menu

Muziek / Algemeen / Welk nummer op de radio haalt nou het bloed onder je nagels vandaan?

zoeken in:
avatar van Arrie
geplaatst:
Het gepeupel beleeft wél plezier aan die muziek. Mogen ze?

Man man man, is dit topic verworden tot het zure boomers-topic?

avatar van itchy
geplaatst:
I wish I like was you
Easily amused
(K. Cobain)

avatar van tnf
tnf
geplaatst:
itchy schreef:
I wish I like was you
Easily amused
(K. Cobain)


Dat heb ik ook zo vaak gedacht. Het lijkt me erg relaxed.

Dat je plezier beleeft aan datgene waar je 'buiten de deur' steeds mee doodgegooid wordt, gewoon genoeg hebt aan een normale fm-radio (voor 30 euro te krijgen, en met zenders die overal te ontvangen zijn), enzovoort enzovoort enzovoort.

avatar van Minneapolis
geplaatst:
trebremmit schreef:
Ik hoor nog liever Jonas Blue of Kygo dan, zoals vandaag weer, een Acda en de Munnik of een Racoon, die laatste twee halen alle levenslust uit je, terwijl je van die eerste twee nog een beetje zomers en vrolijk gevoel krijgt.

Ik moest het even opzoeken maar dat nummertje Rise van Jonas Blue herkende in gelijk (kan ook niet anders, zo vaak wordt het gedraaid). Wederom een weet ik hoeveel in dozijn nummertje met idem stem, copy-paste ritme van het vorige liedje, geen bas, maar wel wat kinderlijke electro deuntjes etc.
Prima als je er plezier aan beleeft (echt, ik wil niemand bekeren), maar wat is er zomers aan?
Maar misschien zit het in mijn hoofd dat ik zomers met zuidelijke klanken associeer.
Zoiets als Seu Jorge - Músicas Para Churrasco, Vol. 1 (2011) of CéU - Tropix (2016). Maar goed.. ik draai zomerse muziek net zo goed in de winter, en ik kan me voorstellen dat iedereen andere associaties heeft.
Higher love vind ik ook niet zo ergerlijk. Ja de aankleding klinkt erg simpel, maar ik hoor tenminste een prima stem.

Arrie: als je in dit topic al niet eens mag afgeven op de gemiddelde Q music rommel, dan weet ik het niet meer. Ik heb mijn hele leven zielsveel van muziek gehouden en ik vind het best jammer om te zien dat de popmuziek steeds kinderlijker (jong voor jong) en meer wegwerp prul is geworden.
Niemand koopt het, niemand LUISTERT er echt naar (je weet wel, lampen uit, oogjes dicht) en in betwijfel sterk of er straks een (muzikale) baby van nu naar zal luisteren met de gedachte "ik zou willen dat ik dit toen had meegemaakt" zoals ik heb met de jaren 70. Dat laatste zal verraden dat ik geen "boomer" ben als dat voor baby boomer staat. Ik kan me wel prima vinden in je avatar keuze trouwens.

avatar van tnf
tnf
geplaatst:
Wat betreft het laatste stuk hierboven: Misschien is Top 40-muziek (of die bovenin de iTunes- of Spotify-chart) over 20 jaar nog veel vervelender dan nu, zodat die van nu zowat een verademing lijkt.

Het lijkt amper mogelijk, maar wie weet.

Toen er pakweg 2004 van alles in de mode kwam wat ik niet goed trok (o.a. Nederrap van types als Lange Frans en Ali B, platgeproduceerde dance vol overstuurde processing, zoals dat 'Call on me'-nummer, en vroege releases van het soort dance dat tegenwoordig door types als Afrojack wordt gemaakt), dacht ik ook dat het dieptepunt wel was bereikt. Maar helaas.

geplaatst:
@ Arrie van mij mogen ze luisteren wat ze willen luisteren. Ik ontzeg niemand iets. Ik dacht werkelijk oprecht dat dit topic bedoeld was voor tenenkrommende muziek wat heel wat bloed onder nagels heeft doen trekken. Bij een eventueel nieuw zure boomers topic ben ik de eerste die mijn Q music gal zal spuwen

avatar van Arrie
geplaatst:
Van mij mogen jullie je gal spuwen op welke muziek dan ook. Ik had vooral moeite met de toon waarop het gebeurde. Iets flink afkraken vind ik dan ook prima, zelfs met wat gevloek erbij (maar daar moet je tegenwoordig voorzichtig mee zijn), het is vooral het elitaire dat me tegen de borst stuit. Een woord als 'gepeupel' is daar exemplarisch voor. Ze mogen luisteren wat ze willen, maar het is wel het 'gepeupel' waar jij met jouw muzieksmaak boven staat. Dat gevoel krijg ik erbij.

Dat het steeds erger en erger wordt is ook een verhaal dat elke generatie weer loopt te verkondigen. Mag ik dan opmerken dat dit in 1965 acht weken op 1 stond, dat de hitlijsten in de jaren '70 gedomineerd werden door George Baker en BZN, dat je ook van die oersimpele glambandjes als The Sweet en Racey had, en zo kan je voor elk decennium doorgaan. Moet ik jullie echt herinneren aan alle lege, goedkope muziek die er in de jaren '80 en '90 in de hitlijsten stond, waar de oudere generatie van toen precies deze dingen over zei?

Niemand koopt het, dat klopt: ik gebruik ook vrijwel alleen nog Spotify. Ik besteed wél geld aan concerten, en ik ben niet de enige. Guess what: Kygo stond in de Ziggo Dome. Best een grote zaal. Mensen kopen daar geen duur kaartje voor als het muziek is waar ze niet echt naar luisteren, waar ze onverschillig over zijn, die ze slechts op de achtergrond aan hebben staan. Een vriendin van me was daar ook heen en geniet oprecht van de muziek van Kygo. Dus ja: mensen luisteren er echt naar.

De muziek van Jonas Blue is wel een tikkie simpeler, maar daarvan is de intentie ook gewoon dat het pakkende liedjes zijn waar mensen simpelweg vrolijk van worden, zonder verdere pretenties. Eigenlijk net als The Sweet, George Baker etc. Zijn dat echt de artiesten waardoor jij een connectie voelt met de jaren '70? Natuurlijk niet. Ik ben ervan overtuigd dat er toch echt wel mensen zijn die hetzelfde gaan voelen bij de jaren '10, maar dan vanwege Kanye West, Kendrick Lamar, Tyler, the Creator, dat soort artiesten.

Dus ja, er is platte hitparadepop. Die is er al sinds jaar en dag. Er is ook allerlei fantastische muziek waar de jeugd van nu zich sterk verbonden mee voelt. 'Het wordt steeds erger' is echt niets meer dan een subjectieve observatie die onze ouders ook voel(d)en, onze grootouders ook, en hun grootouders ook.

avatar van Casartelli
geplaatst:
Ik heb even overwogen om een "slechte hitparademuziek is van alle tijden"-betoog te schrijven, maar besloot dat iemand anders dat vast al voor mij ging doen. Arrie stelt op dit punt vrijwel niet teleur, behalve dan door uitgerekend The Sweet tweemaal te noemen.

avatar van Arrie
geplaatst:
Casartelli schreef:
Ik heb even overwogen om een "slechte hitparademuziek is van alle tijden"-betoog te schrijven, maar besloot dat iemand anders dat vast al voor mij ging doen. Arrie stelt op dit punt vrijwel niet teleur, behalve dan door uitgerekend The Sweet tweemaal te noemen.

Haha, fair point, Ballroom Blitz is ook wel echt een persoonlijke favoriet van me maar hun naam kwam gewoon in me op. Maar hun beginperiode is wel echt van die gefabriceerde hitmuziek uit de Chinn/Chapman-koker.

avatar van Casartelli
geplaatst:
en Blockbuster, Fox on the Run, Love Is Like Oxygen... er zijn bands om minder legendarisch geworden
Arrie schreef:
Maar hun beginperiode is wel echt van die gefabriceerde hitmuziek uit de Chinn/Chapman-koker.
Dat wil ik dan weer zonder meer van je aannemen.

avatar van Minneapolis
geplaatst:
Arrie: Natuurlijk is oppervlakkige simpele muziek van alle tijden.
Het gaat me om de verhoudingen en variatie op de populairste zenders. Soms kun je een uur luisteren zonder dat er iets is langs gekomen met een beetje houdbaarheid (creativiteit, originaliteit, muzikaliteit, gevoel..). Wat dat betreft waren die "verschrikkelijke jaren 80" behoorlijk afwisselend. Met beginnende hiphop en house, disco, new wave en nog altijd punk en ska, om zomaar wat te noemen.
Ik meen ik dat er met de Stones, Bowie, Tina Turner etc. een hoop "ouderen" in de hitlijsten stonden die een breder publiek (in leeftijd) aanspraken.
Zelf gruwelde ik als late tiener van de eurohouse in de jaren 90, maar er was ook triphop, steeds beter wordende hiphop, neosoul, pop, rock en grunge te horen. Toch wat afwisselender en vernieuwender dan de plastic deuntjes die ik 80% van de tijd op de grote zenders van nu hoor.
Kendrick Lamar hoor ik zelden langskomen helaas. Laat staan The Roots.

geplaatst:
Ach ja, een paar blasts from the past:

* begin 60's: rock & roll werd als zondig en ophitsend gezien en om die reden waren vanaf een bepaald moment concerten van Cliff Richard veelal "seated" - guess what, speesjaal daarvoor werd de "hand jive" uitgevonden - handbewegingen die ahw de dans emuleerden (en niet wat sommige vunsmansen wel eens suggeren).

* in het begin werden The Beatles & The Stones vergeleken met apen. Muziekspecialist (Skip Voogd) liet zich ook uitermate laatdunkend over "beatmuziek" uit.

* "langharig, werkschuw tuig" is ook een relatief gangbare typering voor pop/rockmusici in die tijd. Musici repliceerden adrem Peter J. Muller Beter Langharig Dan Kortzichtig - YouTube

Kanye West was - imo - een hele tijd een toonbeeld van actuele/relevante postmoderne muziek; qua publiek gedrag de laatste paar jaarlijkt hij door zijn eigen dubbele bodem te zijn gevallen.

avatar van Arrie
geplaatst:
Minneapolis schreef:
Arrie: Natuurlijk is oppervlakkige simpele muziek van alle tijden.
Het gaat me om de verhoudingen en variatie op de populairste zenders. Soms kun je een uur luisteren zonder dat er iets is langs gekomen met een beetje houdbaarheid (creativiteit, originaliteit, muzikaliteit, gevoel..). Wat dat betreft waren die "verschrikkelijke jaren 80" behoorlijk afwisselend. Met beginnende hiphop en house, disco, new wave en nog altijd punk en ska, om zomaar wat te noemen.
Ik meen ik dat er met de Stones, Bowie, Tine Turner etc. een hoop "ouderen" in de hitlijsten stonden die een breder publiek aanspraken.
Zelf gruwelde ik als late tiener van de eurohouse in de jaren 90, maar er was ook triphop, steeds beter wordende hiphop, neosoul, pop, rock en grunge te horen. Ik heb het hier over de radio hè..

Oké, kijk, het specifieke punt dat de Nederlandse radio eenzijdiger is geworden dan vroeger, dat ben ik met je eens. Er is zelfs veel minder hiphop op de radio dan vroeger, om maar wat te noemen, ondanks de waanzinnige populariteit van het genre. Ik denk dat het ermee te maken heeft dat de radio niet meer voor de echte jeugd is: die luisteren niet naar de radio. Radio is de rol van het introduceren van nieuwe muziek kwijt, want dat doet de huidige generatie elders. En dus is de radio voor een net wat oudere generatie die een muziekje voor op de achtergrond willen hebben. De radio probeert zich tegelijkertijd staande te houden door nog een zo groot mogelijk publiek aan te spreken, en hoe doe je dat: veilige muziek waar niemand zich aan stoort. Nouja, MuMe'ers dus wel, maar dat is geen enorm deel van de bevolking.

geplaatst:
De radio probeert zich tegelijkertijd staande te houden door nog een zo groot mogelijk publiek aan te spreken, en hoe doe je dat: veilige muziek waar niemand zich aan stoort. Echt ? Ik hoor elke dag dezelfde ééndimensionale onzin voorbij komen waar 80 % zich aan stoort. Het meest verdrietige is nog wel dat nummers compleet kapot gedraaid worden door het herhalen. Het lijkt net alsof er alleen nog maar nederhiphop, rap, en plastic K3 achtige nummertjes worden gemaakt zonder enig refrein door volstrekt inwisselbare zangeresjes en autotune stemmen.

avatar van Pietro
geplaatst:
In tegenstelling tot een aantal andere users hier, ben ik van mening dat de hitlijsten door de jaren heen sterk gedevalueerd zijn. In de jaren ’70 had je inderdaad George Baker en The Sweet (volgens mij is het overigens Sweet, dus zonder The, maar dat terzijde ), maar dat had nog een bepaalde spontaniteit en soms ook kneuterigheid die ik totaal mis bij de eindeloze reeks and remixes van dj’s van de laatste jaren of het massale gebruik van autotune. Enige originaliteit of creativiteit is ver te zoeken, hoewel er ook anno 2019 nog ontzettend veel interessante muziek wordt gemaakt die je zelden of nooit op de mainsteam radiostations hoort. Het kost mij bijvoorbeeld weinig moeite om een single top 50 op te stellen van de laatste vijf jaar, maar daar zit vrijwel niets tussen dat je op Q Music of 538 hoort.

En Arrie, ik ben het helemaal eens met je dat mensen moeten luisteren wat ze leuk/mooi vinden. Ik zal niet iemand afvallen om diens muzieksmaak, dat heb ik nooit gedaan en doe ik nu ook niet. Ik stel enkel dat de overkill van remixes een erg simpele manier zijn om te cashen en dat ik in plaats daarvan liever iets hoor dat meer eigenheid uitstraalt. Ik doel dus specifiek op de covers. Zo’n nummer als Stargazing van Kygo vind ik ook niets, maar daar kan ik dan dus nog wel wat begrip voor uitbrengen.

Als ik de hitlijsten van nu vergelijk met die van de jaren ’80 en ’90, neem ik mijn eigen top 2000 doorgaans als maatstaf. Daarin is van alles te vinden, met als enige eisen dat het nummer ooit op single uitgebracht is en een maximaal aantal van 10 nummers per artiest. Je vindt er Italodisco naast 60’s soul en heavy metal naast blues en folk. Het is een lijst die nogal afwijkt van bijvoorbeeld de Top 2000. Ongeveer de helft van die lijst is ook terug te vinden in mij eigen lijst, maar menig user zal er ook wat in terug vinden wat nog nooit eerder op MusicMeter gepost is. Ik zal de lijst op termijn ook eens toelichten op deze site.

Wat me in mijn eigen lijst opvalt, is dat de hoofdmoot wordt gevormd door de jaren ’80, voor mij nog steeds met afstand het beste decennium waarin muzikale vernieuwing ook doordrong tot de hitlijsten. Maar ook de songs met een wat meer commerciële inslag, wat mij betreft de guilty pleasures, waren vaak zo slecht nog niet. Zo kan ik songs als Tarzan Boy (Baltimora), en Self Control (Laura Branigan) op z’n tijd goed waarderen. Dat heeft alles te maken met de spontaniteit en originaliteit, die voor mij het verschil maakt met de hitlijsten anno nu.

Voor mijn werk zit ik nogal eens in de auto en ik prijs me gelukkig dat er in het verschraalde radiolandschap nog één mainstream radiostation is dat zich weinig aantrekt van de heersende trends. Dat is 8FM, een lokaal station dat ik heb ik een jaar of tien geleden leren kennen, toen ik verhuisd ben naar Noord-Brabant. Geen oeverloos zwammende dj’s, maar een schier onuitputtelijke lijst aan materiaal van de jaren ’80 tot nu waarbij geen enkel nummer wordt stukgedraaid en waarbij de zielloze hits van nu slechts beperkt worden gedraaid.

Zo hoorde ik er onlangs in een tijdsbestek van een half uur Family Affair (Mary J. Blige), Let the Music Play (Shannon), Wonderchild (Christian Walz), Big in Japan (Alphaville) en Bad Habits (Jenny Burton). Stuk voor stuk prima songs als je het mij vraagt. 8FM blijft me verrassen en hoewel ik de meeste nummers al lang en breed ken, blijft het een verademing. Gelukkig is er op mijn werk een station dat samengesteld wordt door de medewerkers en hoewel ook wij wel eens van mening verschillen, is het resultaat nog altijd lichtjaren beter dan wat we dagelijks op 538 of Q-Music voorbij horen komen.

geplaatst:
Pietro schreef:
In tegenstelling tot een aantal andere users hier, ben ik van mening dat de hitlijsten door de jaren heen sterk gedevalueerd zijn. In de jaren ’70 had je inderdaad George Baker en The Sweet (volgens mij is het overigens Sweet, dus zonder The, maar dat terzijde ), maar dat had nog een bepaalde spontaniteit en soms ook kneuterigheid die ik totaal mis bij de eindeloze reeks and remixes van dj’s van de laatste jaren of het massale gebruik van autotune. Enige originaliteit of creativiteit is ver te zoeken, hoewel er ook anno 2019 nog ontzettend veel interessante muziek wordt gemaakt die je zelden of nooit op de mainsteam radiostations hoort. Het kost mij bijvoorbeeld weinig moeite om een single top 50 op te stellen van de laatste vijf jaar, maar daar zit vrijwel niets tussen dat je op Q Music of 538 hoort.

En Arrie, ik ben het helemaal eens met je dat mensen moeten luisteren wat ze leuk/mooi vinden. Ik zal niet iemand afvallen om diens muzieksmaak, dat heb ik nooit gedaan en doe ik nu ook niet. Ik stel enkel dat de overkill van remixes een erg simpele manier zijn om te cashen en dat ik in plaats daarvan liever iets hoor dat meer eigenheid uitstraalt. Ik doel dus specifiek op de covers. Zo’n nummer als Stargazing van Kygo vind ik ook niets, maar daar kan ik dan dus nog wel wat begrip voor uitbrengen.

Als ik de hitlijsten van nu vergelijk met die van de jaren ’80 en ’90, neem ik mijn eigen top 2000 doorgaans als maatstaf. Daarin is van alles te vinden, met als enige eisen dat het nummer ooit op single uitgebracht is en een maximaal aantal van 10 nummers per artiest. Je vindt er Italodisco naast 60’s soul en heavy metal naast blues en folk. Het is een lijst die nogal afwijkt van bijvoorbeeld de Top 2000. Ongeveer de helft van die lijst is ook terug te vinden in mij eigen lijst, maar menig user zal er ook wat in terug vinden wat nog nooit eerder op MusicMeter gepost is. Ik zal de lijst op termijn ook eens toelichten op deze site.

Wat me in mijn eigen lijst opvalt, is dat de hoofdmoot wordt gevormd door de jaren ’80, voor mij nog steeds met afstand het beste decennium waarin muzikale vernieuwing ook doordrong tot de hitlijsten. Maar ook de songs met een wat meer commerciële inslag, wat mij betreft de guilty pleasures, waren vaak zo slecht nog niet. Zo kan ik songs als Tarzan Boy (Baltimora), en Self Control (Laura Branigan) op z’n tijd goed waarderen. Dat heeft alles te maken met de spontaniteit en originaliteit, die voor mij het verschil maakt met de hitlijsten anno nu.

Voor mijn werk zit ik nogal eens in de auto en ik prijs me gelukkig dat er in het verschraalde radiolandschap nog één mainstream radiostation is dat zich weinig aantrekt van de heersende trends. Dat is 8FM, een lokaal station dat ik heb ik een jaar of tien geleden leren kennen, toen ik verhuisd ben naar Noord-Brabant. Geen oeverloos zwammende dj’s, maar een schier onuitputtelijke lijst aan materiaal van de jaren ’80 tot nu waarbij geen enkel nummer wordt stukgedraaid en waarbij de zielloze hits van nu slechts beperkt worden gedraaid.

Zo hoorde ik er onlangs in een tijdsbestek van een half uur Family Affair (Mary J. Blige), Let the Music Play (Shannon), Wonderchild (Christian Walz), Big in Japan (Alphaville) en Bad Habits (Jenny Burton). Stuk voor stuk prima songs als je het mij vraagt. 8FM blijft me verrassen en hoewel ik de meeste nummers al lang en breed ken, blijft het een verademing. Gelukkig is er op mijn werk een station dat samengesteld wordt door de medewerkers en hoewel ook wij wel eens van mening verschillen, is het resultaat nog altijd lichtjaren beter dan wat we dagelijks op 538 of Q-Music voorbij horen komen.


Amen.

avatar van gaucho
geplaatst:
Pietro schreef:
Bad Habits (Jenny Burton)

Wow, waar hoor je die nog tegenwoordig? Behalve bij mij thuis dan...

Mijn twee centen: ik ben het ook met Pietro eens dat de hitlijsten van tegenwoordig tamelijk verschrikkelijk zijn. Natuurlijk had je vroeger net zo goed een veelheid aan beroerd materiaal in de hitlijsten, dat is echt van alle tijden. Maar als ik mezelf als maatstaf neem - discutabel, ik weet het, en dan ook nog eens geboren in 1963, waarmee ik volgens mij net over het randje van de babyboomer-generatie val - dan vond ik altijd, vanaf de jaren zestig tot de jaren nul - nog altijd wel een variabel percentage van de top 40, 50 of 100 best te pruimen, wel aan te horen of soms zelfs goed tot uitstekend.

Ik erken onmiddellijk dat die voorkeur van mij smaak- en tijdsgebonden is. Naarmate je ouder wordt staan de meeste mensen minder open voor nieuwe geluiden, zeker als die sterk afwijken van wat je gewend bent. Maar van de jaren zestig tot tachtig vond ik ruwweg 50 tot 70 procent van wat in de hitlijsten stond goed te doen, in de jaren negentig nam dat iets af, mede als gevolg van eurohouse en boybands, en in de jaren nul liep het terug tot onder de 50 procent, doordat platte dance-producties en taalkundig slechte Nederpop dominant werden.

Ergens halverwege de jaren nul besloot ik niet meer voor mijn lol naar de radio te luisteren (alleen nog nieuwszenders als Radio 1 en WNL). Dat kwam enerzijds door de toenemende debilisering, in de hand gewerkt door zichzelf belangrijk vindende disc-jochies en hun radiospelletjes en gekeuvel, en anderzijds doordat het percentage in de categorie 'onverdraaglijk' gewoon te groot werd. En dat zat 'm vooral in al die platgeslagen producties van DJ-artiesten met hun vaak monotone beats en wannabe-zangeresjes die die term eigenlijk niet waard zijn. Ik heb gewoon het idee dat de hedendaagse productietechnieken leiden tot veel meer eenvormigheid dan vroeger. Plus het in dit topic veelvuldig aangehaalde feit dat sommige nummers in de loop van een dag wel heel vaak terugkeren.

Nogmaals, allemaal persoonlijke opinie, en ik gun iedereen het recht om ernaar te luisteren en het mooi te vinden. Maar ook voor mij geldt dat het niveau achteruit gehold is. Komt deels doordat iedereen met de huidige productietechnieken veel gemakkelijker een nummertje in elkaar kan flansen dan vroeger. Maar van verfijning en instrumentenbeheersing is vaak geen sprake meer in het huidige hitparadelandschap.

Vroeger stond er werkelijk van alles door elkaar in die lijst, nu is het een vergaarbak van prut voor tienjarigen geworden. Noem die houding dan maar elitair als je wilt. Maar een beetje muziekliefhebber moet het heden ten dage echt buiten de hitlijsten zoeken, dan valt er - gelukkig - nog altijd veel moois te vinden.

avatar van Maartenn
Maartenn (crew)
geplaatst:
Pietro schreef:
Ik stel enkel dat de overkill van remixes een erg simpele manier zijn om te cashen en dat ik in plaats daarvan liever iets hoor dat meer eigenheid uitstraalt. Ik doel dus specifiek op de covers.
Recyclen lijkt de hoofdmoot te zijn voor de multinationals, ook in aanpalende industrie, zoals de cinema. Disney maakt alleen nog maar sequels en verfilmingen van oude films met de Lion King als laatste worp. Op de hunkering naar nostalgie wordt ingespeeld. Creatieve armoede waar miljarden mee wordt verdiend.

avatar van tnf
tnf
geplaatst:
gaucho schreef:
(quote)

Ergens halverwege de jaren nul besloot ik niet meer voor mijn lol naar de radio te luisteren (alleen nog nieuwszenders Radio 1 en WNL). Dat kwam enerzijds door de toenemende debiliteit van zichzelf belangrijk vindende disc-jochies en hun radiospelletjes en -gekeuvel, en anderzijds doordat het percentage in de categorie onverdraaglijk gewoon te groot werd. En dat zat 'm vooral in al die platgeslagen producties van DJ-artiesten met hun vaak monotone beats en wannabe-zangeresjes die die term eigenlijk niet waard zijn. Ik heb gewoon het idee dat de hedendaagse productietechnieken leiden tot veel meer eenvormigheid dan vroeger.


Ook weer het breekpunt ergens midden jaren 00 (net als bij mij).

Íets lijkt er toen mis gegaan. Inderdaad, o.a. de platgeslagen producties.

avatar van gaucho
geplaatst:
tnf schreef:
Ook weer het breekpunt ergens midden jaren 00 (net als bij mij).

Íets lijkt er toen mis gegaan.

...of wij werden gewoon te oud

Ik erken dat laatste feit bij mezelf: naarmate ik ouder word, betrap ik me vaker op de neiging van een 'vroeger was alles beter'-mentaliteit. En ik snap ook best dat dat bij hedendaagse jongeren, zoals Arrie overkomt als het gezeur van een oude chagerijn. Ik probeer me daarvan bewust te blijven en open te staan voor nieuwe dingen.

Mar ik merk ook dat ik - gunstige uitzonderingen daargelaten - vrij snel afhaak bij nieuwe (hitparade-)muziek. Veel heeft te maken met de klank: het is vaak talloze keren door de wringer gegaan, waardoor het zielloos en platgeslagen is gaan klinken. De heersende mode van vervorming van het geluid die onderdeel is van de mix - zoals je kunt horen in veel hedendaagse dance-producties - doet er wat mij betreft ook geen goed aan.
En dat terwijl ik best een dance-liefhebber ben. Maar dan toch een beetje van de oude stempel. Dansklassiekertjes uit de jaren 70, 80 en soms 90 hebben een veel organischer geluid - soms gemaakt door echte muzikanten, maar ook niet altijd. Maar zelfs dan klinken de synthesizers en sequencers open en ruimtelijk, bij gebrek aan een betere term. Het ademt en leeft, en dat is precies wat ik bij veel hedendaagse muziek mis.

Ik ben doorgaans niet dol op sampling, maar mits goed gedaan en bij niet al te voor de hand liggende keuzes kan ik er nog wel waardering voor opbrengen. Maar als een nummer op samples gat drijven, doet dat niet alleen afbreuk aan de originaliteit, maar heeft het ook effect op de klank: iedere keer dat er een nieuwe dub gemaakt moet worden, neemt de kwaliteit van het geluidssignaal een beetje af. En op een gegeven moment hoor je dat terug.

Tenminste, ik en wellicht meer mensen van mijn generatie. Maar het leeuwendeel van de hedendaagse luisteraars wellicht niet. Jongeren luisteren vaak met oordopjes van een of een paar tientjes naar mp3'tjes of Spotify. Ik zeg daar op zich niets van, je kunt er dan best van genieten, ongeveer zoals ik als tiener genoot van het geluid van een transistorradio.
Maar ergens is er een ommekeer geweest in de muziek- en geluidbeleving: van steeds beter en mooier (bijna iedereen had wel een stereosetje in de jaren tachtig) naar zo compact en goedkoop mogelijk. Want je moest het vooral 'on the move' kunnen beluisteren. Van dat laatste heb ik nooit veel begrepen, maar ik behoor daarmee tegenwoordig tot een minderheid...

geplaatst:
Conclusie: het is allemaal leeftijdsgebonden, jullie worden gewoon oud

avatar van gaucho
geplaatst:
Dat zeg ik toch?

avatar van tnf
tnf
geplaatst:
gaucho schreef:
(quote)


En dat terwijl ik best een dance-liefhebber ben. Maar dan toch een beetje van de oude stempel. Dansklassiekertjes uit de jaren 70, 80 en soms 90 hebben een veel organischer geluid - soms gemaakt door echte muzikanten, maar ook niet altijd. Maar zelfs dan klinken de synthesizers en sequencers open en ruimtelijk, bij gebrek aan een betere term. Het ademt en leeft, en dat is precies wat ik bij veel hedendaagse muziek mis.



(Beetje offtopic:) Misschien is dit nummer nog wat. Het komt uit 2016. Het komt bij mezelf (vroeger veel dance geluisterd, later een zwak ontwikkeld voor wat jij omschrijft) ruimschoots door de keuring.

Liedje

Volgens mij komt grofweg de helft van die momenteel ruim 350 ( ) YouTube-views van mezelf af.

geplaatst:
gaucho schreef:
Dat zeg ik toch?

Ik vat je bericht van 3 kantjes even samen

avatar van gaucho
geplaatst:

Nooit eerder van gehoord, maar kan ik best hebben. Is in elk geval redelijk creatief en niet zo 'platgeslagen'...
Titmeister schreef:
Ik vat je bericht van 3 kantjes even samen

Ik mis de nuancering een beetje, maar dat heb je soms met samenvattingen... Verder klopt 't wel aardig.

avatar van Noere
geplaatst:
gaucho schreef:
(quote)



Maar zelfs dan klinken de synthesizers en sequencers open en ruimtelijk, bij gebrek aan een betere term. Het ademt en leeft, en dat is precies wat ik bij veel hedendaagse muziek mis.

.


Is vandaag de dag nog volop te vinden, zie ook de toegenomen populariteit van analoge synths de afgelopen tien jaar. Voor het fatsoenlijke werk moet je nu eenmaal wat meer graven, maar dat is tegenwoordig ook niet meer zo moeilijk. Het contrast met radio meuk is gewoon groot en heb het idee dat die twee in de berichten hierboven een beetje door elkaar worden gehaald. Volgens mij hebben veel jongeren die platte eurohouse en edm of whatever ook al weer even vaarwel gezegd, maar dat is meer een gevoel gebaseerd op mijn directe omgeving.

Verder zal het ook wel met leeftijd te maken hebben en minder open staan voor nieuwe ideeën en geluiden.

avatar van Minneapolis
geplaatst:
Titmeister schreef:
Conclusie: het is allemaal leeftijdsgebonden, jullie worden gewoon oud

Maar hij zegt wel verstandige dingen.
Zelf heb ik me ook heel vaak verbaasd over de omgekeerde evolutie van geluidskwaliteit ergens in de 00's.

Platgeslagen is een mooie term, maar ik beschrijf het (die nummers waar ik me aan erger) liever als plastic en "zielloos". Daarmee bedoel ik o.a. de inderdaad totaal inwisselbare vervormd klinkende zangeresjes en de fantasieloze gerecycled ritmes. Ja, in de jaren 80 en 90 hoorde je ook veel dezelfde ritmes, maar wel wat organischer en een slim geprogrammeerde drumcomputer kan prima, vooral als er variatie wordt aangebracht door het nummer heen.

Noere schreef:

Verder zal het ook wel met leeftijd te maken en minder open staan voor nieuwe ideeën en geluiden.

Het gebrek daaraan (op de populaire zenders) is juist vaak het probleem.

avatar van Noere
geplaatst:
Minneapolis schreef:
(quote)



(quote)

Het gebrek daaraan (op de populaire zenders) is juist vaak het probleem.


Gelukkig zijn de populaire zenders dan niet representatief voor wat er zich voor de rest nog allemaal afspeelt.

geplaatst:
Noere schreef:
Gelukkig zijn de populaire zenders dan niet representatief voor wat er zich voor de rest nog allemaal afspeelt.


Dat was het eerste waaraan ik moest denken toen ik ooit voor de grap op mijn streamer/dac (Cambridge Audio Streammagic) spelenderwijs wat internetradiostations afging: heel veel leuks te vinden, ook non-stop dingen.

Met "lineaire tv" (gewone tv-zenders) is er een vergelijkbare ontwikkeling aan de gang: er wordt steeds minder gekeken en naar Netflix etc steeds meer.

geplaatst:
Minneapolis schreef:
(quote)

Maar hij zegt wel verstandige dingen.
Zelf heb ik me ook heel vaak verbaasd over de omgekeerde evolutie van geluidskwaliteit ergens in de 00's.

Platgeslagen is een mooie term, maar ik beschrijf het (die nummers waar ik me aan erger) liever als plastic en "zielloos". Daarmee bedoel ik o.a. de inderdaad totaal inwisselbare vervormd klinkende zangeresjes en de fantasieloze gerecycled ritmes. Ja, in de jaren 80 en 90 hoorde je ook veel dezelfde ritmes, maar wel wat organischer en een slim geprogrammeerde drumcomputer kan prima, vooral als er variatie wordt aangebracht door het nummer heen.

Gelukkig stip je het zelf al aan... Zal ik je wat vertellen? Ik speel Songpop en daarin heb ik de speellijst 80's Synth Stars. Omdat ik best een liefhebber ben van 80's synthpop, dacht ik daarmee wel te kunnen scoren. Blijkt dat het toch moeilijker is dan verwacht om te onderscheiden of het nou een synthlijn van Erasure, Visage, Human League of Thompson Twins is... In de jaren '80 spraken de 70's rockers trouwens ook al zo over synthesizers als jij over moderne muziek praat. Blijkt het toch een generatiedingetje te zijn...

De conclusie dat de radio veel minder bepalend is voor de algemene muziekbeleving dan in de 80's/90's ga ik volledig in mee. Lang leve de digitale revolutie.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:02 uur

geplaatst: vandaag om 04:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.