Had je die allemaal? Mainsteaaaamm!

Zeer mee eens. Geweldig album met een typerende Berlijnvibe.
Mag dus van mij deze editie winnen.

Precies
En bij Ten lijken de songs allemaal op elkaar.
Dan is Nirvana nog 2 klassen beter.

Doe mij dan maar..

1. AB
2. NM
3. Ten

Ten is een prima rockplaat, staat wel wat memorabel werk op m.i.
Maar top 3 is het voor mij dan weer net niet.
Ook voorkeur voor Nirvana dan.

3. Pearl Jam - Ten
https://www.musicmeter.nl/album/665

Punten : 519
Nom. : 21 x
Nr. 1 van : nelis, west, Arno, Manfield

Beetje het heen en weer had deze plaat, dik op het podium, er weer flink vanaf lazeren, beschimpt en bebloed er weer op kruipen, weer over het randje en met de laatste houw Talk Talk verslagen.

Green River was een Seattle band die niet heel veel losmaakte buiten Seattle, maar de geschiedenis van de band is interessant. Opgericht begin 1984 door onder meer zanger/gitarist Mark Arm (Mudhoney!) en bassist Jeff Ament. En wat het verhaal nog wat lekkerder maakt: Mark Arm werd in de loop der tijd vrijgemaakt voor zijn zang en daartoe werd Stone Gossard aangetrokken.
De band splitte in ’87 en Ament en Gossard vormden Mother Love Bone. Die band was spraakmakend en zou het ‘helemaal gaan maken’ tot zanger Andrew Wood vlak voor de 1990-release Apple overleed aan een heroïne overdosis. Dat leidde tot rouwproces, tijdelijk geen contact met elkaar.

Gossard begon wel weer liedjes te maken, zwaarder en donkerder dan daarvoor en ging na een paar maanden samenspelen met gitarist Mike McCready. Die moedigde Gossard aan weer contact te zoeken met Ament. Met drummer Chris Friel en Soundgarden-drummer Matt Cameron werden wat instrumentale demo’s opgenomen. Hiermee ging men de boer op voor een drummer en een zanger.
Via Chili Peppers-drummer Jack Irons kreeg Eddie Vedder de tape en voor hij auditeerde maakte hij een zanglijn en tekst op twee van de nummers die uiteindelijk Alive en Once werden. Die door Vedder gemaakte combitape werd door de groep goed ontvangen en bij de auditie had Vedder ook op een derde nummer zijn poepje gelegd, dat werd uiteindelijk Black.
De auditie en de werkperiode daarna was zo prettig en vruchtbaar dat men samenging, tevens met drummer Dave Krusen, als Mookie Blaylock – en al vlot gezegend met een platencontract bij Epic.

De groep droeg bij aan het herdenkingsproject voor Andrew Wood, Temple of the Dog, en de producer van dit project, Rick Parashar, werd gestrikt voor het vervaardigen van hun debuutalbum onder de naam Pearl Jam. Parashar deed meer dan produceren: hij speelde keyboard en percussie en mede bedacht de vocal harmonies en de intro en outro van het album.
Hoewel formeel een band, was het veelal een klus van Ament en Gossard. McCready: "Ten was mostly Stone and Jeff; me and Eddie were along for the ride at that time." en Ament: "We knew we were still a long way from being a real band at that point."

Direct na de opnamesessies verliet Krusen de band. Niet uit onvrede maar omdat hij zichzelf niet onder controle had, persoonlijke problemen kende en zeer, zeer veel dronk ondanks de steun binnen de band.

In juni werd de eindmix gedaan in een omgebouwde boerderij in Engeland door de band met Tim Palmer. En daar hadden ze achteraf spijt van… Ament: "I'd love to remix Ten. Ed, for sure, would agree with me...It wouldn't be like changing performances; just pull some of the reverb off it. It was 'over-rocked', we were novices in the studio and spent too long recording, doing different takes, and killing the vibe and overdubbing tons of guitar."

Nee. Deze niet voor mij. Maar wel voor 21 anderen, waaronder 4 die dit de allemooiste van dit jaar vinden.

Blijkbaar de bashplaat van 91... Nou kom maar jongens...

johan de witt maakt een kwartet. Ongekend.

Als enige had hij Ten op 3.

Wat vond ik dit toch mooi als tiener. Honderden keren gedraaid en meegeblèrt. En nu ik aardig wat ouder en wijzer vind ik het nog steeds een fantastisch album. Mijn nummer twee.

Kwartet toch
Nu hopen op Nirvana!

Ik zeg: niet voor mij. Wel voor anderen. Als dat bashen is, heb je een gevoelige dag.

Geen Ten en geen Talk (2x) hier wel REM op 2.

Klopt. Ook massive attack had je op 6. Berichtje aangepast.

Nee, ik had hem niet op 1 voorspeld, maar nog wel op 2. Maar uiteindelijk slechts 3e dus.

Geen bashplaat hier, dat heb ik achter me gelaten. Jeremy en Black vind ik zelfs behoorlijk goed, Alive, hoewel ietwat doodgedraaid ook nog wel en Once en Oceans kunnen er ook mee door. Van de rest is, voor een album dat ik vroeger ook op cassette had (en tegenwoordig ook gewoon op cd, maar dat doet er voor het punt minder toe), toch opmerkelijk weinig blijven hangen, dus het totaalplaatje haalde, in een toch vrij mager jaar, de top-20 net niet.

Laughing Stock : een album dat ik pas heb beluisterd, niet in mijn top-20 maar kan nog groeien (wil ze wel op CD hebben).

Waarom zou iemand Pearl Jam willen bashen, zij kunnen er toch helemaal niets aan doen dat ze klote muziek maken

Geen hapklare kost. Dus groeien moet het zeker Luc.

Green River daarentegen vind ik een stuk beter en MLB nog n stukje beter

Dat zeg ik ook helemaal niet

Ik doel op de toch best wel veel berichtjes waarin dit door menig user nog even snel benadrukt moet worden.

Ik dacht dat dat al even geleden was, maar ik ben druk

dat weet ik toch, daar probeer ik ook rekening mee te houden


overigens was de nummer 3 ook mijn nummer 3 Erg fijne plaat, de albumopener is voor mij top 100 allertijden materiaal. Wat een fabeltastische energie zit daarin!

Dat vind ik ook het beste nummer van de plaat..de enige die ik nog graag wel eens hoor.
Geldt ook nog voor de 2e track..daarna is t klaar....

Pearl Jam kan weinig verkeerd doen bij mij. In maart 1992 heb ik ze in VERA gezien en aansluitend de helft van de band getroffen in koffieshop 'De Zolder' waar de mannen koffie en cola bestelden.
Ons vriendenclubje niet.

Het mijne ook niet

chocomelk drinkers.

Vergeet ook niet hun indrukwekkende peformance op Pinkpop toendertijd.
Toen was het voor mij helder dat er weer veranderingen gingen plaats vinden.
Hun livereputatie was gelijk gevestigd.

Ah, Talk Talk had ik op 3 verwacht. Had verder niet verwacht dat Pearl Jam niet zou winnen, verrassend! Lange tijd toch na OK Computer en Dark Side of the Moon het populairste album op de site.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Ten niet heel meer draai.
Ik heb er persoonlijk wat minder mee dan bij kennismaking.
Misschien dat dit bij meer users een rol speelt.
Dat zou een reden kunnen zijn dat U2 en Nirvana er toch net boven komen.
In het geval van Nevermind was het voor mij een veel latere opwaardering.
Ik vond er aanvankelijk geen zak aan.

2. U2 - Achtung Baby 
https://www.musicmeter.nl/album/107

Punten : 542
Nom. : 23 x
Nr. 1 van : dynamo d, Johnny Marr, ArthurDZ

Startte randje top 10, maar net toen ik me begon te verbazen dreunde U2 door naar het podium om daar geen afscheid meer van te nemen.

Na de support die U2 ten deel viel na The Joshua Tree woei de kritiek na Rattle and Hum uit een andere hoek. Hun exploratie van vroege Amerikaanse muziek werd als pretentieus weggezet en zelfs als zelfgenoegzaam.

De groep zelf ervoer hun succes als teveel, of zoals drummer Larry uitdrukte: "We were the biggest, but we weren't the best." Ze geraakten het steeds spelen van hun Greatest Hits beu en tobden met de verwachtingen van het publiek en diens interpretatie van hun samenwerking met B.B. King (alsof ze deze artiest weer even in het zonnetje wilden zetten).
Na de Lovetown Tour namen ze een uitgebreide time-out.

Daarna gingen Bono en The Edge wat tijd samen doorbrengen om nieuw materiaal te vervaardigen. De nieuwe ontwikkelingen in de muziek, de dance en de Madchesterbeweging met name, lieten ze puzzelen over een koers die in deze stroomversnelling zou kunnen fitten.

Hiertoe werden Lanois en Eno weer uit de kast getrokken, met Lanois als leading producer en Flood als engineer. Eno kroop wat meer op de groep als criticus en ideeënman. Hij, Eno dus, was af en aan aanwezig, steeds alles ‘wissend’ wat teveel als U2 klonk. Door steeds afstand te nemen hoopte hij dat de groep een frisse eigen koers zou ontwikkelen.
Opnamesessies in Berlijn gaven de groep een moderne, Europese impuls, waarna de klus in Dublin werd geklaard.

"Buzzwords on this record were trashy, throwaway, dark, sexy, and industrial (all good) and earnest, polite, sweet, righteous, rockist and linear (all bad). It was good if a song took you on a journey or made you think your hifi was broken, bad if it reminded you of recording studios or U2. Sly Stone, T. Rex, Scott Walker, My Bloody Valentine, KMFDM, the Young Gods, Alan Vega, Al Green, and Insekt were all in favour. And Berlin ... became a conceptual backdrop for the record. The Berlin of the Thirties—decadent, sexual and dark—resonating against the Berlin of the Nineties—reborn, chaotic and optimistic..."

—Brian Eno, over Achtung Baby

Tja, 't is misschien gek, maar waar ik een paar nummers van deze plaat goed kan hebben, heb ik een grafhekel aan 'One'. Ik zal de plaat weer eens draaien, maar ga dat nummer op zeker skippen.

Precies hetzelfde hier. Wel een heel belangrijk album voor m'n muziekontwikkeling, heb hem echt helemaal stuk gedraaid destijds. Vandaar dus wel in m'n lijstje, maar pas op plek 17.

Ach ja, het zeitgeist-plaatje van 1991 ook hier op 1, waarom niet? Al vind ik de nummers 2 en 3 hier (mijn nummers 1 en 2) eigenlijk een flink stuk beter.