Precies, het gros van de gitaarbands die je op de radio hoort is ook ruk, maar ik mag graag naar Joy Division, Sonic Youth en Pavement luisteren (om er maar een paar te noemen). Met house is het net zo.

mag(of wil) je met de house op de radio ook zo graag naar joy division,sonic youth en pavement luisteren(om er maar een paar te noemen) dan?

Ik bedoel eigenlijk dat de house op de radio niet representatief is voor het genre, evenmin als dat bij rock het geval is.

Weer een voorbeeld van het ontwetend houden van de massa: door ze te hersenspoelen met rommel weet het overgrote deel niet dat er andere betere muziek bestaat. Waarom laat de massa dit toch zo maar gebeuren. Wat is er mis met de mens? Ik denk toch dat het einde der tijden nabij is... Of tijd voor een muziekrevolutie...

weet ik,ik maakte slechts een grapje.
zelf heb ik namelijk nul komma nul met house

CD boekjes die niet geniet zijn, maar opgeplooid.
En dan bedoel ik niet zozeer harmonica boekjes (alhoewel),
maar vooral blaadjes (iets kleiner dan een A4) die dan
via een onhandig vouwpatroon in de jewel case gepropt worden.

Als je ze open vouwt na aanschaf zitten er gegarandeerd
extra sporen van kromtrekking naast de vouwlijnen in.

Vandaag nog bij de remaster van Neil Youngs Harvest.

Inderdaad dazzler. Zo'n geval wat wat weg heeft van een plattegrond die je dan met geen mogelijkheid terug krijgt in de jewelcase. Zoals bij het album U-Vox van Ultravox en Afternoons in Utopia van Alphaville. Wel leuk dat het even wat groter is maar daarnaast erg onpraktisch.

Vandaag heb ik me geërgerd aan de cheap ass kartonnen cd-uitvoering van de nieuwe Four Tet. Toen ik de CD eruit haalde ging het al mis en liet de lijm los, waardoor ik de CD nu maar beter in een ander hoesje kan bewaren (voordat ie straks vastgeplakt zit aan de lijmresten). Way to go, Domino!

Persoonlijk hou ik wel van digipacks, maar idd Four Tet - sleuf aan de binnenzijde was buitengewoon irri - dat komt helaas vaker voor.

En idd multi-plooiboekjes die never ever op dezelfde manier terugplooien - zodat je je afvraagt wat nu en hoe - en je hebt ze alleen ontplooit om te ontwaren dat er geen leesbare info op die pagina's stond, alleen raadselachtige designerige pheauteau's waarvan de portée je ontging.

Wil ik een mooie afbeelding zien, ga ik wel naar een galerie of een museum + ik zit niet te wachten op een moeilijkerig harmonicaboekje waarvan ik de link tussen plaatjes en songs niet snap.

Eigenlijk zou Cock van der Laak dit moeten schrijven!

Zo zie je maar wat een vele extra's zo'n cd'tje kan hebben. (o.a. voor liefhebbers van bouwpakketten, figuurvouwen e.d.)

Een cursus origami is geen overbodige luxe in dit geval.

http://nl.wikipedia.org/wik...

_O^



Druk, druk, druk. De platenmaatschappijen springen daar handig op in door massaal aan 'product' te voldoen. De reden waarom steeds dezelfde gezichtsloze bands miljoenen platen verkopen is dezelfde reden waarom alle Jannessen en Bauers elk jaar met een nieuwe cd komen: Vermaak in plaats van kunst. Eenheidsworst in optima forma. Net als dezelfde soort brood dat je elke week bij de bakker of supermarkt haalt omdat het je gemak dient in plaats van dat je misschien eens een minder verkocht soort uitprobeerd. De meer serieuze muziekfans worden gepaaid met bonus-cd's en/of dvd's en andere 'deluxe'-uitgaves om dezelfde koe weer te pimpen.

De mens die niet verder kijkt dan zijn neus lang is... geen tijd dus alleen luisteren naar wat massaal voorgeschoteld wordt. Ik snap dat ook wel. Voor veel van die mensen is muziek denk ik ook veel minder belangrijk dan voor muziekfanaten zoals je ze hier tegenkomt.
Ik ga veel liever zelf op ontdekkingsreis, maar zoiets kost zeker ook tijd.

Eigenlijk zijn die achterlijke opdrukken van het logo "Parental Advisory, Explicit Content" op hoezen wel erg ergerlijk. Behalve dat het de cover verpest is het behoorlijk suf dat ze hiermee de ouders van bijvoorbeeld een 40-jarige willen adviseren. Tja, als mijn pa dit album hier ziet, gaat hij het zeker wegnemen. Of aan mij uitleggen dat God ons niet echt allemaal haat, maar alleen boos wordt als je stout bent geweest.

Deze is ook wel goed, op wikipedia gevonden:

There have been some cases of unusual use of the label. After Frank Zappa campaigned against music censorship in 1985, the sticker was attached to his next album, Jazz from Hell, because of the title of one track, "G-Spot Tornado", although the album is entirely instrumental and contains no lyrics that could be "explicit lyrics". The designation of instrumentals as taboo, however, is nothing new; in the 1950s, the "Rumble" instrumental by Link Wray was banned from some radio stations because it could supposedly incite "juvenile violence".

En wat te denken van onderstaande plaat. Een album van Parental Advisory met de titel Explicit Content?

Haha, ik vind die stickers anders wel erg lachwekkend

Het is goed dat The Beatles eindelijk geremastered zijn, maar de kartonnen doosjes waarin de cd's zitten zijn toch wel een misstap. Ik heb enige tijd geleden The White Album gewonnen en ik krijg met moeite de cd's uit de gleuf, het kan niet anders of er wordt later schade aan toegebracht. Daar mocht men toch rekening mee houden.
Wat Mjuman zegt doet mij aan Radiohead denken. Neem "Kid A" of "The Bends": dan plooi je het boekje open en zie je enkel arty farty pictures, geen lyrics. Die zijn er wel bij "Ok Computer", alleen lijkt het alsof ze door elkaar staan met gigantische spaties als was het een gedicht van Paul van Ostaijen.
Waar ik mij ook aan erger is The Opposites met "Broodje Bakpao" - 's morgens vroeg op de radio: een hel!

Nog een ergernis: als er 1 klein, miniem stukje van een jewelcase afbreekt, ergens aan de hoekjes, hangt ie meteen helemaal uit elkaar En cdhoesjes die afwijken van de normale grootte...

De laatste tijd meer en meer: wat is de potverdomse originele versie van een album. Soms maakt men er een potje van... Remasters, dat gaat nog, maar al die heruitgaves met kruisbestuiving van andere albums of - nog erger - demo's. Ik bedoel, als men indertijd die demo niet op plaat wilde zetten, zal het wel zijn reden gehad hebben. Neh, mijn gedacht.

Ik erger me aan het gebruik van Coldplay bij documentaires. Wanneer een documentaire wordt ingeleid met Viva La Vida of Amsterdam, weet je al gelijk dat je verder kunt zappen.

Muziek is een goede graadmeter voor de inhoud van de documentaire

Kan Coldplay op zich niet zo veel aan doen. Het is vooral gemakzucht. Wat is bekend en ligt lekker in het gehoor? Coldplay, ok dan.

Bedankt voor die link, pompompom. Uitgebreid en zéér informatief artikel over wat er m.i. - vooral geluidstechnisch - mis is met veel hedendaagse muziek. Altijd al het idee gehad dat computers ermee te maken hadden, maar dit verhaal geeft wel een duidelijk beeld hoe het precies in elkaar zit.

Veel muziek van vandaag de dag klinkt levenloos, platgeslagen, eindeloos bijgeschaafd, zonder dynamiek en ge-autotuned. En dat komt dus allemaal door die computeropname en -bewerkingsprogramma's als Pro Tools.
Producer John Leckie zegt het mooi in het artikel: "There's a constant temptation to tamper" - en kennelijk kunnen heel veel mensen in de muziekbusiness die verleiding niet weerstaan.

Mij ontbreekt de tijd om het gehele artikel nu meteen te lezen, maar ik zal er dit weekend even goed voor gaan zitten en kom wellicht nog met een reactie. Ondertussen lijkt me dit eigenlijk verplicht leesvoer voor iedereen die van muziek houdt.

Ik ben ook al is diagonaal door het artikel gegaan, en eigenlijk is het schokkend.

Maar het gebeurt overal rondom ons; denk maar eens aan ELKE cover van ELK magazine waar een persoon opstaat. Al die foto's worden geretoucheerd zodat iedereen toch maar op de eenheidsworst zou lijken.

Goed dat er sites bestaan zoals musicmeter, waar je toch ook wat dingen kunt ontdekken die je onmogelijk op de radio kunt ontdekken. Vroeger had je in België ook nog StudioBrussel bijvoorbeeld, maar sinds ze daar nummers zoals "David Guetta feat. Kid Cudi – memories" elk uur draaien, begint ook de kwaliteit van mijn favoriete zender serieus te tanen.

Een zeer spijtige evolutie waar spijtig genoeg zeer weinig aan te doen is...

Ik weet niet waar ik dit precies moest plaatsen, maar dit is humor.

Lees eens dat onderschrift onder de Poll-vraag...

Uit het zeer interessante artikel hierboven gelinkt door Pompompom. Sluit me volledig aan bij de reactie van Gaucho: verplicht leesvoer voor liefhebbers van popmuziek.

Nog een ergernis: mensen die cd's uit de bibliotheek slecht behandelen, alstublieft, als die cd's niet van jou zijn, behandel ze dan goed... Maar misschien is dat net een extra motivatie om het niet te doen. Bij vele cd's waren de dingetjes die de schijf op z'n plaats moesten houden, er gewoon al afgebroken... hoesjes die half uit elkaar hangen...echt, ik kan er niet tegen

Mja ach niet getreurd, als iedereen geleidelijk aan steeds sneller doof zal worden horen we de details die in de muziek (hoort te (?) zit(ten) toch niet meer.

Tja, als we allemaal zo dicht bij de luidsprekers gaan zitten als in jouw avatar dan gaat het inderdaad snel.

tel die keiharde grindcore daarbij op en prognose vroege doofheid wordt toch al heel snel gesteld.

Net het artikel van pompompom gelezen. Erg sterk en inderdaad verplicht leesvoer voor iedereen die iets met muziek heeft.

Een trieste ontwikkeling, maar gelukkig lopen hier een hoop mensen rond die hun eigen muzikale plan trekken en zich niet laten leiden door wat de mainstream ons voorschotelt.