Die is volgens mij uit 2001 dus alweer bijna 10 jaar "oud"

Dus toen heb je je oude baan maar gewoon gehouden?

Dat was bij de platenboef?

Ach, het ligt er aan in welke omgeving je opgroeit of bevind. Wanneer jij familie en vrienden hebt die alleen maar Nick & Simon draaien, zul je snel alternatief gevonden worden als je Edtitors en Muse vaak draait.

Maar leef jij in een wereld waar muziek een centrale rol inneemt - vrienden spelen in bands en bezoeken concerten, vaders heeft een collectie met jaren '60 platen en moeders speelt piano etc- dan moet je van goede huizen komen wanneer jij je wilt onderscheiden in jouw muzieksmaak (het alternatief zijn).

Voor mij geldt het helaas ook. Vrienden geven niets om muziek en voor hen is de muziek waar ik van houd onbegrijpelijk (Antony & Johnons bijv.), en bestempelen mij als een 'alternatieveling' qua muziek. Maar hier op MuMe land ben ik slechts een grijze muis. Tjah..

Klopt. Ik reken dat toch bij de 'nieuwere muziek'.

Het steeds maar weer uitvinden
van afwijkende (luxe) verpakkingen en formaten van (re)releases.

Twee voorbeelden.

De Duran Duran 2CD remasters zitten in de bekende kartonnen box
die je zowel langs links als langs rechts kan openvouwen. Behalve Rio dan.
Die zit in een soort boekje opgeborgen. Heb je dus plots een ander formaat in je kast staan.
De box van U2's Unforgettable Fire is een paar milimeter kleiner
dan de boxen van The Joshua Tree en de drie eerste albums.
Heb je weer zo'n niveauverschil in je platenrijtje.
Dat oogt niet mooi.

Dat is het einde van de wereld niet natuurlijk.
Maar het is een muziek gerelateerde ergernis.

Nog wat voorbeelden.

Universal werkte tussen 2005 en 2008 met zo van die jewel cases
met afgeronde hoeken. Aardig, maar ze zijn er van teruggekomen lijkt me.
En latere oplages van die albums zitten toch weer in een gewone jewel case.

Nieuw op de markt is een 3CD in een enkel CD doosje.
Dat is technisch mogelijk, maar dan heb je op de achterkant van het doosje
een ronde uitsparing in de hoes. Lelijk.

Er bestaan compilatieboxen die de voorbije jaren in kartonnen doosjes staken,
maar waarvan de opvolgers nu weer doodleuk in jewel case boxen zitten.

Heel jammer is ook bij de CDs van Fleet Foxes, The National en The XX.
Die zitten in een kartonnen hoesje dat vrij makkelijk beschadigd kan worden.
Vooral de rug lijkt me daar een teer punt.

En we kunnen zo nog een tijdje doorgaan.

MGMT - Oracular Spectacular gescheurd (het kartonnen hoesje)

Nouja, een klein scheurtje dan, je ziet het nauwelijks als de hoes dichtzit, maar toch

Ingaande op wat Niels94 zei, groot gelijk: Als ik iemand hoor praten over een 'oud' nummer, denk ik in eerste instantie aan de jaren 40, 60 of zelfs nog 80.
Als ze dan zeggen dat het nummer uit 2001 komt heb ik echt zoiets van: Zijn jullie nou zo simpel, of ben ik nu zo ouderwets?

Derhalve besef ik me dat de tijd snel gaat, maar nu lijkt het alsof de oude, echte muziek afgedaan wordt als iets onbelangrijks.

Zijn we echt zo simpel geworden?

P.S Lp-hoezen (niet de kartonnen cover maar de papieren binnenhoes) die op een- of tweederde kant opengescheurd is.

Kan mijn Arrival van ABBA niet meer met binnenhoes en al eruit halen: De plaat blijft gewoon in de cover zitten.

Oudere muziek (van voor de jaren 0) wordt vaak volledig genegeerd bij mensen van mij leeftijd (overigens niet altijd, hoor).

Ergenis: Ik had laatst een discussie met iemand die er maar niet bij kon dat muziek kon groeien. Hij beweerde al na één luisteren het nummer op zijn mooist te vinden. Sterker nog, al binnen 10 seconden! Ik raakte best gefrustreerd want wat een ongelooflijke onzin is dat, maar er viel niet met hem te praten Ach ja, lekker laten gaan.

Overigens: Ik begrijp GrafGantz' verwarring want ik heb het eerst over muziek die na 6 maanden al wordt afgeschreven en vervolgens ineens over 10 jaar, beetje van de hak op de tak, mijn fout. Jullie begrijpen nu wel wat ik bedoel

Dat vind ik wel erg mooie jewel cases, ik heb twee cd's van The Doors in zo'n hoesje staan en die zien er toch een stuk mooier uit dan die jewel cases met zo'n zwart geribbeld vlak helemaal links. Daarmee zouden ze dus wel door mogen gaan van mij.

Die afwijkende groottes zijn inderdaad wel irritant, zeker als je een cd-rekje hebt dat op "algemeen" formaat gemaakt is. En verder ook nog alle Best ofs met liedjes die je al bijna (bijna!) allemaal hebt.
@Niels: compleet met je eens, de meeste liedjes die ik van de eerste keer mooi vond, luister ik nu bijna niet meer.

Daarin (in de cover) kan die lp ook beter blijven zitten.

Vertel dat tegen mijn moeder, die hem helemaal wit gedraaid heeft.
Moet wel zeggen dat het titelnummer heel mooi is, ABBA of niet.

Winterslaap?



Inderdaad een dramatisch hoesje, net als die van Fleet Foxes.
Gelukkig is die 'rage' wat overgewaaid.



En ik maar denken dat ze alleen maar dezelfde nummers draaien...

???

Tevens de laatste keer dat ik er geweest ben en ooit zal komen.

Je luistert naar Alice Cooper's Killer.
Je luistert mee met de tekst over de moordenaar's gedachtes.
Dan krijg je het gedeelte waarin z'n leven voorbij flitst.
Het kerkorgel indiceert het moment van absolute stilte voor de executie.
Het luik klapt bijna open en....

...de telefoon gaat met aan de andere kant een of andere tele-marketeer.

AAAARGHHHH!!!

Je hebt die tweedehands platenzaak toch gekocht bedoel je?

Als een telefoon gaat kan je die gewoon wegdrukken als je er geen zin in hebt.

...maar het moment is wel mooi verpest

Ik druk niet zomaar een telefoontje weg.
Kan wel belangrijk zijn, nl.

Een voordeel heeft deze ergenis wel: ik ben nu killer aan het beluisteren

edit: topnummer

Die heb ik inderdaad gekocht en jij mag er morgen gratis shoppen. Misschien vindt je er nog iets van je favoriet Robbie Williams.

Ik wil best langskomen, maar dan moeten er geen stapels Jan Smit, Nick & Simon of 3j's op de toonbank liggen.

Die haal ik voor je weg, want alle cd's van die artiesten heb je natuurlijk al .

M'n favoriet? Ik heb gewoon een bloedhekel aan Muse, da's al

Muse past inderdaad wonderwel in dit topic...

Nee hoor, Coldplay is veel erger

't Is inderdaad lastig kiezen wie er een grotere zeikstraal is, Matthew Bellamy of Chris Martin. Zet Tom Yorke in het rijtje en dan hebben we meteen de drie grootste jankeballen van de hedendaagse Britpop gehad

Ach, volgens mij heeft Bellamy gewoon een probleem met z'n ademhaling en hangt hij, tussen de optredens door, aan een zuurstoffles...