Maar heb je ook het album een aantal keer van begin tot eind beluisterd. Wellicht ligt de kwaliteit van een nummer juist in zijn plaats op het album.



Ik denk dat een artiest vaak bewust bijv bombastische, epische nummers afwisselt met kleine momenten. Een actiefilm heeft ook zijn stille momenten. Doordat jij die stille momenten overslaat, is de explosie minder indrukwekkend. Al kan het natuurlijk zo zijn dat de regisseur/muzikant zijn werk niet goed gedaan heeft. Maar je weet pas of de volgorde van nummers fout is, als je een album in context hebt beluisterd.

Ja, al meer dan 10 keer (meerdere mediums, meerdere audiokanalen). Neverland zelf al minstens 30 keer los beluisterd en ik kan je verzekeren dat het genot er niet minder om is.

Maar zoiets werkt alleen maar op het moment dat die stille momenten ook daadwerkelijk boeiend zijn om te blijven kijken. Zo'n explosie komt echt niet aan als je op een gegeven moment in de "lekker boeiend"-stemming komt.

Of, en misschien zeg ik nu iets heel geks, is dit voor iedereen anders en heeft niemand hier het recht zomaar even voor iedereen te bepalen dat bepaalde nummers in de albumcontext per se beter zijn. Veel van wat Misterfool zegt is iets dat ik ook ervaar, al is dat zeker niet bij elk album zo, maar ik vind het belachelijk en snobistisch ("ik weet hoe je muziek moet beluisteren") overkomen dat het als ergernis wordt gezien als mensen nummers skippen.

Het sjieke woord hiervoor is receptiecontext: hoe lezen we, hoe luisteren we. Vroeger - toen we nog geen internet hadden - zat ik wel eens 1,5 uur bij Platenmanneke/Glory Days naar albums te luisteren die ik nog niet kende. Voelde ik me dan wel eens bezwaard en min of verpl.icht om wat te kopen - betcha by golly wow!

Groot was de vooruitgang toen je een afstandsbediening in je handen kreeg gedrukt en je zelf random door een cd heen kon gaan. Little did I know dat ik toen zwaar in overtreding was tav de calvinistische cd consumptiecontext - gij zult een gehele schijf geheel en in de juiste volgorde beluisteren.

Gee whiz: dat plaatst me meteen voor een enorm GROOT probleem: als ik een box koop met ALLE pianoconcerten van Mozart, moet ik die dan ook alle achtereen draaien - zonder slapen? Weet ik één ding: dat ik van levensdagen erna NOOIT meer pianoconcerten van Mozart wil horen. Vanwaar die rare dwangmatigheden?

Stel dat "Once in a Lifetime" mij een enorme energy boost geeft (voor een sollicitatiegesprek), waarom zou ik daar dan van afzien?

Precies.

En nu ga ik 13 km hardlopen met op mijn mp3-speler een mix van MuMeLadder noteringen in volgorde van een puntenlijst gebaseerd op de eerste 5 jaar maar dan met alleen nummers die nooit de top 1000 hebben gehaald. Mijn eigen "scherpe rand" formule.

Heerlijke ervaring.

Je kan toch door na te denken en uit eigen ervaring weten dat dit nonsens is, Misterfool. Soms geniet je bijvoorbeeld van een nummer juist omdat je het toevallig in het treinstation hoort, nadat je een fijne dag met een nieuwe liefde hebt doorgebracht bijvoorbeeld, of geslaagd bent voor je rijexamen enz. De context die voor extra genot kan zorgen hoeft dus niet heel strikt het album zelf te zijn waarop het nummer te vinden is maar kan vanalles zijn. Draai daarna nog honderd keer het album en dat nummer klinkt nooit meer zo magisch als toen die ene keer buiten de context ervan.

Ik ben ook wel gevoelig voor albumcontext. Maar het gaat niet voor elk album op.
Vanochtend luisterde ik naar Bad van Michael Jackson. Bij zo'n plaat maakt het geen zak uit waar je begint en waar je eindigt om het gevoel van de plaat mee te krijgen. Bij BE van Pain Of Salvation ligt dat weer compleet anders.

Bij andere albums kan een shuffle juist verfrissend werken. Zo begon het Youthanasiakwartje van Megadeth te vallen toen ik voor de gein eens begon bij Victory en eindigde bij Reckoning Day. En Bon Jovi's Slippery When Wet wordt echt beter als je Social Disease gewoon overslaat.

Dat artiesten iets bedoelen is allemaal leuk en aardig, maar niemand is verplicht om én geld neer te tikken om het te mogen luisteren en dat luisteren dan ook nog in de voorgeschreven volgorde te doen.

Misschien is het wel eens goed dat artiesten ophouden met albums maken. Dan hoef ik niet elke keer tevergeefs mijn portemonnaie om te keren.

Als ik het zo allemaal eens overlees is het inderdaad wel too much om te stellen dat het objectief vastgesteld kan worden dat een bepaalde manier van luisteren beter is. Er zijn veel dingen die samenhangen met een goede luisterervaring.

Als ik het zo allemaal eens overlees, onthou ik uit heel deze heisa één ding.

Sommigen zijn niet meer bereid om bewust gelegde nuances te lezen,
maar pikken blind (of is het dronken) in op een flard, wars van elke context.

Ik lees hier meermaals dingen waarop fel gereageerd wordt die ik nergens beweerd heb.
En ik ga me echt niet meer bezig houden om die allemaal te quoten en nog eens te nuanceren.

Een trend die zich de laatste maanden steeds meer en meer voordoet op deze site.
Ook een muziek gerelateerde ergernis van mij, zullen we maar zeggen. De lulmaarraak reactie.

En dat Mjuman dan nog de spits afbijt, verbaast me nog het meest.

Of zal ik het toch nog eens proberen.
Ik vind het jammer dat tracklijsten die door een artiest bewust zijn opgebouwd
niet meer tot hun recht komen als men lukraak mp3's van het internet gaat plukken.
Een nieuwe trend die maakt dat dergelijke albums een deel van hun kracht verliezen.

En al de rest heb ik nooit (willen) beweren.

Ik hoop dat je daarmee niet mij bedoelt, want ik kan mij best aardig in je post vinden. De muziekbeleving verandert. En met name jongeren hier in de straat kijken mij meewarig aan als ik cd's of godbetert, een plaat opzet. Bij hen is het de ipod volpompen met de nieuwste hits en weggooien wanneer de nieuwste hits weer 'oud nieuws' zijn. Als dat de algemene muziekbeleving van de toekomst is, vind ik dat zonder meer treurig.

Toen ik een tiener was keken mijn klasgenoten me al meewarig aan als ik bekende geld uit te geven aan langspeelplaten. Zij gaven dat liever uit aan drank en muziek kwam tot hen via de hitparade.

Maar oh ja, vroeger was alles beter.

Een goede artiest/band plaatst zo'n nummer strategisch. Er wordt dan op een bepaalde manier naar zo'n nummer toegewerkt. Bijv. spanning opbouwen of met contrasten werken. Dan komt zo'n nummer wel indrukwekkender binnen.

Hoorde gisteren nog in die docu van Peter Gabriel dat ze lang nadachten over de volgorde van hun plaat. Niet elke artiest is daar even zorgvuldig in of heeft het in zich om zo net wat extra's toe te voegen, dat maakt het lastig er algemene uitspraken over te doen.

Als je echt iets heel slechts voor een goed nummer draait, kan dat ook wel helpen, maar dat is een beetje flauw/gemakkelijk.

Het is ook van alle tijden. Alleen heeft de platenindustrie nu het tij tegen zich gekeerd gekregen.

Maar dat lijkt me een andere discussie.

Mee eens. De aandachtsspanne voor muziek lijkt ook steeds korter te zijn geworden. Zo zullen niet veel mensen van mijn leeftijd een album van een uur op zetten en zich er helemaal in verdiepen.

Nummers uit 2010 worden door klasgenoten als oud gezien. Dat snap ik echt niet. Het downloaden is voor mij trouwens meer een vervanger voor het beluisteren in een CD-winkel. Ik beluister hem eerst thuis en als ik het goed vind koop ik hem. En dat gebeurt heel vaak.

Dat van dat oud vinden is ook zo in mijn klas, misschien zelfs erger want de ene week is bv. Starships hun favoriete nummero ooit, en een week later komt ze met een nieuwe single (die eigenlijk gewoon op dezelfde plaat uit hetzelfde jaar staat) en ze vinden Starships allen slecht en oud en dat nieuwe nummer geweldig.

In termen van hitparade is een nummer van twee jaar natuurlijk ook oud. En 25 jaar geleden waren er ook al niet veel tieners die een album van een uur op zetten en zich er helemaal in verdiepten. Muziekliefhebbers die dat wel doen zijn altijd een kleine minderheid geweest.

Dit. Ik zie eigenlijk geen significant verschil qua aandachtsspanne met vroeger hoor.

Ik ben het ook niet met je oneens tav dat punt. Mijn vraag - naar jou - was wat is het verschil tussen een single plukken van een album, die releasen en die kopen of een track van een album downloaden (al dan niet betaald) en daar je voorkeur aan hechten?

Een album is imo niet anders dan een fysieke manier om een product te releasen. De hele keten tussen platenlabel en eindklant is drastisch veranderd door internet.

En de bedoeling van een artiest/schrijver kan mij niet imponeren. Sommige boeken zijn bijv geschreven als kinderboek, maar juist succesvol bij volwassenen.

We kochten ook albums omdat dat de enige manier was waarop muziek werd aangeboden, vaak ook zinvoller dan losse singles kopen, qua budget. Downloaden per (betaalde) track maakt het mogelijk om selectiever met je muziekbudget om te gaan. Waarom zou een album zo'n onverbreekbare eenheid moeten zijn?

Maar ik suggereer toch nergens dat daar een verschil tussen is?
Jij pikt (tweemaal zelfs) in op dingen die ik helemaal niet geschreven heb.

Toen wij albums kochten luisterden wij integraal naar zo'n album (anders kocht je singles).
De attitude om voor een album te gaan zitten en het integraal te beluisteren verdwijnt stilaan.
En dat is jammer voor artiesten die wel degelijk hun album doordacht opbouwen.

Want zoals je zelf zegt: vandaag heb je het album niet meer nodig om de singles
eruit te pikken. Vandaag koop je tracks. Jij stelt zelf het album samen dat je wil downloaden.
Daar is niets mis mee. Enkel jammer als de artiest over de trackorde heeft nagedacht.
Omdat daarmee die toegevoegde waarde verloren dreigt te gaan.


Met verdwijnen van de albumcultuur bedoelde ik niet:
artiesten die geen albums meer zouden maken op de ouderwetse manier.
Daarmee bedoelde ik wel: mensen die albums steeds minder als album consumeren.

Ik ben wel benieuwd naar je bron want ik geloof er geen hout van dat dit zo zou zijn.

Ik ben 20 jaar en ik ken niet veel mensen van mijn leeftijd die volledige albums beluisteren.
Vroeger was dat toch anders denk ik.

Maar vroeger stelde men ook al cassettes samen met daarop de eigen favorieten en vandaag zijn er nog steeds jongeren die albums van begin tot eind kunnen meezingen. Ik hoef maar naar live registraties op dvd te kijken van bijvoorbeeld Iron Maiden en Opeth om daar versteld van te staan. En die laatstgenoemde band perst er dan nog ontoegankelijke muziek uit: nummers van 7 a 10 minuten met weinig herhaling. Ik zal zo eerlijk zijn om toe te geven dat mij dat niet lukt en vroeger ook al niet. Ik zie dus de trend die jij meent te zien niet meteen.

Wat wel opvalt is dat er nu (nog) veel meer versplintering is. Toen ik tiener was draaide elke metal liefhebber The Number of the Beast grijs. Albums met dezelfde massale impact bestaan nu niet meer. En dat heeft zeker te maken met het overaanbod in combinatie met de grote toegankelijkheid via internet.

Niet dus. Ik was toen ik nog naar school ging altijd zowat de enige in mijn klas.

Ik weet van m'n pa dat ze vroeger ook veel losse nummers opnamen op band of cassette (hij was zelf wel pro-album), maar of dat in 't algemeen veel voorkwam durf ik niet te zeggen.

Wij hadden vroeger overigens al snel twee platendraaiers en een mengpaneel. Konden we onze eigen feestjes bouwen met favoriete nummers.

Ja, ongetwijfeld, maar als ik die opbouw niet indrukwekkend genoeg vindt om hem ook daadwerkelijk volledig te beluisteren, dan mag ik dat zelf toch bepalen? Als ik er op mijn manier meer plezier aan beleef (dwz skippen of überhaupt maar een paar nummers van een album pikken), heeft de artiest daar verder niks over te zeggen, me dunkt. Op jouw manier zou ik bijvoorbeeld nooit een ijzersterk nummer op een verder matig album beluisteren. Dat is een minstens even groot gemis (en in mijn ogen veel groter gemis) als nummers skippen.

Hangt er natuurlijk vanaf hoeveel slechte nummers eraan vooraf gaan. Ik ben het met je eens dat je niet vijf flutnummers gaat uitzitten tot er eindelijk een goede komt.

Verder ben ik overigens geen skipper, hoor. Als ik een album opzet, doe ik dat altijd om het ook uit te luisteren. Anders kan ik net zo goed een playlist maken met losse nummers. Echter zijn er een paar uitzonderingen (waaronder The Damage) die de magie van een album juist verstoren ipv er aan bij te dragen, de ironie. Ja, dan skip ik wel eens.

Ik wilde alleen inhaken op het feit dat we niet moeten overdrijven om een album als relikwie te zien en het bijna heiligschennis te noemen om een nummertje te skippen of in een andere volgorde te beluisteren.

Als ik dan nog even een eigen ergernis mag noemen: een artiest die zijn album "de beste (in zoveel jaar)" noemt. Soms is het ook wel een goed album, maar zo vaak vraag ik me af Horen jullie zelf niet dat het bij lange na niet zo goed is als...
Uiteraard is het een beetje marketing, maar bij mij daalt een artiest alleen maar in mijn achting als ze dergelijke nonsens gaan verkopen. De volgende keer geloof je ze ook niet meer. Een beetje The boy who cried wolf.

Hier word ik altijd zo treurig van, muziek als wegwerp-materiaal.

Al weet ik wel dat er mensen zijn die ook zo over mij denken, aangezien ik een van die hier zo vervloekte 'cherry-pickers' cq. losse liedjes-luisteraars ben die alleen het beste van het beste wil overhouden, en nummers die niet goed voelen vrij snel van de pc af dondert.

Maar wat er overblijft, kan ik tot in einde van dagen koesteren, is zelfs heel váák zo.

Heeft grotendeels te maken met de angst om overvoerd te worden (iets waar ik snel last van heb), dat ik 'ballast' snel verwijder, of uberhaupt moeilijk toelaat. Ik laat via streams en 22Tracks weliswaar 1001 nummers de revue passeren, op een vrij relaxte manier, veelal op de achtergrond. Maar qua wat er van nummers die ik daar signaleer uiteindelijk op de pc/in m'n collectie terecht komt, en eventueel een volledig album dat er aan vast hangt, gedij ik bij een bepaalde mate van schaarste. Ben enorm selectief, download er niet klakkeloos op los. Als er minder is om me op te moeten concentreren, kan ik aan de liedjes die er overblijven meer aandacht besteden. Geeft meer rust in m'n hoofd.

Overigens krijgen nummers waarvan ik vermoed dat het 'groei-nummers' zijn wel een eerlijke kans. Maar er moet heel in de verte al iets aanwezig zijn dat me prikkelt tot vaker luisteren.

Wel zijn er inderdaad albums waarbij het wel degelijk iets extra's geeft als je gewoon ALLES beluisterd. Als er veel tussenstukjes ('skits') tussen gepropt zijn, als er een duidelijke opbouw met een kop en een staart in zit, of als het één lange mix lijkt (zoals ik op cd's van Manu Chao heb gemerkt).