Absolute ergernis nummer 1.

Nummer 2, CD's die nauwelijks fatsoenlijk van het hoesje af te halen zijn omdat ze te stevig zijn ingeklemd, en je moet uitkijken niet te hardgrondig aan de CD te trekken anders trek je die kapot...

Nummer 3: massaal geproduceerde cliché-muziek, gemaakt voor massaconsumptie zonder ook maar een klein beetje originaliteit. Bijvoorbeeld zo'n 70% van de popliedjes in de Top 40.

Ook een van mijn grootste irritaties. Onlangs weer het probleem gehad bij een tweetal cd's. Altijd maar weer hopen dat je de cd niet doormidden breekt. Ik snap ook niet hoe het kan. Zijn er geen standaard maten voor die middenschotjes?

Dat bij (bijna) alle cd zaken de cd's zo in de schappen staan zodat je niet kunt zien welke cd's het is zonder te "flapperen". Wanneer gaan ze nou eens begrijpen dat het veel gemakkelijker, sneller en stiller is om de cd's een kwartslag te draaien! Bovendien denk ik dat de hoesjes er minder krassen aan over houden.

Ook zijn natuurlijk de miezerige kartonnen hoesjes een ergernis. Of van die jewelcases waar een kartonnen hoes om heen zit die amper past, zodat je met man en macht de hoes eruit moet duwen.

En mijn laatste ergenis zijn de bonustracks die niets toevoegen aan het album, en vaak zelfs het album kunnen verpesten. Vele albums zijn naar mijn mening gewoon klaar na het laatste nummer. Dan wil ik niet nog eens 3 slappe nummers horen. Dus moet ik van de bank of komen om als de bliksem de cd op stop te zetten, zonder na te kunnen genieten van de sfeer het album me in heeft gebracht. Het allerergst is het als die bonustracks op een harder volume staan. Zoals bij Marvin Gaye's What's Going On. Na het prachtige eind schrik ik altijd plots wakker door het verschrikkelijk nummer als bonustrack.

Oh en niet te vergeten! Mensen die beweren ontzettend van muziek te houden, dat hun leven in teken van muziek staat en dat ze al hun vrije tijd erin steken. En als ze dan hun iPod laten zien en dat er bij elke artiest maar 1 nummer staat. En vervolgens zeggen: John Lennon. Die is toch van the Beatles of niet?
AAAAARGGHH!!!!!

Vooraf even programmeren kan helpen. Op mijn NAD staat een handige delete-knop. Even de nummer van het nummer ingeven en pats, weg ermee. Kost elke keer even een inspanning, maar voorkomt ergernis.

Elke cd speler heeft tegenwoordig toch een afstandsbediening? Na het laatste nummer even op 'stop' klikken, voila.

Tip: Ga langs de mediamarkt en koop een pak Slipcases. Neemt weinig ruimte in beslag, beschermd je cd's evengoed als gewone jewelcases en je geen irritatie meer

Dat kan inderdaad ook. Maar als ik intussen ook met nog wat anders bezig ben dan zijn de bonustracks toch al bezig voor ik de afstandsbediening gevonden heb.

Precies - en da's soms verwarrend (waar is ie) want chez nous hebben we een afstandsbediening voor:

1. cd-speler
2. versterker
3. dvd-speler
4. decoder
5. tv
6. mjuman (in handen van mjulady) om de platenspeler te bedienen

Ja ja een zegen, die afstandsbedieningen en je bent altijd de juiste kwijt.

Vandaag in de platenzaak (plaatselijke FRS) ging de verkoper mijn aankopen beoordelen. "I want to see... the bright... lights... tonight". Trekt vervolgens een blik in de categorie 'wat is dit voor vage shit'. Bij Astor Piazzolla een opmerking in de trant van 'nooit van gehoord, maar aan de hoes te zien klassiek oid dus kan nooit wat zijn'. QOTSA en White Stripes (die ik eigenlijk vooral voor de heb en paar leuke nummers kocht) werden wel gelukkig goed gekeurd.

Kwam ik gelukkig nog net goed weg (overigens zonder de Abba-DVD die hij me nog probeerde aan te smeren).

Cd's kopen bij de Free Record Shop is natuurlijk vragen om problemen.

Ja, eigenlijk kom ik er ook niet graag.

Maar ze hebben wel wat leuke aanbiedingen nu...

Misschien al eens aan de orde geweest (kende dit topic nog niet).
Nogal irritant is dat er veel (en steeds meer) automobilisten denken dat de rest van de wereld hun muziek ook wel kan waarderen. Opvallend is dat je nooit fatsoenlijke muziek hoort maar hoe harder, hoe slechter het motto is. Op nummer 1. Jongetjes met petjes in een VW Golf waar een nogal verveldende dreun (techno?, gabber?) uitkomt. Nummer 2. André Hazes of iets soortgelijks. Nummer 3. Iets vaags Turks waarvan ik denk dat het gewoon de Turkse André Hazes is. Verder hoe kleiner de auto, hoe groter de stereo.

Prachtig neergezet hieronder. Het valt mij ook altijd op. Maar in plaats van techno/gabber hoor ik hier altijd de hits van de piratenzenders uit de golfjes dreunen.

Voor Herman, ik zou meteen een heerlijke discussie aan gaan en die betwetende verkopers eens flink aan de tand te voelen.

Verkopen ze nog cd's bij de FRS dan?

Ja. Het was wel even zoeken.

Viel me overigens op dat de Plato in Leiden ook hoe langer hoe minder CD's verkoopt. Stemde me wel een beetje droevig eigenlijk. Alle krautrock/electronica/dance is terug gebracht tot een schap van plusminus 40 centimeter.

Ja de gunst van de plaatverkoperd naar de cd-kopende klant is zwaarbevochten: mjuman informeert bij een Plato1,5 geleden naar de laatste Faithless (zo van "hoe istie"), ik ben de eerste om toe te geven dat het toen geen 'hot stuff' meer was, maar word meewarig aangekeken, in de trant 'waar ligt die steen waaronder jij vandaan bent gekropen' - ooit elders heel sneu aangekeken toen ik informeerde naar de re-issue van Gene Clarke's White Light een paar jaar geleden; kon ik me niet inhouden en zei: "op Zelda waar ik vandaan kom, is Gene Clarke heel populair" - meer glazige blikken. Bij online aankopen hoef je geen sm-jas aan te trekken, een groot voordeel!

Het is inderdaad jammer dat bijzondere muziek, het eerst uit de bakken wordt gehaald en alleen de populaire deunen blijven staan. De winkel wordt er saai door waardoor je er alleen komt voor het kopen van een platenbon, waardoor je als het ware een kennis van je naar de hel stuurt.

Ik vond het daar ook een beetje tegenvallen de laatste keer dat ik er was.

Ben je mal, die platenbonnen worden tot het eind der tijden doorgegeven als kadootje, net zolang tot hij terecht komt bij iemand die er wèl wat aan heeft.

Is dat een pak van mijn hart.

Komt me bekend voor, maar toevallig is het personeel van Plato Leiden juist wel weer vriendelijk en hebben ze ook kennis van zaken. Hetzelfde bij Velvet in Leiden. Toen ik daar in 2006 over Trentemoller begon, opperde de baas aldaar (op een vriendelijke manier) dat 'ie eigenlijk alweer over zijn top was.

Sterker nog, de meeste van hen staan hier op de site tussen de artiesten.

Leo Fabriek / Mariska Baars / Rutger Zuydervelt / Wouter van Veldhoven - Live Edits (2008)
The Julie Mittens

Zag eentje van hen zelfs meedrummen bij Shit and Shine in Het Paard vorig jaar.

De Plato in Utrecht heeft niet eens een schap met electronica/dance.

En de Plato in Deventer geen apart schap voor HardRock/Meta (al koop ik nog zelden metal-albums). Alle albums uit dit genre bevinden zich nu tussen alle rock/pop schappen
Zonde dat op deze manier alleen de Nickelbackjes van deze wereld over blijven bij de platenboeren.

Maar ze hebben wel aardig wat - toen ik eens de suggestie deed om dat wél te doen, kreeg ik te horen dat ze het een onduidelijk gernre vonden. een beetje de discussie die we hier ook regelmatig hebben: er is bijv. hier geen subgenre-typering new wave/post-punk - en die wordt door velen echt wel ervaren.

Mijn klacht was eerder generiek: de meewarige blik als je om een 'un-cool' album vraagt. Bij Plato Utrecht (studentenstad!) is het Excelsior-label heel gewild (dus cool) - ik heb daar, uitzonderingen daargelaten, niet zoveel mee.

Klopt, Plato Utrecht is behoorlijk op pielerige gitaarbandjes gericht. Maar zolang dat ene meisje achter de kassa fan blijf van Belle & Sebastian, hoor je mij niet klagen

Om even in te haken op het FRS verhaal.
Verschrikkelijk ook dat veel grote namen ze niks zeggen. Vroeg naar de prijs van de nieuwe Sade toen ik een keer binnen liep. "Wie is dat en hoe schrijf ik dat" waren de vragen.
Werk dan niet in een "platenzaak".

De FRS mag de naam 'platenzaak' al lang niet meer dragen.

Daarom staat het ook tussen haakjes he

Wat dat betreft zijn al die ketens van platenwinkels niets waard in vergelijking met die "eenmanszaken" van vroeger. In de vorige eeuw had je in Amersfoort een zaak met de naam Rien Veerman. Aan de buitenzijde niet al te veel poespas. In de etalage een paar albums die goed verkocht werden. Eenmaal binnen op het oog nauwelijks keus en cabines waarin je kon zitten luisteren na een plaat die je wel zag zitten.

Bij de toonbank vriendelijk personeel die klaar stonden om je wegwijs te maken in platenland. Kon je bijvoorbeeld iets niet vinden, dan gingen ze voor je opzoek. Belden stad en land af net zo lang tot ze beet hadden. In de tussentijd leefde je je eigen leven tot het moment dat de telefoon overging met aan de andere kant van de lijn iemand van de platenzaak van Rien Veerman, met de melding dat ze je plaat hadden gevonden en dat je hem kon komen beluisteren of kon ophalen. Dat was altijd een mooi moment en het leek wel of je jarig was terwijl dat niet zo was.

In de zaak luisterde je uit beleefdheid naar het album in de eerder beschreven cabines en verliet na een zakelijke transactie zo trots als een pauw de zaak met een net gescoorde stereo grammofoonplaat onder de arm. De tijd dat service nog service mocht heten. Ja, waar blijven de tijden, en al ik dit zo na lees lijkt het wel een aflevering van het Polygoonjournaal.

Gelukkig bestaan er nog wel goede cd/platen zaken in die categorie! Waaghals in Nijmegen om er maar 1 te noemen.