Blijkbaar ben ik een echte Talk-Talkiaan en leef ik "in another world" - laat mij wat voorbeelden geven:

* ik heb een vriend op bezoek en die wacht op een 'brandend mailtje' en hij controleert af en toe zijn scherm; of hij meldt me een sms te hebben ontvangen van een wederzijdse bekende - ik ervaar dat niet als 'disruptive'.

* in een langere treinreis (bewust niet de auto genomen, vanwege parkeer- en file-issues) wil ik even wat ontvangen info nalezen, melden zich twee kwetterende mussen die tegenover me gaan zitten en blijven jabbelen - nee ik heb helaas geen koptelefoon bij me en op m'n telefoon staan weinig mp3's.

* ik werk bijna altijd MET muziek (redigeren/schrijven, lezen/analyseren); tegenwoordig zet ik altijd mijn muziek helemaal uit als er wordt gebeld - ooit commentaar gehad en dat werd doorgegeven aan mijn manager destijds - terwijl muziek mijn productiviteit echt verhoogt.

* vroeger was wegkruipen achter de krant in de trein was het deels gebiedsafbakening, maar ook een teken van "niet storen" - met de tabloids is dat veel minder. Superirritant zijn die gazellie's - "wat bent u aan het lezen, is het spannend" ...

* ik ervaar mensen die aan het werk zijn - programmeren, ontwerpen, schema's maken - met oordopjes in als mensen die graag gecontreerd willen werken en zich bewust afsluiten.

Wie ben jij (of ik) om iemand dan te vertellen dat ie die dingen uit moet doen en zich 'sociaal' moet opstellen? Mischien vind ik dat nog wel socialer dan mensen die hun hond of kind meenemen naar kantoor "omdat zoiets toch moet kunnen".

Ik ben het als persoon helemaal met je eens. Alleen denk ik dat je met je laatste alinea wat ridiculiseert. Er zijn grenzen uiteraard. Stinkende viervoeters moet je ook niet op je werkvloer hebben. Om over blèrende kinderen maar te zwijgen. Bovendien kunnen kinderen om veiligheidsvoorschriften alleen al veel werkruimten niet betreden.

Er is een verschil tussen openbaar leven en leven binnen een bedrijfsruimte waarin de regels van de 'baas' gelden. Zelf ben ik ook productiever wanneer ik mijn eigen muziek kan luisteren. Ook op de fiets of in de trein (zeldzaam maar toch) heb ik oordoppen in. Maar in een platte organisatie als waarin ik werk is dat vanwege ongeschreven wetten ergerlijk. Het is eigenlijk net zoals kledingvoorschriften. Het gaat dan vnl om de uitstraling naar buiten toe.

Ik zit op mijn werk in een soort kippenhok (te veel mensen per m2, radio 3, gekwebbel, getelefoneer). Dat wordt ook wel "kantoortuin" of "flexwerken" genoemd. Mijn werk vraagt een bepaalde mate van concentratie. Die mate bereik ik niet onder de dagelijkse omstandigheden. Er is geen mogelijkheid om op een rustiger plek te gaan zitten of om thuis te werken. Ik heb de volgende keuze:

1) me conformeren aan de omstandigheden, waardoor zowel mijn productie als de kwaliteit van mijn werk niet is wat het zou moeten zijn;
2) me afsluiten met behulp van een koptelefoon. Dit komt de productie en kwaliteit aantoonbaar ten goede.

M.a.w. niemand op mijn werk vind het erg dat ik meestal optie 2 kies.

En echt, radio 3 tolereren is géén optie. Uiteindelijk gaat er dan toch met stoelen worden gegooid, of met nietmachines. Dat gaat vanzelf.

Als je bij mij zou werken, zou ik je onaangepast vinden.

In zijn algemeenheid kan ik me in de woorden van Mjuman vinden. Je achter een krant verschuilen komt op hetzelfde neer als oordoppen in. Het gaat mij er ook niet om dat mensen niks meer mogen, maar bewaar je stijl. Tijdens het eten hoeft er geen mobiel naast je bord te liggen. Iedereen kan even een half uurtje zonder. Geen enkele ouder kan het maken zijn mobiel op te nemen als net je kind enthousiast naar je toe komt gerend op school. Dat soort dingen. Mensen die een vakantiebestemming overslaan omdat er geen Wifi is, je verzint het niet. Als mensen dat soort dingen die ik noem normaal gaan vinden dan ben je in mijn ogen een totaal verkeerde weg ingeslagen. Maar wat jij noemt: als jij je oordoppen tijdens je werk in hebt, niemand stoort zich eraan en je presteert beter. Ja wie ben ik om te zeggen dat dat niet kan. Ik ben sterk voor het mensen zelf laten bepalen wat ze doen en vooral ook, laat ze zelf bepalen wanneer iets niet kan. Maar ik kan niet helpen dat ik raar opkijk van oordoppen bij een bushalte, maar hou ze vooral op als men dat prettig vind. Alleen uit niets blijkt dat men het prettig vind. Ik zie echt nooit iemand blij kijken met zo'n apparaat op.

Ik heb gelukkig nooit gewerkt voor een werkgever die eisen stelde aan kleding - een enkele keer was dat ook wel jammer (vrouwelijke collega met > maatje 42 en strakke roze legging )maar die omgevingen waar ik op doelde waren zoals Itchy ze beschreef.

En hoe belangrijk is een uitstraling naar buiten toe - als het om een afdeling gaat waar een buitenstaander niet binnenkomt?

@Hendrik68 - ik kan me een enquete herinneren van zeg 5 jaar geleden in de Computable - bleek dat ca 35 - 50% van de bezitters zelfs de telefoon nog opnam als ze op de doos zaten en ik meen zo'n shocking 5 - 10% als ze van wippen-billensteyn aan het gaan waren

De vraag is: hoe kijken mensen als ze geconcentreerd bezig zijn? En hoe wordt mimiek uitgelegd - en waarom zou je altijd 'blij' moeten kijken - ik krijg wel eens het rimram van die eeuwige blijlijers die gezegend zijn met een permanente grijns. Het leven is niet altijd leuk net zo min als werken

Als ik Hendriks relaas zo lees, ergert hij zich alleen wanneer mensen in hun vrije tijd met hun gadgets in de weer zijn. Voor mij geldt het tegenovergestelde.

Ik zal niet in detail treden, maar ik heb ooit werk gehad, met weekenddiensten. Dan moest je hem wel opnemen. Ik had een dermate verantwoordelijkheidsgevoel dat ik hem overal mee naartoe nam. Ik zal niet in detail treden, maar beide door jou genoemde voorbeelden hebben zich voorgedaan.......... Nou heb je het niet voor het kiezen. Maar in het weekend de godganse dag gestoord worden wil ik het liefst nooit weer.


En nee het leven is niet ltijd een lolletje, maar ik zie mensen met oordoppen helemaal nooit lachen, dat is het hem nou net. Als iedereen van chagrijnig ineens helemaal vrolijk wordt van oordoppen dan praten we hier heel anders.



Nee ik erger me aan de ongemanierdheid die hiermee gepaard gaat. De overdreven lompheid. Of het nou op je werk is of prive, je moet gewoon af en toe even kunnen scheiden wat wel en niet belangrijk is.

Bewaar je stijl, dat wil ik zeggen.

Grappig ik las net gisteren de bevindingen van een onderzoek aan de UvA, waarin gebruik van social media aan de orde werd gesteld. Eerste voorzichtige conclusie was dat werknemers die tijdens werktijd permissie kregen om 3 min per uur social media (Twitter, feestboek LI) te gebruiken productiever waren dan degenen die dat 'slinks' deden.

Veel mensen zullen er moeite mee hebben dat de grens tussen privé en werk steeds vager wordt.

@Hendrik68: sinds 1996 heb ik al zo'n ding - en ik laat 'em regelmatig thuis - heerlijk. "Always on" was jarenlang een begrip in de ICT. Nou laat ik je een sprekend voorbeeld geven van ca 10 jaar terug: ik zit met collega's te eten in een visrestaurant bij het Leidscheplein. Aan een tafel naast me zit een stel - en de dame wil blijkbaar graag het reilen en zeilen in de relatie bespreken. Er gaat een gsm - goof kijkt haar aan en neemt op, zegt: "nee, nee dat zou ik niet doen, dan zou ik diepgaan" en nog wat brabbels; vervolgens beïndigt hij het gesprek, kijkt haar weer aan en zegt: "waar waren we ook al weer". Enfin dit herhaalt zich - tot de derde of vierde keer de telefoon gaat. Vrouw pakt de telefoon voor Goof wat kan zeggen en laat 'em vallen in het homarium achter haar. Glijdend valt die telefoon tussen de oesters en de kreeften en je ziet nog wat blupjes. Goof is uitermate verbouwereerd en kijkt ons aan - Engelse collega zegt: "one too many..."

Vwb social media ben ik ook wat vooruitstrevender. Alleen krijg ik de rest niet mee. Ik heb het dan wel over werkgerelateerd twitteren. Werknemers die bijvoorbeeld in de auto zitten om hun routes te rijden twitteren of facebooken wel eens wat. Sommige collega's winden zich daar enorm over op. Maar wat ze zich niet realiseren is dat ze via twitter ook aan klanten precies kunnen laten weten hoe laat ze er met hun spullen zijn. En andersom kunnen ze zo ook anticiperen over situaties bij klanten over wachttijden enzo. Dergelijk gebruik sta ik toe hoewel het niet in het bedrijfsbeleid past. Maar dat komt nog wel. Zelf heb ik wel eens wat extra kortingen bedongen via twitter. Als ik dat nog iets vaker doe luistert de baas wel denk ik..

Maar we wijken wat van het topic af. Ofschoon ik het wel een leuke discussie vind.

Ik vind het ook een interessante discussie, maar moet nu aan het werk. Later.

Ja, maar let wel: In de dagdienst zou ik het never nooit doen, maar in de avonddienst komt er geen enkele klant en sta ik eigenlijk zielsalleen en de tijd sleept zich voort, zelfs al heb ik plezier in het werk wat ik doe (anders zou ik het nooit doen).
Ik heb het volume helemaal niet te hard staan en kan alles nog horen.

De chefs hebben zich er nooit aan kunnen storen want ik doe m'n werk met verve, misschien zelfs efficiënter in zo'n geval. Het motiveert mij eenmaal meer.
Maar ik heb me er bij neergelegd.

Ga ook zo werken. Zonder koptelefoon.

Uit ervaring heb ik de oplossing: laat je haren groeien. Ze merken dan zelden dat je oordopjes in je oren hebt.

Dat is een optie die bij mij na mijn 23ste om biologische redenen is komen te vervallen.

Ik ben zo iemand. Die ene keer in het half jaar dat er iemand een praatje met mij wil maken in de trein, laat ik maar schieten, als dat betekent dat ik de overige 200 keer gewoon lekker muziek kan luisteren i.p.v. de saaie stilte die er in een trein heerst, op wat oninteressante gesprekken van medereizigers na.

Overigens kom je dan nooit in de omgeving Hilversum/Utrecht, want ik kijk zelden chagrijnig.
Tenzij je zo'n permanente autistengrijns verwacht, dan nee.

Tsja het lijkt me ook onzinnig als je al niet eens meer in het OV muziek mag luisteren - ik reis 2 uur per dag met OV, dat is ten eerste net de periode van de dag waarin ik geen behoefte heb aan interactie (die heb ik op werk en thuis genoeg) en bovendien maakt muziek de reis een stuk aangenamer dan het luisteren naar compleet nietszeggende kwebbelgesprekken of het neusophalen van je overbuurman...

Wat betreft het opnemen van de mobiel: ik onderschrijf MuMe's bevinding wel. In de tijd dat ik mijn eigen bedrijf nog had, probeerde ik ook zo veel mogelijk voor iedereen bereikbaar te zijn. Echter waren er soms gewoon gelegenheiden waarbij de telefoon op stil ging en ik even niet bereikbaar was. Moet eerlijk zeggen dat het een van de grootste verademingen is van het in loondienst werken (iig wat ik nu doe): als ik 's avonds thuis ben, heb ik ook gewoon rust en hoef ik niet de telefoon in de gaten te houden. Heerlijk!

Ik zou het openbaar vervoer gewoon niet nemen zonder oortjes. Ik wil andermans gesprekken, al dan niet aan de telefoon, helemaal niet ongevraagd meevolgen. Zo'n 'leuk' gesprek met een onbekende, dat gaat meestal om mensen die een toehoorder nodig hebben voor hun monologen, needankjewel.
Laat me maar heerlijk wegdromen met zalige muziek

Hetzelfde hier. Muziek maakt mijn busrit gewoon veel fijner.

De drang van mensen om vreemde mensen in het wild te groeten snap ik ook niet echt. Ga thuis een sok breien.

Ik snap die neiging tot het negeren van anderen op straat dan weer niet.

Ik snap mensen niet.

Ik vind het sowieso vrij stuitend dat er mensen zijn die denken te moeten vinden hoe andere mensen zich zouden moeten gedragen.

Hendrik spreekt over 'een leeg bestaan'. Ik zet dan iemand die tijdens het wachten op een bus van muziek staat te genieten tegenover Hendrik die zich daar aan staat te ergeren. Wie heeft er dan 'een leeg bestaan'?

De buschauffeur.

Leuk. Raadseltjes.

Ook mooi dat Onweerwolf mensen naar het bushokje tilt om ze tegenover Hendrik te zetten. Ik zie het al helemaal voor me.

Hopelijk is Hendrik een beetje breed, zodat al die mensen tegenover hem kunnen staan.

Het gebeurt op de radio constant dat nummers voortijdig afgebroken worden, maar deze middag gebeurde het wel erg vaak tijdens de top 70 van de jaren '70 van het Belgische Radio 2. Toppunt (nu ja, zeg maar dieptepunt) daarvan was dat 'Stairway To Heaven' van Led Zeppelin al na 3 van de 8 minuten gestopt werd, belachelijk toch. Normaal erger ik me daar niet zo aan (hangt er ook vanaf welk nummer het is natuurlijk), maar tijdens zo'n toplijst waar veel mensen voor hebben gestemd en veel mensen aandachtig naar luisteren vind ik toch dat je de nummers van begin tot eind moet draaien.

Bij de Tijdloze van Studio Brussel laten ze de nummers normaal wel volledig horen. Toen een nummer van Tool eens onderbroken moest worden voor het nieuws, draaiden ze hem na het nieuws gewoon weer helemaal opnieuw van in het begin. Zo moet het !

Je hebt volkomen gelijk JoaMuse. Tijdens het draaien van een lijst die gekozen is door het publiek dient men van de radio de nummers wel in zijn geheel af te spelen. Dit heeft niets te maken of een nummer wel of niet geschikt is voor de radio. Een nummer van dik een uur houdt dus in dat het nieuws even moet wachten.

Ik ben trouwens ooit eens per ongeluk verzeild geraakt in een of andere hippe dans & zuip kroeg hier in Groningen waar het blijkbaar de gewoonte was om de 'hits van nu' maximaal 1 minuut airplay te gunnen voordat er weer overgestapt werd naar het volgende nummer. Nou waren die nummers an sich als geheel al niet echt om over naar huis te schrijven maar op die manier was het helemaal niet om aan te horen.