Ik vind de meeste muziek uit de jaren 70 en zelfs 90 ook niet meer om aan te horen vanwege precies hetzelfde argument.. kennelijk is het maar waarop je let (of over valt).

Heel wat huidige muziek is ook niet om aan te horen. Ach, in ieder decennium is zowel goede muziek als slechte uitgebracht en vaak ook door bekende artiesten. Zo had ik onlangs een album van John Lennon & Yoko Ono uit 1969 (één van de beste muziekjaren) beluisterd en dat was erg slecht.

Helemaal eens, qua goede tijden, slechte tijden als qua John Lennon. Ik begrijp werkelijk niet dat Give peace a chance werd gepikt door de fans. Het werd wel beduidend beter toen de Plastic Ono band uit de naam werd gehaald (vanaf Imagine, dacht ik)

Bij Prince & The Revolution - Purple Rain (1984):




Volgens mij niet alleen de jaren 80, volgens mij gewoon vanaf de jaren 70.

Als ik tussen deze 3 artiesten moet kiezen is dit mijn top 3:
1 MJ
2 Prince
3 Madonna

Lady Gaga is meer in het niveau van Madonna dan die andere, maar Madonna was qua artiest groter. Maar nu heeft Lady Gaga het niet zoveel moeilijk, zonder concurrenten.

In de jaren 80 had je echt veel concurrenten:
MJ, Prince, Madonna, Queen, L.Richie, Stevie wonder, James Brown en ga zo maar door.

Jaren 80 was vooral het tijdperk van Michael Jackson, Prince en Madonna.
De rest hobbelde er wat achter aan.

Michael Jackson beleefde zeker in de jaren 70 al grote successen, maar in de jaren 80 hielp Quincy Jones hem een aardig handje.
Perfecte hitgevoelige combinatie.

Prince is juist een ander verhaal, via hem kwamen andere artiesten weer in the picture (Sheila E, The Time, Sheena Easton, Appolonia Six).

De jaren 70 was verschillend, je had niet echt een artiest die over iedereen uitschoot (behalve MJ vanaf off the wall).. want je had natuurlijk de bee gees, the beatles, the jacksons en natuurlijk ook nog elvis.

De jaren 80 was eigenlijk helemaal van MJ (door thriller en bad), maar een paar stappen achter hem stonden prince en madonna natuurlijk. In de jaren 90 was het een beetje net als nu, opeens had iedereen zijn fame-dagen oa. the backstreet boys, r.kelly, usher en ga zo maar door. Maar de grote sterren bleven wel natuurlijk MJ, prince en madonna.

@ deric raven: Yup vooral in 1985 en 1986.

Wie hebben toen de elfstedentocht gewonnen eigenlijk?

Evert van Benthem.

Michael Jackson vond ik gelijkwaardig aan Prince en Madonna.
Zelfs ongeveer even oud.
Allemaal uit 1958 ( ook Kate Bush, trouwens).

Gut o gut was de jaren 70 verschillend, joh, maar waarin dan? Muziek is immers muziek toch? En een artiest die over iedereen uitschoot heb ik nog nooit van gehoord. Heb weleens gehoord van artiesten die qua populariteit boven anderen uitkwamen qua verkoop cijfers. Of qua artistieke prestatie boven een ander uit staken.

Verder kan ik jou niet echt volgen nu geloof ik.

Populariteit wordt vaak verward met kwaliteit. In de jaren 80 gebeurde buiten het blikveld van het grote publiek immers nog veel meer interessants

Van Benthem won de elfstedentocht 2 x achter elkaar.

Bij ons op school waren de jaren 80 toch vooral de jaren van Simple MInds, U2 en The Smiths.
Dat was ook een soort drievuldigheid der alternatievelingen. De eerste twee groepen verloren
ook gaandeweg hun onschuld. The Smiths hielden er al voor het einde van de 80s mee op.

Zelf groeide ik op met de new wave.

Toen ik puberde begon alles bij Kraftwerk en Joy Division.
Via de oudere generatie kwamen we bij Roxy Music en David Bowie.
Dwepen deed je met Depeche Mode, Echo & The Bunnymen, New Order en The Cure.

Ook altijd populairder in Vlaanderen dan in Nederland (denk ik)
waren Anne Clark, The Bollock Brothers en The Sisters of Mercy (Seaside Festival).
Ook oudere bands als Fischer-Z, Talking Heads, The Police en XTC deden het altijd goed.

En er waren de 4AD adepten (waaronder ikzelf) die vol waren
van Cocteau Twins, Dead Can Dance en later ook de Pixies.

Via de plaatselijke mediatheek leerde ik The Nits, Split Enz en The Stranglers kennen.
Maar ik stond nogal alleen met mijn fanatieke adoratie van die groepen, herinner ik me.

En in belpopland was het TC Matic, Arbeid Adelt!, 2 Belgen en Nacht Und Nebel.
Voor de verstokte electro wavers was er verder Neon Judgement en Front 242.

De jaren 80 werden in stijl beëindigd met de hele Madchester rage.
Happy Mondays (vond ik maar niets), Inspiral Carpets en The Stone Roses.

Als ik vertel dat Dazzle Ships van Orchestral Manoeuvres in the Dark mijn eerste album was
(gekocht met de centen van mij 14de verjaardag) dan mag duidelijk zijn dat ik altijd met één been
in het alternatieve en met één been in het commerciële circuit stond. Is nooit veranderd nadien.

Tenslotte nog drie buitenbeentjes vermelden: Mike Oldfield, The J. Geils Band en The Pogues.
Die heb ik ook stukgedraaid hoewel ze niet meteen in het geschetste new wave plaatje pasten.

In 1963 en 1985 won die hem toch?

Vergeet Wendy & Lisa niet

en Candy Dulfer of was dat andersom

In de jaren '80 waren U2 en Simple Minds toch duidelijk de populairste bands gevolgd door Dire Straits, the Cure en begin jaren '80 ook the Police. The Smiths en R.E.M. (waar ik ook fan van was) hadden destijds meer een cult-aanhang en werden 'alternatief' genoemd.
Louter gebaseerd op verkoop en hitlijsten was Michael Jackson zonder twijfel dé ster van de jaren '80 op enige afstand gevolgd door Prince, Madonna en niet te vergeten Bruce Springsteen en Lionel Ritchie.

Elvis, Beatles..typisch jaren 70? Sinds wanneer verdiep jij je in muziek?

Verder was Wacko Jacko natuurlijk puur een jaren 80 fenomeen, de jaren 70 behoorde toe aan het ensemble van de broers In de jaren 90 was het alweer gedaan met Wacko.. maar die voorgekauwde amerikaanse fastfood variant van pop was dan ook niet voor de eeuwigheid gemaakt, net zoals het werk van collega-hitkrant artiestjes als Prince en Madonna, die zelfs nog vergeetbaarder waren

Zoals ik me de jaren '80 herinner waren Michael en Madonna de grootste iconen en daarna Prince en George Michael.

Midden jaren '80 (toen ik een jaar of 6, 7 was) hadden mensen het wel eens over 'punkers', dat moest iets heel engs en geheimzinnigs zijn. Iets om je verre van te houden. Nu begrijp ik dat dat wel meeviel

Als je 6 of 7 jaar was, kan ik me voorstellen dat de wereld bestond uit Wacko, Madonna en George Michael Die artiesten gokten dan ook op een doelgroep tot 16 jaar..

Michael Jackson en zeker George Michael waren ook populair bij een ouder publiek.
Als ik naar het aantal hits en nr.1-noteringen in de top-40 kijk heeft Michael Jackson er iets meer dan Madonna en Prince. Maar ik denk dat qua albumverkoop Michael Jackson in de jaren '80 met kop en schouders de meest succesvolle artiest is (dankzij Thriller).

Dat waren inderdaad de eerste drie artiesten waar ik een heus studio-album van had.

Jackson bij een ouder publiek? Serieus? Waren dat niet gewoon die paar ouders die hip wilden zijn bij hun kinderen?
Die clips maakten wel furore, dat moet ik toegeven.. maar ik kende toch niet veel mensen van pakweg 18 of ouder die één seconde serieus naar die platen ging luisteren. Die ene die dat wel deed werd ook een beetje meewarig aangekeken als een groot kind dat nog nat was achter de oren.

Ik denk dat je de spijker op zich kop slaat. Iedere rechtgeaarde muziekliefhebber van boven de 18 die muzikaal/politiek correct wilde zijn, durfde MJ, Madge, George Michael, ABBA en Dire Straits (na het derde album) amper te noemen.

Het hebben van één enkel ABBA of MJ album was destijds al goed voor hoon en enkele rondjes in de kroeg. Ik krijg het gevoel dat hier de sport van 'rewriting history' word bedreven - kijk naar je eigen leeftijd destijds en stel je zelf de vraag hoe oud en hoe kritisch was ik toen en geef dan naar waarachtigheid je reactie.

Zelf ben ik Madge als artieste pas een beetje gaan pruimen bij het verschijnen van dat rode album met oa de Jellybean dance remixes, maar eigenlijk pas bij verschijning van Ray of Light en voor die verkleurde kinderlokker heb ik nooit veel waardering gehad, muv zijn heel vroege werk met zijn broers. Voor de beroepsverkeerdlezers hier: ik zeg dus niet dat Madonna en MJ geen invloed hebben gehad, ik zeg alleen dat het mainstream-muziek is die veel echte muziekliefhebbers destijds links lieten liggen.

Thriller werd ook door de critici en de 'serieuze' muziekliefhebbers positief ontvangen. Dit was veel minder het geval met bv. Wham of Duran Duran (hoewel ik ze ook wel kon pruimen). Bijna iedereen kocht dit album (ook ik die toen 23 jaar was) anders zou hij niet aan 50 miljoen verkochte exemplaren komen en zijn albums bleven verkopen zowel voor als na zijn dood.
Acts die enkel populair zijn bij pubers verdwijnen snel in de anonimiteit zoals destijds bv. Bros, Sinitta, Tiffany ... net zoals wij over enkele jaren niets meer zullen horen van bv. Justin Bieber of Ke$ha.
ABBA en Dire Straits zijn typisch bands voor een ouder en breed publiek (kun je ook mainstream noemen). En natuurlijk hebben Michael Jackson en Madonna wel veel invloed gehad.

Dit is dus precies wat ik bedoel: omdat veel mensen het goed vonden, en een deel van de recensenten ook, IS het ook goed - geen discussie mogelijk blijkbaar. Rewriting History noem ik zoiets.

Misschien is het ook handiger om een perspectief met meerder invalshoeken aan te leggen: vernieuwing/creativiteit (vanuit de indie labels en de subcultuur), versus mainstream en major labels. Ik ontken niet het succes van MJ en Dire Straits en Madonna - ik vraag me alleen af of succes het enige criterium moet zijn, en kwaliteit, creativiteit, vernieuwing en geëngageerdheid niet meer meetellen. Een voorbeeld: Spandau Ballet hen Duran Duran maakten beide de oversteek van subcultuur (new romantics) naar mainstream, maar toen de oversteek eenmaal gemaakt was, kwam er werkelijk niets vernieuwends meer uit en werden ze steeds vervelender.

Euh....pardon? Mijn ervaring was anders. De meer serieuze muziekliefhebber op school (CD was ttv Thriller 12/13) moest niet zo veel hebben van MJ. MJ goed vinden was behoorlijk fout. En Wham! idem. Duran Duran werd veel meer gewaardeerd.

Later werd ook hard geoordeeld over Prince (Purple Rain) - ook door CD -; achteraf bezien zeer ten onrechte.

Thriller komt hier in huize CD nog wel eens voorbij. Echtgenote en kids vinden het leuk. Vind er zelf nog steeds weinig aan, muv Billy Jean vanwege de nostalgische gevoelens die dat nummer oproept (klassenfuifen e.d.). Spoel ik dan weer weg met een rondje 'His Royal Badness'.

Die verkoopcijfers zeggen dat allemaal niet, wat jij nu concludeert Wereldwijd kom je trouwens gemakkelijk aan 50 miljoen als je de leeftijdscategorie van 8-16 neemt.. dat het ouders of oudere broers waren die de plaat hebben gekocht zegt natuurlijk niks over hun mening over de plaat! En er zullen best een hoop ouders geweest zijn die het ook wel aardig vonden of verstokte top40 luisteraars die nu eenmaal alles kochten wat in de top40 stond. Die populariteit staat niet ter discussie verder of het marketingproduct MJ, maar zijn credibility bij de serieuze muziekluisteraar was vrijwel vanaf het begin nul of werd wel nul bij het uitkomen van Bad. Duidelijk kleine jongetjes popmuziek. Net zoals Madonna kleine meisjes popmuziek was. George Michael was een tijdje de Justin Timberlake van zijn tijd, totdat het een onsmakelijke ouwe nicht bleek. Geen van deze mensen hadden enig aanzien bij serieuze muziekliefhebbers of muzikanten en daar ook amper invloed op gehad.

Begrijp ik goed dat je op dat moment besloot om jurist te worden en al het kwaad recht te zetten en te pleiten voor de goede zaak.

Overigens ben ik het me je enes - lees ook maar eens mjin commentaar

Ik bedoel, zo'n nummer als 'Thriller' is toch gewoon potsierlijk?.....en dan zwijg ik nog over die clip die iedereen toen zo fantastisch vond.

Natuurlijk hield lang niet iedereen van Michael Jackson en Prince (waren inderdaad zowat de grootste tieneridolen) maar zij werden door de muziekpers gewaardeerd itt tot Duran Duran, Wham!, Culture Club, Spandau Ballet die toen en nu nog steeds als 'fout' worden bestempeld.

Dat een artiest populair is bij de jeugd hoeft niet automatisch te betekenen dat het 'foute' artiesten zijn. Kurt Kobain bv. was hét tieneridool begin jaren '90 maar Nirvana werd toen en nu nog steeds door het 'alternatieve' publiek erg gewaardeerd. The Beatles en Rolling Stones waren de idolen bij de jeugd in de jaren '60 en worden nu als belangwekkendste bands ooit beschouwd.

En wat dacht je van radiohead,muse en coldplay tegenwoordig. Deze bands hebben een grote fanclub en worden ook door de serieuze muziekliefhebbers goed gewaardeerd. Het lijkt me van alle tijden dat soms ook kwalitatief kwalitatieve bands populair zijn en niet alleen de wegwerpartikelen.