ik zei nog...

Pocherig (whatever that means) hoort ms wel bij debuutplaten in zijn algemeenheid.

Ah shit, het had dus een plaatsje gescheeld. En nog wel een plaatsje t.o.v. Bruce Springsteen. Balen.

1) Brallerig 2) Geneigd tot snoeverij 3) Grootsprakerig 4) Opschepperig 5) Snoevend

Ja dat zou je voor de helft zo kunnen zien. jonge honden die nergens bang voor zijn. De andere helft is dan meer verlegen of nog niet toe aan een eigen sound

Pocherig als in opschepperig?
Ik heb die associatie helemaal niet met de eerste plaat van The Smiths, vind hem juist openhartig en integer (alleen al Suffer Little Children over de Moors Murders, kippenvel). Dus ben wel benieuwd wat dazzler bedoelt. En dan ook waarom deze dat meer zou hebben dan de albums hierna, want ik hoor weinig verschil in dat opzicht.

Dat jonge-honden-geluid is wel aanwezig. Branie, zelfvertrouwen, etc. Maar dat vind ik toch wat anders.

Geloof dat we geen Hüsker Dü, Replacements of Minutemen gaan krijgen, jammer, dat zijn toch wel een beetje de klassiekers voor mij van dat jaar. Op zich niet erg dat er vooral meer Brits in deze lijst staat, maar dat Born in the U.S.A. (en niet de eerder genoemde drie) de Amerikaanse klassieker is, is toch wel erg jammer.

Aanstellerig dan.

+1
En the Gun Club en R.E.M. niet te vergeten.

Cocteau Twins is de enige uit mijn top 20 tot nu toe. Hun beste plaat wat mij betreft. Lorelei

Die Lloyd Cole vind ik ook wel leuk, maar daar staan net wat te veel niemendalletjes op wat mij betreft.

3. U2 - The Unforgettable Fire
https://www.musicmeter.nl/album/148

Punten : 457
Nom. : 18 x
Nr. 1 van : teus, Bonk

Heel even 2, maar voornamelijk 3 of 4. De Ieren mogen hun zegeningen tellen.

U2 wilde het ingeslagen pad met de arena-rock verlaten en dankzij het goed verkopende live-album en hun evenzogoed over de toonbank gaan van de Live At Red Rocksvideo hadden ze de middelen om daar werk van te maken. Vooral Bono was er nogal opgewonden over, zoals bassist Clayton het verwoordt: "We were looking for something that was a bit more serious, more arty."

Overeengekomen werd met producer Steve Lillywhite dat ze gingen shoppen. Eerst in beeld kwam Jimmy Iovine, maar deze vond men toch te Amerikaans voor de eerste ideeën voor de plaat, die nogal 'Europees' waren. Ook Conny Plank werd overwogen, evenals Rhett Davies.
Op voorspraak van The Edge, die nogal gesteld was op dat gekke werk van Brian Eno - en de groep was gezamenlijk weg van diens werk met Talking Heads - werd contact gezocht met Eno. Deze was aanvankelijk nogal terughoudend, de muziek van U2 bevond zich niet bepaald in zijn comfort zone als producer. Maar dat was voor Eno nooit het grootste bezwaar en mits hij zijn engineer Daniel Lanois mee mocht nemen, zou hij een sessie begeleiden.

Eno had gezien dat de band steeds in de 'vecht-stand' kwam als er zachtheid ontstond. Eigenlijk was de taak van Eno de band begeleiden bij het volwassen worden. Zodat het experiment makkelijker aangegaan kon worden. Eno was ook veel meer aanwezig bij de gesprekken en Lanois bekommerde zich meer om de techniek.

Island Record baas Chris Blackwell probeerde de groep van die maffe Eno te verlossen, want een groep op het hoogste niveau van succes laat je niet bedelven onder een laag avant-garde nonsens. Zijn rechterhand Nick Stewart zag wel in dat dat niet zou lukken en besefte dat deze ontplooiing cruciaal was in de carrière van de band.

Wederom Adam Clayton:
"With Steve [Lillywhite, producer of U2's first three albums], we were a lot more strict about a song and what it should be; if it did veer off to the left or the right, we would pull it back as opposed to chasing it. Brian and Danny were definitely interested in watching where a song went and then chasing it."

Staan best goeie nummers op, maar ja, ook Pride. En daar heb ik echt een grafhekel aan.

Mijn nummer 3

Aja, U2, die hadden we ook nog. Heb dit album in de jaren '90 geleend bij de bieb en op een bandje gezet, maar het kon me nooit zo bekoren. Het titelnummer eindigt steevast op #32 als ik mijn lijstje indien voor de finale van de MuMe-ladder. Luister het elk jaar weer opnieuw, maar ik kan er niets mee. Toch zal ik het album omwille van Eno wel weer eens proberen.

Ben benieuwd naar de nummer 1. Ik hoop op het bootje.

Het bootje boven U2 zou wel heel fijn zijn ja
Op 1 mag ook uiteraard!

Met The Smiths kan ik maar geen klik krijgen.
Mooie U2. Op 6 gezet.

Gewoon blijven proberen, Michel.
Je hebt nog drie jaar

U2 in de top 3. Dat lijkt me niet meer dan logisch.

Hoewel niet alle nummers even sterk zijn, vind ik het atmosferisch gezien hun beste.
Het titelnummer eindigt bij mij doorgaans in de top 3 van de MusicMeter ladder.
Naast There Is A Light That Never Goes Out en The Killing Moon.

Achter Blue Monday, want die staat op eenzame hoogte.

Toch wil ik wel gezegd hebben dat er met What Difference Does It Make in elk geval één heel behoorlijk nummer op het Smiths-debuut staat.Dit dus.

October was sterk, die stond dan ook in mijn top-20 van dat jaar. War heb ik het predicaat gedateerd gegeven. Het Eno-experiment op The Unforgettable Fire heeft zijn charme, maar er staan wel erg weinig liedjes op die van zichzelf substantieel zijn. Voor Bad heb ik wel een zwak, maar die duurt uiteindelijk ook te lang. Dus dan zit je met vorm boven inhoud. Per saldo de zwakste U2 tot dan toe. Gelukkig zouden ze zich nog een paar keer flink revancheren.

Nou, dan zullen het de beide regens wel op 2 en 1 worden. Ik vermoed eerst de oceaan en daarna die plaat die wegens paarse vrijdag toch een dag te laat komt.

Oh ja?

Ik houd me (net als LucM vermoedelijk) toch ook wel aanbevolen voor wat voorbeelden hier. Rattlesnakes heeft zelfs geen enkele stem beneden de 2,0.

Dat hoge bomen veel wind vangen is evident. De ultieme hoge albumboom hier op MuMe heeft meer dan 100 0,5-stemmen. En omdat de jaren '80 hier vrij populair zijn, roepen ze in algemene zin ook de nodige verbale weerstand op. Maar dat veel van die weerstandige lieden in een balsturige bui eens flink wat jaren '80-albums uit de minder iconische categorie (Cocteau Twins, ABC, The Chameleons, ...) gaan beluisteren om er eens fijn een laag cijfer aan toe te kennen, wil er bij mij toch niet in.

Oh ja? Het kan wel, maar logisch is het niet. Ik had U2 op 7 en vind de titelsong wonderschoon herman

2. Prince & The Revolution - Purple Rain
https://www.musicmeter.nl/album/54

Punten : 491
Nom. : 22 x
Nr. 1 van : west

Prince stond een tijdlang op 1 en hield dat niet vast. Halverwege moest hij het stokje overdragen en had een westenwind nodig om zijn kunstje op 2 te houden.

Op Purple Rain staan de eerste live-nummers die hij ooit uitbracht: de laatste drie nummers van de plaat komen van een optreden in de First Avenue club in Minneapolis op 3 augustus 1983. Het was het eerste optreden waar Wendy Melvoin als groepslid bij betrokken was. Er zijn wel wat overdubs toegevoegd.

Computer Blue, Let's Go Crazy en Take Me With U zijn 'full band recordings', de eerste is oorspronkelijk een nummer van even meer dan 14 minuten en in twee stappen ge-edit tot het nummer zoals op de plaat staat. Take Me With U was oorspronkelijk bedoeld voor de plaat van Apollonia 6.
De andere nummers zijn nummers van Prince.

Purple Rain is wat gelaagder dan zijn vorige platen, heeft wat meer een rock-feel en laat zijn strapatsen op gitaar nadrukkelijker horen. De eerste psychedelische invloeden zijn ook te horen op deze plaat, dit zou hij later verder uitbouwen.

Geweldige plaat waarvan eigenlijk alleen het titelnummer me van tijd tot tijd wat tegen kan staan. Maar dat slaat dan ook wel weer om.

Kijk nou toch eens! Mijn favoriete artiest zomaar op 2 hier?!

Mooi eerbetoontje voor de grote kleine man zo aan het einde van 2016.

Ik had The Unforgettable Fire op 3 en vind het titelnummer ook heel erg mooi

Haha!

Ik zie weinig 2* of lager bij albums van U2, Michael Jackson, Prince (om de bekendste namen van de jaren '80 te noemen) en nog minder bij typische maar minder bekende jaren '80-bands als bv. Echo & the Bunnymen, XTC, Cocteau Twins ... Wel bij bv. Modern Talking, Bros of Milli Vanilli (destijds populair) maar is dat verwonderlijk?
Wat Casartelli zegt, Radiohead heeft in zijn eentje meer anti-stemmen dan voornoemde artiesten samen.

Ik vind het best verbazingwekkend dat niemand het over The Blue Nile heeft gehad. Toch redelijk populair hier dacht ik. Als ik het album op de site op zoek en gelijk op pagina 5 terecht kom zie ik alleen maar reacties van mensen met een 4,0 of 4,5 die hier ook vast spelers zijn. Die plaat komt niet direct in aanmerking van voor de eerste plek maar ergens zo rond plaats 9 had ik deze wel verwacht. Nou ja dan ergens tussen de 11 en 20, enkel daar is het al zo druk

ook overigens bij de stemlijst van deze plaat te zien dat dit spel zijn sporen na laat hier op de site
The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops (1984)

Inderdaad 11-20 voor The Blue Nile, bij mij ook.
Hopelijk komt mijn nr 1 ook overeen

en bij mij dus ook

verder zou het toch bij de konijnen af zijn die nummer 1

Zat er natuurlijk in, Prince hoog.
Hoewel ik zijn zijn vakmanschap abslouut waardeer,heb ik niet zo heel veel met hem.
Natuurlijk heeft hij geweldige liedjes gemaakt, maar in de breedte doet het te weinig met mij.
Aardige plaat deze, met enkele uitschieters.
Niet in mijn lijst.