Muse is geweldig, ergerlijk goed gewoon. In die zin past Muse inderdaad wonderwel in dit topic .

Hihihi, jullie zijn wel weer in vorm. Bedenk eens iets origineels waarom Muse niet goed is?

Ik vind Muse niet per se slecht hoor. Niet bijster origineel en ik luister sowieso weinig naar dit soort stadionrock, maar ik zou me heus niet aan ze storen als die Bellamy niet door ieder nummer heen hing te hijgen. Hij verpest het in dit geval duidelijk voor de rest

Ik erger me vooral aan de muziekgerelaveerde discussies bij De Wereld Draaid Door.
Voorheen werden gasten uitgenodigd die er verstand van hadden.

Nu zag ik pas Mart Smeets; die blijkbaar een grote Neil Young liefhebber zou zijn, maar de tekst van Rockin' In The Free World niet eens kende.
Een ander geval was de uitzending over John Lennon ( Waar was jij toen je hoorde dat hij vermoord werd?).
Niemand wist zich dat moment te herinneren.

Ik weet dat ik als 7 jarige de onbegrip in mijn ouders ogen zag, en dat er toen Al You Need Is Love werd gedraaid.
Terwijl ik niet eens zoveel met The Beatles of Lennon heb.

Zo, dat is er uit.

Bij DWDD hebben ze toch vooral verstand van het gezelschap Moke? Iedere keer dat ik dat programma moet zien, zie ik die knakkers een halve minuut spelen daar.

Waarom moet iemand perse een originele reden hebben om een bepaalde band niet goed te vinden? Ik vind het gewoon huilie huilie muziek, sorry.

Dat lijkt me logisch, die tekst is in het Engels.

Senk joe...

Tja, DWDD, Mart Smeets en muziek in één zin? 'Nuff said...

Omdat iemand me er vanwege het Pim Koopman Tribute concert op attent maakte, stuitte ik vorige week nog op het YouTube-filmpje van het 'interview' in DWDD met Kayak. Die hele band wordt dus uitgenodigd om naar de studio te komen, ze mogen vervolgens voornamelijk ja en amen zeggen op de halfbakken constateringen van Matthijs van Nieuwkerk en aan het eind mochten ze nog een minuut spelen. En daar moesten dan zowel een recent nummer als Ruthless queen (want dat is toch het enige nummer dat iedereen van Kayak kent? ) in geperst worden. Het is dat de eveneens te gast zijnde minister Rouvoet een pleidooi hield voor dat nieuwe nummer - en er daardoor zonder concurrentie als intelligentste van het stel uit sprong...

En dat is een kijkcijferkanon op de Nederlandse televisie? Beschamend gewoon.

En Mart Smeets? Die doet zich zijn hele leven al voor als iemand die hij niet is...

DWDD was in het begin zeker wel de moeite waard, maar de inhoud is tegenwoordig ver te zoeken, terwijl er in Nederland genoeg muzikaliteit is.
Liever een goed voorbereid item dan Patricia Paay die over John Lennon praat.

Hahahahaha
Heel typerend voor de kneuterigheid op tv.

Wat me vooral stoort bij DWDD is dat het "interview" (inderdaad van Nieuwkerk die a la Ivo Niehe "vragen" poneert die de artiest alleen maar moet bevestigen) even veel tijd in beslag neemt als het optreden zelf. En dan wel keer op keer zeggen dat het behoud van cultuur zo belangrijk is.

De uitzending waarin onlangs Leo Blokhuis te gast was om over de autobiografie van Keith Richards te praten, had goed kunnen zijn. Ware het niet dat Matthijs binnen no time alle andere aanwezige gasten bij het gesprek betrok, en de onvermijdelijke Stones vs Beatles discussies losbarstten. Prima dat hij meerdere gasten bij het gesprek betrekt, maar als moderator had hij het gesprek on topic moeten houden. Het was de dag voordat Keef's levensverhaal in de verkoop ging, en ik was ontzettend benieuwd welke kleurrijke anekdotes Blokhuis er uit zou opdissen. In plaats daarvan, kreeg ik... Ja, weet kreeg ik... Een triest staaltje DWDD-televisie dat prima past in het rijtje eerdergenoemde voorbeelden.

De Grote Mathijs Van Nieuwkerk Show is mijn inziens uitermate geschikt om te aanschouwen, terwijl je onderuitgezakt op de bank zit en met een bord voer op schoot...
Meer ook niet, enkel en alleen lekker dom staren en schransen.

Het is en blijft natuurlijk beschamend dat je als muzikant maar anderhalf minuutje je kunstje mag vertonen, als zijnde een circusaapje gelijk, maar dat is helaas te wijten aan het ''format'' zoals dat zo mooi het in vakjargon.

Des te opmerkelijker dat afgelopen week wel de complete compositie 4'33'' van John Cale kon worden ''uitgevoerd'' door Reinbert de Leeuw in dit anders zo gehaaste programma, waarvoor hulde !
Prachtige beelden van Reinbert's afgeleefde (met alle respect) gelaat boven de piano, een waar huzarenstuk mijn inziens.




Op de valreep denk ik toch mooi even mijn favoriete TV moment van 2010 en erg mooi om te zien hoe mensen 4 1/2 minuut geconfronteerd worden met stilte, iets wat we eigenlijk geen van allen nog gewend zijn vandaag de dag...

edit: hierbij dan ook nog even de loftrompet blazen voor woordenkunstenaar Adriaan Van Dis die vanavond voor het eerst tafelheer was en wederom met kippenvel zitten luisteren naar 's mans eloquentie

Correctie: Het gaat hier over een muziekstuk van de Amerikaanse componist John Cage en niet John Cale die vooral bekend is van The Velvet Underground. Het scheelt maar een lettertje maar het zijn twee verschillende personen.

Er is wel een leuke link met Cale te leggen aan de hand van het interview met Reinbert de Leeuw. Hij haalt dat pianowerk van Satie aan dat iets van 18 uur duurt en laat een van de pianisten van de eerste (?) integrale uitvoering van dit werk nu net een piepjonge John Cale geweest zijn. U ziet, ik doe niet onder voor Leo Blokhuis

/edit. ik wist dat er een best wel absurd youtube videootje van te vinden was. John Cale in een ouderwetsche teeveekwis:




En blijkbaar was John Cage ook een van de pianisten destijds...

@Stalin
OMG, echt abnormaal.
4,33 minuten stilte en dan zo'n knallend applaus.
Wauw.

Ook hoe je erin meegenomen wordt en niet eens iets wil zeggen.

Toch zie je dan in het publiek bij DWDD nog van die cultuurbarbaren die de concentratie van een knaagdier hebben, en er toch nog doorheen gaan lopen lullen.

Jammer...

lijkt mij trouwens wel leuk, Reinbert De Leeuw als groot pleitbezorger van moderne muziek die met een ensemble een transcriptie van Sister Ray uitvoert.

Als dat het geval is, dan hoort het 'er doorheen lullen' ook gewoon bij het muziekstuk.

Worden hier niet gewoon ongeduldige bezoekers bedoeld ipv mede-preformers?
Het zogenaamde onfatsoenlijke geroezemoes.

Inderdaad storend. Neemt niet weg dat dit een klein stukje muziekgeschiedenis is op de Nederlandse Televisie.

HEAR THE SILENCE SO LOUD!

Of Cage dat heeft ingecalculeerd weet ik niet. Het is echter geen 4'33'' stilte maar het geluid van de omgeving. Wanneer ik als luisteraar gedurende die tijdspanne iemand in de omgeving hoor kwebbelen hoort dat dus ook bij geluiden van de omgeving. Het stuk was ook geïnspireerd door het zenboeddhisme. In 'zazen' wordt ook niets buiten gesloten, alles omarmd zoals het is. Het eventueel als storend ervaren van geroezemoes zal dus eerder te zoeken zijn in het gebrek aan stilte in de luisteraar.

Dat klopt inderdaad, daarom is elke uitvoering toch heel verschillend.

Maar het begint bij die cultuurbarbaren, die verder geen enkel besef hebben van de gedachte achter het stuk. Zij praten niet met het idee om het stuk extra invulling te geven, ze kunnen hun concentratie gewoon geen paar minuutjes vasthouden.

Dat lijkt me ook te verwachten in deze context. Het publiek bestaat niet uit ervaren zen beoefenaars. Er zal trouwens wellicht niemand in het publiek zijn die gedurende die 4'33'' niet in gedachten afdwaalt.

Iedereen er van verdenken cultuurbarbaar te zijn die de achterliggende gedachte van dit muziekstuk (nog) niet kent vind ik ook wat ver gaan. Men ervaart het naar eigen vermogen op dat moment en de bedoeling vooraf kennen helpt uiteraard.

Maar in feite gaat het onpeilbaar diep, want in elke fractie van minder dan een honderdduizendste van een seconde schuilt het mysterie van de stilte - of van het geluid, of de kosmos zo je wil. We geven 'het' een naam maar weten eigenlijk niet waar we het precies over hebben.

Filosofie voor gevorderden.

In Overigen > Apparatuur > Stickers op CD:

Ha,

Ik heb 'n probleem! Ik kreeg vanmiddag drie CD's van Bob Dylan in m'n brievenbus, natuurlijk heel leuk, maar er zaten drie grote stickers op. Die stickers zijn er moeilijk af te krijgen en ik vind ze niet heel mooi als ze erop blijven zitten. Als ik de sticker eraf probeer te halen, blijven er stickerresten of een beetje lijmachtig spul over op 't hoesje, weet iemand hoe ik dit eraf kan halen?

Alvast bedankt!

Probeer het met een beetje wasbenzine, kan me herinneren dat dat erg goed helpt tegen lijmresten e.d., dus een beetje op een papiertje doen en het eraf poetsen. Maar ben geen huisvrouw met jarenlange ervaring, ben een jongen van 16 dus misschien moet iemand dit even bevestigen

Haat aan alle platenmaatschappijen en boeren die stickers met nietszeggende info op de doosjes en hoesjes plakken.

Ik doe het altijd gewoon met warm water. Duurt wel even voordat alles er echt af is, maar het gaat wel.

Margarine helpt erg goed, maar veiligheidshalve dan wel even het boekje uit je hoesje halen eerst, anders wordt het zo'n smoezelige bende.

Wat Herman zegt.
Margarine erop, paar uur laten zitten, en dan de boel schoon vegen.
Wasbenzine maakt het hoesje vaak doffer.

Nieuw doosje? Kost iets van 0,15 eurocent.

Ik koop bij voorkeur niet bij winkels waarvan ik weet dat de prijsstickers moeilijk te verwijderen zijn. Stickers die 'iets' zeggen over de muziek op het album laat ik doorgaans zitten. Geen probleem, vind ik wel iets authentieks hebben.