Een van de laatste levende soullegendes is niet meer. Mijn favoriete soulartiest, zowel een meester in het kleine, gevoelige soullied als de funky, uptempo klappers en met altijd met zijn geweldige stem, timbre en gevoel voor timing. R.I.P. Bill, dank voor al je prachtige muziek

Och toch niet Bill Withers. De man die de meest zalvende liedjes wist te maken. Muziek als een warme deken, tot hij er genoeg van had, en nooit meer een podium betrad. R. I. P, Bill, veel dank voor je prachtige muziek!

Mijn favoriete artiest is niet meer

Bedankt Bill voor de vele, vele uren luisterplezier, die je me gegeven hebt en die de toekomst mij zeker nog gaan brengen.

Eeuwig jammer dat ik je nooit heb zien optreden, rust zacht !

RIP


Idem hier. Staat hier ook al eeuwen op de te lange lijst, maar daar wil ik ook verandering in brengen.

R.I.P. Bill Withers

Ken niet veel van zijn werk, maar wat ik ken ( Lovely Day/Ain`t No Sunshine/Lean on Me/Harlem ) is top!

Edit; ken toch meer nummers van hem. Triest bericht......

Jemig. En het zijn al van die ingewikkelde dagen.

Gisteren schrok ik al aardig van het overlijden van Adam Schlesinger, vandaag valt er nog een grotere en belangrijkere artiest te betreuren. Ik ben geen groot soulliefhebber en -kenner, maar Bill Withers heeft mij geleerd dat er echt prachtige en erg lekkere soulmuziek gemaakt is. En hoewel niet de enige, maar binnen mijn beperkte kennis en wellicht smaak wel de beste soulartiest ooit. Vooral zijn eerste drie albums zijn geweldig en draaien geregeld hun beurten in Huize Bonk. En het is nooit een straf om het heerlijke stemgeluid en de lekkere soulvolle composities te horen schallen uit de boxen.

R.I.P. Bill Withers

De man is 81, de geschokte reacties komen me wat vreemd over.

Wel een soullegende die overleden is. Toch al decennia 'out of the picture' en zelfs bij zijn Hall of Fame introductie zong hij geen noot. Zijn muziek leeft voort.

Ik zet zijn beste album nog maar eens op: Bill Withers - Live at Carnegie Hall (1973)

R.I.P. Bill Withers

Deze reactie komt mij een beetje vreemd over.
Mijn opa was 89 toen ie jaren geleden overleed, heeft nooit op het podium gestaan en toch was ik geschokt...

Bill Withers was al een tijd uit de picture. Maar hij was verre van gecharmeerd betreft de hele showbizz.
Dat was ook een reden om eerder in de anonimiteit te verdwijnen.
Ik ben het met luigifort eens en de reacties hier bewijzen dat ook wel.
Deze man bracht iets magisch en dan met name op zijn eerste drie albums.

Enkele jaren geleden was er een heel mooie documentaire over Bill Withers op televisie, Still Bill. Hij was misschien al een beetje vergeten maar die documentaire liet zien wat voor karakter het was. Het heeft op mij persoonlijk veel indruk gemaakt en het zou me niet verbazen dat meer MM'ers mede door deze documentaire weer aan het talent van Withers herinnerd zijn. Toen hij zijn muziek niet meer onder zijn voorwaarden kon maken is hij gestopt en heeft hij zich teruggetrokken uit de showbizz.

Een groot soulzanger is heengegaan, lees ik hier, en dat klopt. Maar Withers was ook meer, een man die zich niets aantrok van de wetten of beperkingen van het soulgenre. Die zich ook niets aantrok van de verleiding om zijn roem eeuwig te rekken: toen hij er genoeg van had, stopte hij, en hij kwam nooit op die beslissing terug.

Alleen al daarom verdient hij ons eeuwige respect, en dan heb ik nog niets gezegd over de vele briljante nummers die hij schreef: 'Ain't No Sunshine'; 'Harlem'; 'Lean On Me'; 'I Can't Write Left-handed', 'Grandma's Hands'... ik noem er maar enkele. Bij het heengaan van zo'n legende kun je als muziekfan, meer dan verdriet, je alleen maar bevoorrecht voelen dat je in dezelfde tijd hebt mogen leven (om een uitspraak van Lou Reed te parafraseren).

RIP Bill Withers

R.I.P. Bill Withers.
Om eerlijk te zijn kan ik me wel enigszins in chevy93 zijn woorden vinden. Tuurlijk heeft een grote soul legende deze aardkloot verlaten. En ben een meer dan behoorlijke liefhebber van zijn muziek. Maar tevens heb ik ook zoiets van dat het me niet zo gek veel doet. Ten eerste heeft de man een respectabele leeftijd. Ten tweede was hij al lang met pensioen. En ten derde leven we nu in een tijd waar veel mensen (dodelijk ?) ziek zijn. Waardoor het me misschien ook wel minder raakt. Mens(en) die ik persoonlijk erg goed ken.

Je eigen opa versus een man die al zo'n 40 jaar van het strijdtoneel (want dat was het voor hem) verdwenen was. Dat hij nu overlijdt op een respectabele leeftijd kan toch moeilijk echt als een schok komen, maar goed, mijn verbazing is wellicht breder van toepassing.

Ergens had ik nog een hele ijdele hoop dat hij nog een keer zou gaan optreden, maar dat had alleen maar afbreuk gedaan aan zijn statuur denk ik. Wat mij betreft had hij de beste soulstem. Ik ken niemand met zo'n fijn, warm stemgeluid.

Waarom niet?
Velen hier hielden van zijn muziek, velen hier hielden van de man zelf. Die liefde gaat gewoon door, ondanks dat de man niets meer uitbracht of optrad. En die mensen vinden het vreselijk dat de man niet meer leeft. Dat is wat muziek kan doen, het wordt een deel van jezelf. Als dan de creator van die muziek overlijdt, overlijdt er ook een stukje van jou zelf. Net als met familie.

Ik heb dat afgelopen dinsdag nog gedaan, 's ochtends beginnen met Lovely Day en dan samen even meezingen. Was erg mooi. Nu blijkt dat hij toen echt net was overleden.

Voor mij is dat liedje altijd een soort mama appelsap geweest, als kind dacht ik altijd dat hij Domenic zong. Maar gaandeweg de jaren ben ik het en sowieso zijn zang steeds meer gaan waarderen, al was met name Harlem ook wel cruciaal daarin.

Had je een quarantaine dip vanavond?

Die tweede zin, daar gaat het om. Er is een soullegende overleden. Daar past wel degelijk een R.I.P. bij.

Ik vind het nogal belerend om mensen te gaan aanspreken op hun gevoel bij het overlijden van een artiest. Dat lijkt me bij uitstek iets persoonlijks.

Natuurlijk is het niet wereldschokkend dat een 81-jarige overlijdt, en heeft niemand hier hem persoonlijk gekend - of zelfs waarschijnlijk ooit live gezien. Dat neemt niet weg dat het besef dat ie er daadwerkelijk niet meer is geen impact kan hebben, juist omdat je dan beseft wat voor impact zijn muziek op jouw leven heeft gehad.

Er is een grootheid uit de soulmuziek heengegaan. Niets meer, niets minder. RIP Bill Withers.

Uiteindelijk gaat het natuurlijk om wie hij was en wat hij voor je betekende.

RIP Bill Withers

Eens, dat vind ik wat anders dan "geschokt". Maar goed, ik laat het rusten, mijn woorden worden hier toch verdraaid. Iedereen veel sterkte...

Bill Withers - Who Is He (And What Is He to You)? (Audio) - YouTube

Natuurlijk staat het overlijden van een naaste - een familielid of vriend - op een ander niveau dan iemand die je niet van nabij kent en waarschijnlijk zelfs nooit ontmoet hebt. Maar zelfs dan kun je 'geschokt' zijn. Al scheelt het ook wanneer iemand niet onverwacht overlijdt en zelfs een gezegende leeftijd heeft behaald.

Maar de kracht van muziek - of film, of om het even welke andere kunstvorm - is dat deze dit soort afstanden kan overbruggen. Als de muziek krachtig bij je is binnengekomen, draag je die met je mee. Dan wordt het deel van je leven en ben je ook nauwer betrokken bij de maker ervan. Als die komt te overlijden, doet dat iets met je. Dan word je geraakt, ook al heeft de persoon in kwestie al lange tijd niets van zich laten horen.

Jij bent niet geschokt, anderen wel. Jij bent ms weer eens door iets anders geschokt en een ander niet.
Er bestaat niet zoiets objectiefs als, ok 81 ----> niet geschokt of 61 ----> wel geschokt.
Hetzelfde geldt voor al lang niets meer uitgebracht of opgetreden hebben..

Zoveel grote soul meneren zijn er niet meer. Withers was zo'n grote, en ook nog eens eentje met een enorme gun factor. Logisch dat het even aankomt.

Zeker waar. En geschokt is iets anders dan geschrokken.

Gelukkig hebben we Frank Ocean nog.

Ehm.. ja..
Al dacht ik eerder aan deze orde van grootte:
Bill Withers Stevie Wonder Ain't No Sunshine

R.I.P. Bill Withers. Desondanks heb ik Lovely day altijd een vreselijk nummer gevonden, dat zal niet veranderen

R.I.P. Bill Withers

Zoals ik al zei: ik wens iedereen veel sterkte.

Ja, dat zei je al...