Er zij veel te veel bands die beginnen met de letter s, daar mag wel eens een eind aan komen
Heb er zelf zo'n 120 in mijn collectie, belachelijk gewoon, ik pleit voor meer bands die beginnen met een q

Inderdaad er zijn wel heel veel bands of artiesten die met een "S" beginnen. Heb net een korte blik geworpen in mijn collectie. Je zou er haast van gaan slissen. Dit kan grappig overkomen, maar is dat bepaald niet. Het lijkt wel of ze bij de diverse platenmaatschappijen hebben zitten slapen bij het doorbladeren van de catalogus, zoiets moet toch opvallen.... Ssssssssssssssssst

Verrek, bij mij beginnen de meeste artiestennamen ook met de -s. Het is wel een aanrader om met de Q te beginnen. Dat zijn er niet zoveel en dan val je misschien wat meer op.

Hier ook veel m'en; maar vinyl en cd samentellend word ik er ssssstil van!

c.d.'s met productiefouten, zeker als het een fout in een hele productielijn betreft, zodat er geen fatsoenlijk exemplaar te krijgen is.

Excentrisch geperste l.p's.

Kennelijk is de fabrikant te beroerd om het eindproduct op deugdelijke wijze te controleren, anders zouden bovenstaande ergernissen niet voorkomen.

Dat ze geen lyrics in het cd-boekje steken is een storende factor, maar als de lyrics foutief in het cd-boekje staan, dan hebben ze al helemaal op mijn tenen getrapt
Of je doet het goed, of je doet het niet.

Niet volledig afgedrukte linernotes in het c.d.-boekje, bijv.

Alan Parsons Project: Tales of mystery and imagination
Lovin' Spoonful: Everything playing

Deze hele topic zojuist eens goed doorgelezen en er staat veel in waarin ik me herken. Ook ik erger me aan ondeskundige en/of neerbuigende verkopers, CD's die al krassen hebben als je ze net nieuw gekocht hebt, digipaks waar je de CD's nauwelijks uit krijgt zonder de verpakking te beschadigen, en de "loudness wars", die ervoor zorgen dat ook heruitgegeven CD's (remasters) vaak beroerder klinken dan de originele uitgave.

Maar nog niet genoemd zijn heruitgegeven CD's waarvan het artwork er ronduit beroerd uitziet: gewoon slechte kopieën of echt duidelijk afwijkende kleuren.
Ik heb het al vaker meegemaakt, maar tuinde er afgelopen week toch weer in. Ik zag de de remaster van Clutching at straws van Marillion voor vijf euro staan bij Van Leest. Toch maar gekocht, omdat ik dat nu eenmaal een wereldplaat vind. Maar die bleek dus niet alleen slechter (want minder dynamisch) te klinken dan mijn originele CD, maar het artwork was ook nog eens een stuk donkerder en duidelijk in een afwijkende kleurstelling afgedrukt.
Ik herinner me ook The Platinum Collection van Mike Oldfield, een 3CD box waarvan het leek alsof het artwork gewoon onder een kopierapparaat was gelegd. En voordat iemand erover begint: nee, ik heb geen illegale kopie.

En natuurlijk zijn er de reguliere CD's van bekende artiesten die om onbegrijpelijke redenen niet leverbaar zijn, of alleen als idioot dure Japanse import. Ik weet wel dat het zoeken en vinden van obscuur spul een van de leuke aspecten van verzamelen is, maar ik snap niet waarom sommige titels van bijvoorbeeld Steve Winwood, John Hiatt, Joe Jackson of Nederpopbands als Kayak en Solution niet gewoon verkrijgbaar zijn.

Ik kom er net achter dat zelfs sommige CD's van de Rolling Stones van na 1970 momenteel vervallen zijn. Al komt dat waarschijnlijk omdat hun contract met Virgin is afgelopen; ik neem aan dat ze in de loop van dit jaar opnieuw worden uitgegeven door Universal.

Ik vind nog altijd die vele extra's op nieuwe persingen/uitgave's/remasters e.d. van originele cd's waardeloooos.
Ik kan me er echt over opwinden.

Toen er nog alleen LP's verkocht werden, was het precies andersom,>>
je kreeg bv bij de eerste 5000 verkochte LP"s van een album, een maxi single of poster en soms een extra mooie LP hoes en dat soort speciale extra's voor de echte fans.Die dan ook gelijk naar de winkel gingen als een album uit kwam, want je wilde graag die extra's.

Nu melken de platenmaatschappijen juist de album kopers uit, om dat er op een nieuwe uitgave net even wat extra nummers worden toegevoegd. Hoezo de fans geld uit de zak kloppen.Oplichters zijn het.

Als het aan mij ligt, moet een eenmaal uitgebracht album, voor immer en altijd de eerste versie behouden.
Wil een groep/artiest extra materiaal bijvoegen dan moet dat gratis kunnen worden gedownload.

Zo behoud het originele album altijd zijn zelfde staat .De nummers die er op staan behoren de zelfde te zijn,natuurlijk mogen kwaliteitsverbeteringen aan de originele opnames, wel.Omdat de vooruitgang op muziekkwaliteitopname doorgaat.Al kun je over dat laatste redentwisten.

Bovendien krijg je ook geen meerdere versies van 1 album.Moet je soms zien , hoeveel variaties je hebt van 1 album.Als je dan ook nog de veelal Europese en Amerikaanse uitgaves samenvoegt tot 1 eigenlijke " wereldomvangrijke" persing, dan krijg je een hele duidelijke situatie.



En nu niet zeggen van ; het levert toch ook veel voordeel op...die extra nummers.Het levert alleen voordeel op voor de latere koper en juist het tegendeel van de echte fans en de eerdere kopers.

Ik beaam 100% wat songrobber zegt en al dat geklooi met extra nummers zorgt juist voor illegale downloads. Ik koop dan ook enkel nog fonkelnieuwe cd's van groepen waarvan ik zeker ben dat het de eerste en enige versie zal zijn. In het andere geval wacht ik af.
Wel heb ik niets tegen remasters, de extra nummers negeer ik meestal, want over het algemeen voegen ze niets toe...

Onlangs zag ik in een tweedehandszaak een nog goed uitziende digipack liggen, Binaural van Pearl Jam. De prijs was niet eens zo weinig maar ik vond het toch de moeite hem te kopen. Maar de eigenaar van die zaak gaf me een exemplaar mee dat hij nog in stock had en waarop een grote sticker hing, wat ik al een beetje zorgwekkend en verdacht vond. Pas toen ik buitenging en eens beter keek zag ik dat die klever over een serieuze beschadiging geplakt was. Echt een stuk waar de bovenste laag van het papier gewoon afgescheurd was. Ikke terug naar binnen dus. Het deed me denken aan een wagen die je koopt na hem in de toonzaal te hebben goedgekeurd en dan een andere vol deuken meekrijgen. Nu reageerde die gast nog verontwaardigd ook. Met heel veel tegenzin heeft hij me dan de CD die ik uit het rek in zijn winkel gevist had meegegeven, alsof ik een moeilijke klant ben.

Ah, de moeilijke klant, dan heb ik er ook nog een.

Ook een tweedehandszaak, waar het kennelijk maar matig loopt, want ze hadden een actie: elke twééde tweedehands cd voor half geld (laagste prijs wordt dan gehalveerd, u kent hem wel). Na anderhalf uur snuffelen heb ik acht cd's uit de bakken gevist en biedt die in vier paren aan: de duurste met de een-na-duurste, de twee-na-duurste met de drie-na-duurste, etc. De man achter de toonbank neemt echter de duurste vier en halveert de goedkoopste vier.

Nou ging dit natuurlijk maar over een paar euro, maar toch... de zure reactie toen ik daar wat van zei...

Ja neem een wiskundige niet in de maling

Kijkt mij een kwestie van Oud-Hollands koopmanschap en de praktijk van "wie het onderste uit de kan (=de paring) wil hebben, krijgt..."

Overigens is het tegendeel bewezen door Pietje Bell in een dialoog met drogist Geelman; Pietje pingelde een aanbieding zo lang af dat ie met een dropstaaf voor niets de winkel uitrende (al was dat niet wat Geelman in gedachten had).

Ik kan me ook goed vinden in de argumenten van songrobber en geloof ook dat deze koehandel met extraatjes het (illegaal) downloaden juist in de hand werkt. Ik ben er in elk geval extra voorzichtiger door geworden bij het kopen van albums die nog maar net uit zijn.

en @Sir Spamalot: goed uitgangspunt, maar de hamvraag is natuurlijk: hoe weet je nou zeker dat een bepaald nieuw album de eerste en enige versie zal zijn? Dat is juist het probleem, lijkt me. Dat weet je vaak niet van tevoren. Die tweede versies met extra tracks en extra discs verschijnen doorgaans pas een paar maanden (of later) na de eerste versie.

Met remasters ben ik ook voorzichtiger geworden. Heel soms voegt een remaster iets toe (bijvoorbeeld een niet eerder uitgebrachte 12" versie, waar ik doorgaans een groot liefhebber van ben), maar heel vaak gaat het om live-versies en demo's die leuk zijn om één keer te beluisteren. Heel vaak voegen de extra tracks niet echt wat toe aan het album.
Mijn belangrijkste reden om een remaster te kopen is een sterk verbeterde geluidskwaliteit. Helaas is dat vaker niet dan wél het geval. Tegenwoordig wordt heel veel muziek zó gemasterd dat het aardig klinkt op een iPod of MP3-speler (dus met veel compressie), maar niet op een stereo-installatie van behoorlijke kwaliteit.

Bedenkingen in cursief tussen de quotes.



Volgens kenners evolueren we naar een wereld waarin
er straks geen geluidsdragers meer in de winkels liggen
en alle liedjes virtueel als mp3 etc ... door het leven zullen gaan.
Dan wordt 1 song gelijk aan 1 keer betalen natuurlijk ...

Maar ik durf die evolutie te betwijfelen.
Er zijn nog steeds mensen die zweren bij vinyl.
Zijn dat echt allemaal nostalgici die met uitsterven bedreigd zijn?

Volgens mij wil elke fan ook de muziek kunnen betasten,
zien, besnuffelen, doorbladeren, in en uit het rek halen, tonen ....

Vinyl of CD ... het tastbare produkt is als een fetish voor verzamelaars.
You can't beat it ... je ziet graag wat je koestert ... of ben ik nu ouderwets?

@Dazzler - rare kenners (wishful thinkers?) ken jij; mjuman ken je - vinylfan, bij uitstek; zijn wij - jij en ik:

a. ouderwetsch;
b. nieuwlichters
c. de weg kwijt
d. a en b samen.

Ik ken het antwoord wel - jij ook; ik geloof trouwens dat het delivery format (de manier waarop je iets koopt) steeds meer op de individuele klant gericht zal zijn (gepersonaliseerd noemden we dat in Web 1.0); dat is makkelijker met alles wat in digitaal formaat beschikbaar is. Edoch het one to many mechaniek van de traditionele marketing en de promotionele/communicatieve eigenschappen van de verpakking (doosje, hoes etc.) zullen nog lang de doorslag geven.

Voor de back catalog (bestaand repertoir) kan het een goede oplossing zijn.

ben het wel met je eens..

ik denk dat vinyl de cd overleeft, dit omdat het een grotere (individuele/emotionele) waarde heeft.

dus in de toekomst zie je dat een album eerst digitaal "op de markt" komt. waarna bij succes er een liefhebbers.verzamelaars editie komt...vinyl, boekwerkje, overige prularia en cdtje voor in de auto met eventueel extra tracks. alles in 1 pakketje.

Volgens mij ook de enige manier om de gespecialiseerde muziekwinkel in stand te houden.

Ik erger me overigens kapot aan plastic rammel cd doosjes....alleen al hoe het aanvoelt...geef mij maar karton of zo

Dat rammelig plastic doosje vind ik zo erg niet. Het beschermt het papieren boekje zoals vroeger een plastic hoesje de hoes beschermde. De doosjes van nu zien er dan toch beter uit dan die plastic hoesjes.

Vinyl dat kraakt terwijl je de muziek afspeelt blijft dan voor mij toch een grotere ergernis.

En ook het gebrek aan gemak bij het afspelen trouwens. Gisteren wat tweedehands vinyl aangeschaft en gedraaid. Als je alleen maar bezig bent met muziek beluisteren is het natuurlijk best leuk om ruim binnen het half uur al weer die grote zwarte schijf te gaan omdraaien, maar als je gewoon een muziekje opzet is het vooral ergerlijk dat het in no-time weer voorbij is.

Zo werd ik gisteren even tot de verleiding gebracht om het album Morningrise van Opeth nieuw op vinyl aan te schaffen. Maar die staat dus verspreid over twee lp's. Dan wordt het volgens mij zelfs storend bij het beluisteren, al de onderbrekingen. Voorlopig blijf ik het dus maar bij CD houden als het om nieuwe aanschaf gaat. Alhoewel ik die Opeth misschien toch wel ga kopen, alleen voor het vinyl-gevoel, de dubbele hoes enz... Puur als verzamelding.

Nog even een kleine aanvulling over mijn *waardeloos.
Daarmee bedoel ik dat ik het " kwaad makend" vind, dat na de eerste originele pers/uitgave, er (even)later uitgaves komen van dat album met extra's die je natuurlijk er altijd graag erbij wilt hebben als fan/koper.

En ik ben een voorstander van een kartonnen/digipack cd hoes.
Dat geeft altijd wat extras aan een cd vind ik.

Heel grappig - juist om bijna diezelfde reden heb ik de nieuwste Franz Ferdinand wél op vinyl aangeschaft - was 3 euro duurder dan de cd, maar je krijgt er wat voor: dubbel-lp op 180-grams (zwaar) vinyl; dikke hoes. Dan is zo'n jewel case met boekje met priegelletters maar een raar ding. Laat zo'n ding vallen, en 'is kapot - tien cd's tegelijk vasthouden - bijna onmogelijk.

Zo'n doosje kan je natuurlijk gewoon vervangen als het door onhandigheid beschadigd raakt. Tien CD's neem ik trouwens met heel veel gemak in 1 hand vast. En ik heb niet eens grote handen.

Wat is overigens 'bijna diezelfde reden' waarom je wél vinyl hebt aangeschaft? Dat het lekker storend is dat je om de haverklap een schijf moet omdraaien of een andere leggen?

Bij deze nog een vinyl-ergenis. Elk album eindigt hetzelfde. (Behalve uitzonderingen zoals het debuut van Iron Maiden.) Het hangt er enkel van af wat voor platendraaier je hebt. Ofwel blijft de naald maar rondjes draaien in de uitloopgroef, ofwel valt die daarin stil, of, het ergst van allemaal -lekker handig, dat wel- er schiet een lawaaierig mechanisme in gang dat de arm naar zijn rustpositie brengt.

Op m'n werk is het nu weer Slam FM (Slecht FM?) wat de klok slaat...

Dan komt er eens een redelijk (lees: rock-achtig) nummer langs, dan wordt het binnen de kortste keren 'verhoused' doordat ze er een huppelkutjesbeat onder gaan zetten en is het gedaan met de zeer sporadische opluchting...



Ik heb sowiezo al een pokkehekel aan die k.u.t-stickers die ze overal op menen te moeten plakken. Als ik uit Amsterdam kom heb ik altijd dik 5 minuten nodig om ze van de doosjes af te pulken.

Hier was al eens een topic over, berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Lengte van een album?

1. Bij mij schiet er dan altijd 1 tussenuit, ze gaan gewoon snel glijden.

2. Het lijkt erop alsof ik bewuster luister als ik vaker de plaat om moet draaien - ik lijk me dan meer bewuster van de individuele songs. Daar komt bij dat mijn cd-speler de optie heeft om nummerweergave (tijd) te blinderen zodat je geconcentreerder kunt luisteren. Nadeel: je let minder op de individuele songs.

Ik vind het artwork van lp's gewoon veel mooier en duidelijker.

Een functie die het ziekenfonds vergoedt aan mensen met een track/tijd-dwangneurose?

Ja en Leisure-suit Larry look-a-likes looking for red led lights to get turned on!

O mijn God, als je het maar droog houdt.

01. Beschadigde/Bekraste nieuwe CD's
02. Kapotte CD-houders van digipacks
03. Moeilijk afhaalbare stickers
04. CD's kopen en die dan een paar dagen later voor de helft van de prijs zien liggen in dezelfde winkel
05. Onbekwaam personeel
06. CD's/Platen zonder prijzen op de platen- en CD-beurs
07. Winkels met teveel Alt. Rock en te weinig Electronic (Plato, Boudisque)
08. Mensen die jouw muziek niet op waarde weten te schatten
09. Mensen die niet openstaan voor andere genres
10. Web Sheriff
--------
11. Vrouwen die alleen maar op knuppels met een gitaar vallen

Bedankt voor je antwoord, Mjuman.