenaal en eigenzinnig album van deze artistieke duizendpoot met prachtige songs, klinkt nog steeds fris.

12. Tom Waits – Swordfishtrombones (1983)
Een album en artiest die ik pas na lange tijd wist te waarderen. Speels, inventief en gevarieerd meesterwerk.

13. The Sound - From the Lions Mouth (1981)
Eindelijk dit album op de kop kunnen tikken en het valt goed mee. Dit is postpunk zoals ik wil horen: fris, natuurlijk en oprecht. Een beetje te vergelijken met Joy Division maar toegankelijker.

14. Kraftwerk - Computer World (1981)
Hun elektro verveelt nooit omdat de song zo ingenieus in elkaar steken. Zeer geslaagd conceptalbum met humor.

15. The Nits - Omsk (1983)
The Nits vind ik de meest avontuurlijke en interessantste Nederlandse band van de laatste 30 jaar. Zeer sfeervolle, schilderachtige muziek, ook zeer goed geproduceerd met een heldere klankkleur.

16. Big Country - The Crossing (1983)
Op hun debuut etaleren ze krachtige rock met een Schots tintje door de doedelzakgitaren.

17. The Smiths - The Smiths (1984)
The Smiths heb ik altijd de voorlopers van de Britpop genoemd en hun ogenschijnlijk simpele maar scherpe songs blijven tijdloos.

18. Prince & The Revolution – Purple Rain (1984)
Het album waarmee de purperen hoogheid een megaster werd (en het was het eerste Prince-album dat ik kocht). Na al die jaren nog steeds onverwoestbaar.

19. T.C. Matic - L'Apache (1982)
België leverde in de eerste helft van de jaren '80 behoorlijk wat interessante muziek met TC Matic als vaandeldrager. Heel aparte sound: rauw, hoekig en erg dansbaar.

20. Billy Joel – The Nylon Curtain (1982)
Zijn grimmigste en minst toegankelijke album dat toch goed verkocht door de hitsingle Goodnight Saigon maar de overige 8 songs zijn vrijwel even sterk.

War doet niet mee, Luc. Of bedoelde je The Unforgettable Fire?

War is er toch degelijk bij.

Oei, je hebt gelijk. Mijn excuses, verstrooidheid

Ben ik nu de enige die commentaren gaat schrijven?

Hmm, ik heb de indruk dat dit topic stilaan zijn mooiste pluimen aan het verliezen is.

Ik ben eens benieuwd wie de deadline kan halen, vandaag.

Ik vrees dat ik vandaag echt geen tijd meer heb voor twintig commentaren. Misschien morgen, maar ik wilde mijn lijstje wel al plaatsen binnen de deadline.

1. Dire Straits - Love over Gold (1982)
Dat dit mijn nummer één was, stond van tevoren wel vast. Een album waarvan ik eerlijk kan zeggen dat het allemaal 5,0*-nummers zijn. Classic Rock op haar allerbest!

2. Michael Jackson - Thriller (1982)
Een album dat ieder genre overstijgt. Een album dat ook niet in woorden te vatten is. Een album dat je beleeft. Of niet. Hij gooide zijn disco-tijd van zich af met nog één stuiptrekking. Om vervolgens de grootste artiest van de afgelopen 30 jaar te worden.

3. The Cure - Faith (1981)
Kenmerkt zich vooral door de eenzijdigheid. Nummers zijn amper van elkaar te onderscheiden en voelen als één lange (grijze) adem.

4. Alphaville - Forever Young (1984)
5. Marillion - Script for a Jester's Tear (1983)
Prog kreeg nieuw leven in de vorm van o.a. Marillion en IQ. Het debuut van deze geliefde MuMe-band is van ongekend hoge klasse en overstijgt mijns inziens menig 70s-klassieker als Thick as a Brick en Selling England by the Pound

6. Bruce Springsteen - Nebraska (1982)
Ik ben geen groot Bruce-adept, maar Nebraska bleek toch wel een ongekend mooie plaat toen ik hier op MuMe kwam. Niet zo schreeuwerig, maar juist ingetogen. Folk eigenlijk.

7. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
8. Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)
9. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)
10. Camel - Nude (1981)

11. Iron Maiden - The Number of the Beast (1982)
Metal zoals ik dat niet gewend was. Daar waar bands als Metallica en Slayer een haat jegend metal ontwikkelden zorgden bands als Black Sabbath en Iron Maiden dat er ook zeer goede metal-albums gemaakt zijn. Het grootste verschil is dat deze plaat qua productie niet zozeer om het harde gaat en meer om het snelle.

12. Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)
Jangle pop van de hoogste plank. Duurt niet al te lang en dat is ook de grootste kracht van deze plaat. Korte, aantstekelijke nummers. Die bovendien prachtig rijk geproduceerd zijn.

13. Talk Talk - It's My Life (1984)
Ondanks alles wat ik gezegd heb over deel 2 van deze plaat, is deel 1 wel dermate goed dat ik deze wel moet opnemen in mijn lijst.

14. New Order - Movement (1981)
Ik kende al Doubts Even Here en de hele plaat is eigenlijk meer van hetzelfde. Daar waar Joy Division stopte, gingen zij door. Met iets minder slaapverwekkend ritmes, maar wel dezelfde sfeer. Niettemin kan het beste Joy Division-nummer niet op tegen het beste New Order-nummer, laat daar geen verstand over zijn!

15. Talking Heads – Stop Making Sense (1984)
16. Rush - Moving Pictures (1981)
Rush, oerdegelijke muziek. Niet meer, niet minder. Ik zou het album nooit tot mijn topfavorieten rekenen, daarvoor is het te vlak, maar met name het gitaarwerk is uitstekend. Schitterende productie ook.

17. The Smiths - The Smiths (1984)
18. The Sound - From the Lions Mouth (1981)
19. U2 - The Unforgettable Fire (1984)
20. Kraftwerk - Computer World (1981)

Aardig wat albums nog geprobeerd uiteindelijk. Face Value bleek een bizar saaie plaat, Soul Mining steunt zoals eerder gezegd alleen op de twee klappers en Brilliant Trees is een eentonigere versie van Secrets of the Beehive, die ik al niet heel hoog aan sla.

Verder ook nog o.a. The Replacements geprobeerd. Hierover bij het album:
Wat mij betreft was het bij de jeugd van destijds gebleven. Rommelig, brakke productie en een soort teruggang naar de rauwe punk van een jaar of 10 daarvoor.

Treasure bleek niet de plaat die ik ervan verwacht had en Big Country viel me ook bepaal niet mee en heb ik na een paar nummers ook uitgezet.

Afijn, met Rattlesnakes en Movement heb ik dan toch twee fijne ontdekkingen gedaan.

Uiteindelijk geef ik eerlijk toe dat een top 20 voor mij uiteindelijk lastig werd. Uiteindelijk nog wel 19 goede albums uit kunnen kiezen, maar er staat nog zoveel onbekends in de keuzelijst tussen voor mij. Het twinstige album.. tja, die heb ik niet helemaal beluisterd, maar ik weet gewoon dat dat een prima album is.

Het bleek uiteindelijk toch wel een vrij eenzijdige lijst, maar misschien ligt dat aan mij en is het gewoon mijn periode niet.

A trip down memory lane, zo kun je mijn top 20 wel noemen. Er zitten albums bij die ik waarschijnlijk in geen 20 jaar heb gehoord. Ik zal een kort commentaar bij de albums geven.

1. Marillion - Script for a Jester's Tear (1983)
Ik heb het al eerder gezegd, maar dit album is heel belangrijk voor me geweest. Toen ik er voor de eerste keer iets van hoorde, in de LP Show van Wim van Putten, was ik meteen verkocht, en Marillion heeft me (zeker in de jaren '80) niet meer los gelaten. De manier waarop de sfeer van de middeleeuwen mixt met modern drama is ongeëvenaard wat mij betreft, met het titelnummer als lichtend voorbeeld. Een optreden uit die tijd, met Andy Ward op drums:
Forgotten Sons

2. Camel - Nude (1981)
Camel kende ik al wat langer, maar is toch wat braver, wat gepolijster dan de emotie van Fish. Maar als conceptalbum is Nude natuurlijk zeer geslaagd, en is het één van de albums die ik nog regelmatig beluister. Camel is wel één van de weinige bands waarvan ik het totale oeuvre (misschien op het debuut na) interessant vind.

3. Big Country - The Crossing (1983)
Een briljant debuut, maakte ook veel indruk op destijds. Wel een band met een tragisch randje, gezien het feit dat Stuart Adamson een einde aan zijn leven maakte. Dat maakt het soms wat ongemakkelijk om optredens van deze band terug te zien, vooral in de latere fase van hun carrière.

4. Rush - Moving Pictures (1981)
The Camera Eye is lang één van mijn favoriete nummers geweest, maar dit album heeft natuurlijk veel meer te bieden: Red Barchetta, YYZ, Tom Sawyer, allemaal klassiekers.

5. Dire Straits - Love over Gold (1982)
Kant 1 behoort tot het beste dat ze ooit gemaakt hebben.

6. Tears for Fears - The Hurting (1983)
Bijzonder hoeveel pakkende nummers je op een debuut bij elkaar kunt brengen. Hoewel de opvolger me qua sound iets meer aanspreekt, is dit wel een album dat in deze toplijst thuishoort.

7. Asia - Asia (1982)
Een superband die een succes blijkt te zijn, het kan dus toch. De stem van Wetton, de gitaar van Howe, de toetsen van Downes en de ritmes van Palmer en Wetton, het past prima.
Een minder bekend nummer:
Only Time Will Tell

8. Mike Oldfield - Crises (1983)
In eerste instantie had ik hem over het hoofd gezien voor deze lijst, maar het titelnummer is toch wel zo goed dat het thuis hoort in deze lijst.

9. U2 - The Unforgettable Fire (1984)
Heb ik al het één en ander over geschreven voor deze lijst, ik kan er weinig aan toevoegen.

10. Fischer-Z - Red Skies over Paradise (1981)
Eén van de albums die ik lang niet had gehoord. Het is niet helemaal mijn smaak meer, maar for old times' sake geef ik hem toch een plekje in m'n top 10.

11. Rush - Signals (1982)
12. Phil Collins - Face Value (1981)
13. Peter Gabriel - Plays Live (1983)
14. Jean Michel Jarre - Les Chants Magnétiques (1981)
15. Vangelis - Antarctica (1983)
16. Eloy - Time to Turn (1982)
17. Joe Jackson - Night and Day (1982)
18. Pseudo Echo - Autumnal Park (1984)
19. Gandalf - Magic Theatre (1983)
20. Talk Talk - It's My Life (1984)

Ik zal zo mijn lijstje posten. Commentaren wordt een lastig verhaal, ik steek daar altijd wel tijd in, maar heb vandaag een paar uur zitten schrijven aan andere dingen, dus ben een beetje door mijn letters heen.

Aan Talk Talk en Brilliant Trees ben ik niet meer toegekomen, maar gisteren heb ik nog wel ABC en Springsteen beluisterd. Springsteen greep me nog niet erg eigenlijk, dus die haalt mijn top 20 niet. Maar ik zal het album nog wel blijven proberen. Het album van ABC heb ik opgewaardeerd naar 4*, erg lekkere plaat.

1. New Order - Power, Corruption & Lies (1983)
2. The Human League - Dare! (1981)
3. The Smiths - The Smiths (1984)
4. The Cure - Faith (1981)
5. Kraftwerk - Computer World (1981)
6. New Order - Movement (1981)
7. Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (1981)
8. Scars - Author! Author! (1981)
9. Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984)
10. R.E.M. - Murmur (1983)
11. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)
12. Antena - Camino del Sol (1982)
13. Sonic Youth – Confusion Is Sex (1983)
14. Michael Jackson - Thriller (1982)
15. Cocteau Twins - Treasure (1984)
16. Alphaville - Forever Young (1984)
16. The Replacements - Let It Be (1984)
17. Talking Heads – Stop Making Sense (1984)
18. The Sound - From the Lions Mouth (1981)
19. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
20. Japan - Tin Drum (1981)

De periode 1985-1988 sla ik over ben ik bang, want dat is een minder interessante periode voor mij. Dan wordt het me wat teveel weer 60 onbekende albums door te lopen...

CLASSIC ALBUMS 1981-1984

Een fantastische periode in de muziek, ik heb deze periode net niet bewust meegemaakt (1975) maar dat heb ik later wel weer ingehaald. Ik heb bewust niet naar mijn cijfers gekeken op MuMe en puur op gevoel mijn Top 20 gemaakt. Ik heb helaas geen ontdekkingen gedaan al had ik dat eerlijk gezegd ook niet echt verwacht. Wel wil ik Jester nog even bedanken voor Pseudo Echo - Autumnal Park. Een band welke ik niet kon maar erg leuke muziek maakt.

Hierbij mijn Top 20 (1 plaat per artiest)

1. Marillion - Script for a Jester's Tear (1983)
Mijn meest favoriete band moet natuurlijk op 1. Een mijlpaal binnen de symfonische rock. Met dit album werd de symfo/prog weer serieus genomen na 4 jaar kommer en kwel.

2. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)
Mijn op een na meest favoriete band komt op twee met een fantastisch album waarop twee youngsters laten horen hoe warm je koude synthpop met een twist kan laten klinken. Uiteraard altijd verbonden aan die nummer 1 hit met het wonderlijkste intro ooit voor een nummer 1 hit

3. Rush - Signals (1982)
De jaren 80 waren goed voor Rush en dus ook voor de luisteraar. De band wist hoe het met de tijd moest mee gaan. Donkere teksten (al werd dat een album later nog erger) met een muzikale mix van rock, pop (meer toetsen dan ooit), wave, prog en zelfs ska (The Police, bedankt!) maken dit album tot een klassieker in huize vigil.

4. Frankie Goes to Hollywood - Welcome to the Pleasuredome (1984)
Trevor Horn trok alle registers open met deze plaat. Het is ook echt zijn project met een zanger van formaat in de vorm van Holly Johnson. Een beetje goede marketing en natuurlijk extreem goede singles zorgden voor een mega succes.

5. Depeche Mode - Some Great Reward (1984)
Daar komen de donkere teksten weer. Het donkere stemgeluid van Gahan en de glasheldere toetsen zorgen voor een fantastische synthpopplaat. Zowel artistiek als mede commercieel een groot succes.

6. Vangelis - Antarctica (1983)
Prachtige sfeervolle plaat over Antartica. Dat nog wel van een Griek. Geen logische combi maar wel eentje met een zeer fraai eindresultaat. Het titelnummer is nog altijd een van mijn meest favoriete instrumentaaltjes.

7. Peter Gabriel - Plays Live (1983)
Op het podium is Gabriel altijd op zijn gemak. Met zijn natuurlijk charisma en zeer goede stem weet hij de nummers altijd net wat meer mee te geven dan in de studio. Tegenwoordig is het visuele bijna belangrijker dan het liedje maar dat was in 1983 zeker nog niet zo. Een fantastische tracklist (neem wel de 2cd versie!) van zijn eerste 4 albums.

8. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
Hoe een plaat een carriere kan veranderen bleek wel met deze plaat die precies dezelfde jaartellen in de titel heeft als dit spel op dit moment. Van grote band in de undergroundscene naar stadionact van formaat. Het grote gebaar zowel op plaat als op het podium. Dat Kerr en co. dit later wat gingen overdrijven wisten we gelukkig in 1982 nog niet.

9. Talk Talk - It's My Life (1984)
Niemand kon verwachten bij het debuut van TT wat er allemaal nog onder deze naam zou uitkomen. Vooral dan ook welke richting ze zouden opgaan. Op de eersteling hoor je een kruising tussen lekker klinkende syntwave popsongs en de potentie welke de mannen toen al in zich hadden. Als je het mij zou vragen een prachtige combi al heeft de band mij ook in hun verdere carriere niet teleurgesteld, sterker nog...

10. Joe Jackson - Body and Soul (1984)
Als het om Joe Jackson gaat komt meestal die andere plaat ter sprake. Maar ik vind deze toch echt beter. Prachtige popsingles, wat jazzlight afgewisseld met breekbare ballades maken dit album er eentje om te koesteren.

11. Camel - Nude (1981)
12. Alphaville - Forever Young (1984)
13. Fischer-Z - Red Skies over Paradise (1981)
14. Mike Oldfield - Crises (1983)
15. Ultravox – Rage in Eden (1981)
16. Tears for Fears - The Hurting (1983)
17. Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (1981)
18. Gandalf - Magic Theatre (1983)
19. Jean Michel Jarre - Les Chants Magnétiques (1981)
20. The Nits - Omsk (1983)

Toen ik zag dat er maar een beperkt aantal deelnemers zou zijn aan dit topic, heb ik mij toch maar weer opgegeven. Immers, het zou toch jammer zijn als dit leuke initiatief zou doodbloeden.

Maar ik had beter moeten weten, want de eerdere edities hadden mij al geleerd, dat ik hier momenteel simpelweg te weinig tijd voor heb. Dat veel van mijn nominaties vervolgens niet worden opgepikt, helpt natuurlijk ook niet.

Help mij alsjeblieft aan deze beoordeling herinneren als ik mij in de toekomst weer eens overenthousiast opgeef.

Hoe dan ook, de volgende tien albums hebben de zware concurrentie niet overleefd, maar zouden misschien een kans maken als ik ze wat vaker gehoord had (in alfabetische volgorde):

Antena - Camino del Sol (1982)
Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts (1981)
Bruce Springsteen - Nebraska (1982)
Japan - Tin Drum (1981)
Kraftwerk - Computer World (1981)
New Order - Movement (1981)
Pseudo Echo - Autumnal Park (1984)
Split Enz - Time and Tide (1982)
The Replacements - Let It Be (1984)
The Sound - From the Lions Mouth (1981)

Dan heb ik tien albums (en eigenlijk nog wel iets meer) die ik in mijn top 20 niet wil laten ontbreken:

11. Ultravox – Rage in Eden (1981)
12. Billy Joel – The Nylon Curtain (1982)
13. The The – Soul Mining (1983)
14. Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)
15. Tom Waits – Swordfishtrombones (1983)
16. Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)
17. Fischer-Z - Red Skies over Paradise (1981)
18. U2 - The Unforgettable Fire (1984)
19. XTC - English Settlement (1982)
20. R.E.M. - Murmur (1983)

De absolute top voor deze periode zie ik op dit moment als deze tien. Met een zware delegatie voor 1983 en vooral 1984, maar dat kan toeval zijn.

01. Joe Jackson - Body and Soul (1984)
Prachtig album, dat zijn hier populairdere en zeker ook niet misselijke voorganger nog eens overtreft. Mijn pick zou hier Not Here, Not Now zijn, maar ieder nummer kan het album goed vertegenwoordigen.

02. Cocteau Twins - Treasure (1984)
Een album zonder een enkel zwak nummer, dat staat als een huis. Of een kathedraal, zoals dazzler zou zeggen. Van ijs, inderdaad.

03. The Smiths - The Smiths (1984)
Het album dat ze nooit meer overtroffen hebben, ook al bleven alle albums steeds van voortreffelijk niveau.

04. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Architecture & Morality (1981)
Al was het alleen maar vanwege Maid of Orleans, dat mij overigens vooral aan hete zomers doet denken, omdat het in de Dordogne maar uit de jukebox bleef komen.

05. The Nits - Omsk (1983)
Er is geen Nederlandse popgroep en misschien wel überhaupt geen popgroep die experimenteel en gewone pop zo goed wist te laten versmelten. In mijn oren dan toch. En Omsk is misschien wel het beste voorbeeld.

06. Talk Talk - It's My Life (1984)
Ik heb hier iets gelezen over inzakken aan het einde. Ik zou eerder denken dat het album moeilijk op gang komt. Maar overall nog steeds zo goed, dat het niet snel uit mijn top 10 voor deze periode zal verdwijnen.

07. China Crisis – Working with Fire and Steel (1983)
Heerlijk album waarbij de fraaie melancholische Wishful-Thinkingnummers perfect worden afgewisseld met catchy up-tempo werk.

08. The Blue Nile – A Walk across the Rooftops (1983)
Als iemand verrukkelijke vijftien zegt, dan is Tinseltown toch het nummer waar ik het eerste aan denk. Bij dit album eerlijk gezegd ook. Toch zijn de andere tracks van hetzelfde niveau.

09. Tears for Fears - The Hurting (1983)
Pas leren kennen nadat Songs from the Big Chair uitkwam en Shout een hit was geworden. Om tot de conclusie te komen dat ik heel wat goede nummers gemist had.

10. Talking Heads – Stop Making Sense (1984)
Ik heb overwogen om geen live albums in mijn toplijstje op te nemen, maar om deze kun je gewoon niet heen. Al was het maar omdat veel van de nummers hier gewoonweg nog beter zijn dan op de studio-albums.

Wegens toch al beperkte ruimte heb ik mij overigens beperkt tot één album per artiest, wat vooral ten koste gaat van Night and Day en Work.

De dubbele nummer 16 heb ik gecorrigeerd
door door dte schuiven en de nummer 20 te laten vallen