7. Cocteau Twins - Treasure
https://www.musicmeter.nl/album/2151

Punten : 367
Nom. : 17
Nr. 1 van : GrafGantz, dazzler, luigifort

Kwam ietsje eerder in beeld dan The Commotions, maar ook pas op het laatst in de top 10. Ook deze had men voorzien...

Treasure is het derde album van Cocteau Twins en volgens velen het beste. De melodieen zijn nog meer verscholen dan op de eerdere albums en de teksten nog onbegrijpelijker. Het is hard werken om de nummers in je oren te sluiten.

Simon Raymonde heeft de band versterkt en dit zou als de definitieve line-up te boek staan. De stijl is eenduidiger en het album zou intiemer voelen dan ooit. De songtitels van een woord lijken niet veel te maken te hebben met waar de nummers dan ook over mogen gaan. Vooral op dit album is Liz' stem een instrument en niet een vertolker van informatie.

Mooi hoor, en toch hou ik het een plaat lang moeizaam uit. Hahahaha, ik lijk wel een ouwe zeur.

Veel te laag natuurlijk, plek 7. Maar gelukkig kan ik Teunnis de schuld geven

Neen, top 10 is mooi. Misschien dat anderen hem ook gaan ontdekken.

Luistertip: begin gewoon met de eerste plaatkant en draai die een paar keren.
Daarna de tweede plaatkant op dezelfde manier verkennen.

Cocteau Twins ontwikkelden een eigen muziektaal en er bestaat weinig middenweg.
Je waant je in de zevende hemel of in de nachtmerrie van een goedkoop fantasyverhaal.

Het album staat op 1 in mijn top 10 aller tijden
omdat dit de meest expressieve muziek is die ik ken.
Een plaat die me keer op keer tonnen inspiratie oplevert.

Achter elke mythologische naam (en titel) mag men zijn eigen held(in) verzinnen.

CT heb ik ook en wel op 6, dat is dan 4 uit 4 en de goeie moeten nog komen

Prachtplaat inderdaad, na Heaven Or Las Vegas mijn fave van ze. Bij mij op 10.

Tot nu toe een super top-10 en dan moet inderdaad, zoals Rudi zegt, het mooiste nog komen

Prima album maar er gaat toch niets boven Garlands.

Mijn nummer 14 overigens.

De eerste van Cocteau Twins die ik leerde kennen, maar de voorganger vond ik op een gegeven moment toch mooier. Maar nu twijfel ik toch weer. Geen idee meer waarom ik de cd ooit eens heb geleend bij de bieb, ik weet nog wel dat mijn ouders die stem echt helemaal niks vonden en ik het niet mocht draaien in de huiskamer.

Na dit album heb ik mijn interesse in CT wel verloren, later werk doet me niet zoveel meer.

Pas ontdekt , Door deze album lijst
hoewel ik meestal naar de meer toegankelijkheid zweef, boeide dit album me op een of andere wijze toch wel
bij mij op 9

Ik was er ook niet zo heel bekend mee, maar mooie sfeervolle plaat.
Vocaal en instrumentaal heel eigen.

Das balen..ms tzt markplaats of iets dergelijks

Treasure
Op 2 in mijn persoonlijke top 10 ook en mn eerste kennismaking met de band. Liefde op het eerste gezicht. Daarna nog veel moois van ze mogen leren kennen.

We gaan op zoek

De CD versie zal echter van mij een lagere waardering krijgen dan het concert op DVD die ik gisterenavond bekeken hebt. Magistraal concert! Beter kan gewoon niet. Ik heb gewoon na afloop geapplaudisseerd. De manier hoe zo'n live optreden gebracht wordt is toch wel heel belangrijk. De bewegingen, laat ik het zo zeggen; het enthousiasme van de artiesten, het hele gebeuren er omheen, tja dat zie je niet als je de CD beluistert. Daarom koop ik ook nooit CD's van live concerten.

Welke 6 gaan we nog krijgen?

2x The Smiths (of zouden mensen denken dat een verzamel van eerder werk (en radio sessies) misschien niet in '84 thuis hoort, vast niet) en Prince lijken mij zekerheidjes. Ik gok U2 ook wel en dan hebben we nog 2 plekjes over. Talk Talk, Depeche Mode, Simple Minds, Joe Jackson, Echo, Metallica en Marillion maken veel kans. Bruce en Iron Maiden verwacht ik eigenlijk niet. Depeche Mode, Simple Minds en Talk Talk qua gemiddelde eigenlijk ook niet maar ja die zijn hier gewoon populair dus dat lijkt mij zeker ook nog goede opties.

Zoals al eerder gezegd en geschreven, '84 is gewoon een steengoed jaar.

Nou, over die tweede Smiths is toch veel twijfel merk ik, staat ook niet tussen de reguliere albums, dus kan goed dat die er niet bij zit.

Ocean en Purple Rain, Unforgettable Fire en Smiths-debuut lijken me zekerheidjes.
Die andere twee komen waarschijnlijk uit jouw suggesties, waarbij ik Talk Talk en Simple Minds (of weer Joe) nog de grootste kans geef.
Of heel misschien nog The Replacements, die ik eigenlijk al wel verwacht had.


+1

Joe Jackson staat ook bij mijn suggesties

Replacements staat niet op mijn netvlies en ik heb net even gecheckt. Mooi gemiddelde maar "slechts" 177 stemmen en dat is normaliter te weinig om hier hoog te eindigen maar goed je weet het nooit natuurlijk

check!

Dat laatste ben ik volledig met je eens, Sander. Maar een Bruce, maar zeker ook een Bryan Adams zouden hier ook niet misstaan. Helaas zullen die wel te "alternatief" zijn voor het stemvolk hier.

Nou Bruce is in eerdere jaren ook nog wel voorbij gekomen dus die schrijf ik niet bij voorbaat al af. Dit is wel zijn commercieelste album en dat is hier vaak geen goed teken. Het duurt nog even maar bv The Rising zou wel weer zo maar een hoge positie kunnen gaan bemachtigen

Bruce zeker wel, maar die heeft vele betere dan deze, dus de kans lijkt me niet groot.

Ha! Mooi is het he?!

Inderdaad. Maar jullie vergeten Metallica en ook Iron Maiden. Die 2 platen horen in de top 10 van 1984. Maar of dat hier gebeurt?

Ja, metal staat totaal niet op mijn radar.
Wel veel scores op de site, maar in hoeverre die metalfans op dit forum zitten weet ik niet.

Ja, dat is helaas waar. Ik heb (had?) enige hoop omdat Iron Maiden de top 10 haalde en Metallica's debuut bijna (en die vind ik stukken minder dan deze).

En de voor- en nadelen van liften? Wordt daar weleens bij stilgestaan?

ik heb hem wel, onderin de Top 10 zelfs, maar ik vrees dat die toch wel flink te kort gaat komen qua punten.

6. Bruce Springsteen - Born in the USA
https://www.musicmeter.nl/album/1049

Punten : 375
Nom. : 18
Nr. 1 van : LucM, Film Pegasus

En ook ome Bruce kwam pas later op stoom, maar ja, die stoom houdt bij hem meestal wel aan…

Orenschijnlijk vrijwel haaks op het sobere Nebraska, pakt Springsteen hier uit met enigszins mainstream Amerikaanse rock 'n roll met wat vleugjes elektronica. Toch is het verschil met de voorganger volgens Springsteen niet zo groot; vooral kant A bevat soortgelijke karakters en verhalen, alleen in een rockband setting.

Toch bevat het album in die zin een disharmonie: de politieke teksten werden overstemd door vorm (pop-georiënteerde rock) en verpakking: de hoes laat een gespierde rocker zien met een Amerikaanse vlag op de achtergrond, wat een ander beeld geeft dan Springsteen bedoeld zal hebben.
Sommige slimmeriken zagen weliswaar een ander beeld in de bips van Springsteen en vroegen hem of hij eigenlijk op de vlag pist.
Dit ontkende hij: "That was unintentional. We took a lot of different types of pictures, and in the end, the picture of my ass looked better than the picture of my face, that's what went on the cover. I didn't have any secret message. I don't do that very much."

Ojee… en probeer hier nog maar beleefd te blijven. Hier bleef het niet langer bij onvriendelijke woorden in de relatie tussen zaaf en Bruce, hier ging ie met stoelen smijten.

Pijnlijk deze boven Treasure
Maar ja als lijstjes niet ingediend worden
Gelukkig ben ik niet de enige met stoelen smijten . Als kind (tm 12) kon ik dit nog hebben, daarna niet meer.

Bruce op 11 hier, scoor tot nog toe 4 uit 5.



Benieuwd of jij deze hebt, zo niet staan we gelijk nu

Poeha u kunt tevreden zijn