Dat het geen extra kosten met zich meebrengt, hoor je mij ook niet zeggen. Je term 'hogere opnamekosten' klopt alleen niet.

Ze kunnen ook gewoon hun muziek fatsoenlijk masteren en het alleen in die vorm uitbrengen. Zoals bijvoorbeeld ECM of Jim O'Rourke doen.

Heel veel klok- en klepelpraat en voordat ik daar nog weer wat aan toevoeg, ga ik eens navraag doen. Een zaak lijkt me evident: je bent afhankelijk van hoe het bronmateriaal is vastgelegd - ook al bestaan er technieken als upsampling.

Overigens in een blog van een van UK's meest vooraanstaande masteraars gelezen dat - als het masteringproces goed wordt uitgevoerd - het helemaal niet nodig is om aparte masters te hebben voor vinyl en cd. En dat is niet strijdig met de bewering dat veel hedendaagse muziek vaak gemasterd wordt voor dopjesdraagbeluistering (dan heb je dus wél een aparte master nodig voor lp).

Lijkt mij ook dat het uiteindelijk om de bronopname gaat.
Hele goede opnames maken is al heel lang mogelijk, in de jaren '50 maakten o.a. mensen als Walter Legge en Rudy van Gelder die al.
Het riekt mij eigenlijk toch echt naar het opnieuw verdienen aan muziek.
Na de LP, CD , Download kan deze Pono nieuwe inkomsten genereren voor de platenmaatschapijen.
Ik heb al diverse albums 3 x betaald, ik zeg dus pas.

Als er niets aan wordt verdiend, komt een project als dit niet tot stand. Alleen vergeet niet dat het initiatief helemaal niet vanuit de platenmaatschappijen komt. Neil Young kennende heeft hij er op dit moment al een heleboel van zijn eigen geld in zitten en kan het hem niets schelen of hij dat terugverdient of niet. Zijn zoektocht naar beter geluid komt echt niet voort uit financiële motieven, maar uit persoonlijke overtuiging.

IS PONOMUSIC A NEW AUDIO FORMAT? WHAT ABOUT PONOMUSIC QUALITY?
Lees de FAQ op de pono website,.
Ze hebben het daar over 4 verschillend kwaliteits niveau's t/m Ultra-high resolution recordings: 9216 kbps (192 kHz/24 bit) FLAC files

PONO - ponomusic.com

Als ik me niet vergis gaat het om een goed portable high-res FLAC-spelertje. Ik pieker me suf over wat er nou eigenlijk 'nieuw' aan is, maar de kwaliteit zal ongetwijfeld beter zijn dan de iPod/iPhone en iTunes-combinatie......

Gewoon "high end portable" inderdaad, die zijn er ook al meer hoor

Graag kom ik inzake compressie nog even terug op de discussie mp3 vs FLAC. Ik heb navraag gedaan en (technisch) bevestigd gekregen wat ik al eerder schreef.

Er zijn twee manieren om te comprimeren: de ene wordt aangeduid met "lossy" (mp3) en de andere met "lossless" (FLAC). Bij de laatste wordt een intelligent algoritme gebruikt waarbij niet 24 * een Y als notatie wordt gehanteerd, maar een notatie als 24Y. Vwb de laatste manier van comprimeren wordt een vergelijking gemaakt met een .zip file.
Een zip-bestand comprimeert je .doc of .ppt soms wel met 50%, maar wanneer je een zip extraheert, heb je nog wel het volledige originele .doc bestand. Een FLAC-bestand geeft je dus het volledige .wav bestand (van de cd) terug.

Bovendien - en dat vertelde mijn hifi-dealer me - kan je een FLAC-bestand gemakkelijker van allerlei metadata (herkomst, jaar, genre, uitvoerende en songwriter etc) voorzien dan een .wav bestand.

Ok, en mp3 dan: mp3 hanteert zgn "aural models" die rekening houden met wat je (volgens het model) effectief kunt horen en filtert weg wat je oor moeilijk kan horen: hoge (lage) frequenties en 'harmonics' etc.

Dat zijn geavanceerde modellen, waarbij de omvang van het output-bestand wordt bepaald door de "bitrate", dwz hoeveel bits per seconde worden gebruikt in het gecomprimeerde bestand: hoe hogere bitrate, hoe lager de compressie -> beter geluid.

Uitgangspunt, volgens mijn zegsman: 320 bitrate geeft over het algemeen goed geluid en als je boven de 40-45 bent, heb je grote moeite het verschil tussen FLAC en 320 te horen, al hangt dat ook mede van de inhoud af. Er is ook nog zoiets als "variable bitrate" - dat geeft goed geluid en hoge mate van compressie.

Ja, er zijn meerdere FLAC-players al op de markt, de meeste goedkoper, te beginnen bij de Sandisk Sansa Clip (van ca $30). Ook is het mogelijk om - met technische kennis - een iPod om te katten voor afspelen van FLAC.

Het idee achter PONO is dat muziek meer als muziek klinkt bij een hogere resolutie, tot 192 kHz/24 bit maar liefst aan toe. En dat zou je dan moeten horen op een paar dopjes. Daarmee wordt dan beweerd dat verhogen van de resolutie de oplossing is voor het probleem. Welk probleem? Dat digitaal geluid iets mist t.o.v. vinyl en dat een CD maar een armoedige weergave is van het geluid zoals het werd opgenomen. Transparantie, muzikaliteit, gevoel wordt gemist. Onmeetbare zaken dus. Meetbaar is er echter weinig in te brengen tegen de bestaande CD-standaard van 16 bit op een samplefrequentie van 44,1 kHz. Dat is ruim voldoende voor een hoorbaar optimale overdracht. Waarom die CD vaak toch niet zo lekker klinkt heeft met een heel aantal factoren te maken, waarbij de resolutie maar een beperkt rolletje speelt.

Bij de introductie van de CD werden aanvankelijk gewoonweg de tapes voor de vinylpersing gebruikt en van analoog naar digitaal overgezet. We kregen zo een partij CD's in handen die behalve peperduur eigenlijk best wel dof, dreunerig en weinig gedefinieerd, klonk. Want vinyl heeft meer laag nodig om laag te klinken en zonder correctie klinkt dat niet best op CD. Vanaf de tweede helft van de jaren '80 werden albums ook digitaal opgenomen en gemixt. Maar ook nu klonk het lang niet altijd best. Op de huiskamerinstallatie kreeg je vaak een verstoord geluidsbeeld. De bas klonk hard en koud en draaide je die weg, dan kreeg je een plastic sound. Vreemd toch, de CD zou toch juist beter moeten klinken?

Vandaar de begrijpelijke reacties van artiesten als Neil Young. Wel sympathiek, vind ik. Maar terecht?
Niet helemaal, denk ik. Ook met het huidige CD-formaat kun je een goed geluid reproduceren. Dat is vooral een kwestie van mastering. Die moet niet alleen afgestemd zijn op de bron van het geluid, maar ook op de gemiddelde installatie van de consument. Want daar moet het weer geluid worden. Er is wel wat bijgeleerd, is mijn indruk. Veel remasters van de laatste jaren klinken daarom vaak beter. Omdat ze de beperking van de hele keten respecteren en niet alleen gaan voor de grootste dynamiek.

Muziekweergave is altijd beperkt. Met een hogere resolutie zul je op de allerbeste installatie mogelijk wel wat verschil horen (als je dat wilt) maar op kleinere spelers kan die resolutie ook een toename van de problemen opleveren. De oortjes en speakers moeten dat ook willen.

Voor thuis zou ik zeggen: de CD is goed genoeg, maar houd wel rekening met de beperkingen in de akoestiek. Zet om te beginnen de loudness uit. Een achtste slag draaien van je boxen kan wonderen doen om meer eenheid in je geluidsbeeld te krijgen. Een simpel tweeweg-systeem boxen geeft nog altijd het beste resultaat. Hoeft allemaal niet duur te zijn. Wil je verder, kijk dan vooral naar de kwaliteit van de DAC. Een losse DAC met betere filters kan een stukje schelen. En wil je een geluid zoals de artiest het echt bedoeld heeft en wil je 'total lossless', ga dan eens naar een concert

Wat Pono betreft had ik begrepen dat Neil Young de kwaliteit van opnemen in de studio wilde evenaren.

Uit het boek, over de ervaring die artiesten hadden met wat toen PureTone heette: Iedereen was oprecht enthousiast over het vooruitzicht dat luisteraars feitelijk dezelfde geluidskwaliteit te horen zouden krijgen als de artiesten in de studio wanneer de mastertape werd opgenomen.

Er is ook sprake van 'de Reveiler', een apparaat waarmee de luisteraar PureTone kan vergelijken met minder goede formats als cd's en mp3's.

Hoewel lp's ook hun beperkingen hebben houdt Neil Young daarvan meer dan van cd. De opzet was volgens mij analoge kwaliteit via digitale weg afleveren. Als Pono niets anders is als de FLAC-spelers die al op de markt zijn zou dat wel erg suf zijn...

Oh Fedde, jij bent me voor met een veel uitgebreider verhaal.

Ik ben het grotendeels met je verhaal eens, Fedde. De belangrijkste factor is de mastering en niet zozeer het medium.
Grappig genoeg zijn trouwens de eerste generatie CD's nu relatief gewild omdat het een redelijk neutrale weergave geeft van de album-masters en het zijn niet de opgepompte bas- en treble-geluiden van de afgelopen jaren. Een mooi voorbeeld is A Trick Of The Tail van Genesis; de oude cd-uitvoering is m.i. beter dan de nieuwe SACD-uitvoering.
We verschillen wel van mening over de dynamiek; de 'loudness' in veel cd's gaat ten koste van het verschil tussen hard en zacht en doet (m.i.) zelfs geweld aan aan de muziek zelf.
Alsof je de zachte passages van een Beethoven-symfonie lekker hard laat spelen door het orkest....het is ook de kunst dat de luisteraar de oren spitst. De beste albums die ik ken hebben een grote 'dynamic range'. Maar ik ben dan ook geen iPod/iPhone-luisteraar, maar iemand die er voor gaat zitten en met de lichtjes gedempt een LP opzet. Qua 'total lossless' ben ik dus meer van het vinyl!

bawimeko, je geeft zeker een goed punt aan. Opgepompte bass en treble, daar houd ik ook niet van, evenals van hoorbare dynamische compressie. De CD heeft 90 dB dynamisch bereik. Hoorbaar heb je genoeg aan laten we zeggen 45 dB dynamiek. Dat verstoort je luisterervaring niet. Er zijn genoeg goed ge(re)masterde CD's die goed klinken zonder dat het te hard en gecomprimeerd wordt. Maar neutraal, zoals in de studio, is een beetje een illusie. Niemand heeft thuis een studio die een gelijke luisterervaring kan bieden. Een beetje aanpassen en schipperen blijft dus nodig. en dan is, nogmaals, een goed gemasterde traditionele CD goed genoeg. MP3 is een ander verhaal. Zie de uitleg van Mjuman hierboven.

Wat Fedde zegt klopt als een klok, heel veel vinyl fanaten vinden vinyl beter klinken omdat veel CD versies van analoog opgenomen albums (die dus al op LP zijn uitgebracht voor de CD bestond) gewoon verkeerd gemasterd zijn. CD en LP zijn twee compleet verschillende media, dus die behoeven ook verschillende mastering.

Persoonlijk geloof ik niet in Pono. Dat filmpje waarin legio muzikanten roepen dat het een wereld van verschil is komt een beetje meewarig over. Beetje hi-end geneuzel, zonder echte onderbouwing. Het zou Neil Young sieren als hij een ABX (dubbelblind test) zou doen. Dat heeft ie in zijn auto niet gedaan. Bovendien is het bewezen dat als je het geluid 0,2 dB harder zet, mensen het reeds oppikken en dat mensen iets dat harder klinkt, ook beter vinden klinken. Eén ding viel me wel op in het filmpje, het geluid stond erg hard.

Mensen die roepen dat 24/192 de oplossing is weten duidelijk niks van Nyquist. 24 bit 192 kHz schiet je geen reet mee op, de ultarsone frequenties verstoen het hoorbare gedeelte namelijk.

Met goede mastering en een goede DAC win je veel meer dan 24/192. In de PONO player zit wel één van de beste DAC's, begrijp ik. Dus dat is al vooruitgang t.o.v. een iPod. Overigens kun je em ook op je versterker aansluiten, zit ook line-out op. Maar goed, dan is 128 GB wel erg weinig en zijn er betere oplossingen dan de PONO Player om op die manier muziek af te spelen.

Interessant leesvoer:
24/192 Music Downloads are Very Silly Indeed - people.xiph.org
http://www.breem.nl/fldtechniek/pgadda.htm

Ik vind Neil een beste kerel en ik heb NYA op Blu-Ray, in eerste instantie vanwege de z.g. betere geluidskwaliteit, maar nu voornamelijk vanwege de navigatiemogelijkheden van de Blu-Ray. NYA Vol. 2 koop ik ook weer op Blu-Ray, om dezelfde reden.

Volgens mij komt er ook een stukje nostalgie en persoonlijke ervaring om de hoek kijken.

Ik heb goede en dure draaitafels gehad, maar het geluid (uit dezelfde boxen) vanaf een simpele cd speler halverwege de jaren '80 was vanaf het begin al gelijk beter.

Waar de één zegt dat de eerste generatie cd's niet voldeden omdat de analoge opname van de LP niet geschikt was voor de cd, zegt iemand anders weer dat juist de eerste cd-versie van A trick of the tail van Genesis een gezocht album is. Terwijl ik zelf zweer bij de SACD versie van specifiek dat album. Ook als ik het kan vergelijken met de LP en de analoge cd.

En om bij Neil Young te blijven: de tranen springen je in de ogen als de LP versie van Everybody knows this is nowhere nog weer eens de revue passeert (of het eerste NY album) en je weet hoe goed het ook kan klinken met de laatste geremasterde cd versie uit 2009 (?).

Daar heeft Neil (of zijn technicus) echt zijn best op gedaan en niemand maakt mij wijs dat die oude LP tenminste nog klonk naar de werkelijke opnames uit de studio. Live albums als The Cellar door en Massey Hall (uit 1970 en 1971) klinken op cd alsof het concert gisteren is opgenomen.

Dat betekent, dat ervaringen per persoon kunnen verschillen en dat maakt oordelen per medium er niet gemakkelijker op.
Dat betekent m.i. ook dat PONO kan worden beschouwd als een extra nieuw medium, maar niet meer dan dat. Wat beter is als geluidsbron hangt af van eigen ervaringen. En dan kan de ervaring per geluidsbron ook nog eens onderling verschillend zijn.

Nou ik trek juist een essentieel deel van de woorden van Fedde in twijfel. Aanvankelijk audiofiel heb ik ook redelijk wat pecunia in hardware (hifi-spulletjes) gestoken tot ik op een gegeven moment een grens trok omdat het veel leuker was geld uit te geven aan de software (de muziek) die erop draaide. Definitie van een audiofiel? Audiofiel: iemand die heel veel geld uitgeeft om boring music als bijv Toto supergoed steeds beter weergegeven te horen worden op steeds duurder spul, met de wet van de afnemende meeropbrengst in gedachte houdend - voor de nietkenners: een cd-speler van 2000 euro is niet 2 * zo goed als één van duizend, die op zijn beurt weer niet 2* zo goed is als die van 500.

Mijn eerste cd-speler was een CD200 van Philips en sinds 1983 koop ik cd's. In 1988 heb ik - in een vlaag van moderniteitsverbijstering - Thorens TD 166 MKII en AL het vinyl weggedaan (om het in 2007 te herontdekken).

Weet nog goed hoe plat Simple Minds - Once Upon a Time en Roxy Music - Manifesto op cd klonken. En daarvan zijn meerdere voorbeelden te geven. Edoch de zgn loudness wars hebben ervoor gezorgd dat er eenzijdig ingezet werd op 'gain'. Elders is die link gepost van de site waar persingen/releases en hun kwaliteit worden vergeleken en daar wordt je niet vrolijk van.

Gek genoeg kan het wel - goed remasteren: kijk maar maar naar de Miles Davis re-releases op cd van de hand van Rudy van Gelder, of naar de Zep-re-releases.

Heel veel dingen die volgens de 'kenners' perfect klinken dan wel zouden moeten klinken zoals Dire Straits (Me and My Friend) of het debuut van Norah Jones vind ik ernstig k*; bij heel veel albums hoor je het er gewoon aan af dat ze vele malen door een switchboard zijn gegaan: ze zijn zo plat als maar kan.

Overigens een van de Britse topmasteraars - in te huren vanaf ca 150 GBP per uur, volgens zijn LinkedIn account, stelt dat het in principe helemaal niet nodig is om verschillende masters te creëren voor vinyl en cd, tenzij je als strijder de loudness wars intrekt, of de dopjesdrager wilt bedienen.

Je eigen set, oren, smaak en budget bepalen wat je koopt. Ik koop nog steeds erg veel vinyl (terug); oude liefde roest niet en sommig nieuw materiaal wil je op vinyl, ook vanwege de gevoelswaarde. Voor mij krijgt de cd steeds minder gevoelswaarde en daar ben ik niet de enige in.

En Neil Young wordt gewoon gedreven door de liefde voor muziek en de manier waarop het zou moeten klinken. Ooit The Orb gehoord op een set van 250.000 euro en dat was mind-blowing, veel meer dan Dark Side of the Moon dat ik later hoorde op dezelfde set.

A propos R.I.P. muziek is nog steeds springlevend, al zal die op steeds andere wijzen tot ons komen. Er zullen altijd mafkezen zijn zoals ik die fysieke albums kopen - niet eens om mee te batsen, maar gewoon om in je klauwen te hebben en je erop te verheugen om het album te draaien. Hier zijn er genoeg zotten zoals ik - al dat bitgeneuzel: LET THE MUSIC PLAY

Amen Mjuman!
De grap is dat artiesten als Beck zelfs goeie masteraars en ''cutters'' in de arm nemen om van hun nieuwste albums de vinyl-versie iets speciaals te maken.
Ondertussen zijn mijn oren en mijn installatie de beste graadmeters qua kwaliteit en soms is een goed gemasterde cd superieur aan vinyl en in de regel vind ik vinyl van muziek tot 1995 superieur aan de cd-versie. Beluister maar eens een album als "Seeds of Love" van Tears for Fears op vinyl!
Om even terug te komen op het thema van deze 'thread'; ik denk dat de cd nog wel een tijdje doorrommelt, maar dat het over een paar jaar ofwel downloaden ofwel vinyl wordt.... De PONO is in interessante tussenstap, maar ik zie niet gebeuren dat het maatgevend gaat worden.
Het ei van Columbus voor wat betreft een goeie DAC is er nog niet...dus wordt vervolgd!

Bij de herontdekking van vinyl sloeg mijn voorkeur bepaalde tijd ook daar naar uit. Maar gek genoeg begon ik hierdoor enige tijd later cd juist ook weer te herontdekken. Alle voordelen van cd vielen weer extra op door al die lp's in huis.
Voor mij vullen ze elkaar aan en veel van mijn favoriete albums heb ik dubbel zowel op lp als cd. (Wat mij waarschijnlijk een dubbele zot maakt.)
Ik investeer niet om een goeie weergave van muziek te krijgen via computer/internet. Dat gebruik ik toch enkel om muziek te 'checken'.

Nog even wat interessant leeswerk voor de technisch geínteresseerden onder ons:
Analoog en Digitaal

Als je het laatste stukje goed leest, is het luider opnemen van de CD (ook wel smalend 'loudness war' genoemd) een stukje kwaliteitsverbetering. Er is bij hard opnemen een hoger resolutienivo dan bij laag volume. Je moet dat niet te gek maken natuurlijk, maar bij 45 dB dynamiek kun je het beste de hoogste sturing meegeven aan de piek van dat signaal, dus maximaliseren. En dus het onderste nivo tot 95 dB ongebruikt laten. Immers, hoe zachter, hoe minder verfijnd is het geluid, meer 'digitale ruis'.

Ik luister naar zowel CD's als LP's. Een aantal zaken vallen mij op:
- De CD remasters rond 2001/2002 klinken over het algemeen slechter dan de jaren '90 remasters. De afgelopen jaren is de kwaliteit erg vooruit gegaan (vooral bij Rhino-uitgaves)
- De kwaliteit van LP's is ook (!) erg wisselvallig. Vooral Europese persingen doen onder voor de nieuwe Amerikaanse persingen (Sunbeam, Warner/Legacy, Sundazed). Ik ben benieuwd of anderen die mening delen.
Mogelijke oorzaak is wellicht dat de Europese platenindustrie veelal gebruik maakt van digitale bronnen en overzee analoog.

Ik kan alleen uit ervaring spreken mbt CD's. Ik geloof dat je gelijk hebt, Marjet. Die kwaliteit is grosso modo toegenomen vanaf pakweg 2007, maar dan vooral op de met liefde en vakmanschap geremasterde versies van bestaande albums, die daardoor ook vergelijkbaar zijn. Ik denk aan labels als Esoteric, BGO, Edsel e.a.
Die laten horen hoe goed een CD echt kan klinken.

Ik hoor in diverse fora over de kwaliteit van de persingen juist verhalen dat de Amerikaanse persingen (bijvoorbeeld van de Beatles-uitgaven op 180-grams vinyl) uit Amerika bagger waren. Het staat of valt qua persingen met:
1) De mastering/het bronmateriaal; sommige labels (Ba Da Bing, 'Back to Black' en ook ons 'eigen' Music On Vinyl) gebruiken (high-res) digitale bronnen. Soms is dat geen probleem, maar bij een digitale resolutie van een cd kun je net zo goed de cd kopen.
2) De Quality-control; sommige perserijen (bijvoorbeeld bovengenoemd verhaal over het Beatles-vinyl) kunnen het werk nauwelijks aan en je krijgt een groot aantal mispersingen.
In Europa staat met name Pallas hoog aangeschreven (bijvoorbeeld de meest recente Beck-plaat) als goede vinyl-producent.
Ik let zelf meestal op wie de plaat uitgeeft: MFSL, Analogue Productions en Speaker's Corner zijn excellente labels die zoveel mogelijk 'analoog' werken en er veel werk van maken een goede mastering af te leveren. Maar ook inderdaad een label als Warner met hun 45rpm Rumours van Fleetwood Mac (Amerikaanse persing) of de recente heruitgave op vinyl van Van Morrison's Moondance...

Dat laatste geldt voor mij ook en dat punt daarvoor - dat van die dubbele zot - voor mij ook wel: heb ik een album op lp bemachtigd, koop ik alsnog de cd om de lp (kwetsbaar als ie is) te ontzien, of puur voor het gemak: met name tijdens koken/tafelen kan het storend zijn om een lp om te moeten draaien. Vinyl leent zich meer voor gefocuste (solitaire) beluistering. Vandaar dat ik ook uiterst gelukkig ben met het feit dat veel lp's tegenwoordig gratis een cd bijgevoegd hebben (ook handig voor in de auto).

En ja een cd leent zich meer voor terloopse beluistering, terwijl mp3 handig is om muziek te verkennen. Telkens weer verbaas ik me over de enorme verschillen tussen ripperik (gedownloade, gebrande mp3) en origineel.

Ik ga geen uitspraken doen over kwaliteit van vinyl, maar verbaas me erover dat sommige nieuwe lp's zo slecht worden afgeleverd. Daarover heb ik al genoeg over gezegd op het vinyl-topic. Mij doet het erg denken aan het restaurant waar je 2* met plezier hebt gegeten (value for money) dat je bijgevolg aan iedereen aanraadt, om vervolgens bij de derde keer te constateren dat dingen niet meer zijn zoals voorheen. Er zijn labels die high quality music afleveren, zoals Chesky, maar wat moet ik in vredesnaam met high quality boring music (bijv Sarah Kay) daar gaat mijn hart niet sneller van kloppen.

Voor menige nieuwe persing durf ik mijn handen niet in het vuur te steken. Ook van Music on Vinyl heb ik voldoende bagger gehoord. Het rare is dat ik niemand ken die ooit met een lp ("slecht afgeleverd, nare kwaliteit") of cd ("kloteproductie) is teruggegaan naar de platenboer - wel met dingen met een defect

A propos MFSL bawimeko ik heb Dead Can Dance - Spiritchaser in die uitvoering - heb het origineel bemachtigd (en heb daarnaast de cd voor 'easy spin') mocht je interesse hebben, stuur me een pm.

Dank je voor het aanbod, Mjuman, maar Dead Can Dance ligt net wat buiten mijn smaak (niet de instrumentale stukken, wel de zang...).

Ondertussen is het verwarrende tijd, blijkbaar voor de reguliere 'platenindustrie'; het gaat niet zo lang meer duren of de vinyl-versie verkoopt beter dan de cd en de 'download' wordt de nieuwe standaard. Voor aan aspirant-koper die nu aan me zou vragen om te investeren in een goeie (SA)CD-speler, een draaitafel of een goeie Highres-media-speler zou ik het momenteel echt niet weten.

Om met het laatste te beginnen, toen ik vorig jaar me aan het oriënteren was op een nieuwe cd-speler vielen twee zaken op: het relatief geringe aantal interessante nieuwe spelers, én het relatief grote aanbod tweedehands-spelers. Hifi-handelaars klaagden over de ingezakte verkoop van cd-spelers, t.g.v. de belangstelling van streaming-oplossingen. Veel hifi-winkels geven nu ook workshops over streaming (NAS, mediaplayer, DAC).

Ik besloot dat het beter was niet te veel te investeren in een nieuwe cd-speler, geld te reserveren om te gaan streamen (binnenkort; eerst de infrastructuur in huis - zoals nieuwe stopcontacten, andere plaats router, NAS - aanpassen); ik koos voor een goede tweedehands.

Afhankelijk van budget, wens en voorkeur zou mijn eerste advies zijn: kijk naar eentweedehandse speler; het volgende advies: koop een multi-player (cd, sacd, mp3, dvd, blueray, jpg) die beginnen bij ca 250 euro (Denon, heeft ook nog een internet aansluiting - YouTube via tv) tot ca 800/900 (Cambridge Audio) en duurder. Stop je dan met cd draaien omdat je bent gaan streamen, kan je altijd nog blueray disks en dvd's kijken ++.

En die DCD die heb ik dus nu in drievoud - is 1* te veel

Kwam dit interview met Blixa Bargeld (oa Einstürzende Neubauten) tegen op YouTube, aardig en informatief (4 minuten slechts):

Downloadverbod per direct van kracht in Nederland | Binnenland | NU.nl - Voor het laatste nieuws - mobiel.nu.nl

Voor wie overigens even wil lachen (of huilen), kijk even naar de nujij sectie.

Ik sla even over maar ik neem aan dat de berichtplaatsers het er allemaal mee eens zijn?

Gokje: ze geven Brussel de schuld en gaan massaal Wilders stemmen omdat die tegen de EU is?