Edwynn schreef:
2003 ook het jaar van een brute Killing Joke-plaat. Ik ga de discussie maar niet aan, maar bij dezen genoemd.

The_CrY schreef:
Mijn favoriete album van de power metal periode van Sonata Arctica. Progressieve invloedjes komen hier al stiekem om de hoek kijken, en dan doel ik vooral op japanse bonustrack The Rest of the Sun Belongs to Me, met zijn rare maatwisselingen, en The Ruins of My Life. Verder is het songmateriaal toch een stuk afwisselender en donkerder dan bij Silence en Ecliptica en komt het allemaal wat minder kinds over.

Favoriete nummers: Victoria's Secret en The Ruins of my Life.

Dr.Pat schreef:
Deze muziek is echt superrrrr! Wat een graftakketeringherrie, maar er zit wel ongelooflijk veel in. Verveeld geen moment en dat is toch buitengewoon knap.
Wat is dit een pakkende bak.

Creatie in sfeer zoals dat zelden in de meest extreme uithoeken van muziek te beleven is!

Edwynn schreef:
Compleet gestoord, ziek, luguber en verontrustend. Dat zijn de gevoelens die door mij heen gaan bij het beluisteren van deze vier tergend, trage tracks die dit album rijk is.
Iets minder dan het debuut maar desalniettemin erg briljant.

Sir Spamalot schreef:
Queensrÿche is wellicht mijn eerste “favoriete groep” ooit geweest en ze blijven een speciale plaats in mijn leven innemen, dank zij de schitterende muziek op hun eerste vijf albums, dus tot en met Promised Land. Nadien blijf ik het gevoel hebben dat je een mooie verzamelaar kunt maken van de volgende albums want ieder album heeft zijn momenten.
De opener Open Your Mind vind ik een prima opener, bezwerende riffs en de bezwerende spannende zang van Geoff Tate. Losing Myself is eveneens prima, hoewel dat electronisch biep-en-piep-gedoe mij stoort, zoiets hebben ze niet nodig. Desert Dance heeft eindelijk weer eens dat opzwepend gevoel dat zo typisch kan zijn voor Queensrÿche. Falling Behind is verwaarloosbaar, een kampvuursong. Volgende degelijke nummers zijn The Great Divide en Rhythm of Hope, kalme balladachtige stukken worden afgewisseld met ietwat stevigere stukken en het altijd magnifieke zangwerk van Geoff Tate. Hoewel hij alles aankon/aankan, blijft hij meesterlijk in dergelijke songs. Het rikketikkende titelnummer heeft mij vroeger nooit bevallen en zal mij nooit bevallen, het doet mij geen sikkepit. Blood mag gerust op hetzelfde kampvuur worden gegooid als Falling Behind. Spoken word stukken en saxofoon op The Art of Life, joepie – not! Doing Fine is mager vergeleken met andere afsluiters op hun albums.
Wat moet ik als beloning geven voor een opnieuw matig album, ik geef hetzelfde cijfer als de twee voorgangers, een drie. Het valt opnieuw in het niet bij de eerste vijf albums, dus mijn nostalgie manifesteert zich weer. Mijn grootste pijnpunt op dit album en de twee voorgangers betreft het standaard drumwerk van Scott Rockenfield, waar hij vroeger als een vierarmige drummer de vellen beroerde, hoor ik nu eerder gezapige drumlijnen, weliswaar in dienst van de song.
Ik krijg het ook niet over mijn hart om dit genadeloos aan te pakken door een onvoldoende te geven want dat verdient het ook niet, het blijven uitstekende muzikanten, ze hebben een geweldige zanger van absolute wereldklasse en ze blijven koppig hun eigen weg volgen. Daar kan ik nog altijd respect voor opbrengen.

BoyOnHeavenHill schreef:
Uit toenmalige interviews begreep ik dat dit een album was waarop de heren John Petrucci eens even lekker uit zijn dak wilden laten gaan, een shredding-plaat dus, maar dat blijkt absoluut niet ten koste van de diversiteit en de veelkleurigheid te zijn gegaan - sterker nog, dit is nog altijd mijn favoriete DT-album ná Scenes from a memory. Er zijn een paar kleine oneffenheidjes, zoals het feit dat de opener soms iets teveel op mij overkomt als een poging om een tweede strijdnummer / lijflied / "herkenningstune" à la Pull me under te schrijven (zonder dat het daarmee overigens een slecht nummer wordt), en dat minuutje "nu-metal"-gebral in This dying soul (3'40-4'40) vind ik knap irritant, maar in het grotere geheel van het album vallen die minpuntjes probleemloos weg. Hoogtepunten zijn voor mij de briljante riff aan het begin (0'52) van This dying soul, het instrumentale Stream of consciousness waarin niet veel lijkt te gebeuren maar dat toch de volle elf minuten spannend blijft, en het lange slotnummer dat ik nog altijd zo ongeveer het beste vind dat Dream Theater op de plaat heeft gezet, mede vanwege de briljante solo (waarvoor Portnoy en Myung trouwens ook een fraai bedje leggen). Jawel, nog altijd op nummer 2 in mijn DT-top-tien.

oceanvolta schreef:
Waanzinnig goede metalplaat. Het geheel klinkt enorm krachtig en melodieus. De zang is erg goed, de riffs vet en er zit een fijn scherp randje aan. Het belangrijkste is natuurlijk dat de nummers deugen. Ook dat is het geval. Stuk voor stuk knallers.

Toen de plaat uit kwam werd ik compleet weggeblazen en nu eigenlijk nog steeds. Met het mooi opgebouwde Descend the Shades of Night als afsluiter laat Machine Head horen dat ze nog meer kunnen dan keihard beuken. Mooie cleane vocals en samenzang. De teksten op dit album vind ik goed en passen perfect bij de muziek. Bij het luisteren naar een nummer als Bite the Bullet krijg ik echt zo'n onoverwinnelijk gevoel.

Een van de beste metalplaten van de afgelopen tien jaar.

4,5*

niels94 schreef:
Misschien is deze nog wel beter dan Through Silver in Blood. Man, wat een sfeer, spanning en emotie zit er in deze muziek De vocalen zijn niet minder dan schitterend, evenals de melodieën, soundscapes, riffs, het drumwerk etc. etc. Het duurde even voordat ik hem echt op waarde kon schatten, maar nu vind ik het gewoonweg briljant.

notsub schreef:
Een heel geslaagd reunie album na een afwezigheid van 14 jaar. Dit album behoort samen met Act III gewoon tot het topmateriaal van Death Angel. Er is veel variatie in tempo en sfeer, zodat een heel degelijk metal album ontstaat. De echt ruige thrash van de beginjaren is hier niet op terug te horen, maar het gaat soms nog wel stevig tekeer. De zang is zuiver en zonder grunt / gekrijs. De beste nummers vind ik Thicker Than Blood, The Evil Incarnate, Word To The Wise, Famine en Never Me.

Nihilisme schreef:
Toch wel de magnum opus van Mastodon. Misschien iets toegankelijker dan Remission, maar voor de rest vind ik dit de tofste. Leviathan is agressief, maar toch melodieus (Hearts Alive is bijvoorbeeld een fantastisch nummer). En hoe voortreffelijk is die outro van Naked Burn? Anno 2013 vind ik Mastodon niet meer zo spannend als dat ze hier klonken, maar dat doet geen enkele afbreuk aan de bruutheid van dit album.

AOVV schreef:
Laat ik hier ook maar 'ns een berichtje schrijven. De plaat is immers veel te goed om ze links te laten liggen. Fantastische black metaluitspatting van 77 minuten lang van deze Franse klasseband. Eerste deel van een trilogie, heb ik gelezen. 'Paracletus' ken ik ook al, nu die tweede nog aan mijn lans rijgen. Zo goed als 'Carnal Malefactor' heb ik nog maar weinig nummers gehoord!

CorvisChristi schreef:
Dit vind ik toch wel één van de meest donkere MDB-platen van de afgelopen 10 jaar, en ook wel één van de beste. De zang van Aaron klinkt droeviger (tijdens het geklaag) en gemener (tijdens het gegrunt en gekrijs) dan ooit, wat zorgt dat er een zeer emotionele en zware stemming over het leeuwedeel van de plaat heen hangt, tijdens beluistering. Méér nog dan bijvoorbeeld op de vorige plaat, The Dreadfull Hours.
Er staan een aantal onvervalste klassiekers op, waaronder Catherine Blake (wat is dit nummer bruut!!!) en The Price of Beauty.
In de vorm van My Wine in Silence staat er zelfs een relatief toegankelijk nummer op, maar het blijft toch, dankzij het eindstuk typisch MDB-materiaal wat we voorgeschoteld krijgen.
MDB zal ik eigenlijk nooit betrappen op een slechte plaat en ook nu niet. Een 4,5.