Soms luister ik een album, soms open ik iTunes en klik ik nummers aan die ik leuk vind.

Bij dat skippen heb ik altijd het gevoel dat men op de eerste indruk afgaat en dat lijkt me sowieso een slechte zaak. Ik ben ook zelf altijd bezig te bepalen wat een album als geheel wil zeggen.

Noem het je reinste onzin, hij heeft wel degelijk een punt.

Het downloaden van muziek vind ik zoiets als naar de snackbar gaan en een kroket uit de muur trekken terwijl om de hoek een 5-sterren-restaurant zit. Natuurlijk, de eerste optie is financieel en wat gemak betreft aantrekkelijker. Voor de tweede optie betaal je (meer) en is enige tijd vereist, maar je krijgt wel iets dat fundamenteel meer kwaliteit bezit, al is het niet in één ogenblik waarneembaar.

Mensen zijn te gemakkelijk geworden in het beoordelen van muziek. Want als er immers één 'minder' nummer op een album staat, is de prullenbak binnen een muisklik te hanteren.
De tijd om 'tijd' te nemen voor een album, zodat ook 'mindere' nummers tot het totaalplaatje gaan behoren, behoort helaas bij de meeste mensen tot het verleden.
Korte-termijngeheugen en kortzichtigheid vieren hoogtij.
Dat valt niet te weerleggen, dat is gewoon zo en dat vind ik een kwalijke zaak.

Net zoiets als een dvd bekijken en alleen doorspoelen naar de actie-scenes. Vind ik dan, dus.

Ik denk dat jullie wel een punt hebben, maar je moet dit nu niet gaan overdrijven.
Er zijn echt niet zo veel albums die je als geheel dient te beluisteren. Ik probeer dit ook telkens te doen, maar feit blijft dat er op albums soms nummers staan die je echt minder liggen. Ik zie niet in waarom dit nummers dan skippen een probleem zou zijn. Ik ga dit ook niet doen na de nummers 2 of 3 keer beluisterd te hebben, maar pas als ik een album ken.

Skippen: welke groothertogelijke muziekmacht heeft bepaald dat je een album (altijd) in zijn geheel moet luisteren? Wat een baarlijke nonsens

Sommige nummers maken nou eenmaal bepaalde zaken los als opluchting, energie, berusting en dan volstaan soms net die minuten van die ene track om je op te laden voor een tentamen, een gesprek of om berusting te vinden na een rotgebeurtenis.

Het grote voordeel van de cd tov cassette en lp was juist die ene specifieke adresseermogelijkheid (doe me dat nummer) tov cassette (sequentieel of tijdvergend spoelen) of lp (ongeveer plaatsen, met kans op groefbeschadiging).

Verder heeft Kaztor wel een punt - de neiging om meteen de krenten uit de pap te vissen, zonder het hele album te beluisteren. Muziek krijgt dan niet de kans om "in te klinken" en wordt dan een consumptiegoed, waar de lekkere hapjes snel uitgevist worden.

Een goed voorbeeld is idd de laatste Antony waar track 2 écht niet iedere keer wordt gedraaid - ik ken inmiddels de teneur en de pointe. En verder ken ik genoeg albums waar 1-2 vervelende (imo) tracks opstaan - zo vind ik Mind Gardens van The Byrds (Younger Than Yesterday) een regelrechte draak. Dat wordt echt niet beter na 50 * draaien.

@Kaztor: goed dat je actiefilms noemde en niet die films met andersoortige actie - nudge, nudge , wink, wink - anders was je punt verloren gegaan

Even inpikken bij skippen vanuit een andere hoek.

In de huidige mp3 cultuur lijkt het concept album te verwateren
tot een tracklijst waaruit je op basis van korte fragmenten of het aantal online "hits"
zelf de zogenaamde krenten uit de pap selecteert.

Ik vraag me dan ook af hoe lang artiesten nog albums gaan uitbrengen in plaats van
een lijstje met songs die op dat moment klaar zijn om gedeeld te worden met het publiek.

Een album telde ooit twee helften met een kop en een staart.
Dat was nooit zo erg het geval bij hitparade artiesten, maar in welke mate
heeft het vandaag nog zin om een zorgvuldig opgebouwd album uit te brengen?

Gisteren vertelde Peter Gabriel (Classic Albums op Canvas)
over de tijd die hij stak in het afwegen van de trackvolgorde: er moest een flow zijn.
Ik denk dat dergelijk albumconcept vandaag erg op de helling komt te staan.

Ik denk ook aan Lou Reed die New York (1989) beschouwde als een roman
in 14 hoofdstukken en die het album ook integraal in 14 hoofdstukken speelde.

Mp3's plukken van het net ondermijnt toch behoorlijk die albumcultuur.
Niet erg want de tijden veranderen, maar wel jammer voor het ontdekken
van ouder werk dat meestal wel vanuit die albumcultuur is gecomponeerd.

En het verdwijnen van die album cultuur is voor mij toch wel een muziek gerelateerde ergernis.

Waarom is dat een muziekgerelateerde ergernis? Vanaf de tweedegeneratie cd-spelers boden fabrikanten de mogelijkheid om met de "program-toets" een cd naar eigen inzicht af te spelen.

Welke muziekgod bepaalt dat je een cd in de volgorde moet afspelen zoals een artiest hem heeft uitgebracht (als ie dat al zelf heeft gedaan) en waarom worden er dan soms releases met verschillende volgordes en tracklists uitgebracht? Een artiest moet ook durven inzien dat als een werk eenmaal in de openbaarheid is gebracht het een eigen leven gaat leiden - dat ook na de dood van de arteist absoluut nog gedraaid kan worden.

Waarom mag je trouwens niet eerst het slot van een roman lezen om te zien waarheen het gaat? Mag je tussendoor ook niet terugbladeren (om iets opnieuw boven te halen), of vooruitbladeren om te zien hoe belangrijk een bepaald personage is? En een verhalenbundel kan je toch ook in een willekeurige volgorde lezen - bijv obv omvang van een verhaal (vlak voor het slapengaan)?

Moet je, als de muzikant veel wijn dronk bij het opnemen, dan zelf ook wijn drinken - moet je drugges gebruiken bij het beluisteren van Station to Station? Waarom zou je allerlei voorwaarden moeten hanteren?

Dat gezegd hebbende herken ik wel een deel van je onvrede tav de mp3's.

Elders heb ik mijn 5 centen al eens gegeven tav de cd: hij zal echt nog wel een tijd blijven als "delivery mechanism" voor een fysiek product. Daarnaast acht ik het ook goed mogelijk dat zeker grote acts 'em gaan gebruiken op een soort van abonnementsbasis: je krijgt dan steeds nieuwe afleveringen van een 'work in progress'- het 'album in wording' - dat album krijgt daardoor ook een andere status. Niets is immers zo bijzonder als de schepping van een werk in meerdere fases te kunnen aanschouwen (schilderij) of aanhoren (album).

Persoonlijk vind ik het vooruitbladeren in een boek "not done". je ontzegt jezelf daarmee de opbouw naar de clue. Hier en daar een nummertje skippen hoeft daarentegen geen probleem zijn. Desondanks vind ik juist het verfrissende van een LP dat je gedwongen wordt een plaatkant helemaal van begin tot eind uit te zitten. Bij de CD dien je jezelf wat voorwaarden op te leggen om dezelfde, diepe muzikale erlebnis te krijgen.

Alfred Hitchcock heeft ooit een film gemaakt over de ontmanteling van een bom, enorm spannend: in de eerste versie ontplofte de bom - in een herziene versie niet: Hitchcock vond dat ie toch het geduld en de ondergane spanning van/bij de kijker moest belonen. Maar goed na eenmaal de film gezien te hebben weet je dat.

De 'clou' ook wel pointe daarvan zal meestal sprake zijn bij thrillers, bij belletrie veel minder. Het gekke is dat juiste een van de boeken van Saskia Noort (thriller) begint met het einde: de vondst van meerdere lijken en een zomerhuisje - de lezer weet al dat het slecht afloopt.

Het is juist het verschil tussen fabel (het chronologische verloop van een verhaal) en sjuzet (de wijze waarop de geschiedenis in de roman wordt gepresenteerd) dat kenmerkend is voor belletrie. Wanneer je een boek herleest - en dat komt vaak voor - weet je ook hoe eea zich afspeelt. Of wis je je geheugen altijd na het lezen van een boek/luisteren van een plaat?

Ik vind dit merkwaardige constructen - eigenlijk een idée fixe: iedere luisteraar mag toch zelf uitmaken hoe en wat ie luistert? En ik ben heel goed zelf in staat te bepalen hoe en wanneer ik iets luister. Ik heb mezelf bij het beluisteren van de nieuwe The XX al meermaals erop betrapt dat ik het album na twee nummers afzette - gewoon omdat ik niet in de stemming was. Dan moet ik toch niet het hele album afluisteren? Dat lijkt me een bizarre vorm van dwingelanditis a.k.a. dwangneurose.

Zeker als je je ook nog gaat ergeren als ándere mensen skippen of een album niet helemaal beluisteren.

Waar haal je het dat die verdwijnt? In ken genoeg bands die juist tegen die verwachting in werk maken van albums als een samenhangend geheel. Dat er daarnaast ook de 'singles-artiesten' zijn is nooit anders geweest.

Wat een enorme berg onzin zeg.

Mensen die voor anderen willen gaan bepalen hoe iemand muziek moet consumeren, dát is pas ergerlijk.

Jij staat hier wel bekend als de popsingles-koning. Maar leg mij nou eens uit: wat is er anders aan het plukken van een single van een album en het plukken (downloaden) van een losse track van een album en die track draaien?

In dat geval maak je toch je eigen singles, waar of niet? Sterker nog jij gaat eigenlijk tegen je zelf opgelegde regel in door het creëren van je virtuele compilaties ("best of") van één band/artiest. Dat druist toch ook in tegen de "albumcultuur"? Of is dat dan weer anders?

@ Mjuman
Een goed boek, net als een goed album, heeft een eigen opbouw. Daar is over nagedacht. Natuurlijk is het zo dat je de conclusie van een boek na een leesbeurt wel onthoudt. Het is echter niet de conclusie die het lezen (of beluisteren) de moeite waard maakt: het is de opbouw naar die conclusie. De climax van de "Donkere Kamer van Damokles" was niet half zo mooi geweest als Hermans daarvoor niet zo'n prachtige pessimistische sfeer geïntroduceerd had.

Natuurlijk mag iedere luisteraar zelf uitmaken hoe hij een album beluisterd, maar dat betekent nog niet dat de manier van luisteren ook slim is. Ook ik vergrijp me vaak genoeg aan geskip(zeker als ik een album al een tijdje ken). Door een album vanaf het begin tot het eind te beluisteren, verkrijg je mijns inziens een veel diepere ervaring. Soms dient een mens zichzelf restricties op te leggen om tot een beter resultaat te komen.

Mooi voorbeeld. "In the court of the crimson king" bevat het vreselijke "Moonchild". Het tien minuten lange gefröbel zorgt er echter wel voor dat het titelnummer veel beter uit de verf komt.

@kaztor: Ik denk niet dat de albumcultuur zo snel verdwijnt. Een album is nou eenmaal een medium met meer mogelijkheden dan de single. Ik denk wel dat de nadruk meer op een single-cultuur komt te liggen.

Bands die tijdens een live optreden een bloemlezing uit hun repertoire doen ipv een album integraal spelen. Schandalig gewoon.

Ik wil niet bepalen hoe jij muziek moet luisteren; ik wil wel zeggen dat je een minder diepe band met een album opbouwt als je er doorheen skipt. Als dat geen bezwaar is moet je vooral doen wat je niet laten kan.



Ook daar is vaak een overweging gemaakt over de volgorde van de nummers.

Nee, jij bouwt een minder diepe band op met het album, zoals je net aangeeft. Of dat voor mij ook geldt is niet iets waar jij weet van hebt.

Ik ben het helemaal niet oneens met wat je hierboven inhoudelijk schrijft maar wel met de conclusie dat dat de enige of de beste manier zou zijn om muziek te consumeren voor iedereen want dat slaat namelijk echt helemaal nergens op.

Bij mij werkt het bij sommige albums net als bij jou en bij andere albums hoor ik liever af en toe sommige nummers. Niets mis mee. Er zijn ook mensen die constant alles door elkaar shufflen, ook helemaal niets mis mee.

Als artiesten niet zouden willen dat men in de albumvolgorde zou gaan rommelen, zouden ze gewoon één nummer uit moeten brengen. Denk aan Mike Oldfield (Tubular Bells, Hergest Ridge etc.) of Porcupine Tree (Voyage 34).

En verder dit:Nota bene de grootste verzamelaarsfreak op MuMe gaat hier lopen beweren dat je nummers niet uit hun albumcontext mag rukken.

Verder, al die muziekgames hier. Moeten we dan eerst het album gaan luisteren alvorens te stemmen? Of moet ik het in albumcontextverband zien om te stemmen (maw: wat is het beste album waar in deze battle toevallig dit nummer gekozen is?)?

Ik wou precies hetzelfde zeggen!

De vergelijking met een boek is natuurlijk volledig krom, net zoals de vergelijking met een film. Dergelijke mediums zijn coherent. Dat wil zeggen dat je eerst het ene gezien/gelezen moet hebben, alvorens het volgende te begrijpen. En bij sommige albums is dat natuurlijk ook zo (denk aan The Wall van P.F.) en bij sommige films kan je gewoon in een willekeurige actiescène stappen, maar dat zijn uitzonderingen die de regel bevestigen.

Als ik voor mezelf spreek, ik heb meer albums ontdekt door eerst losse nummers te beluisteren en daarna nieuwsgierig te worden naar het album dan andersom. Verder zou ik de vraag wel willen stellen: wanneer is skippen toegestaan? Wanneer is een nummer dermate slecht dat je het mag skippen? En vanaf de hoeveelste luisterbeurt mag je dit met recht concluderen?

Oh ja, ik trek veel liever een kroket uit de muur dan naar een vijfsterrenrestaurant. Die ene zeldzame keer dat ik wel voor het restaurant kies, is dan zo'n uitzondering van een album dat echt alleen maar sterk is als geheel.

Soms wel, maar niet altijd. Zeker loont het vaak om geduld uit te oefenen en het niet te snel op te geven. Maar daar calvinistisch in doorslaan heeft ook geen zin. Een artiest kan zich ook al eens vergissen met een nummer en een album kan dus gewoon sterker worden door een of meer miskleunen over te slaan.

Daar ga ik niet helemaal in mee. Natuurlijk is het zo dat er grote ruimte is voor eigen smaak en natuurlijk zijn er albums waar je makkelijker een nummer kan skippen dan andere albums. De een heeft bovendien een album sneller door dan de ander. Toch denk ik dat wel degelijk de algemene regel geldt dat als je door een album heen gaat skippen, je een minder diepe band met een album gaat opbouwen. Die algemene regel geldt mijns inziens zowel voor jou als voor mij.

Heb ik niet. Ik ga muziek meestal tegemoet met de gedachte 'wil ik dit ooit aanschaffen?'. Een album moet de moeite waard zijn om aan te schaffen, dus alleen een leuke single of een los nummer zijn voor mij niet de moeite waard. Als het album integraal niet genoeg kwaliteit heeft, heb ik er te weinig aan. Ik ben niet zo van het playlistjes maken en verzamelaars kopen/samenstellen. Op de pc verwijder ik dan meestal het hele album zonder de leuke nummers te bewaren.

Ik heb ook maar iets van zes singles en die draai ik helemaal nooit.



In mijn geval ken ik een album dan van binnen en buiten. Dus zeker vijftien luisterbeurten (vaak meer) over langere tijd verspreid (meer dan 1,5 jaar o.i.d.). Als het dan nóg niet bevalt, dan verspil ik er ook geen tijd meer aan (al laat ik 'm sporadisch nog wel eens aanstaan, al kan ik me niet herinneren dat dit ooit effect heeft gehad).

En dat is dus ergerlijk.



Nee dus, ga je algemene regels lekker opleggen aan je hond of zo. Echt serieus, hoe kom je er bij dat jij voor mij (of wie dan ook) kunt gaan bepalen hoe ik het meest geniet van muziek? Ik vind het echt volstrekt lachwekkend belachelijk dat je dit serieus durft te stellen.

En ik bedoel het echt niet eens gemeen of aanvallend, ook al klinkt dat wellicht zo, maar andere woorden heb ik er niet voor.

Toch is het wel een logische gedachte. Als je door een plaat heen skipt, weet je toch minder goed wat erop staat? Je kent bijv. minder details van de geskipte nummers. Met bepaalde nummers kun je dan wel een hechtere band krijgen (omdat je de rest niet draait), maar met de skippers (en dus het album als geheel) toch niet?

Dan kan best, maar dat wil niet zeggen dat dit een fijnere muziek ervaring zou zijn dan de degene die lekker alles naar hartelust op shuffle zet.

Ik, persoonlijk, vind beide ervaringen prettig en wissel ze dan ook gewoon af.

Tsja, ik ga niet zo maar mee met het politiek correcte subjectieve denken. Ik namelijk dat dit iets is wat je kan testen(wellicht voer voor neurologen). Ik denk dat je meer genot kunt hebben als je iets in context luistert. Als je een topmuzikant laat spelen in een treinstation zul je er minder genot aan beleven, dan als je een topmuzikant hoort spelen in een concertzaal. Als je een nummer in de context van een album hoort, zul je er meer genot aan beleven dan als je een nummer los hoort. Dat is mijn stelling; wat compleet fout kan zijn(wetenschap kom maar binnen). ik denk echter niet dat het voor jou anders zal zijn dan voor mij.

Nogmaals, volstrekte onzin. Het slaat echt werkelijk waar nergens op.

(btw, als je een stelling doet ben jij logischerwijze degene die die stelling wetenschappelijk moet verdedigen. Het is dus niet zo dat we alles wat jij zegt voor waar moeten aannemen totdat iemand het wetenschappelijk ontkracht, zoals jij hier tussen neus en lippen door even vraagt.)

Wat nou als een weergaloos nummer achteraan het album staat en dat je je eerst door een aantal matige/mindere nummers moet 'worstelen' alvorens je bij dat nummer aankomt. Denk je dan serieus dat ik meer genot beleef aan het worstelen dan aan het rechtstreeks naar het hoogtepunt gaan?

Waarbij ik Marillion - Marbles (2004) graag aan wil dragen. Ik ga liever direct door naar Neverland dan eerst nog naar (The Damage en) Drilling Holes te luisteren. En die nummers ken ik inmiddels goed genoeg om te weten dat ze me niets nieuws gaan brengen. In die 10 minuten die ik dan uitspaar kan ik bijna nog een keer naar het even weergaloze Invisible Man luisteren. Ik luister dan 20 minuten topklasse i.p.v. 10 minuten mindere muziek en 10 minuten topklasse.

@ onweerwolf
Wat ik zeg is dat we elkaar als volwassen mensen elkaar ongelijk moeten durven te geven. Ik ga niet flauw de discussie tegenhouden met: "iedereen zijn eigen gelijk" Nee, ik denk dat dit iets is wat juist of fout is. Oftewel het is zo dat de mens meer genot krijgt door de context van bijvoorbeeld een album(ik gelijk) of dat context niets uitmaakt(jij gelijk). Als ik denk aan een experiment als die van joshua Bell, denk ik dat context voor ons mensen erg belangrijk is.



Ja, ik denk van wel. Ik denk dat het hoogtepunt dan meer indruk zal maken. Bovendien vraag ik me af of de nummers die je nu slecht vind, toch goed gevonden had als je het album in context beluisterd had.

Ho even, Ik zeg nergens dat context niets uitmaakt. Ik bestrijd slechts jouw mening dat het consumeren van nummers in album volgorde voor iedereen een fijnere ervaring zou opleveren.

Niet dus, want het lijkt me logisch die nummers eerst een kans te geven alvorens ze af te serveren als 'skipnummer'.

Luister slechte muziek, want de goede muziek zal meer indruk maken, dat is eigenlijk wat je zegt?

Om nog maar even een voorbeeld te geven. Ik denk dat er geen haan naar gekraaid had, als men had besloten Your Latest Trick en Why Worry op Brothers In Arms om te wisselen. Het geeft ook weer aan hoe betrekkelijk (album)context is. Het aantal albums waarbij de tracklist essentieel is voor de integriteit van een album, is relatief zeer klein.