IK herhaal nog maar eens: een van mijn vrienden, muzikaal een laggard, omschreef Dire Straits ooit als de James Last van de popmuziek. Daar kan ik me wel in vinden - voeg daarbij dat ik ooit Brothers in Arms heb aangehoord in een volle kerk toen een dierbaar iemand na zijn laatste rustplaats werd gebracht, en ...

Overigens is dat wel een soort van 'ergernis' (let op de enkele aanhalingstekens): een heel goed nummer - Song to the Siren, Decadesetc - horen bij zo'n trieste gelegenheid, kan je het daarna nooit meer horen zonder associaties.

Maar goed, sommigen zullen dat dan weer mooi vinden, zo'n anker

Nog een grote ergernis - met name bij zoiets als NSJ: business/vip arrangementen. Levert bij rustige concerten sosm aardig wat gestommel (laat binnenkomen) en geklets op: mensen met sponsorkaartjes die als genodigden (van de sponsor) naar een band/artiest zitten te kijken, puur obv de uitnodiging.

Regelmatig blijven aardig wat plekken onbezet - terwijl het plusconcert uitverkocht was - en er dus echte liefhebbers buiten staan

Albumhoezen op musicmeter van voor het cd-tijdperk met een compact disc-logo erop: ik blijf me er aan ergeren. Verbeteren heb ik opgegeven, kost me teveel tijd. (hoewel ik het af en toe nog wel doe)

Fotografen bij optredens !!

Heb al een paar keer meegemaakt dat artiesten een paar kwade blikken werpen naar mensen die foto's maken. Dat helpt niet, dus dan vragen ze later of mensen geen foto's meer willen maken. En dan is het volgende nummer nog niet halverwege of er flitst weer iemand.

Ik vrees dan wel dat ze een keer het podium afstappen...

Verdomde crackberries!

Heb je daar niet van die speciale grote breedgeschouderde booskijkende mensen voor?

Ja zeg, ik kan niet overal zijn

*like* ..damn, dit is niet facebook...

Dominantie van bepaalde artiesten. Verschil mag er zijn, maar het blijft absurd dat een klein aantal muzikanten zo veel meer verkopen dan vergelijkbare artiesten in het genre (zie ook het bizarre succes van oa. Mumford & Sons).




bron

Only in America zullen we maar zeggen.

Komt omdat het nieuwe album van Taylor Swift net uit is, dat lijstje neem ik dus niet echt serieus.

In Amerika pakken ze niet alleen maar de singles. Het gaat echt om de digitale verkoop van alle nummers. Dus als je in Amerika een actie houdt om allemaal Meshuggah te downloaden en 30.000 mensen doen dat, dan staat hij op nummer 1 volgende week.

Doen?

Woppa Shuggah Style!

hop hop hop

Fijn is dat.

Sta je in de avonddienst alleen bij je machine, te ver bij anderen vandaan voor gezelschap, wordt het verboden om koptelefoontjes op te hebben. Exit goede muziek dat motiverend werkt, welkom gezapige eenheidsworst van de radio .

En terecht. Werknemers met de walkman op het hoofd zijn de bijl aan de stam van de goede uitstraling van een bedrijf.

Daar zijn zowaar hele academische teksten over geschreven.

Ik vind het ook niet kunnen koptelefoons tijdens je werk. Er zijn grenzen aan het fatsoen. Bovendien kan het in bepaalde gevallen ook nog gevaarlijk zijn. Ik erger me eigenlijk altijd aan koptelefoons, walkmans en meer van die ellende in het openbaar. Kom je bij een bushalte, zeg je vriendelijk goedemorgen, horen ze je niet eens. Of dat gegluur naar mobieltjes. Volgens mij hebben sommige mensen op een warme zonnige dag om 11 uur 's avonds nog niet door dat het mooi weer is geweest, omdat ze niks anders doen dan lopen surfen op hun mobiel. Wat een leeg bestaan moet dat zijn.

Amen!

Jemig ik dacht dat ik ouderwets was, kom ik in de laatste postings al twee keer de gold old walkman tegen

Het heeft wel zijn voordelen, zombiënde collega's - niemand die er laatst van heeft als je ff moet afreageren. En als je aandacht wil, volstaat het om even voor het gezicht te zwaaien - interne communicatie verloopt ook veelal via een soort van chat-tool

En mobiel internet: wen er maar aan: it's here to stay - en het lijkt de grootste groeimarkt voor adverteerders.

Werknemers met koptelefoons in of op hun oren zijn dodelijk als je een potentiële opdrachtgever even de werkvloer wil laten zien. Alleen daarom al gewoon niet.

En uiteraard ben ik erg blij dat mensen van 21 dit ook nog zo ervaren.....

En wat nog het ergste is. Als ze compleet van de buitenwereld geisoleerd muziek zitten te luisteren? Die desolate blikken, het chagrijn dat je tegemoet komt. Je luister toch muziek op je koptelefoon om te genieten toch?

Niet als je naar die eenheidsworst luistert die je anders ook al op de radio hoort.

Dan werk je vast niet in een omgeving waarin dat moet worden aangekondigd. Je kan nl niet opdrachtgever A de werkruimte laten zien als mensen werk voor opdrachtgever B op hun scherm hebben. En WERKruimte - het woord zegt het al: mensen rondleiden na aankondiging.

En als je in zgn kantooreilanden werkt, en je hoeft weinig te communiceren met de buitenwereld is dit een goede manier om geconcentreerd je werk te kunnen doen. Het alternatief: mensen thuis iets laten doen, wil er bij veel werkgevers niet in, vanwege geringe sociale controle.

Ja ik praat ook meer in zijn algemeenheid. Natuurlijk zijn er ook plekken waar het niet uitmaakt of je zo'n ding op hebt. Maar daar waar meerdere mensen op een plek zijn, of dat nou werk is of de bushalte dan zet je zo'n ding af vind ik. Ook ik moet mee met de tijd, uiteraard. Ik blijf me er echter aan ergeren dat mensen mekaar als zombies passeren. Het lijkt erop dat soms alle warmte uit de mensen is verdwenen, wat natuurlijk ook niet helemaal waar is.

Iedereen prijst het gemak van de huidige techniek. En terecht. Maar volgens mij krijg je bij geen enkel artikel een gebruiksaanwijzing waarop staat dat u voor gebruik die grijns van uw snavel moet halen en alle contacten met de buitenwereld verbreekt.

Tja, ik ben helaas nog niet zover dat ik in een ivoren toren mag werken. In de bedrijven die ik heb mogen leren kennen gaat het gewoon om magazijnen danwel productieruimtes die je gewoon aan iedereen moet kunnen laten zien wanneer dat goeddunkt.
Daarnaast heb ik gemerkt dat uitzonderingen instellen voor types die wel gedisciplineerd met privileges om kunnen gaan, toch ongemerkt voor een vervaging van regelhandhaving in het algemeen kunnen zorgen.

Buiten moet iedereen dat zelf weten. Heeft meer met oogcontact maken te maken (bijv. bewust niet kijken en oordopjes als 'excuus' inhebben zodat je geen plaats hoeft te maken in de trein/bus). Toch is het wel een logische gedachte dat je in de publieke ruimte niet voor iedereen aandacht wilt hebben, als 't maar niet onfatsoenlijk wordt.

Maar breder beschouwd stoort het me wel. Ben ik in gesprek met iemand. Kijk ik opzij, zit 'ie te Facebooken op zo'n onzintelefoon. Gruwelijk asociaal.

Dit vond ik zo snel terug in m'n samenvattingen: muziek op werk
--> afleidingen weerstaan, signaal afgeven dat je niet gestoord wil worden. Niet alle werknemers mogen dit --> status. Muziek in werkplaatst verlaagt absentie en verhoogt productiviteit. Enerverend. Gevoel van progressie omdat ze verschillende muzikale programma’s meekrijgen.

Over gedeelde muziek op de werkvloer: Muzak wordt ‘smooth’ gemaakt. Geen volume en tempowisselingen die de aandacht heel direct trekken. Volgens Adorno nam dit de behoefte aan concentratie en gedachten weg, waardoor afgeleid wordt van monotonie van het werk. Verveling en vermoeidheid neemt af.
1911/12: muzak/radio als ondersteuning bij andere saaie dingen. Niet om echt naar te luisteren.

Muziek op het werk vind ik wat anders dan muziek via oordopjes op je werk. Net zoals mobiele telefoongebruik. Je stoort je eraan tijdens een conversatie, geef je aan. Stel je eens voor als je zo bij iemand zit waar je eigenlijk van plan was wat geld naartoe te brengen voor deze of gene dienst.
Er zullen vast bedrijven bestaan waar de wetenschappelijke benadering gevolgd wordt maar in de praktijk is het toch vooral de democratie die heerst.