Zeker goede aanpak.
Wat heeft die Backspin Magazine er dan ook aan om het te lekken?

(Wist trouwens niet dat het album van Toddla T gelekt was - daar ben ik wel beniewd naar na die track met Róisín Murphy.)

Ha, die tweede quote is al maanden oud.
Het moest vast een indruk achtergelaten hebben...

Dit is wel het toppunt van hyp(hop)ocrisie: naming en shaming van een 'lekker' toejuichen en zelf staan te popelen om een gelekt album op te snorren.

Als je dan écht wat wilt als platenmaatschappij, hou het dan onder je hoed en stel strafvervolging in, vanwege diefstal van "intellectueel eigendom". Dit is gewoon het recht in eigen hand nemen en laf en achterbaks.

Afijn platenmaatschappijen strijden toch een verloren strijd.

Jij moet je nog eens inlezen wat voor een impact het kan hebben op een label en artiest wanneer een album ver voor de releasedatum wordt gelekt. Maar ik begrijp dat wanneer je zelf geen muzikant bent dit nogal moeilijk te begrijpen is voor je. Voor sommige kleine labels zoals Ninja Tune is het bijna de enige optie om zo'n afschrikmethode in te voeren. Laf? Nee totaal niet. Als muziekjournalist heb je je aan een code en werkethiek te houden en wanneer je die breekt door promo's in het illegale circuit te brengen dan heeft een label alle recht om je ter verantwoording te roepen en op hun manier. Ik hoop dat de betreffende journalist wordt ontslagen en dat deze taktiek vaker wordt ingezet. Ze moeten wel:

"The availability of these records online for free has meant a rush release of the digital version of Toddla's record, which, after the years of work put in, will seriously affect the ability to make any kind of financial return from commercial release. It is very hard for young, up and coming artists to make a living from their music. People uploading their music months before it is commercially available are not doing them any favours."

Ik zit nu al te wachten op Mjuman's reactie

Ik was het topic aan het doorlezen en toen zag ik dat bericht staan. En toen op de volgende pagina deed je het zelf. Nou, toen kon ik het niet laten die even onder elkaar te zetten.

Ach gossie - ik kreeg spontaan tranen in mijn ogen, en zowat de behoefte een storting te doen tbv Ninja tune.

Even een vraag vooraf: "jij bent journalist?"

Twee opties: 1. ja - bedenk dan eens hou jij hiermee om zou gaan en hoe jij je zou verdedigen. 2: nee - waar heb je het dan in vredesnaam over?

Jij laat je gewoon imponeren door een press release - promopraat - van een platenmaatschappij - weinig eigen denkkracht.

Er kleven meerdere aspecten aan deze zaak en die moet je in ogenschouw durven nemen.
Mijn reactie op de eerste plaats: principieel is het laakbaar om promo-exemplaren te lekken. Dat op dit exemplaar een DOI was geïmplementeerd, waardoor de bron kon worden getraceerd is voor Ninja Tune verdomde handig. Nu kon de oorsprong van de ellende worden getraceerd. Dan nog is het in onze samenleving een gebruikelijke fatsoensregel om mensen te horen voordat ze worden veroordeeld/publiek aan de schandpaal worden genageld. Ze hadden de betrokkene moeten horen en om uitleg vragen, voordat ze blindelings aannamen dat hij schuldig was. Hij kon de cd te goeder trouw hebben uitgeleend aan een vriend/vriendin van wie hij de mening wilde horen, hij kon ook de disk kwijt geraakt zijn.

Dit is de principiële kant. Nou de practische kant: hoe klein is Ninja Tune eigenlijk? In verhouding tot de grote maatschappijen wellicht niet zo groot. Wat ik gewoon niet snap is dat ze op deze onfatsoenlijke manier reageren ipv een rechtzaak aan te spannen - dat genereert veel meer exposure en heeft bovendien tot effect dat mensen die albums van Ninja Tune posten ter download - en die zijn er echt, geloof me - zullen schrikken. Ze nemen nu een enkele journalist op de korrel, die er wellicht helemaal niets aan kan doen, behalve misschien een verwijtbare slordigheid (disk gestolen, kwijtgeraakt of uitgeleend), maardat hoeft niet strafbaar te zijn.

Er is bovendien niet een enkelvoudige lineaire relatie tussen downloaden en (niet) kopen. Lees op de site maar het download-topic, waar deze discussie wellicht thuis hoort, er zijn genoeg mensen hier die eerst downloaden en dan toch kopen. Denk aan ISAM (Tobin) op Ninja Tune - staat inmiddels in bestelling, maar ik ken het album wel.

Downloaden belemmert verkoop niet altijd; downloaden zorgt ook voor draagvlak/populariteit van een album. Sommige albums - ik denk aan No Line Beyond the Horizon - lijken soms wel eens bewust gelekt. Voor welke parochie sta jij hier te preken?

Dat gehuil van artiesten en platenmaatschappijen, ik ben het zo beu. We leven nou eenmaal in het digitale tijdperk waarin 60% (zo niet meer) van de mensen die je album goed vinden het zullen downloaden. Kan best zijn dat het niet de bedoeling is om die promo'tjes te lekken, maar laten we eerlijk zijn, zodra zo'n album 1x verkocht is of op luisterpaal of een soortgelijke site komt kan iedereen met opnamesoftware dat album rippen. Of dat een week/maand eerder of later gebeurd maakt geen reet uit.

Artiesten en labels moeten er maar mee leven dat slechts een deel van de mensen een fysieke kopie wil hebben. Tough shit. Je kan het ook zien als iets positiefs. Meer mensen dan ooit zullen het kunnen horen en was dat eigenlijk niet het doel? Dat zoveel mogelijk mensen het mooi kunnen gaan vinden?

Roei met de riemen die je hebt, maak een mooie hoes, geef het een redelijke prijs. Zorg ervoor dat mensen daadwerkelijk de fysieke kopie willen hebben. Want dit soort zijn eigenlijk gewoon een beetje zielig en bovenal zinloos want zoals Mjuman al zei, dit is een verloren strijd.

Amen.

Op hun manier? Ik dacht het niet. Of ik moet ergens gemist hebben dat labels tegenwoordig recht mogen spreken en sancties kunnen opleggen.

Dat is de aard van het geschil. Dit geldt waarschijnlijk voor een heleboel artiesten in beginsel wel. Voor labels geldt het echter meestal niet. Een label is immers een bedrijf met een winstoogmerk. Uitzonderingen uit de ultra-underground daargelaten natuurlijk maar zelfs zij die het puur uit liefde voor de kunst en cultuur doen spelen toch graag minimaal quitte. Al was het maar om continuïteit te kunnen waarborgen.

Ik begrijp het nog niet helemaal.

Mijn reactie was op een bericht dat bepaalde artiesten (in dat geval Rihanna en Pink) gereduceerd konden worden tot pulp als er over 'ter zake doende' onderwerpen gepraat werd (in dit geval De Nachtwacht en albums beluisteren als eenheid). Dan meet men met verschillende maten, ook al hoeven de betreffende artiesten niet je favoriet te zijn. Beetje muziekpolitie-gedrag als je het mij vraagt...

En iemand die elke dag precies dezelfde playlist hanteert, daar mag best wat over gezegd worden, is niets elitairs aan wat mij betreft.

Ja, dat begrijp ik, natuurlijk wil je verdienen aan iets wat je gemaakt hebt maar wanneer dat muziek betreft zul je het anno 2011 gewoon over een andere boeg moeten gooien. Dit soort kinderachtige acties zijn compleet nutteloos. Je kan als label wild om je heen gaan slaan omdat je een winstoogmerk hebt zoals ninja tune of je gaat kijken op welke vlakken je nog meer geld kunt verdienen.

Maar ik aandacht vragen voor een interview dat Trent Reznor (Nine Inch Nails) in april 2009 had met Digg? http://www.youtube.com/watch?v=PBxhxVIiwaA

Het duurt in totaal ca 40 minuten (bekijken dus als de US slaapt), maar hij zegt uiterst zinnige dingen - meer in de richting zoals hierboven is geredeneerd.

Met een verwijzing naar het werk van Thomas Kuhn (The Structure of Scientific Revolutions), we zitten op dit moment midden in een zgn 'paradigm shift': "It's the end of the world as we know it"

Dit is dus zowel ergernis als een tik. Ik kan er dus niet tegen als ik een cd nieuw koop en hier is iets mis mee. Vroeger was het voor mij alleen belangrijk dat het hoesje niet kapot was ofzo, daarna mocht het hoesje ook niet meer een vuiltje hebben of bekrast zijn en nu is het zo ver dat ik een cd (zelfs als ik het album zoek) niet koop als de albumcover hoekjes of deukjes heeft door het cd hoesje (die drukpuntjes zorgen daarvoor). Ik sta soms ook gewoon als gestoorde alle hoesjes te controleren (als er meerdere exemplaren van een album ergens liggen) zodat ik het meest "perfecte" cd'tje koop.

Dit is echt een verschrikkelijke kwelling voor mezelf. Ik probeer er vanaf te komen, want het maakt me helemaal zenuwachtig.

Niets neurotisch is een mens vreemd

Dus 2de hands is al helemaal uit den boze

Nee hoor je bent compleet bij zinnen; je betaalt met perfect geld (de euro) en daar verwacht je een perfect product voor terug.

Ooit in een boekhandel gewerkt en ik verbaasde me erover hoe en wat mensen deden om een boek in te kunnen kijken: rug breken is een extreem voorbeeld (maar echt meermalen meegemaakt), ezelsoren maken een veel reëler. Een boek met beschadiging stuurde je terug naar Centraal Boekhuis (het groot distributiecentrum voor de boekhandel) en dan bestelde je meteen een nieuw exemplaar. Vaak kreeg je dan je eigen geretourneerde exemplaar weer geleverd. Het lijkt een euvel van distributiecentra: bemensing door personeel met geen goed oog voor een 100% perfect product.

De boekenbranche... is dat niet die wondere wereld waarmee men met een zwarte viltstift een streep over de bovenkant trekt omdat het boek daarmee ten minste afgekeurd en onder de vaste boekenprijs verkocht kan worden?

Klinkt behoorlijk heftig dit. Hoe voorzichtig je ook met dingen omgaat er komt een dag dat er een krasje opkomt. Daar kun je niet omheen. Die drukpuntjes waar je het over hebt zijn met name irritant, Er zitten er vier, terwijl twee van die gevallen eigenlijk nodig zijn. Een rare constructie fout of door iemand die bedacht heeft dat er bij een cd alleen een heel dun boekje zou zitten. Maar goed al die problemen moeten toch niet je muziek plezier gaan bederven. Daarom mijn advies laat die boekjes in de doosjes zitten en zoek de informatie op op internet. Laat je hobby muziek niet door zulke ongein bederven.

@casartelli: Nee dan de supermarktbranche waar een gesealde opwarmmaaltijd blijkbaar door mag gaan voor "versproduct".

Ja zeg, strooi nog effe zout in de wonde; de platenbranche is toch ook de branche waar men een gleufje in een hoes maakte (soms ook in jewel case) om aan te geven dat het om een afgeprijsd iets ging (hence cut-out in US-speak).

Overigens is die maltraitement wel begrijpelijk: zonder die aantasting zou het boek of de lp geretourneerd kunnen worden en de volledige in- of verkoopprijs kunnen worden geclaimd.

Voor krantenuitgevers volstond het om alleen een oor van pag 1 met datumaanduiding te retourneren; en da's begrijpelijk voor bijv een Telegraaf op zaterdag die ruim een pond woog (weegt?).

Ik moet bekennen dat ik dit even vergeten was... maar inderdaad ja.

klik

Wat een gezeik, ineens allemaal gitaartabs op tabssites die wegens rechten geblokkeerd worden voor ons land.: "This tablature contains content from a third party publisher and has
been blocked by the Music Publishers Association in your country." en "This tablature has been made unavailable in your country at the request of the rights owner."

Eerst was dat nooit. Wat een onzin zeg!

Heb er ook wel eens last van. Vervelend, maar als het me te lang duurt om een degelijke tab te vinden gebruik ik m'n eigen oortjes gewoon.

Ja er zijn er altijd nog wel te vinden volgens mij, maar het is gewoon irritant. Even opzoeken op internet is nou eenmaal sneller dan zelf uitzoeken. Het gaat mij meestal ook niet om de originele tabs, maar om de vereenvoudigde akkoorden versies. Ik ben meer een soort straatmuzikant.

Gelukkig kreeg ik via pm een goede oplossing van #koen.

Tegenwoordig draai ik vooral cd's over de dvd-speler. Deze onthoudt waar hij is gebleven bij een cd, zelfs als je de cd eruit haalt, en zelfs als het een dag later is en je al een paar andere cd's hebt gedraaid in die tijd.

Dus ik, nietsvermoedend, stop een cd in het laatje, ga rustig klaarzitten voor het intro, en ineens begint muziek van halverwege de cd door de kamer heen te schateren.

Erg, erg vervelend vind ik dat.

Zo'n hippe dvd-speler heb ik niet.

Wat een onzinnige functie voor cd's. Voor films kan het wel handig zijn.