Ja, hier ben ik het grotendeels wel mee eens, uitzonderingen bevestigen de regel. Het was naar verhouding alleen veel te weinig, ten opzichte van de jaren 70 maar ook wat er in totaliteit allemaal is uitgebracht in de jaren 80.

Tja, als je referentiekader de top 40 is, dan is de jaren `70 ook niet veel soeps hoor.
Misschien heeft het op jou meer impact gemaakt, doordat je in de jaren `70 niet zoveel distributie kanalen voor muziek had. Een "grote" band had vooral een "groot budget voor reclame" en maakte daardoor meer impact. Want de platenmaatschappijen kochten DJ`s om en zodoende werd een nummer een hit. in de jaren `80 was ditop z`n hoogtepunt en daarom vind ik het referentiekader van de top 40 niet terecht.
Er bestaan wel degelijk klassiekers uit de jaren `80 die niet veel op de radio gedraaid werden.
Run DMC, Urban Dance Squad, Red Hot Chili Peppers, Public Enemy, Sisters of Mercy, Claw boys Claw, Nick Cave & The Bad Seeds, Metallica, etc.etc. kortom een hele lange lijst van erg goede bands uit de jaren `80 waar we het nu nog steeds over hebben.

Nee dus, niet te volgen via de top-40!

Het merendeel van de top-40 van de jaren 80 bestond uit ronduit commerciële bagger. Voor de interessante nieuwe muziek moest je in Nederland zeer zeker niet de top-40 van Veronica volgen. Dan mistte je het allemaal. Er viel in die jaren (en nu ook nog) een duidelijke scheiding aan te brengen tussen top-40 muziek en de (veel interessantere) alternatieve, nieuwe muziek. Het waren twee gescheiden werelden.

In de jaren '80 kwam er zeker bagger in de hitlijsten zoals die Stock-Aitken & Waterman-producties maar ook goede muziek. Michael Jackson, Prince en bands als U2, Simple Minds en Eurythmics die veel hits scoorden waren toch wel belangrijk in de jaren '80. Maar er waren ook interessante bands die niet of nauwelijks in de top-40 te vinden waren zoals R.E.M., the Smiths of Sonic Youth (die toen als 'alternatief' werden bestempeld).

Ik blijf in herhaling vallen maar de top-40 is hoe langer hoe minder een referentiekader. Tot ong. 1967 kwam zowat alle relevante pop in de hitlijsten terecht omdat de single tot dan de belangrijkste geluidsdrager is. Nadien concentreerden de betere acts meer op het uitbrengen van albums en vanaf de jaren '90 werd de single nog meer verdrongen door de CD. De scheiding tussen de interessante en hitparademuziek wordt alsmaar groter.

Hier ben ik het mee eens.

Nou ik toevallig, en ik kan er geen genoeg van krijgen.

The The, Human League, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Ultravox enz. vind ik nog best te pruimen. De jaren '80 waren dan wel minder spectaculair dan de jaren '70 (hardrock, symfonische rock, glamrock, reggae, doorbraak punk & new wave ...), ze brachten ook veel goede muziek.

Tsja, die eerste drie stijlen die je noemt kunnen mij dus - grotendeels - gestolen worden. New wave is toch echt pas to bloei gekomen in de begin jaren 80 (met 1981 als het top-jaar).

Wat ik al had gezegd. Overigens is een hitparade één van de muziekbronnen waar je uit kunt putten.


Een beetje onzin. Juist in de jaren 70 kon je op heel veel manieren in contact komen met allerlei muziek. ik zou haast zeggen beter dan in de jaren 80.


Begrijp absoluut niet wat je bedoelt. Ik heb het niet over omkopen gehad, ik kijk alleen naar de kwaliteit van het werk, of het nu gaat om een "grote" band of niet.


Je begrijpt het niet of je wilt het niet begrijpen. Van de groepen die je noemt, wordt slechts in kleine kring gesproken over klassiekers. Iets groter dan je eerste groep van artiesten die je noemde, maar nog steeds klein.

Per jaar worden er nog steeds meer cd's verkocht van The Dark side of the moon dan van al het werk dat Sisters of Mercy bij elkaar hebben verkocht.

En dan praten we niet over omkoperij, Abba of Boney M. Dan gaat het over één van de (want er zijn er vele) rock-klassiekers die in de jaren 70 zijn uitgebracht.

En zelfs al had je met je rijtje gelijk (ik heb ook niet gezegd dat er geen goede platen in de jaren 80 zijn uitgebracht) dan nog staat, wat er in de jaren 80 is uitgebracht, niet in de verste verte tot een redelijke verhouding met de goede platen, de klassiekers die in de jaren 70 zijn uitgebracht.

Hoewel je grotendeels gelijk hebt moet je, om een juist oordeel te kunnen vellen, toch ook hitparades volgen.



Ja, er waren ook hele goede nieuwe bands in de jaren '80, ik heb ze hier nog nauwelijks voorbij horen komen. U2, Smiths, Simple minds maar ook Suzanne Vega of The Cure. Lloyd Cole. Joe Jackson, Elvis Costello en Marillion. Ook wel degelijk met hitpotentie overigens, met name in de Engelse hitlijsten waren ze regelmatig terug te vinden.

Een aantal van deze bands heeft ook wel degelijk klassiekers geschreven, maar nogmaals, niet in verhouding tot de jaren 70. Overigens val ik niet zozeer dit soort nieuwe bands af: met name de oude garde heeft het ongehoord laten afweten in de jaren 80.

Hoezo dat dan?





Dus als ik het goed begrijp kijk jij naar alle jaren 70 groepen, groot of klein en mag ik alleen naar de grote groepen kijken?

Ik begrijp je wel denk ik, ik ben het alleen niet met je eens. Want jij ziet de grote rockgiganten ui de jaren `70 als klassiekers en ik zie dat er in de jaren `80 een grote diversiteit aan bands en stromingen was en dat er daarmee meer leuke muziek was. En ook binnen kleine stromingen kunnen klassiekers ontstaan. En niet alleen binnen de door radiostations opgelegde muziek.

De Engelse hitlijsten zijn natuurlijk meer relevant dan de Nederlandse die steeds voor een kwart gevuld zijn met schlagers van eigen bodem (dat is altijd zo geweest). The Smiths, Elvis Costello en Joe Jackson bv. waren in de Nederlandse hitlijsten weinig te zien maar wel vaak in de Engelse en waren ook erg belangrijk in de jaren '80.
Diversiteit had je inderdaad in de jaren '80 maar ook in de andere decennia.

De namen uit de jaren 70 bleven in de jaren 80 achter. Er was juist ruimte voor nieuwe artiesten; waarvan velen zich ook in de jaren 90 staande hielden (U2, Depeche Mode, Madonna, Sting, Prince).
Door de komst van de CD werden verschillende artiesten uit de jaren 70 nog goed verkocht. Dit had ook te maken dat het publiek uit de jaren 70 veelal het geld had om toen zo'n dure aanschaffen te doen.
Het jonger publiek; met vaak lager budget, moest keuzes maken.

Maar dat is ook wat ik zeg! Want precies voor de namen die je noemt, geldt hetzelfde proces! Allemaal op hun hoogtepunt in de jaren 80, wat ze niet meer konden herhalen in de jaren 90. De grenzen kunnen niet zo scherp liggen natuurlijk, maar bijvoorbeeld U2 heeft na Achtung baby (begin jaren '90) ook niets beters meer gemaakt.

Het is ongetwijfeld een herhalend proces, waarvan ik alleen zeg, dat de potentie, de creativiteit van de groepen uit de jaren 70, het hoogst heeft gelegen van wat ik tot nu toe heb meegemaakt. In deze periode zijn ook de meeste klassiekers gemaakt.



Helemaal waar. En pas later, dus globaal na de jaren '80, begonnen die 'oudjes' uit de jaren 60 en '70 weer beter werk te schrijven en af te leveren.

Ik! En met erg veel plezier. Ik denk dat je ook niet echt kan zeggen dat er in een bepaald decennium beter muziek gemaakt werd dan in een ander. Ook in de 70-ties is erg veel shit gemaakt hoor! Ieder decennium heeft zo z'n goede en slechte kanten.

@ Musician.
Dat is inderdaad waar.
Innuendo van Queen is daar duidelijk een voorbeeld van.

P.S. Het merendeel wat ik draai komt uit de jaren 80.

Is toch helemaal niet erg. Ik heb mijn rotatielijst er maar uit gehaald bij Musicmeter, soms schaam ik me diep, voor mezelf! Ach, als je het maar goed vind, dat is het belangrijkste.

Voor mij maakt het niet uit in welk jaar of decennium een album is uitgebracht, goede muziek is goede muziek ongeacht datum van uitgifte. Ik draai zowel albums uit de jaren '50 of '60 als pas verschenen albums en dan weer een album uit de jaren '80.

Ik ben eigenlijk muzikaal met name in de jaren 80 (jeugdjaren) opgegroeid en heb ook aardig wat CD's uit dat deccenium, maar ik luister juist het meest naar muziek uit de deccenia daarvoor, 'grappig' genoeg .

Over de jaren 80 bestaat wel eens een misvatting
bij users die niet met het decennium zijn opgegroeid.
Vaak wordt er vooral gedacht aan de periode 1987-1990
waarin Stock Aitken & Waterman achtige prefabpop werd gemaakt.
Vooral de eerste helft van de jaren 80 was ... prachtig.

Mijn favoriete muziekperiode is 1975-1986.
Maar ik ga ook vaak terug naar de 60s en zelfs 50s.
Meer nog, ik heb behoorlijk wat populaire muziek uit
de jaren 20, 30 en 40 op CD en vind het fascinerend,
want zelfs in die tijd valt er heel wat te ontdekken.

De jaren 1971-1974 behandel ik meestal stiefmoederlijk.
Het waren jaren waarin vooral schitterende albums gemaakt werden.
Met de glamrock en de schlagers uit de hitparade heb ik weinig affectie.
Ook de jaren 90 zitten wat minder sterk in mijn geheugen.
En vandaag heb ik moeite met bijbenen.

Veel aandacht blijft uitgaan naar muziek van toen.
Het (her)ontdekken van muziek uit de jaren "stillekes".
Is het nostalgie ... wellicht wel, maar het is ook makkelijker
om me "iets" voor te stellen bij die muziek, omdat de afstand
in tijd het mogelijk maakt om te ontdekken welke elementen
uit de geschiedenis en de cultuur in die muziek geslopen zijn.

Met hedendaagse muziek telt vooral de eerste indruk.
Waar ongetwijfeld ook weer liefhebbers voor te vinden zijn.

Met name met de muziek uit de jaren 80-85 'sluimert' de herinnering van mijn jeugd door de muziek heen als meebepalende factor; dat zullen ongetwijfeld meer hebben, met wat voor tijdvak dan ook. Het geeft de muziek uit die tijd wat extra (voor mij iig) qua gevoel.

Daar sta ik voor de volle 100% achter!

Ik wil dan ook graag Depeche Mode, New Order, A-ha en Frankie goes to hollywood toevoegen.

De jaren 70 zijn voor mij de album jaren en de jaren 80 de single jaren

Ja, daar heb ik ook "last" van. Weet niet wat het is. De muziek uit je tienerjaren beklijft op een of andere manier meer. Zal ook wel te maken hebben met het feit dat ik toen minder middelen had (financieel en technisch (geen internet)) om veel muziek te beluisteren. Dan heb je toch meer aandacht voor de platen die je koopt.

In een of ander vakjargon wordt dat ook wel socialisatie genoemd. Als je in zo'n periode (als adolescent) niet leert luisteren of lezen, haal je dat later nooit meer in. En de eerste indrukken vestigen zich het stevigst - voor mij blijven de 80's een belangrijke periode omdat het een uiterst creatieve periode was (opkomst van de indie labels, 'andere' soort muziek, meer gebaseerd op drive en enthousiasme (punk en post-punk) dan eindeloos geslijp en gepiel aan een tune. Groot gegroeid met veel 70's heb ik daar veel minder mee - komt ook omdat we in de studietijd veel muziek en ideeën uitwisselden in de kroeg (zaterdagmiddags een aantal mafkezen bijeen die elkaar de nieuwste single's, 12"s en albums toonden) - de kroegbaas Bob kon ons bij tijd en wijle wel wegkijken, totdat we gingen toupen.

Dat de muziek uit je jeugdperiode meer blijft hangen en daardoor als favoriete periode wordt bestempeld, is begrijpelijk. Mijn tienerperiode beleefde ik in de jaren '70 en met die periode heb ik dan ook veel mee, zowel met de glamrock (dat ik meer plezant dan muzikaal hoogstaand vind), hardrock, symforock, pure popbands als Abba en Fleetwood Mac en later ook singer-songwriters als Neil Young, Van Morrison en Randy Newman. Tenslotte vind ik de jaren '60 nog iets beter dankzij o.a. The Beatles, the Doors, the Kinks, Jimi Hendrix en Bob Dylan.

Maar de jaren '80 vind ik ook interessant dankzij de new wave en bands als bv. U2, R.E.M., the Smiths en verder Bruce Springsteen, Elvis Costello en Joe Jackson (zie eerdere berichten). Al kan ik best begrijpen dat de jaren '80 over het algemeen minder hoog worden ingeschat doordat vele gevestigde waarden in die periode zwakker presteerden en de gladdere producties met soms misplaatst gebruik van synths. 1987-1988 vind ik een mindere periode en dat heeft veel te maken met die Stock-Aitken-Waterman-producties en hun prefab-sterren waarmee je toen om de oren werd geslagen.

Overigens ben ik het eens met vigil dat de single in de jaren '80 terug aan belang won, door de economische crisis werden albums te duur en kochten de mensen meer singles. Albums werden in die periode vaak uitgemolken (om te beginnen met "Thriller") om de platenverkoop op te krikken. Wanneer de CD eind jaren '80, begin jaren '90 zijn definitieve intrede deed (CD's werden goedkoper, economisch ging het een stuk beter) werden albums weer belangrijker.

Het bovenstaande klopt totaal niet mijn belevingen en dat wil ik ook wel toelichten. Opgegroeid in het zuiden des lands in een grote stad was mijn beleving juist dat singles in de 60's en 70's volop te krijgen waren - retailers als PRIBA (prima rotzooi in België afgekeurd zeiden we), V & D hadden grote bakken met singles (op alfabet - honderden); lp's een paar rijtjes; de lokale platenverkoperd had er meer staan: ook hier was de verhouding singles: lp's = 2 : 1 (zeker); singles luisterde je met twee van die losse hoorns, koptelefoons waren er nog niet.

Had je voldoende zakgeld gespaard ging je een lp beluisteren, werd je naar zo'n luistercel geleid - een soort isolatie/telefooncel, waar je met 2 in kon zitten. Overigens had je toen twee klassen lp's Nederlandse (van 9,90) en buitenlandse (van 19,90) - het was echt schrikken toen de eerste Nederlands bands (ik meen dat de Golden Earring de eerste was) meer dan een tientje voor een lp gingen vragen.

Toen mjuman ging studeren in een universiteitsstad in het centrum van het land (begin jaren 70) waren die single-bakken bij de grote retailers al lang verdwenen en die kwamen nooit meer terug. Single'tjes stonden in een paar bakken en vragen naar de top-40 op papier was op een gegeven moment ook niet meer 'hip'.

Wat voor mij een enorme ontdekking was - begin/midden jarig '70 - was de derde verdieping van Staffhorst in de Drieharingstraat in Utrecht: daar stond alle underground, rock en nieuwe muziek. Singles: ook daar een klein rijtje, echt niet meer; je kreeg wel 12"s, maar die waren gezien hun prijs niet altijd de moeite waard; voor de prijs van 2* 12's had je een heel album.

Singles kopen zegt volgens mij meer iets over je leeftijd - zeg pak 'em beet van 10 - 18 jaar (als je alleen zakgeld hebt, kan een heel album een riskante investering zijn - dan over de periode (de jaren 80) an sich. Daar is volgens mij een groot gedeelte van de huidige single-cd problematiek ontstaan: jongeren van 10 - 18 jaar kopen gewoon geen singles meer, die stoppen hun geld in gaming, ringtones en ander mobiele diensten; en ze downloaden ook gewoon.

Hoor ik tegenwoordig het woord single gebruiken, denk ik eerder aan iemand zijn (demografische) status dan aan muziek.

Overigens deed de cd zijn (onbetaalbare) intree in 1982 (eind), begin 83. Mijn allereerste cd was ABC, Lexicon of Love (50 gulden of zo) - vlak na verschijning; en ik herinner me ook October van U2 (Japanse voor 75) . Beide heb ik niet meer van destijds - door een inbraak in 1991.

Het is inderdaad zo dat jongeren vooral singles kopen, waar dat ouderen - die meer kapitaalkrachtig zijn - veelal albums kopen. De laatste jaren is de single-verkoop sterk gedaald door het downloadfenomeen.

Kent iemand het programma Kippevel nog met Jan Douwe Kroeske.
Volgens mij kwam het eind jaren 80 op televisie.
Weet iemand nog wie de gasten waren?
Ik kan me alleen Dead Can Dance en Walkabouts herinneren.

ik heb de laatste weken veel jaren 80 muziek beluisterd. het valt me wel op dat veel artiesten behoorlijk geleden hebben onder de tand des tijd. dat integenstelling tot veel jaren 70 en jaren 90 muziek. gelukkig is er in de jaren 80 ook veel moois gemaakt.

Kippevel: 1987 zoek eens hier bij Beeld en Geluid

Ik herinner me ook nog het VPRO-radioprogramma Spleen - was laatst in A'dam (bij Distorsion) en de eigenaar had een aardige partij van Spleen ingekocht - bij sommige lp's zat de persinfo-kit nog bij.