Op zo'n reactie was ik al aan het wachten. Het is de reactie van iemand de me niet goed gelezen heeft. Nergens, maar ook nergens wil ik beweren dat ik alleen naar 'hoge kunsten' luister, in tegendeel zelfs. Het merendeel van de muziek waar ik naar luister is misschien wel lage kunst. Ik heb al gezegd dat het erkennen van verschillende muziekniveaus niet betekent dat je alleen maar naar hoge kunst (of omgekeerd; lage kunst) luistert. Ik zal de eerste zijn om te erkennen dat bepaalde muziek waar ik naar luister niet van een hoog niveau is, maar dat ik er gewoon graag naar luister om dat ik het simpelweg leuke muziek vind (en dit is smaak en heeft alleen maar daarmee te maken). Ik zal ook de eerste zijn om te erkennen dat bepaalde mensen meer naar hogere kunsten luisteren dan ik.

Trouwens, zelfs onder de massa is er (onbewust?) een onderscheid tussen 'hoge' en 'lage' muziek (of kunst). Hoe anders de termen 'guilty pleasure' of 'foute muziek' verklaren?



Oh maar ik kan me ook prima voorstellen dat je dat jongetje leuker vind, of het je emotioneel meer doet. Wie weet vind ik dat jongetje ook wel een leuker. Zou best kunnen. Maar dat betekent niet dat ik de (niet aanwezige) kwaliteiten of de (niet aanwezige) artistieke visie van dat jongetje niet kan erkennen.



Tja, misschien vind je dit allemaal maar arrogante zever... Ik wil alleen maar mijn mening of visie vertellen en bediscussieren. Daarvoor zijn we hier toch? Een beetje filosoferen over muziek mag toch?

Ik zeg nergens dat het niet mag.. ik vind het een zeer interessante discussie

Lees mijn vorige paar posts en zie hoe ik daarover denk




Met andere woorden.. zodra ik zou erkennen dat een musicus beter IS dan een andere zou voor mij alle betekenis van het woord 'beter' in een klap verdwijnen.

Tja, maar nu beperk je jezelf puur tot het feit hoe geschoold een musicus is. Daar heb ik het helemaal niet over. Bij kwaliteitsmuziek komt veel meer kijken.

Zoals.... een heleboel subjectieve dingen

ik noem in mijn post maar een voorbeeld.. zuiverheid van een stem zou net zo goed een voorbeeld kunnen zijn.. of noem maar op...





Wat zou jij dan bijvoorbeeld als maatstaf willen nemen?

Je zegt zelf letterlijk in je post dat je een voetballer ook alleen maar op geschoolde dingen beoordeelt.

(ik zal deze discussie straks naar de objectiviteit vs. subjectiviteit verplaatsen, niet nu, om dat dat tot loze pots hier e.d. kan leiden)

Goed. Op bepaalde punten kan je musici objectief beoordelen; techniek enzovoort; Maar techniek schat ik niet zo belangrijk in. Je kan je dus afvragen; waarom zijn bepaalde facetten belangrijker dan anderen? Waarom is voor mij experimenteren met muziek en creativiteit en artistieke visie belangrijker dan een goede uitstraling of het publiek kunnen entertainen? Dit is in feite de essentie voor mij: Omdat het belangrijk is om niet stil te staan. Omdat het belangrijk is dat de mens zich verder ontwikkelt. Omdat het belangrijk is om nieuwe grenzen op te zoeken. Omdat ik progressie verkies boven koppig conservatisme of verval. Als je vervalt in gewoonte of het alledaagse dan blijf je stilstaan. De personen die in de geschiedenis van de mensheid grote dingen hebben gerealiseerd of geniale dingen hebben gedaan waren vaak mensen die iets 'anders' deden of iets dat niet gangbaars was, mensen die verder gingen dan wat de norm was. Het zijn deze personen die de mensheid vooruit brengen. Ze hebben dingen gedaan die vaak op dat moment met vreemde ogen werden bekeken. Dingen die later wél de norm zouden worden. Het is op deze wijze dat de mensheid op tienduizenden jaren gevorderd is van de prehistorie naar wat we nu zijn. En dit geldt niet alleen voor muziek maar gewoon voor kunst in het algemeen. Ik vind die ontwikkeling belangrijk. Dat is precies waarom ik muziek met die bepaalde kwaliteiten (creativiteit, artistieke visie, ...) hoger inschat dan muziek die dat niet heeft of niet meer is dan luchtig entertainment.

Maar nogmaals: het betekent niet dat je die bepaalde muziek met 'hogere' kwaliteiten leuker moet vinden of er moet naar luisteren. Weet wel dat ze bestaat! Ik kan ook gewoon genieten van een simpel popliedje of mijn zesjarig neefje dat playbackt op een familiefeestje. Het moet niet altijd hoogstaand zijn (als je wil moet het zelfs NOOIT hoogstaand zijn), we moeten niet altijd geconfronteerd worden met experimentele of moeilijkere muziek. Een mens moet eveneens kunnen genieten van de kleine dingen. Maar ik weet ondertussen wel dat er andere personen zijn die ondertussen nieuwe grenzen opzoeken met muziek en die dingen doen die toch iets meer waarde hebben, misschien niet voor mij op emotioneel vlak, maar wel in het algemeen.

Ik ben dit helemaal met je eens... alleen de koppeling van dit stuk met het woord 'niveau' heb ik moeite mee.

Laten we de uitdrukking 'muziek van een hoog niveau' dan vervangen door 'muziek met een artistieke of kunstzinnige meerwaarde'.

Pas op he, veel meningsloze muziekluisteraars hebben zich al bij deze sekte aangesloten en zitten met lange tanden voor de honderste keer Trout Mask Replica uit te luisteren omdat ze het gewoon briljant MOETEN vinden

Goed, ik geef je in zoverre gelijk dat het aantal subcriteria waarop je zou kunnen beoordelen zo enorm groot is dat een maatstaf domweg niet te geven valt.

Maar laat ik het dan zo zeggen: ik denk dat mensen met veel kennis over datgeen wat beoordeeld wordt (of dat nu turnen of vingerverven of popmusiceren is) beter dan leken in staat zijn die criteria tegen elkaar af te wegen. Bij turnen zitten niet voor niets kenners in de jury. Zij hebben zich verdiept in de materie, hebben veel van de sport gezien en weten als het goed is wat goed, uniek en knap is. Daarom mogen zij de punten toekennen.

Die lijn kun je wat mij betreft rechtstreeks doortrekken naar muziek. Iemand die 100.000 platen kent zal beter dan iemand met een veel beperkter referentiekader kunnen aangeven wat bijzonder goed/uniek is in de wereld van de popmuziek. Het feit dat al die mensen met bijzonder veel muziekkennis door het veel uitgebreider vergelijkingsmateriaal er ook nog eens volkomen verschillende smaken op nahouden, maakt het lastig om tot een eenduidig rijtje van 'kwaliteitsmuziek' te komen. Maar de kern blijft hetzelfde: wie veel kent, is beter in staat een kwaliteitsoordeel te vellen.

Zoals Toon eerder al aangaf: hoe kan het anders dat smaak evolueert? Jij luisterde drie jaar terug naar Coldplay. Toen ontdekte je dat er meer was. Heb je je kennis dan alleen verbreed of heb je ook je smaak verdiept? Zo is dat hier bij heel veel users gegaan, al dan niet al ver voordat ze MuMe ontdekten. Hun kennis was beperkt en naarmate ze zich in meer andere muziek verdiepten kregen ze andere favorieten. Soms naast hun eerdere favoriete artiest, soms ook in plaats van.

De laatste optie is bijvoorbeeld bij Queen en Coldplay geen zeldzaamheid. Is dat een puur subjectief gegeven? Misschien, maar je zou ook kunnen zeggen: zij weten inmiddels dat er meer is. En zij kunnen het weten, want ze kennen nu ten slotte meer muziek

Coldplay is gewoon een van de eerste dingen die je tegenkomt.. dat is dus niet zo heel raar... Ik vond het toen gewoon het beste van het spectrum dat ik kende, maar het is niet zo dat ik dat toen op dezelfde manier goed vond als waarop ik nu Slint goed vindt...

Dat ligt dus in mijn ogen veel meer aan dat je leert wat je zelf leuk vindt dan aan de inhoud van die muziek.

Een goed referentiekader is altijd belangrijk. Ik vind het ook belangrijk om bij het beoordelen van een plaat (of kunstwerken in het algemeen) iets van de context te weten. Sommigen zullen het hier niet met me eens zijn; die vinden dan een kunstwerk volledig op zichzelf moet kunnen staan zonder enige context (en daar schuilt ook wel weer een kern van waarheid in). Maar ik vind dus dat het hebben van een goed referentiekader kan doorgetrokken worden naar muziek in het algemeen. Kennis is in ieder geval nooit slecht. Hoe meer kennis hoe beter (al is oppervlakkige kennis ook niet altijd goed). Het kan je alleen maar verder ontwikkelen, en als ik ergens een mening over wil horen dan verkies ik toch altijd die van de persoon die er het meeste kennis van heeft.
Een goed voorbeeld is bijvoorbeeld als iemand zegt "vandaag wordt geen goede muziek meer gemaakt, alleen nog maar rommel". Dan zullen er ook als de kippen mensen bij zijn om die persoon er op te wijzen dat er ook nog andere muziek is dan de top-40, dat je gewoon iets dieper moet graven naar muziek. Zo'n situatie is toch al enkele keren voorgekomen op dit forum. Dus de mening van die persoon die de hedendaagse muziek afkeurt is bepaald door zijn smaak (= hij vindt de muziek die hij kent simpelweg niet goed), maar ook door zijn gebrekkige kennis (= hij kent bepaalde muziek simpelweg niet). Verder moet die persoon natuurlijk ook open staan voor de muziek die hij niet kent, anders zal zijn mening hetzelfde blijven. Maar kennis is wel degelijk een niet te verwaarlozen factor.

Mee eens, toch hoop ik niet dat dat alleen maar tot nieuwe Scaruffi's leidt.. Die man ijlt ook maar wat (klok en klepel verhaal), echt waar jonge MuMe-rs

Je moet hem gewoon niet als meer zien dan hij is.. een man met veel muziekkennis en een sterke mening...

Ideaal om eens een nieuw plaatje te ontdekken, maar het blijft een mening. En je moet gewoon kritisch zijn bij het volgen van andermans mening, en dus waar je naar luistert, of dat nou vanuit de top40 komt of vanuit meneer de wandelende muziekencyclopedie. (er zitten ook geweldig veel dingen bij waar niks aan is (welke dingen dat zijn zal per persoon verschillen))

Kletskoek.

Of je vergelijkt Queen wel met een pulpromannetje en Dylan met een Dostojevski, of je doet dat niet, en dan is jouw vergelijking volkomen uit de lucht gegrepen en misplaatst en nietszeggend.

Probeer een hoogdravend goed gecomponeerd en toch toegankelijk, door sommigen aanbeden en door anderen verguisd, werk als Mulisch' 'De Ontdekking van De Hemel' met een Dostojevski te vergelijken, en het 'erkennen van de hogere waarde van een Dostojevski' is helemaal niet meer zo evident en louter een smaak-kwestie.

En díe vergelijking gaat veel beter op, waar het om Queen en Dylan gaat.

Vermaak en kunstzinnigheid hoeven geen tegengestelden te zijn, integendeel. Charlie Chaplin of Toon Hermans is puur vermaak, maar men kan toch niet beweren dat dit helemaal geen kunst is.
Toon Hermans schatte vermaak zelf hoger in dan kunst. Een artiest is volgens hem iemand die de mensen met zijn kunst kan beroeren of vermaken.

The Beatles en the Rolling Stones zijn voor mij ook puur vermaak maar ik vind ze kunstzinnig omdat ze met hun muziek miljoenen hebben kunnen boeien. Ook Bob Dylan of zelfs Bach zijn voor mij op de eerste plaats vermaak, in die zin dat hun muziek mij beroert.

Ik ben het wel eens met Toon1 dat vernieuwing en creativiteit belangrijker zijn dan technische perfectie. Het zijn steeds de trendzetters of voortrekkers die geschiedenis schrijven, niet de navolgers of degenen die enkel binnen de lijntjes kleuren ook al zijn ze technisch perfect.

Wie waren de meest succesvolle muziekacts in de 20e eeuw? Elvis Presley en the Beatles, degenen die als het ware een nieuw muziekgenre creëerden.

Ik vind niet dat hun succes alleen maar kwam op basis van hun muzikale vernieuwing,want dan zou ik ook wel met een paar platen aan kunnen komen die ultra vooruitstrevender zijn.
De artiesten die jij noemt (waar ik zelf altijd al groot fan van ben geweest) hadden wel een fris geluid, maar vergeet niet dat er nog zoiets is als image, neem een Britney Spears, veel meer succesvol dan andere artiesten die veel vernieuwender zijn.

Hier ben ik het helemaal mee eens, goed gezegd.

Elvis Presley en the Beatles hadden hun succes mede te danken aan hun imago, dat is inderdaad zo (een imago is altijd nodig), maar tevens was hun muziek vernieuwend voor die tijd en staan er tal van popklassiekers achter hun naam.
Britney Spears heeft haar succes meer te danken aan haar imago dan haar muziek en daarom zal haar muziek veel minder de tand des tijds doorstaan.
Over 30 jaar zullen Elvis Presley en the Beatles nog blijven verkopen, Britney Spears is dan allang vergeten. Uiteindelijk zal kwaliteit hoe dan ook altijd bovendrijven.

Het probleem is natuurlijk dat wanneer enkel een beperkte groep mensen bepaalde muziek te horen krijgt deze nooit aanleiding kan geven tot grote verandering. Alle grote figuren uit het verleden wisten met hun kwaliteit ook telkens vele mensen aan te spreken. als dat niet het geval is, verval je in elitair gedoe waarbij enkel de kunstenaar zelf en enkele mensen die heel erg veel moeite willen doen er begrip van hebben. Dat vind ik verre van progressief, dat is intellectueel snobisme.

Voor mij zijn echt grote artiesten degene die weten zowel vernieuwend als mainstream te zijn. Want zij slagen erin dingen die gebeuren in de obscuriteit naar een groter publiek te brengen.
Het is daarom dat het totaalplaatje zo belangrijk is. Om vernieuwing te brengen moet je aanslaan bij vele mensen.
De grote artiesten van de voorbije eeuw zijn daar het bewijs van.
En ik geef de personen die stellen dat er vandaag geen goede muziek meer wordt gemaakt gelijk in die zin dat er in de mainstream nog heel weinig te beleven valt. Bands als the beatles, the who, artiesten als Jimi hendrix en andere wisten zaken die leefden naar de grote massa te brengen. Dat is een enorme verdienste. Meer nog dan de onbekende goden die zogenaamd dieper gaan. Pop en rock muziek gaat erom een gepolijst werk af te leveren dat aanspreekt en dat misschien wel enkele luisterbeurten nodig heft maar niet een half leven. Toegankelijk zijn is niet gelijk aan zwak zijn of niet origineel zijn.

En het technische aspect van muziek is toch wel belangrijk. Ook in je techniek kan je heel erg origineel zijn.
Toon haalde al aan dat hij de classic rock niet origineel of experimenteel vindt. Dat kan natuurlijk ook zijn omdat hij de evolutie erin niet ziet. Omdat hij niet hoort hoe de verschillende artiesten elkaar beinvloeden. En dan krijg je een beetje het kenniselement dat als een boemerang weerkeert.

Om enkele voorbeelden te geven: Jeff Beck deed allerlei dingen die onlosmakelijk verbonden zijn met Jimi Hendrix eerder dan Hendrix zelf. Die laatste liep over van eht charisma en wist het naar de massa te brengen. Dat is gewedig waardevol. De mannen van Queen hoorden bij Hendrix hoe hij heel verstandig gebruik maakte van stereo en ze zouden dat later in tal van nummers toepassen en er verder in gaan.
Eddie VAn Halen staat bekend om het 'finger tapping'. Dit werd al eerder gedaan maar hij bracht het met unieke kunde naar een groter publiek en was zo heel vernieuwend. Dat maakte weer de baan vrij voor andere gitaristen om er creatieve zaken met te doen.

The beatles waren enorm belangrijk wat de studio betreft, ze puurden er alles uit en hun albums klonken stukken beter dan die van tijdsgenoten(trouwens bij Zeppelin was dit ook het geval). Queen had betere middelen en kon daar nog verder in gaan en zo kreeg je een uniek nummer als Bohemian Rhapsody.

Wanneer je techniek als onbelangrijk gaat beschouwen, loop je misschien veel kennis mis. En dus ook een beter begrip van waar bepaalde artiesten voor staan. Of hoe verschillende artiesten elkaar beïnvloeden. of zelfs simpelweg mis je de waarde van iets omdat je niet hoort wat er goed aan is.

Dit dwaalt een beetje af van het topic; maar Charlie Chaplin is absoluut meer dan puur vermaak. Charplin was naast acteur ook regisseur. Volgens de "auteur-theorie" in de filmkritiek weerspiegelt de film van een regisseur zijn persoonlijke creatieve visie. Chaplin regisseerde zowel zijn eigen films als films waarin hij zelf niet acteerde, en ze zien er misschien simpel uit, maar ze bevatten allemaal een sterke, persoonlijke artistieke visie (Iets wat bij bv. Laurel & Hardy films ontbreekt).



Dat kan hoogstaande kunst ook. Meer nog; hoogstaande kunst MOET mensen kunnen beroeren; het moet mensen kunnen intrigeren, , enthousiast maken, shockeren, ... Kunst die iemand op alle vlakken onverschillig laat is waarschijnlijk geen goede kunst. Maar ik schat gewoon vermaak nog steeds lager in.



Nou, dat kan, maar wat mij betreft lopen succes en kunst niet altijd hand in hand natuurlijk.

@Queenlive:

De populaire muziek kan inderdaad ook experimenten bevatten, maar dit is een véél minder radicale vorm, met alle scherpe puntjes er af gehaald, omdat het aangepast is aan de massa. De massa zal nooit radicaal zijn, de massa kiest voor het alledaagse en wil niet iets dat 'anders' is. Slavernij werd eeuwenlang als iets normaals zien, terwijl de tegenstanders maar een klein groepje waren. Machines werden in de negentiende ook gewantrouwd door de gewone man omdat het het werk dat door de gewone man gedaan werd zou kunnen vervangen. Het Christendom werd eerst ook door een klein groepje beleden en eeuwen verkettert voordat het een staatsgodsdienst werd en zou uitgroeien tot de grootste godsdienst ter wereld. Het feit is dat nieuwe dingen altijd eerst van een klein groepje komen en later al dan niet de norm worden.

Als Stockhausen volledige nummers creëert met maar tape loops en The Beatles er tien jaar later één in een nummer verwerken, dan verdient Stockhausen in feite toch wel de credit. The Beatles verdienen ook wel credit voor het toegankelijk maken van dit experimentje voor een groter publiek. Dat is ook een kwaliteit, maar in feite hebben ze deze vernieuwing van Stockhausen gewoon overgenomen. Ze zijn niet de "uitvinders" ervan maar de "verspreiders" (met de experimenten in afgezwakte vorm). Popmuziek kan natuurlijk origineel en avontuurlijk zijn, maar de experimenten zullen altijd aangepast zijn aan de massa en in een makkelijkere, hapklare brok geserveerd worden. Dit verdient zeker credit, maar ik schat dat niet zo hoog in als iemand die er al jaren daarvoor eerst dezelfde experimenten deed op een veel radicaler niveau.
Een christene zal ook Jezus Christus (de "uitvinder") beleiden en niet (of in véél mindere mate) de appostelen (de "verspreiders") die het christendom opgetekend en verspreid hebben.

Ook in techniek kan je origineel zijn ja, maar originaliteit staat los van techniek. Ook zonder enige vorm van techniek kan iemand origineel zijn. Classic rock kan zeker tot op een bepaalde hoogte experimenteel zijn, alleen zal het sowieso meer gepolijst zijn dan bepaalde andere vormen van muziek of artiesten. Voor mij is "the real thing" belangrijker. Je haalt het 'finger tapping' van Van Halen aan maar je zegt dat dit al eerder werd gedaan; wel dan vedienen die personen die het al eerder deden daar credit voor. Dat Van Halen het in een eenvoudigere verpakking stopt en het bekend maakt aan een groter publiek is ook een kwaliteit maar is voor mij persoonlijk ondergeschikt. Verder is er in de rockmuziek al meer dan veertig jaar lang een underground, waardoor het verspreiden van experimenten en nieuwigheden niet via populaire muziek moet. Vernieuwende muzikanten komen elkaar vanzelf tegen in de underground.

Verder heb ik ook al gezegd dat ik context en achtergrondinformatie ontzettend belangrijk vind, dus als ik naar een artiest luister die een bepaalde techniek heeft, vind ik altijd wel welkom er iets over te weten, omdat vernieuwingen natuurlijk mét (of zonder) een bepaalde techniek worden gedaan, en het kan ook meespelen in de beleving van de muziek; maar dan kom je op het gebied van de persoonlijke smaak.

@ Toon:

De vraag is natuurlijk ook of al die scherpe kantjes wel wenselijk zijn. Je kan ook iets maken dat amper nog iemand aanspreekt of danig vergezocht is. De kunst is bepaalde clevere zaken te verwerken in je kunst, dat is namelijk creatief zijn. gebruik maken van de technieken en de instrumenten die ter beschikking staan.


En wat heb je aan underground die eeuwig underground blijft? Die zal helemaal niet tot een radicale ommekeer zorgen. En degenen die te radicaal zijn gaan er steevast vantussen want bij iedere beweging heb je een tegenbeweging en uiteindelijk kom je bij iets veel evenwichtiger uit.

Bohemian rhapsody op single uitbrengen was toch ook een geweldig radicale beslissing. je kan toch moeilijk de mening toegedaan zijn dat dat een typische chart single is. Het nummer zit vol creatieve elementen waar anderen niet op zouden komen.
En ze slaagden erin die naar veel mensen te brengen. Dat is een geweldige prestatie.

Tuurlijk zijn scherpe kantjes wenselijk. Als creativiteit veel mensen aanspreekt dan is dat perfect, maar als dat ten koste moet gaan van het experiment en de creativiteit omdat er bepaalde grenzen zijn in de commerciële wereld, omdat het binnen de normen van het massa-publiek moet blijven, dan is dat erg jammer. Er moeten zo weinig mogelijk grenzen zijn aan experiment en creativiteit. De commerciële wereld IS de tegenbeweging. De massa wil hapklare muziek, de massa wil nu eenmaal makkelijk entertainment en zit nu eenmaal weinig in met artistieke bedoelingen. En nogmaals: daar is niets mis mee! Weet alleen dat er artiesten zijn die muziek als iets kunstzinniger zien en muziek op een andere manier benaderen.

Bohemian Rhapsody op single uitbrengen vind ik weinig geweldig radicaal aan. Het is een nummer dat geroemd wordt omdat het eigenlijk verschillende nummers (stukjes) in één nummer bevat. Wel dat hebben The Beach Boys met 'Good Vibrations' en the Pretty Things met 'Defecting Grey' al gedaan in respectievelijk 1966 en 1968. Verder zijn er nog bands die al veel experimentelere singles hebben uitgebracht dan de genoemden. Helaas hebben er weinig (of geen?) het succes van van Bohemian Rhapsody kunnen evenaren (en dat is een understatement), maar succes is geen waardemeter. Tuurlijk is Bohemian Rhapsody lekker creatief, experimenteel, vooruitstrevend en kunstzinnig, maar dat vervalt in het niets bij andere artiesten die NIET in de hitparade staan. En hier komt de factor kennis weer bijspelen; wie niet afweet van die 'andere' muziek weet simpelweg niet beter. Wie wel afweet van die 'andere' muziek die kan dan ofwel aanvaarden dat er kunstzinniger muziek gemaakt wordt en lekker verder blijven luisteren naar Queen, of zich aangevallen voelen en stug blijven volhouden dat alle muziek gelijk is aan elkaar, alles even kunstzinnig is en dat je verschillende artiesten niet met elkaar kan vergelijken en dat ALLES te herleiden is naar die eeuwige dooddoener, genaamd "smaak". Verder moet dit niet uitmonden in een nieuwe Queen-discussie want daar is het Queen-topic voor. Ik heb alles wat ik wilde zeggen over Queen al gezegd, en nu heb ik het alleen maar over muziek in het algemeen, niet over Queen of een andere bepaalde groep.

En als jij liever in McDonnalds eet dan een vier-sterren-restaurant omdat jij het eten daar lekkerder vind, dan vind ik dat prima. Maar me dan komen vertellen dat het culinair evenveel te bieden heeft, neen, dat gaat mijn petje te boven. Zullen ze graag horen bij de Michelin-gids

Tot in de McDonnalds

Er is tot mijn vreugde veel gepost op dit illustere en van hoog niveau getuigende topic. Teveel om overal op te reageren . Waarschijnlijk tot vreugde van velen , zal ik mij beperken tot het uitlichten van een onderwerp : het belang van de techniek.

Toon schrijft : ' Maar techniek schat ik niet zo belangrijk in ' .
Dat moet hij natuurlijk zelf weten , maar kijkende naar welke platen hij luistert , dan komt bij mij het vermoeden op , dat hij niet helemaal beseft wat hij schrijft. ' Zijn ' John Coltrane zou nooit en te nimmer zo gemusiceerd hebben . zonder beheersing van zijn fenomenale techniek. Voor een interpretatie van een Scriabin pianosonate is de eerste vereiste ; niet in de weg staande technische beperkingen van de pianist . Pas dan kan de pianist van het stuk een interpretatie geven en wordt er muziek gemaakt. Met andere woorden : de beheersing van de techniek verschaft de musicus de vrijheid van spelen.

Als ik Toon zou zijn , dan zou ik antwoorden : Beste George , zo bedoelde ik het niet , maar ik probeerde te wijzen op het feit dat de techniek in dienst moet staan van de muziek. Virtuositeit , louter om de virtuositeit verafschuw ik.

Verder stel ik er prijs op Toon ook een compliment te geven. Wanneer ik naar zijn leeftijd kijk en naar zijn bijna van allesomvattende muziekkeuze , dan kan ik slechts een conclusie trekken: deze jongeman is bezeten van muziek en beschikt vooral over een grenzeloze muzikale nieuwsgierigheid. Soms denk ik zelfs : is het niet een beetje teveel en te snel allemaal ? Mijn waardering en bewondering voor Toon spreek ik echter onomwonden uit.

Lol, ik geef je helemaal gelijk . Bedankt voor het antwoord in mijn plaats te geven. Scheelt wat tijd

En of het niet een beetje allemaal te veel en te snel is? Ach, zo lang ik er maar plezier in heb en kan genieten van een simpel deuntje

mooie en goede discussie.

4,5*

Bij Nirvana - Nevermind (1991):



Klopt. Onder/overschat is belachelijk. Muziek is subjectief.

Niet voor 100%. Er zijn albums of nummers waarvan duidelijk is dat ze gewoon goed zijn, gewoon omdat iedereen dat vindt.