Bron 1: Een 150tal leerlingen per schooljaar die bij me in de klas zitten en wel eens wat vertellen
over hun luistergedrag. Ik sta ook versteld hoe zij bij leswissels even snel 20 seconden in hun oor
proppen van mp3's waarvan zij zelfs de titel of de uitvoerder niet kennen. Dat moet genieten zijn.

Gewoon "ff" een te gekke mp3 gescoord op het net, mijnheer.

Bron 2: als je kijkt naar de "hits" op downloadsites (en met hits bedoel ik dus
het aantal keren dat een nummer beluisterd of gedownload is), dan scoren de hits
(en nu bedoel ik de singles of de songs die bekend zijn van de radio) en de eerste,
zeg maar drie, vier songs van een album vaak veel hoger dan de rest van de plaat.

En ja, natuurlijk gaat dit niet voor iedereen op
en zijn er nog witte raven die een cd durven kopen of legaal downloaden
uit sympathie voor de artiest in kwestie. Vroeger beluisterde je dan maar de hele elpee,
want je had hem toch integraal gekocht. Nu geraak je goedkoper weg met enkele nummers.

En NEEN, ik beweer niet dat dit luistergedrag fout is.
Ik zei enkel dat het jammer was voor albums waarbij de artiest
bewust koos voor een opbouw, een tracklijst met een zekere flow.

En nu is het mijn beurt: waarop baseer jij je ongeloof dan?

En ja hoor, ik kan me vergissen.

Ik zie geen verschil met 20 jaar geleden. Toen deden wij dat ook. Alleen waren het toen cassettebandjes met opnames van de top 40.



Dat is toch altijd zo geweest? Of heb jij bv ooit alle nummers van een album in de top 40 zien staan?



Ik snap niet wat sympathie er mee te maken heeft.



Ik baseer mij op de mensen om mij heen die van muziek houden. De meesten draaien voornamelijk gewoon albums hoor, sommigen wisselen dat af met soms shufflen.

Ik denk ook niet dat leerlingen representatief zijn of waren. Ik had iig überhaupt geen geld om veel albums te kopen rond die tijd, jij wel?

Anyway, ik denk dat het consumeren van muziek enorm heeft toegenomen door het internet tijdperk en dat geldt volgens mij zowel voor het beluisteren van losse nummers als volledige albums.

Bij dat soort mensen hoop ik dat ze een keer totaal muziekmoe worden, niet voorgoed maar gewoon een tijdje, zoals mezelf ooit gebeurde toen ik zelf - met dank aan het nog niet goed kunnen omgaan met het fenomeen 'downloaden - dergelijk gedrag vertoonde (heb mezelf wat jaren terug, als gevolg daarvan, een periode zeer beperkt met muziek bezig gehouden, ongeveer eind 2004/begin 2005 was dat). En dat ze daarna door hebben waar het fout ging.

Ikzelf heb na die periode aandachtiger leren luisteren.

Daar komt m'n angst in m'n vorige post ook vandaan, en het daaruit voortkomende selectieve wat betreft (voor mezelf) nieuwe muziek. Dat ik op een gegeven moment opnieuw te ver ga qua uitproberen van liedjes, en bijna nergens meer van kan genieten.

Waarom zou je mensen hun muziekbelevenis misgunnen?

Ja, o.k., daar is wel iets voor te zeggen, wat je zegt. Stukje gebrek aan inlevingsvermogen aan mijn kant.

Ik vind het zelf gewoon heel jammer om te zien, half liedje luisteren dan weer door naar de volgende, en dan heel vaak. Ik misgun mensen zeker hun muziekbelevenis niet, maar bij sommigen laat de manier waaróp me nog net niet huilen.

Ik zie niet in wat er jammer aan is. Het gaat om een "te gekke mp3" zoals Dazzler stelt. Dan mogen we toch aannemen dat er op volop wordt genoten van die muziek, het is immers "te gek"?

Ik wist niet dat je de naam van een artiest of nummer moet weten om van muziek te kunnen genieten.

Daarbij is het ook een tamelijk kansloos spuisel van dazzler. Tijden veranderen, 'opa'.

Klopt, maar ik had het meer over de vluchtige manier van luisteren.

Is wel typisch iets wat ik beter niet had kunnen tikken, bij nader inzien. Tja, gevoelig punt, vanwege eigen ervaringen. En niet bij iedereen zal - als het ware - kortsluiting in hun hersenpan ontstaan als ze honderd nummers per week uitproberen.

Wat berichten nav een verwijderd bericht verwijderd.

Maar is dat erg? Ik zit in dezelfde leeftijdscategorie en inderdaad, weinigen luisteren volledige albums. Maar de ene vriendengroep kan heel erg genieten van minimal techno of house en de andere kan helemaal uit zijn dak gaan op een potje stevige rock. En dan ken ik ook nog een hele hoop mensen die elke keer emotioneel worden van bijvoorbeeld Bon Iver's Skinny Love, maar nog nooit het nummer Team van hetzelfde album gehoord hebben. Hun muziekbeleving is niet minder intens door het gebrek aan albumcontext.
Dat muziek weinig leeft onder jongeren, omdat ze geen albums meer luisteren, is echt grote onzin. Dat ze er op een andere manier van genieten dan de gemiddelde MuMe-user is echt niet iets om je aan te ergeren. Behalve voor degenen die bij een platenmaatschappij werken, maar dat is een andere discussie.

Ik ben blijkbaar een vreemdeling bij de hedendaagse jongeren.

Die verdwaald is zeker.

Wel van de Arabieren af blijven!

I'm a stranger - Killing an Arab

Hier heb je wat mij betreft gelijk maar het aantal jongeren(en ik schaar mezelf met 24 jaar ook in die categorie) dat echt met muziek bezig is en naar nieuwe muziek opzoek gaat is wel laag denk ik. Vaak is het alleen hitparade muziek en slappe inwisselbare house muziek(Guetta, Afrojack, Avicii, dat soort)en als je dan vraagt naar artiesten die hier buiten vallen kijken ze je raar aan of hebben ze er nog nooit van gehoord. Zo ken ik niemand in mijn omgeving(misschien 1 a 2) die geregeld een nummer van Bon Iver op zou zetten, die houden zich echt alleen maar bezig wat hun via de media wordt aangereikt en nemen daar genoegen mee.

Is die muziek minderwaardig ofzo?

Nee, maar dan krijg je dus dat ze zoals eerder geschetst in dit topic dat mensen vaak een week of 2 naar die nummers luisteren om er vervolgens nooit meer naar om te kijken. Dat is dus een muziekbeleving van niks.

Hoezo niet?

Omdat het toch geen waarde heeft voor hun? Zo bouw je toch ook nooit een band op met een album of nummer? Tevens geeft het ook geen enkele ruimte om smaak te ontwikkelen want dat doe je door naar verschillende soorten muziek te luisteren of te beoordelen of je na een tijdje nog steeds dat nummer zo goed vindt.

De albums die jij in je top 10 hebt staan, daar geniet je toch meer van omdat je daar een band mee hebt opgebouwd of vond je al die albums meteen na 1 luisterbeurt geweldig? Door beter en meer te luisteren neemt het plezier alleen maar toe wat mij betreft.

En een aantal albums die tot jouw favoriete behoren heb je toch ontdekt door naar oudere muziek op zoek te gaan? De meeste jongeren houden zich enkel bij het heden, wat ik zeer spijtig vind.

En de manier waarop de meeste jongeren muziek consumeren tegenwoordig vind ik derhalve vrij jammer.

En wie bepaalt dat precies? Jij?



Ik zie niet in waarom niet en mocht het niet zo zijn dan wil dat nog niet zeggen dat hun muziekbelevenis geen waarde heeft.



Ohja? Ik wist helemaal niet dat er criteria waren voor het ontwikkelen van smaak. Waar kan ik ze vinden?

Als jij een nummer een week luistert en vervolgens nooit meer, heeft het nummer dan waarde voor jouw?



Als jij alleen rock muziek consumeert, weet jij dan of je misschien electronic of Hip-Hop wat vind? Je merkt dat toch pas door ernaar te luisteren of je het wat vind of niet. Of wist jij vanaf je geboorte al welke smaak je had? Die heb je toch ontwikkelt door actief naar muziek te luisteren. Mocht je het geweten hebben zonder ook maar 1 noot te hebben beluisterd, dan ben jij waarschijnlijk de eerste

Geen idee, ik doe dat nooit. Maar dat is ook niet relevant want het ging om mensen die dat wel doen. Dat het voor jou geen waarde heeft en voor mij wellicht ook niet wil nog niet zeggen dat het voor anderen geen waarde zou hebben. Je trekt conclusies zonder een logisch verband te hebben geconstateerd.

[/quote]

Je wilt dus zeggen dat je alleen smaak kunt hebben als je alle mogelijk genres ter wereld hebt beluisterd?

Als dat het criterium zou zijn dan vermoed ik dat er bar weinig mensen over blijven die smaak hebben.

Pak eens een woordenboek - zoek eens naar het woord nuance en laat op je inwerken.

Wat dacht je van een context waarin iemand een nummer erg waardeert, omdat het een helende werking heeft en vervolgens wanneer de ervaring verwerkt is, draai je het nummer niet meer.

Voorbeeld: je brengt iemand naar zijn laatste rustplaats en wanneer de kist de kerk wordt uitgereden wordt een bepaalde song gespeeld. Hoe goed je die song ook vindt, denk niet dat je 'em daarna zlef nog gemakkelijk zult draaien.

Ik snap werkelijk niet waar die aannames allemaal vandaan komen - dat normatieve gedrag, dat dwangmatige, die intolerantie verbaast me.

Op de markt kan ik toch ook een enkele olijf of een klein blokje kaas proeven om vast te stellen of het wat is en in voor wat voor situatie.

Welke artiest is nou echt geïnteresseerd of zijn album van voor tot achter in één keer wordt gedraaid? Zo'n artiest moet gewoon snappen dat op het moment dat ie zijn album heeft gereleast het publiek bepaalt hoe en wanneer het wordt gedraaid.

Waarom zit er anders op een cd-speler een knop om snel naar het volgende/vorige nummer te gaan - sterker nog sommige cd-spelers hebben een preview-functie van ca 20 sec. per track, waarom is dat dan?

Ik ben ook leraar maar zie dat niet zo.
Jongeren die oppervlakkig met muziek bezig zijn, zijn er nu veel meer gewoon omdat je muziek steeds bij je kunt hebben.
Net zoals in mijn jeugd (jaren 80), is de groep die muziek echt als hobby ziet, klein. Maar ze bestaat nog wel.

Veel van mijn (ex-)leerlingen gaan naar Werchter en Pukkelpop, de meeste als sociaal event maar sommigen echt voor de muziek. Sommigen gaan ook naar concerten van Sigur Ros, The National ... en kopen zelfs nog cd's.

Ik was evenzeer de enige van mijn klas die naar Prince luisterde of die the Smiths kende. En dat ik mijn platen grijs draaide, had vooral te maken met mijn beperkt budget, wat we maar toeliet één LP per maand te kopen.
Geef mij maar deze tijd met onbeperkte bereikbaarheid van alle mogelijke muziek ...

Ik bepaal daar helemaal niks, ik zeg alleen hoe ik het constateer. Dat mag, voor zover ik weet.
Niet dat ik verder diep onder de indruk ben van je wat flauwe reacties...

Overigens vind ik mp3tjes deleten wel even heel wat anders dan een nummertje skippen op een cd.
Dan is het nummer in kwestie m.i. bij voorbaat kansloos om bij herhaalde luisterbeurten te groeien.

Ik reageerde dan ook niet op jou maar in het algemeen met die post. De reactie op jouw post stond er boven.



Vreemd verhaal dit, ik heb gelezen wat er aan vooraf ging.



Vreemde aannames doe jij zeg.

Misschien omdat jij er ten onrechte bij voorbaat van uitgaat dat iemand al gaat skippen vooraleer een nummer herhaalde luisterbeurten een kans te geven.

Ik heb onlangs bij het album Walls of Jericho van Helloween geschreven dat ik het nummer Reptile voortaan maar ga skippen. Ik ken het album nu 27 jaar en moet het nummer zo'n 100 keer gehoord hebben.

Ik denk dat hier een zeer goed punt wordt aangehaald. Er wordt inderdaad vandaag op massale schaal muziek heel kortstondig geconsumeerd, meer dan vroeger. Gewoon omdat het veel gemakkelijker is dan vroeger, iedereen kan muziek downloaden, op zen iphone zetten, en afspelen. Iedereen wil ook aan iedereen een stukje links, een beetje rechts laten horen. Hier speelt het album inderdaad geen of weinig rol meer, en dit zeker meer dan vroeger.

In parrallel zijn er volgens mij vandaag minstens evenveel mensen wel serieus (ongelukkige woordkeuze misschien) met muziek bezig, die nog steeds de waarde van een full-album weten te waarderen. Ik denk niet dat er hier echt iets veranderd is ten opzicht van X jaar geleden.

Ja als we allemaal Reptile gaan overslaan, komt de solo in Phantoms Of Death natuurlijk nooit goed tot zijn recht.

Nou, ik krijg tegenwoordig als ik het heb over m'n muzikale koopgedrag vrijwel altijd te horen 'Maar dan staan er toch ook mindere nummers op?', alsof dat een garantie moet zijn om de muziekzaak maar vooral te mijden. Dan vorm je uiteindelijk vanzelf wel zo'n beeld.

Ik heb m'n post iets later aangepast, het had inderdaad niet direct te maken met wat ik eerder schreef, maar met 10 werkuren achter de rug, in de nacht, dan is een mens soms niet zo scherp.