Mijn ergernis nummer 1. Met afstand!

Helemaal mee eens inderdaad!

Zeker met de prijzen van de concerten tegenwoordig begrijp ik het ook niet.

Joepie, laten we een euro of 50 stukgooien om eens gezellig bij te beppen. Ik snap er niks van.

Helemaal mee eens.

Tivoli: Beppen met Bebel (Gilberto)

De Helling: Praten met (Le) Peuple

Idem: Fun met Faun

Moeten we een zwijggeldheffing gaan invoeren - om stilte te kopen van de zwatelpeoples?

Trouwens bij jazz-concerten is het lang niet altijd beter; en zelfs opera heeft 'langs-de-lijn-achtige'-commentatoren ("nou gaat 'ie d'r doodsteken").

Ik vind Giel Beelen sowieso al irritant door zijn stem en zijn maniertjes, maar het feit dat hij the Earring menig keer loopt af te kraken, vind ik misschien nog wel het ergste. Of je nu van hun muziek houdt of niet, een beetje respect voor de heren is wel op zijn plaats, want ze zijn er wel mede-verantwoordelijk voor dat de nederpop in het buitenland op de kaart is gezet. Voor mij geen radio 3 's morgens: trouwens ik begrijp ook niet waarom Beelen nu ook van 9 tot 10 uur op de radio moet, dat ten koste van Gerard Ekdom, die ik overigens wel goed vind.

Beelen is een vreemde vogel. Was het maar een soort Paul de Leeuw, dan kon ik er nog sympathie voor opbrengen.

Daar ben ik het ook mee eens, wat dat betreft zit je bij rock en metal concerten meestal goed en is het publiek ook nog eens meer respectvol en relaxed. Bij symfo bands heb je vaak een zeer gecontreerd publiek die let op de techniek en stil is bij rusitige nrs., nadeel is wel dat 90% manlijk is.
Juist bij de mainstream pop is het kletsen geblazen.

Tip; ga eens naar het theater waar je goed kan zitten en de muziek tot zijn recht komt. Ik kan me goed herinneren hoe geïrriteerd Harry Sachsioni was toen er in de zaal een horloge ging piepen en de muziek onderbrak, de arme man wist niet hoe hij het had.

Bezoek eens een klassiek concert. Daar hoor je muziek en heel af en toe een kuch uit het publiek. Laat dat nu de komende jaren gaan plaats vinden bij popconcerten. Beppen en kleppen doe je thuis of waar dan ook, maar niet tijdens een concert. Daarvoor is immers de pauze.

Bij Barry Hay & Metropole Big Band - The Big Band Theory (2008):

beelen vond hay vooral een ouwe lul die eigenlijk op moest houden met muziek maken

beelen zegt niets over de muziek zelf

makkelijk willen scoren

nee die beelen, die heeft een carriere om trots op te zijn, ga toch weg

ok ik vind dit ook geen succesvol plaatje maar mag het eens minder succesvol na 30 jaar topniveau bij earring?

laat de man toch

Joy, ik ben het volledig eens met jouw opmerkingen En trouwens waar zou Beelen zijn over 30 jaar ? Ik hoop niet op een van de nationale radiozenders

Gister bij Pop Stars (zo heet het toch? Weet ik het..) ging er een knappe, roodharige meid, dat met een eigen nummer kwam en als een nachtegaal zong terwijl ze zelf een gitaar bespeelde (duidelijk geen pop-huppelkutje, dus), niet door naar de eerste ronde. Okee, ze had wat kapsones, maar kom op toch... wat een stel ongelofelijke sukkels in die jury... Waarom kijk ik het soms eigenlijk nog!?



Typisch Hollands: Optreden = gezellig avondje uit.

Dat is toch echt haar eigen schuld. Als ze een nachtegaaltje is die eigen nummers speelt op haar gitaar moet ze dat doen in rokerige (oh wacht dat kan niet meer) café's en demo's sturen naar platenmaatschappijen om ervoor te zorgen dat ze een album mag maken.

Bij dat Popstars zijn ze op zoek naar de nieuwe Britney Spears, niet naar de nieuwe Joni Mitchell. Ik vind het ook helemaal niks, maar zo is het nu eenmaal.

Ik erger me er vreselijk aan dat de "nieuwe" cd`s van Amy Mcdonald, Gabrielle Cilmi, Cobie Callat en Alicia Keys nu plotseling allemaal bonus tracks of live concerten bevatten die de mensen die er snel bij waren mis lopen. Ik kan beter een half jaar wachten met aanschaffen, want anders loop ik alle leuke extra`s mis. De echte muziekliefhebber wordt benadeelt op deze manier.

En ik erger me er ook aan dat de cd van Ilse Delange bij de verschillende winkels in verschillende uitvoeringen is. Dat is ook een beetje "muziekliefhebbertje pesten".
Dit geldt ook voor de nieuwe cd van Marco Borsato, maar ja, die had van mij helemaal niet hoeven verschijnen, maar het gaat om het idee. (Alleen bij de free record en van Leest staat "rood" erop.)

En oh ja, de Dijk en Coldplay zitten nu plotseling ook in een "normaal" doosje i.p.v. zo`n #$@4 kartonnetje.

Ik snap ook niet dat we dit blijven pikken - vooral als er heel wat albums na 6 -9 maanden 50% in prijs dalen. Kom ik bij Plato zie ik zeker 30 - 40 albums liggen die ik voor de volle mep heb gekocht de laatste 1 - 1,5 jaar - Operatie Naaimachine dus, of de Trouwe Klant als Melkkoe .



Kijk ik heb liever een digipak of een kartonnen doos ipv die #$@4 f%$k**g jewelcases - hoevaak die al niet vallen, kapotgaan man, man wat een ellende.

Same here, bovendien raken je kasten minder snel vol van die kartonnen dingen.

Oh, ik begrijp dat er dus mensen zijn die liever een kartonnen doosje hebben. Prima, dat mag. Nu zit ik met zo`n kartonnen doosje, die ik dus niet praktisch vind. (ze worden eerder lelijk en ik vind het rommelig in mijn kast staan.)

Maar dan zou ik toch wel willen dat ik direct bij de release de keuze heb.

Op zich heb ik niks tegen kartonnen doosjes. Waar ik echter WEL kwaad om kan worden is dat men soms extra reclamerommel BIJ HET boekje met de songteksten stopt, waardoor er een enorme druk komt te staan op een specifiek punt van het karton. Gevolg: ik haalde bij de nieuwste Nightwish het boekje uit de verpakking en FLOEPS... een stukje karton was uitgescheurd. Waardeloos en behoorlijk lelijk bovendien.

Ik deel je ergernis: ik zag dat van Coldplay ook al.... de zoveelste keer dat ik het meemaak (ook Joan As Policewoman was zo'n raar formaat en nu gewoon jewelcase). Dat ding past niet in de kast. Doe mij maar een jewelcase. Kapotvallen? Kun je zo vervangen. De beschadigingen aan die kartonnen doosjes niet.
Inderdaad: willen de echte liefhebbers genieten van extra's of keuze in verpakking hebben dan moeten die gewoon wachten (iets wat echt liefhebbers nu juist niet willen).

Zodat ze alsnog naar de winkel gaan om de nwe editie met extra nummers te kopen en die andere weg te geven. Dat bedoel ik dus - Operatie Naaimachine of Trouwe Klant als Melkkoe (elders heb ik die ook 'early adopter' genoemd, 'heavy user' zou ook kunnen).

Ik had iets soortgelijks bij Pearl Jam's Rearviewmirror-verzamelaar, dat door hun oude platenmaatschappij is uitgebracht (hebben ze zelf waarschijnlijk geen controle over gehad). Je moet het doosje 2 x openklappen, dan zit het boekje in het middelste gedeelte in een soort kartonnen buideltje dat op 2 dunne hoekjes aan de zijkanten vastzit. Dus als het boekje per ongeluk scheef erin komt te zitten scheurt 1 van de 2 hoekjes...

Dat kartonnetje waar bij Tool's 10.000 Days de cd in zit is ook vrij ergerlijk...

Dan heb ik het nog niet eens gehad over rechthoekige openklap-boxsets waarbij het boekje met nietjes in het midden zit.... (bv. Johnny Cash, Police, Cream...)

Geweldig, heb ik Coldplay - Viva la Vida in zo`n k@#$5 kartonnetje, zie ik hem in een normaal doosje(joepie, wil ik veel liever dus geef ik m`n kartonnetje weg en koop ik die in het plastic doosje) , komt ie nu 1 week later met een extra schijfje met

1. Life In Technicolor
2. Postcards From Far Away
3. Glass Of Water
4. Rainy Day
5. Prospekt's March/poppyfields
6. Lost!
7. Lovers In Japan (osaka Sun Mix)
8. Now My Feet Won't Touch The Ground

Hier kan ik dus echt pissig om worden.

Mijn ergenis.

Dat de neil Young Archives er nu eindelijk aan gaan komen maar alleen op DVD en Blue Ray en niet op CD.

Een andere ergenis is dat ik geruchten heb gehoord dat nu ook Plato Den Haag er mee kapt. (Ik hoop van niet) Ze ontkennen het maar feit is dat er nu minder personeel werkt, en van de week zag ik dat er van alles in de uitverkoop was en dat ik amper nog nieuwsbrieven van ze krijg.

Mijn ergernissen:

De Radio... Ik heb een paar jaar terug een bijbaantje gehad, en dan stond tijdens het werk Radio 538 aan. In één uur kwam er altijd één nummer vaak drie keer voorbij, en vaak was dat ook nog eens een verschrikkelijk irritant nummer. Je kan dus begrijpen dat ik na een tijdje geen zin meer had in werken
Thuis heb ik een wekkerradio, en die staat altijd op Arrow Classic Rock. En hoewel ik van Classic Rock houd, begin ik mij ook aan dat radiostation te ergeren. Op een gegeven moment werd het nummer Freebird van Lynyrd Skynyrd gedraaid, en toen de gitaarsolo nog maar net bezig was gingen ze het nummer al afkondigen... Schandalig gewoon! Hetzelfde deden ze ook bij Child In Time van Deep Purple.
Daarnaast vind ik hun playlist ook heel voorspelbaar, als ze een nummer van Fleetwood Mac aankondigen is het altijd Go Your Own Way, als ze een nummer van KISS aankondigen is het altijd I Was Made For Loving You en als ze een nummer van Black Sabbath aankondigen is het altijd Paranoid...

Verder vind ik het vervelend als op een album de intro van een nummer een aparte track is. Dat kan heel vervelend zijn als je bijvoorbeeld op je iPod aan het shuffelen bent... Zo'n intro is ook nog vaak maar één minuut (of minder) lang, dus waarom zou je sowieso zo'n nummer als aparte track op je album zetten?

Ook kan ik er echt niet tegen als mensen een CD op zo'n manier beetpakken dat er vingervlekken op komen (dan pakken ze hem dus niet door het gaatje in het midden van een CD).... Aaargh!

Mijn ergernis:

Het a priori "kakken" op hitparademuziek.

Ik onderscheid graag twee soorten muziek.
Er is bovenal muziek die je raakt, ontroert en je geest verruimt.
Maar er is ook muziek die ontspant, meezingbaar is en naar de dansvloer lokt.

Beide soorten hebben elk hun waardigheid.
Ben blij dat ik ooit de cursus populaire cultuur
van professor Gust De Meyer mocht volgen.

Daarin breekt hij een lans voor de populaire media.
Of om het met een album van OMD te zeggen: pop is Junk Culture.
Misschien schuilt daarin ook het nuanceverschil tussen pop en rock.
Rock heeft pretentie, claimt een visie op mens en wereld.
Pop wil ontspannen, meefluitbaar en dansbaar zijn.

En het is helemaal niet zo gemakkelijk om een goede popsong te schrijven.

Neem nou een artiest als Mika ... die doet echt veel meer
dan een poepsimpele melodie omzetten in een hitje.

Mika citeert uit 50 jaar popgeschiedenis en smeedt met
een hoorbare klemtoon op de 70s universele popjuweeltjes.
Of hij dat onwaarschijnlijke debuut kan bevestigen is wat anders.

Het zit al in de titel van zijn album: Life in Cartoon Motion.
Pop is een stripverhaal, een tekenfilm. Rock is een roman, een langspeelfilm.

Drie albums en een tiental singles, meer zit er niet in voor popacts.
Wie het langer uitzingt mag terecht ernstig genomen worden.
Tot zolang ... leve de eendags popsong ... That's Entertainment ...

ik erger me dood aan mensen die:
"vroeger naar metal luisterden" maar "nu volwassen zijn"

Zelf maak ik nooit het onderscheid tussen rock en pop, rock('n roll) vormt immers de basis voor de popmuziek en rock is voor mij evengoed amusementsmuziek.

Bob Dylan en Neil Young (wat ik gisteren heb opgezet) wordt algemeen beschouwd als diepgaande muziek, maar voor mij is het tegelijk ontspannend. Net als de pretentieloze hitparadepop waarvan Mika een goed voorbeeld van is. De nummers van Mika zijn stuk voor stuk goed in elkaar gestoken met prima zang en melodieën en dat gebash op hem ergert mij ook. Maar Mika scoort de ene hit na de andere en is voor de 'alternativelingen' per definitie slecht.

Dat hokjesdenken van velen ergert mij. Zowel van degenen die enkel geïnteresseerd zijn in de hitparade als degenen die zich alternatiever dan alternatief willen opstellen en zelfs Radiohead als commerciële rommel bestempelen omdat ze toevallig een hitje hebben gescoord.

Hierin herken ik veel. Ik heb een brede smaak en ik koop veel. En als er één ding is wat mij echt de touwen in kan jagen, is het een verkoperd die mij meewarig aan gaat staan kijken als ik bijv. de laatste Rihanna of Mika koop (bij wijze van), ook Faithless leidt al tot vragende blikken ('want wij platenverkopers zijn zo %%$& cool').

Het overkwam mij bij een zaak van een keten en toen heb ik echt uitgelegd dat dat geen pas gaf om een regelmatige klant zo te bejegenen - zeker met de prijzen die ze hanteren kan ik mijn geld net zo goed elders heen (via internet) brengen. Klanten zorgen immers voor omzet en salaris.

Van die verkopers als Jack Black in High Fidelity

Geweldige film - heel herkenbaar; net als dat gedoe met die lijstjes (ex-vriendinnnen en liedjes bijv.).

Bij deze schudden wij elkaar de hand.