Ik koop sinds een aantal jaren ook al alleen nog maar de originele uitvoeringen zonder bonusmeuk.

Sterker nog; als ik een album download dan gooi ik de bonustracks ook meestal weg.

Stel je eens voor dat ze die methode bij andere kunstwerken ook zouden hanteren.
We schrijven nog even een hoofdstukje bij "De avonden" of we schilderen nog even een huilend jongetje bij "De Nachtwacht`.Mooie boel zou dat worden.

Ik ben ook al de nodige bonusrommel op een cd tegengekomen Misschien kunnen ze die nummers er apart op een bonuscdtje erbij stoppen. Kan jezelf bepalen of je hem direct de kliko in dumpt of dat je hem bewaard.

Of ik bonustracks de moeite waard vind, ligt er bij mij vooral aan in hoeverre ze aansluiten op de rest van het album. De bonustracks bij de jaren 70 albums van Mike Oldfield vind ik bijvoorbeeld een toegevoegde waarde; aangezien het om singles gaat die in dezelfde tijd zijn opgenomen. Als het gaat om wat slechte studioprobeerseltjes of nog erger demos, dan pas ik liever.

Vergelijking die in meerdere opzichten mankgaat: het zou niet de eerste keer zijn dat - bijv bij reiniging van een oud, klassiek schilderij meerdere oudere 'lagen' worden ontdekt (rontgen bijv). De vraag is dan altijd wat en hoe wordt gerestaureerd - zoveel mogelijk wordt iig het wordingsproces (ontstaansgeschiedenis) gedocumenteerd.

Verder soms geven oudere versies inzicht in de wordingsgeschiedenis van een nummer (New Order's 586 als de oerversie van Blue Monday bijv), Bonusmateriaal kan een meerwaarde hebben; zet het altijd na het oorspronkelijke album, liefst op een aparte cd. Van bijv de recente new wave re-releases van Cherry Red valt te prijzen dat ze het oorspronkelijke album hebben aangevuld met non-album singles en bijv materiaal van The Peel Sessions.

Generiek: niet echt een voorstander van opgepompte re-releases.

Eens met Mju, het kan soms een meerwaarde hebben. Zo ben ik blij dat ik het debuut van Roxy Music in de kast heb staan *met* Virginia Plain d'r op en zou ik Disintegration niet graag in de kast hebben staan zonder Last Dance en Homesick. Zit desondanks niet te wachten op krakkemikkige demo's en live fratsen direct na het oorspronkelijke album, al geldt dat volgens mij voor zo'n beetje iedereen hier.

Hier ook liever bonusmeuk op een aparte schijf. Als dat te duur wordt dan mogen ze er wat mij betreft ook wel downloadbare bestanden van maken, die mogelijkheid wordt nog te weinig benut.

Ik kan het erg vervelend vinden als mijn Spotfiy-account een bepaald album niet kan vinden

Ha! Mooie vergelijking!

Wat dacht je van extra scenes bij een film.(bij Lord of the Rings bood dat echt meerwaarde ) of extra levels bij een videogame(DLC). Bonuscontent is echt niet zo ongebruikelijk hoor.

Wanneer je een fijn videospel speelt met veel sex en geweld, en ze plakken er een level K3 op zoek naar de drie biggetjes achteraan dan piep je wel anders.

Laat ik dan een voorbeeld geven van een geslaagde re-release; dit album:

The Passage - Pindrop (1980) op vinyl - een obscuur label - zeer lastig te vinden. De re-release is uitgebracht op LTM (Les Temps Modernes), een fraai label waar veel wave opnieuw wordt uitgebracht.

Re-release bevat:
* album
* 12"s: New Love Songs EP en About Time EP
* Piccadilly Radio Session, February 1981

CD kostte ca 10 euro; op vinyl die vier items een veelvoud. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt het bonusmateriaal weg te willen flikkeren. Generiek zijn LTM-releases fraai en zorgvuldig uitgevoerd. Label-baas James Nice is ook auteur van het boek Shadowplayers over Factory.

Nogmaals 'opgekrikte' bonus-versie - "demo-version with Uncle Bob in the tub" - zit ik niet op te wachten, maar keurige, liefdevol samengestelde re-issues zijn zeker welkom.

Oh net zoals bij Diablo III bedoel je

Die films zijn zonder die extra scenes al bijna niet door te komen, laat staan met nog een 30/40 minuten aan extra materiaal =p Ik kijk ze ook nooit meer eigenlijk, al is de prachtig vormgegeven boxset nog steeds een pronkstuk!

3FM bestaat 50 jaar. Daar hoort een Top 100 allertijden bij, die bol staat van de spelfouten. Voornamelijk verkeerd gespelde artiestennamen, maar ook een aantal songtitels zijn knullig fout gespeld. Zou er nu echt niemand zijn die dit even controleert?

Live: 50 Jaar 3FM Top 100 - Nieuws - NPO 3FM - Serious Radio

Foo Fighters - Pretender
The Eagles
Led Zeppeling
Gotye/Kimbra - Somebody That I Uses to Know
Jeugd Van Tegenwoordig
White Stripes - 7 Nation Army
Wombats - Let's Dance To Joy Division
Boxer Rebellion
Goo Goo Dolld
Black Eyed Peas
Doors
Chemical Brothers
Coldplay - Scientist

Het zal wel de feestroes wezen. Vautje bedankt zeg maar..

Dat 'the' wordt weggelaten bij the-bandnamen, is toch niet zo erg? Dat zie je zo vaak. Ik vind het ook niet zo mooi, maar ach. En ik zie dat een aantal fouten blijkbaar al zijn aangepast.

Ik vind de inhoud van de lijst stukken erger.

Ja, intussen al aangepast. Ze gaven aan dat het door de chaotische tijden kwam, maar het taalniveau op de site laat wel eens vaker te wensen over.

Vind het ook geen ramp als the consistent zou worden weggelaten, maar nu wordt het de ene keer ervoor gezet en de andere keer niet. Dat vind ik gewoon slordig, alsof je niet weet hoe je het officieel schrijft en te lui bent om even wikipedia te checken. Het is het een of het ander lijkt me. The Rolling Stones, The Beatles, The Verve, The Black Keys en The Killers vs. Jeugd Van Tegenwoordig, White Stripes, Boxer Rebellion en Chemical Brothers.


Een heel voorspelbare lijst op een paar nummers na. Minder tenenkrommende nummers dan in de Top 100 van de Top 2000, maar weer flink meer hiaten dan in de Tijdloze 100 van Studio Brussel.

Er is dacht ik ook een band die The The heet. Dat moet dan wel voluit geschreven worden anders ontstaan er misverstanden.

Ook erg: als in een bandnaam juist geen 'The' staat en die er wel bij bedacht wordt. Jongens, die band heet Editors, niet The Editors. Nu ik toch bezig ben: ik snap het nooit als mensen Greenday schrijven. Heb je nooit gezien of zo dat het Green Day is?

The Arcade Fire, al heetten ze vroeger echt zo.

En The Ramones is toch echt Ramones

Bij het weglaten van lidwoorden kan ik me nog wel iets voorstellen, omdat het nu eenmaal minder tijd kost om een bandnaam zonder lidwoord te schrijven/uit te spreken. Inkorten doet immers iedereen. Maar lidwoorden erbij bedenken is gewoon raar. Bij 3fm zijn het ook al sinds jaar en dag The Eagles. Je zegt toch ook niet The Queen of The Elbow?

De koniging van de elleboog, prima bandnaam anders

Zonder dat het nou direct een 'muzikaal gerelateerde ergernis' is voor mij, vind ik dat van die lidwoorden ook altijd wel lastig. Sommige bands hebben hun bandnaam bewust gekozen zonder het voorvoegsel 'The', zoals Eagles en Editors.

Voor de consistentie vind ik het doorgaans mooier als je kiest voor het een of het ander: dus alle bandnamen die op meervoudsvormen gebaseerd zijn met 'the' of zonder 'the'. Maar als je het helemaal goed wilt doen, moet je eigenlijk gewoon letten op wat er op de albumhoezen staat. En dan wordt het dus Editors, Ramones en Eagles, maar The Beatles, The Rolling Stones, The Cure etc. Maar lastig blijft het, ook al omdat je er in het spraakgebruik bijna automatisch toe overgaat om die namen met The the laten beginnen. Een kwelling voor mensen met OCD, lijkt me....

Wat ik wél erg irritant vind, is een uitvloeisel hiervan op mijn MP3-speler. Die rangschikt alle mapjes van bands die met zo'n voorvoegsel beginnen automatisch onder de 'T' van 'The'. Dus moet ik bijv. albums van The Beatles onder de 'T' zoeken. En dat lijk ik niet te kunnen veranderen. Ik kan de schrijfwijze van die mapjes wel aanpassen op mijn computer, maar dat neemt-ie dan niet over op de MP3-speler.

gaucho dat hangt er helemaal vanaf hoe ea is geïmplementeerd. Kijk maar eens op Amazon: voer in het zoekvak "the" in en er verschijnt een lijst met suggesties, gebaseerd op waarschijnlijkheid (zoekfrequentie van anderen). Voer vervolgens bijv "be" in en er verschijnt een lijst met suggesties (idem), ongeacht of ze voorafgegaan worden door een lidwoord, of niet.

"The" als lidwoord heeft - anders dan onderdeel van de bandnaam - geen betekeniswaarde in deze context. Een band als "The Beatles" moeten zoeken onder de "T" is voor mij bevreemdend. Maar goed het virus is besmettelijk, in tweedehandszaken vind ik platen van A Certain Ratio bijna altijd onder de A. Overigens kan je het probleem uitbreiden: wat doe je met voorzetsels in de bandnaam, bij In The Nursery, After the Fall?

Bij software-matige analyse van teksten staan lidwoorden, maar ook voorzetsels vaak in de zgn noiselist (woorden die eruit gefilterd moeten worden voor betekenis).

Via Itunes kan je de namen van de bands veranderen, deze worden dan ook in het bestand zelf veranderd. In het mapje zelf maakt inderdaad niets uit, dan verander je alleen het 'oppervlak', de core blijft het zelfde.

De Wereld Draait Door. DWDD.
Wat ze daar met muziek doen. Verschrikkelijk. Altijd dat competitieve. En vooral (heel ergerlijk) die akoustische covers die er overal maar van gemaakt worden. Toen ook met Johnny Cash. Uitzendingen lang werden we gekweld door youngsters en bakvisjes met een acoustische gitaar op schoot. En maar klappen nadien.
Gisteren nog een acoustische ('brass' ofzoiets) versie van nummers van Daft Punkt. Hoe bedenk je het, banaal!
De slechtste muzikanten komen in DWDD langs.