Top-20 van 1984:

1. Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. 5*
2. Talking Heads - Stop Making Sense
3. Echo & The Bunnymen - Ocean Rain
4. Joe Jackson - Body and Soul 4,5*
5. The Smiths - The Smiths
6. Prince & The Revolution - Purple Rain
7. U2 - The Unforgettable Fire
8. David Sylvian - Brilliant Trees
9. Los Lobos - How Will the Wolf Survive?
10. Metallica - Ride the Lightning

11. Willem Vermandere - Als Ik Zing
12. Frank Zappa - Them Or Us 4*
13. Talk Talk - It's My Life
14. Depeche Mode - Some Great Reward
15. Bryan Adams - Reckless
16. Lloyd Cole & the Commotions - Rattlesnakes
17. R.E.M. - Reckoning
18. Dire Straits - Alchemy
19. Sade - Diamond Life
20. Iron Maiden - Powerslave

1984

01. Cocteau Twins - Treasure
02. U2 - The Unforgettable Fire
03. Echo & The Bunnymen - Ocean Rain.
04. Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes
05. Talk Talk - It's My Life
06. Depeche Mode - Some Great Reward
07. Talking Heads - Stop Making Sense
08. Prince & The Revolution - Purple Rain
09. Mike Oldfield - Discovery
10. This Mortal Coil - It'll End in Tears

Goed bezig

Ach, gewoon knippen en plakken van jouw post

Ook nog maar een lijst doen :

1. Dead Can Dance - Dead Can Dance
2. Manuel Göttsching - E2-E4
3. The Gun Club - The Las Vegas Story
4. Claw Boys Claw - Shocking Shades of Claw Boys Claw
5. Cocteau Twins - Treasure
6. U2 - The Unforgettable Fire
7. The Smiths - The Smiths
8. Sade - Diamond Life
9. Twice A Man - From A Northern Shore
10. Everything but the Girl - Eden

1. Metallica - Ride The Lightning
2. U2 - The Unforgettable Fire
3. Van Halen - 1984
4. Talk Talk - It's My Life
5. Simple Minds - Sparkle In The Rain
6. Meat Puppets -II
7. The Smiths - Hatful Of Hollow
8. Talking Heads - Stop Making Sense
9. Los Lobos - How Will The Wolf Survive ?
10. Bryan Adams - Reckless

Die hoort eigenlijk ook in mijn top 10 van dit jaar thuis, maar ik ik moest weer zo nodig braaf de door dazzler opgelegde beperking volgen :

Ja ... moeten ze besproken zijn, of is het OK als ze in die geplaatste jaarlijstjes van Oor opduiken?

Die regel is maar om ervoor te zorgen dat we hier net zoals in de OORlijstjes
met lijsten komen vol albums die hier niet aan de orde zijn. Dat zou, vind ik dan toch,
een beetje gek zijn. Er zijn andere topics waar je je persoonlijke top 10 van een jaar kan neerzetten.

Ik dacht met die regel gewoon bij het topic te blijven.
Maar als iemand er toch even graag een andere plaat tussenschuift,
dan ga ik niet naar de politie bellen. Het is ook geen spel met een einduitslag of zo.

Het is dan natuurlijk wel jammer dat een favoriet album van iemand
niet aan bod is gekomen in het overzicht omdat het te weinig stemmen haalt op deze site.
Dus daarom stel ik zodadelijk wat nieuws voor.

Binnenkort ploeg ik door de OOR jaargang van 1985.

Zijn er album met minder dan 30 stemmen op de site,
waarvan jij graag zou hebben dat ik ze toch opneem in het overzicht,
dan kan je hier die albums even neerzetten. Ik probeer er dan rekening mee te houden.

Maar schiet niet op de pianist als OOR het album niet besproken heeft.
En van zodra ik aan 1985 begin, ben je te laat met je verzoekjes, want ik ga niet
voortdurend zitten terugbladeren in de nummers die ik al behandeld heb.

Half Man Half Biscuit - Back in the D.H.S.S. (1985)
The Wake - Here Comes Everybody (1985)

Leatherwolf - Leatherwolf
(ga er echter niet vanuit dat die aan bod gekomen is)

Mijn nummer 1 ... en de bovenste helft van wat Graf zegt.

Ik ga hem dan hier even neerzetten, zodat ik hem niet vergeet.
Shock Headed Peters - Not Born Beautiful (1985)

Soft Verdict - Maximizing the Audience (1985)
The Pale Fountains - ...From Across the Kitchen Table (1985)

toch even, hier kun je lezen hoe je internet criminelen moet aangeven Hoe doe ik aangifte van internetcriminaliteit? - vraaghetdepolitie.nl

Ik vond het overigens wel een mooi idee om bij de Oor recensie's te blijven, dit omdat er al voldoende jaarlijsten zijn op MuMe.

Verdorie.
Ik heb lang getwijfeld of ik Struggle for Pleasure (1983) zou opnemen in het overzicht van 1984.
Uiteindelijk niet gedaan omdat ik niet te veel van belpop favoritisme wilde beschuldigd worden.
Ik had Beats of Love van Nacht und Nebel al behandeld en die haalde al zo weinig stemmen.

Ik herinner me wel dat de recesent van dienst het maar slappe kost vond, dat Soft Verdict.

1985/01

cover: Boy George

artikels: Boy George / Lloyd Cole / The Scientists / Opera / Yellowman
Ann Gillis / Swans / Bobby Womack / March Violets - The Sisters of Mercy

The Smiths - Hatful of Hollow (1984)



Tot William kwam. Die single bewees dat Morrissey wel degelijk erg fraai kon zingen, vooral als gitarist Johnny Marr een prachtige melodielijn voor hem neerprent. Ondanks enkele pronkstukjes gaat de plaat me toch na een tijdje op de zenuwen werken. Sommige songs zijn in muzikaal opzicht beperkt of regelrecht saai en Morrissey's teksten lijden hier en daar nogal onder de last der pretentie. Het wachten is voorlopig op de echte tweede Smiths elpee, dit is niet meer dan een tussendoortje.

Bert van de Kamp ***

Leonard Cohen - Various Positions (1984)



Cohen speelt de rol van gekwelde poëet nu al jaren als geen ander en hij dat dat zo overtuigend dat je warempel gaat geloven dat het nog menens is ook. Kunst en werkelijkheid vallen in zo'n geval samen. Dat levert weer een aantal juweeltjes en intrigerende werkstukjes op, maar toch valt de plaat mij als geheel na die vijf jaar toch wat tegen. Toch blijf ik een zwak voor deze man behouden. Ook al gaat hij af en toe enigszins over de schreef, maar daar moet ik dan altijd weer om glimlachen.

Bert van de Kamp ***

Foreigner - Agent Provocateur (1984)



Als geen ander bezit de groep zowel de 'drive' als het 'zweet' van de zwarte muziek en koppelt die aan de 'melodie' en de 'power' van hun eigen, blanke achtergrond. Elliott is niet de beste timmeraar en het gitaarwerk van Jones is weinig indrukwekkend. Maar de volle meeslepende spanning, die melodieuze en soulvolle draagkracht en het indringende karakter, maken vocalist Gramm acceptabel voor een groot publiek. Het is juist deze brugfunctie die Foreigner wél tot in de perfectie beheerst.

Hans van den Heuvel ****

The Pogues - Red Roses for Me (1984)



Krijgen we na de cowpunk nu de folkpunk? Het lijkt me dat het genre aan een grondige revitalisering toe is. Pogue Mahone, ofwel The Pogues deden al een tijdje live erg opwindende dingen. Hun bewerking van aloude traditionals getuigt van lef en creativiteit. Ze trekken af en toe ferm van leer. Niks geitenwollen sokken, niks gemakzuchtige polka's, niks "driemaal in de rondte van je hopsasa", maar gewoon muziek die een vuist maakt, bij je nekvel pakt en je wakker schudt. The Pogues mogen blijven.

Bert van de Kamp ****

John Hiatt - Warming Up to the Ice Age (1985)



Warming Up to the Ice Age toont aan hoe getalenteerd Hiatt als componist is. Niet alleen bestrijkt hij het hele stillistische terrein van vuige rockers tot indringende ballades, bovendien heeft hij van elk soort verschillende typen in huis. Die veelzijdigheid wordt in de productie extra benadrukt door de afwisselende arrangementen, hetgeen ten koste gaat van de eenheid. Een aanvaardbaar album dat meer dan de zes voorgangers tot de verbeelding van een groter publiek zou kunnen spreken.

Geert Henderickx ***

1985/02

cover: Amadeüs

artikels: Fela / Bad Bob / Folk Devils / Edward Ka-spel / Redskins / Film International
/ Amadeüs / Francois Bourgeon / Diamanda Galas / The Kane Gang

John Fogerty - Centerfield (1985)



Opnieuw heeft hij alles in zijn eentje gespeeld en gezongen, met dit verschil dat ditmaal het geluid minder primitief is. Daarnaarst heeft Fogerty zich als instrumentalist hoorbaar ontwikkeld. Anderzijds gaat hij wat behoedzamer te werk dan vroeger, wat zijn rauwe passie enigszins heeft getemperd, zij het gelukkig niet wat betreft zijn meeslepende zangstijl. Evenals Springsteen is Fogerty 'born in the USA' en komt hij daar openhartig voor uit. Centerfield is het muzikale verslag van een kritische patriot.

Geert Henderickx ****

Van Morrison - A Sense of Wonder (1984)



Het is een zeer spirituele plaat geworden, waarop de sprankelende gitaarintro's en -interpuncties, statige orgelakkoorden en larmoyante dan wel stotende blazersbijdragen een onderlinge verstandhouding hebben. A Sense of Wonder bevat een paar instrumentals. Zij dienen vooral ter voorbereiding respectievelijk ter afwisseling van de haast sacrale teneur die de hen omringende tracks kenmerkt. Het album genereert al met al precies datgene wat de titel in het vooruitzicht stelt.

Chris van Oostrom ****

The Triffids - Raining Pleasure (1984)



Muzikaal gezien uit het continentale isolement zich op Raining Pleasure, een zeven nummers tellende mini-elpee, in een raadselachtige en intrigerende verbastering van verschillende muzikale stijlkenmerken (van folk tot soul, van trash tot gospel). Daarnaast is isolement ook het centrale thema van David McCombs teksten. Op bijtende en vaak humoristische wijze maakt hij duidelijk dat wat normale stervelingen onder plezier verstaan een verwerpelijke illusie is.

Tom Engelshoven ****

OOR 1985/03

cover: Mick Jagger

artikels: Mick Jagger / The Associates / Meredith Monk / Six Plys Tzar /
Bangles / John Peel / Foreigner / Marc Almond / Blake & Mortimer / Teo Joling

Ry Cooder - Paris, Texas (1985)



Toegegeven, mooi klinken deed de muziek zeker, al kwam zij mij vooral voor als een magere herhalingsoefening van de soundtrack voor Southern Comfort. Ook de scores voor The Long Riders en The Border verrieden van Cooders kant heel wat meer inspiratie en inventiviteit. Niettemen is Paris, Texas, de plaat dan wel te verstaan, natuurlijk verplichte kost voor alle Cooder-adepten. Maar waar de een spreekt van sfeervol, daar kan de ander het met hetzelfde recht hebben over stomvervelend.

Geert Henderickx ***

The Velvet Underground - VU (1985)



Sinds die tijd circuleren er in kringen van Velvetfreaks allerlei tapes met obscure en nimmer uitgebrachte opnamen. Zo was mij het meeste dat op deze plaat te horen is al bekend van bootlegs. Enigszins misleidend is dat er gedaan wordt alsof die het vierde nooit uitgebrachte MGM-album is, terwijl er twee nummers op te vinden zijn waarop John Cale nog van de partij is. Voor de die-hards is het zonder meer prettig deze opnamen nu met een goede geluidskwaliteit in huis te hebben.

Bert van de Kamp ***

Coil - Scatology (1984)



"Het materiaal is heel divers. Sommige gedeelten zijn moody, depressief, ambient soms, maar er staan ook enorm agressieve semi-Velvet Underground-dingen op de plaat... hard noises... demented disco," liet Jim 'Foetus' Thirlwell een tijdje geleden weten. Onderwerp was het door hem geproduceerde debuut van Psychic TV refugees Peter 'Sleazy' Christopherson en Geff Rushton, te zamen formatie Coil vormend. Inmiddels is het drie maanden later en prediken de speakers van mijn geluidsinstallatie de Genadeloze Revolutie van Scatology.

Corné Evers *****

Jason and The Scorchers - Lost & Found (1985)



De rest van de merendeels loeiharde rockers op kant een wordt niet alleen gespeeld met een bloeddorstige gretigheid, ze kennen tegelijk een raffinement dat vagelijk herinnert aan het vroege werk van een groep als Poco. De twee mooie semi-akoestische ballads op kant twee bewijzen dat songschrijver Jason Ringenberg zijn traditie niet verloochent en met zijn trefzekere pen ook los van deze groep tot belangwekkende dingen in staat moet worden geacht. Voorlopig kunnen ze in Amerika best trots zijn op deze Nashville-outlaws.

Herman van der Horst ****

Bangles - All over the Place (1984)



Toch wekken de meertijds zelfgeschreven nummers niet de indruk louter van heel bewust jatwerk aan elkaar te hangen. Een aantal blijft in het luchtledige hangen, omdat ze net die ene juiste punchlijn missen. Vijf songs zijn goed en de rest blijft toch voor drie kwart plezierig, voornamelijk doordat het luchtig opgepoetste totaal-geluid een soort frisse onbevangenheid uitstraalt, die niet van charme gespeend is. Een oorlog winnen ze hier niet mee, een paar hits zeker wel en volgens mij zijn ze ook leuker dan de Go-Go's.

Herman van der Horst ***

OOR 1985/04

cover: Raymond van het Groenewoud

artikels: Raymond van het Groenewoud / Penguin Café Orchestra / Lilian Jackson /
Ghana a Gogo / Hula / Van Morrison / Philip Bailey / Jim Jarmusch / The Pretty Things

The Smiths - Meat Is Murder (1985)



'Levensmoeheid als pose', schreven we boven een gematigd positieve recensie. Pluspunten: eerlijke gitaarklanken, verleidelijke melodieën, goeie, zij het wat treurige en zeurderige teksten. Bovengenoemde pluspunten zijn in versterkte mate aanwezig. Gitarist Johnny Marr heeft zichzelf overtroffen in een aantal buitengewoon bekoorlijke melodieën en zanger Morrissey is een stuk beter gaan zingen. Het is nog steeds geen plaat die ik ieder moment van de dag kan horen, maar hij is een stuk overtuigender dan die eerste.

Bert van de Kamp **** (alsof hij wat had goed te maken tegenover de trouwe volgers van dit topic)

Tears for Fears - Songs from the Big Chair (1985)



Na de betrekkelijk eenvoud van het debuut werd de productionele trukendoos flink opengetrokken, zodat de inbreng van producer Chris Hughes niet gering moet zijn geweest. Afgezien van het computergestuurde symfonie-orkest en de van Trevor Horn geleende synthesizervegen wordt beduidend meer diepgang aan de dag gelegd dan je van een modieus hitparadegroepje mag verwachten. Songs from the Big Chair ontvouwt zich als een gevarieer sprookjesboek, dat een kijkje biedt in de wonder wereld van de grote-mensenmuziek.

Jan Vollaard ****

Yello - Stella (1985)



Razend knap in elkaar stekende surrogaat-soundtracks, onderbouwd door straffe elektroritmes en immer voorzien van de kolderieke voice-art van Dieter Meier. Waar menig Britse quasi-modieuze tegenhanger van de groep (namen mag u zelf invullen) blijft steken in rücksichtslos gegrabbel in de elektronische cliché-ton, houdt Yello ons halsstarrig aan de speakers gekluisterd met de producten van haar vooralsnog onuitputtelijke klankenbron, ontsproten aan een even geheim als eigenzinnig territorium van Boris Blank.

Erik van den Berg ****

Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Rising Force (1984)



De technische veelzijdigheid en ritmische trefzekerheid, die Yngwie op deze Rising Force etaleert, stelt hem al op uiterst jeugdige leeftijd naast gerenommeerde grootheden als Ritchie Blackmore, Michael Schenker en Jeff Beck. Om bij het grote publiek aansluiting te kunnen vinden, zou een iets meer ingetoomde aanpak geen overbodige luxe zijn. Maar de muzikanten en gitaarfreaks onder ons kunnen er niet omheen: de wereld is een gitaargod rijker. En zijn naam is Yngwie Malmsteen.

Hans van den Heuvel ****

Mick Jagger - She's the Boss (1985)



She's the Boss mag dan wel stukken beter zijn dan de laatste Stones-elpee Undercover, maar legt het af tegen bijvoorbeeld een vergelijkbare moderne zwart/wit cross-plaat als die van Peter Wolf. Wolfs plaat biedt afwisseling, vooral sfeer, zo links en rechts een donker randje en gaat muzikale uitdagingen niet uit de weg. Jaggers plaat toont enkel een gestileerde ersie van iets dat we al bijna uit het hoofd kennen. Jagger maakt naadloze gebruiksmuziek: perfect voor in de auto en op de dansvloer voor zolang het duurt.

Herman van der Horst ***

The Associates - Perhaps (1985)



De man die ooit doeltreffend debuteerde met The Affectionate Punch, klinkt op Perhaps bij vlagen prachtig, maar even zo vaak zonder enige overtuigingskracht. Hangend aan zijn gevoel voor drama, verliest hij zich eens te meer in vrijblijvende composities of lijkt hij weerloos overgeleverd aan te cleane producers. Over de hele linie zou hij zich eens met echt waanzinnige partners, echte Associates dus, moeten omringen. Die zouden deze nachtegaal veel meer tegenvuur moeten bieden dan wat deze toch wat slappe Perhaps laat horen.

Paul Evers ***

OOR 1985/05

cover: John Fogerty

artikels: John Fogerty / Toy Dolls / Tears for Fears / Don Henley
World War Rockers / Frankfurters / Leonard Cohen / Vuurvreters

Phil Collins - No Jacket Required (1985)



In nummers, die vijwel stuk voor stuk zo op single kunnen, offreert Collins zijn inmiddels overbekende mengsmering van gitaar- en synthesizerrock, met naast zijn altijd wat maniakaal aandoende vocale inbreng, doorlopend logge percussie-injecties en vaak bijdragen van de blazerssectie van Earth, Wind & Fire. Mede door een sublieme dosering van bovendien aan elkaar gewaagde up-tempo nummers en ballads is No Jacket Required een plaat waarin een breed publiek zich zal hijsen en prettig zal voelen.

Harry van Nieuwenhoven ****

Killing Joke - Night Time (1985)



Night Time doorbreekt geenszins het reeds vanaf de eerste elpee gehanteerde patroon: als heimachines voortbeukende drums, maaiende gitaarstormen en Jaz Colemans zwartgallige visie op de hedendaagse samenleving. Niks commerciële knieval, niks nieuwe richting. De enige vooruitgang zit 'm in het compositorische peil . Een zekere eenzijdigheid kan deze elpee echter niet ontzegd worden. Een nauwelijks verrassende en louter op vroeger werk voortbordurende verzameling postpunk-songs.

Erik van den Berg ***

The Alan Parsons Project - Vulture Culture (1985)



"Kennen jullie die mop al van die boerin die de postbode aan het wegen is?" Ome Neilis slaat zichzelf met vlakke handen op de dijen en heeft de grootste lol. Neef Piet kijkt geïrriteerd voor zich uit, verzamelt moed en richt zich tot hem: "Zeg, ome Nelis, heeft u deze mop vorig jaar, het jaar daarvoor en het jaar daar weer voor ook al niet eens verteld?" "Dat zou best eens kunnen jongen," antwoordt ome Nelis, "maar een goeie en professioneel vertelde mop fietst er bij de mensen altijd wel in, zelfs in de prolongatie.

Harry van Nieuwenhoven **

The Sound - Heads and Hearts (1985)



Het aantal lichtvoetige composities is groter dan ooit, zonder dat The Sound in een dodelijke oppervlakkigheid vervalt. Adrian Borlands teksten, waarin hoofd en hart hand in hand gaan, zijn voorzien van een toegankelijk geluid dat hoofdzakelijk bepaald wordt door de melodieuze synthesizr van Colvin Mayers en fraai gedoseerde gitaarpartijen. Deze constatering biedt echter geen enkele garantie voor hoge verkoopcijfers, want helaas bepalen andere factoren of een elpee een verkoopsucces wordt of niet.

René Megens ****

Red Lorry Yellow Lorry - Talk About the Weather (1985)



Het overwegend gebruik van drumcomputer en de telkens terugkerende echo-gitaar die alleen maar herfstklanken in huis lijkt te hebben, is te schamel, maar vooral the machinaal om echt te kunnen boeien. Blijft allen de stem van Chris Reed over. Een stem die duidelijk "wat heeft", maar door een in elk nummer terugkerende onderkoeldheid toch de aandacht niet gevangen houdt. Neem daarnaast een matige opname en de korte speelduur, en ik geloof dat ik voor dit jaartij maar eens van behang ga wisselen.

Berend Ongena **

Toch even zelf reageren: ik ben het ten dele oneens met Erik van den Berg over Killing Joke.

De composities op de voorganger Fire Dances waren best okee.
De kracht van Night Time zit hem volgens mij in de best wat meer commerciële aanpak.
Vooral de rol van de synthesizer geeft het geheel een perfec gedoseerde ziel, een zekere emotie
die al eens ontbrak op het oudere werk (ik denk vooral aan What's THIS for? en Revelations).

Wat welk klopt is dat de slechts acht songs een zekere gelijkvormigheid bezitten.
Toch is dit verre van storend, maar één of twee extra songs, hadden voor variatie kunnen zorgen.

Ik vergelijk Night Time graag met The Unforgettable Fire.
Zowel Killing Joke als U2 halen de scherpte uit hun sound en investeren in emotionele diepgang.
Wie Killing Joke wil leren kennen begint het best bij Night Time en het gelijknamige debuut.

Is daar René Megens voor het eerst in beeld? Hij zou uitgroeien tot mijn favoriete recensent bij OOR.

OOR 1985/06

cover: Sting

artikels: King / Gigantjes / Duin Dossier (Sting in Dune) / Yello /
Joan Armatrading / Vuurvreters / Phil Collins / Boudewijn Büch / Afrika

The Sisters of Mercy - First and Last and Always (1985)



Verantwoordelijk voor bijna de helft van het materiaal toont Wayne Hussey een hand van schrijven die beduidend soepeler en sierlijker is dan die van zanger en frontman Andrew Eldritch. Hussey is bovendien een fantasierijk en vermoedelijk klassiek geschoold gitarist, goed voor tal van sprankelende mozaïeken en krijgshaftige grondlijnen, waarlangs Eldritchs ongeëvenaarde grafstem zowaar tot leven komt. De medaille echter omgedraaid zorgt het inhoudelijke stempel van Eldritch uiteindelijk voor de échte Maar.

Swie Tio ***

Hüsker Dü - New Day Rising (1985)



De uiterlijke stereotypen van de hardcore zijn nog slechts terug te vinden in het slotnummer, maar haar spirit, die allerverbrijzelende tornado van pure emotie en tomeloze energie, is geïntegreerd in alle overige songs. Alles gestort in de als een tandartsboor genadeloos doordrillende Hüsker Dü-sound en werkelijk vlijmscherp geproduceerd, is New Day Rising een trotse samensmelting van vernieuwingsdrang en basale emoties. Nog niet het meesterwerk dat ongetwijfeld op stapel staat, maar tot zolang essentiële kost.

Swie Tio ****

The Replacements - Let It Be (1984)



Het noemertje is, voor het gemak, hardcore. De vlag die de lading (gedeeltelijk) dekt: The Replacements. Hard, goor, instinctief. Desondanks toegankelijk en... ja, zelfs grappig. Maar er is meer. Naast nummers die de roots tot aan de enkels in de punk lijken te hebben, verschaffen melodieuze zijsporen de luisteraar enige adempauze. Kroon op het werk is Paul Westerbergs stuiptrekkend gezongen cri-de-coeur. Van The Replacements kan veel verwacht worden. En voor de goede orde: headbangen mag (weer).

Tom Engelshoven ****

Eric Clapton - Behind the Sun (1985)



Niet echt geïnspireerd begeleid door peperdure sessieklanken, klinkt de introverte Clapton in de Santana-achtige nummers af en toe uitgeblust en zet hij zijn gitaar iets te vaak op de automatische piloot. Over de door Phil Collins geproduceerde hap kan gezegd worden dat de oude Clapton met stevig in de blues gewortelde rock en veel afwisselend gierend en huilend gitaarwerk optimaal uit de verf komt. Achter de wolken schijnt de zon, maar Behind the the Sun opereert Eric Clapton, voor wie de VUT nog lang niet in zicht lijkt.

Harry van Nieuwenhoven ***

Howard Jones - Dream into Action (1985)



Aan de instrumentale kant maakt het synthesizerdecor grotendeels plaats voor een melodieuze soort synthi-rock, waarin naast invloeden uit de Ierse folk en de Europese industriële pop zelfs een flinke portie funk niet uit de weg wordt gegaan. Ondanks deze koerswijziging, is mijn voornaamste bezwaar tegen de muziek van Howard Jones echter gebleven. Zijn muziek wil meer amuseren dan emotioneel naar de keel grijpen. Slechts in ballades bewijst hij dat hij meer is dan een door technologie gestuurde marionet.

Harry van Nieuwenhoven ***

OOR 1985/07

cover: Tina Turner

artikels: Killing Joke / Tina Turner / De Toten Hosen /
Vuurvreters / Tent - Cloud Nine / Eddie Murphy / Danielle Dax

Sonic Youth - Bad Moon Rising (1985)



Houden Swans, die andere, eveneens overvloedig in decibels grossierende fenomen de luisteraars met het eind vorig jaar verschenen album Cop en de Raving a Slave ep in een continue wruggreep, Sonic Youth heeft ondanks een overdosis aan gitaarcrescendo's, gierende boventonen en feedback-geraas de verdovende uitwerking van een tranquillizer. Sonic Youth bezweert met raffinement. Sonic Youth verplettert soms. Technisch gezien stelt het allemaal nog niet zo veel voor, sfeer heeft Bad Moon Rising echter des te meer.

Corné Evers ***

Chris Isaak - Silvertone (1985)



Uiterlijk vertoont hij enige overeenkomst met Elvis, zijn muziek tot op zekere hoogte ook, al moet met nadruk vermeld worden dat hij het r&r-idioom op een heel natuurlijke wijze in een eigen moderne context weet te plaatsen. Hij leunt voornamelijk op rockabilly en c&w en schrijft daarmee een fors aantal sterke songs. Wanneer je eenmaal gewend bent aan zijn wat weeïg met hoge falset uitvallen gelardeerde stem groeit het uit tot een plaat met een hoge draaibaarheidsfactor.

Herman van der Horst ****

Paul Young - The Secret of Association (1985)



De kids vallen op het uiterlijk en op het elektronische aspect in zijn muziek, terwijl de progressieven Young waarderen vanwege zijn hypergevoelige soulstem en zijn artistieke integriteit. De instrumentatie bevat, afgezien van zijsprongetjes naar gospel, country en folk, voornamelijk ingrediënten uit de elektronische pop en de zwarte muziek. The Secret of Association is minstens even verrassend als het debuut No Parlez, al was het alleen maar omdat de vocale hoogstandjes van zanger Paul Young nog beter tot hun recht komen.

Harry van Nieuwenhoven ****

Eurythmics - 1984 (For the Love of Big Brother) (1984)



1984 bevat dus absoluut niet de oorspronkelijke muziek van Dominic Muldowney maar een ongewenste wolkbreuk van de Eurythmics, die zonder toestemming van cineast Michael Radford in opdracht van Virgin-opperhoofd Richard Branson op de verwarde consument neer plenst. Hare Krishna nog aan toe, wat een ellende! Het is overigens wel de aardigste Eurythmics-plaat tot nu toe en dat zegt genoeg over de hilariteit verwekkende overschatting die hun vorige brouwsels ten deel viel.

Chris van Oostrom **

Mike Oldfield - The Killing Fields (1984)



Mike Oldfield decoreert The Killing Fields met ravissante strijkpartijen, maar schrift er niet voor terug om de lijdensweg van de Cambodjaan Dith Pran in het voorbijgaan met claustrofobische dissonanten en statige koorzang te illustreren. Een moedige score die nergens de weg van de minste weerstand kiest, ondanks de assistentie van David Bedford slechts sporadisch herinnert aan Oldfields back-catalogue en in ieder geval gezegend is met een zeldzaam mooi hoofdthema.

Chris van Oostrum ****

Tom Petty & The Heartbreakers - Southern Accents (1985)



Voor het eerst heeft hij medewerkers van buitenaf aangetrokken die het uniforme groepsgeluid variëteit moeten geven. Maar de instrumentale combinaties pakken niet altijd even goed uit, voornamelijk omdat ze niet bij Petty's stijl passen. Wel goed gelukt zijn de autoradiorockers waarvan de koperarrangementen geïnspireerd zijn op The Beatles en Motown. Vier geslaagde stukken op een totaal van negen, het is eigenlijk te weinig voor een voldoende, ware het niet dat de vernieuwingsdrang Petty een puntje extra oplevert.

Geert Henderickx ***

Jeffrey Lee Pierce - Wildweed (1985)



De atmosfeer en het unieke karakter van The Gun Club zijn nagenoeg verdwenen en bovendien lijkt een flink deel van de negen songs weinig meer dan vehikels voor Jeffrey Lee's steeds toenemende behoefte tot gitaar-capriolen. Langzame, gedragen stukken overtuigen wel, voornamelijk door zijn voordracht, die af en toe aan pure wanhoop grenst. Met name door de steeds terugkerende gitaar-breaks dringt zich hier onwillekeurig de vergelijking met Neil Young op, zonder overigens echt dat niveau te halen.

Herman van der Horst ***

OOR 1985/08

cover: Dolf Brouwers

artikels: Einstürzende Neubauten / François Lougah / The Stranglers / Vuurvreters
/ Dolf Brouwers / The Thought / John Martyn / Hans Sportivo / Focus / Repo Man

The Power Station - The Power Station (1985)



In de muziek van The Power Station heeft de vorm het ruimschoots gewonnen van de inhoud. Dit neemt niet weg, dat door de opzwepende drumfills van Tony Thompson, de swingende maar toch stijlvolle leadzang van Robert Palmer, de transparante mix en de geknipte productie op dit marketing product toch een opwindende muur van geluid ontstaat, die iedere discotheek op zijn kop zal zetten. Hiermee zijn de twee Duran-Taylors overigens weer bij hun eigen doelgroep, die ze met dit gelegenheidsproject juist wilden ontvluchten.

Harry van Nieuwenhoven ***

Tuxedomoon - Holy Wars (1985)



Holy Wars is een krachtige plaat geworden die ondanks een veelheid aan toegepaste stijlen bovenal een duidelijk Europees karakter draagt. Een product dat ondanks de als vanouds in het concept ingepaste synthesizers, drumcomputer en een enkele tape uitermate akoestisch klinkt door het veelvuldig gebruik van jazzy klinkende saxofoons, trompet, orgel en piano. Een grote diversiteit aan stemmingen en kleuren. Met Holy Wars kan Tuxedomoon definitief in de annalen van de muziekhistorie bijgeschreven worden.

Corné Evers *****

The Dukes of Stratosphear - 25 O'Clock (1985)



Achter The Dukes of Stratosphere gaan de leden van XTC schuil. Het beluisteren van 25 O'Clock is hetzelfde als het meedoen aan een popquiz met de turbulente jaren zestig en zeventig als onderwerp. Bij deze geestesverruimende ervaring valt de hele platenkast om met als speerpunten het onvervalste psychedelische werk van acts als The Electric Prunes, The Move, Jefferson Airplane, The Beatles, George Harrison, Pink Floyd, Iron Butterfly, Nirvana en The Flowerpot Men. Een in alle opzichten perfect vorm gegeven trip terug in de tijd.

Harry van Nieuwenhoven ****


Accept - Metal Heart (1985)



De koers loopt nog steeds tussen AC/DC en Judas Priest door, waaraan met name in de solo's van Wolf Hoffman een Rainbow-achtige, klassieke tint wordt toegevoegd. Zo ook de drilboor van zanger Udo Dirkschneider en de sterkste ritmesectie van Europa: bassist Peter Baltes en drummer stefan Kaufmann. Gezamenlijk hebben ze met Metal Heart Accepts compositorisch meest consistente langspeelplaat weten af te leveren. Dat betekent geen uitschieters naar beneden en helaas ook niet echt naar boven.

Hans van den Heuvel ***

OOR 1985/09

cover: The Smiths

artikels: The Smiths / Vuurvreters / Coka / The Legendary Stardust Cowboy
/ The Long Ryders / Paul Young / Pino Palladino / Pat Metheny / Survivor

Prince and the Revolution - Around the World in a Day (1985)



Prince is niet langer de op sex beluste geilneef, maar ontwikkelt een warme belangstelling voor de wereld om zich heen. In deze nummers blijkt de broeierige sfeer van ongeremde seksuele opwinding te zijn verdwenen. Ook in het grote aantal sfeerstukken heeft de extraverte Prince plaats gemaakt voor een introverte, die Stevie Wonder een instrumentale hand kan geven. Het resultaat is een elpee, die zijn minst opwindende maar wel zijn meest evenwichtige en meest complete is.

Harry van Nieuwenhoven ****

Miles Davis - You're Under Arrest (1985)



Opgezet is het eerste wat opvalt het bonkende funkritme, merk Talking Heads. Een synthesizer begint te gieren, slippende autobanden. En dan is er ineens die schorre bijna fluisterende stem: "We got you. You have the right to make one phone call." Vanaf dat moment is geen terug meer mogelijk en houdt Davis de luisteraar in een constante greep. You're Under Arrest is Miles' overwinning op de tijd, vooruitstrevender en belangrijker dan Neubauten en Smiths, moderner dan Frankie Goes to Hollywood.

Corné Evers ****

China Crisis - Flaunt the Imperfection (1985)



Onder leiding van producer Walter Becker komt China Crisis wederom tot een redelijke prestatie in de zachte sector van de goed verzorgde melodieuze popmuziek. Zanger Garry Daly is mee verantwoordelijk voor de synthesizerpartijen die de muziek dat licht-symfonische karakter geven. Meer dan voorheen neemt evenwel het lyrische gitaarwerk van Eddie Lundon een belangrijke plaats in. Flaunt the Imperfection bevat redelijke muziek voor liefhebbers van verantwoord gearrangeerde en competent uitgevoerde popsongs.

René Megens ***

The Pale Fountains - ...From Across the Kitchen Table (1985)



Na het debuutalbum, dat grotendeels verloren ging in slap gekeutel, wordt op From Across the Kitchen Table een energieker geluid aan de dag gelegd. Voormalig Echo & The Bunnymen producer Ian Broudie liet geen conventioneel middel onbenut om de composities van zanger Mike Head aan te kleden. Op zich valt er weinig aan te merken op goed in het gehoor liggende liedjes, maar door een overdosis violen, toeters en zelfs een kerkorgel blijven The Pale Fountains opnieuw steken in een nog niet ten volle uitgekristalliseerde belofte.

Jan Vollaard ***

samen met Corne vonden wij die van Miles heel erg goed.

OOR 1985/10

cover: Eurythmics

artikels: Eurythmics / MAM / Peter Faber / The Cotton Club / Het Twentsch Paradijs / Vuurvreters

PinkPop special:
Gaga / Jason & The Scorchers / Chris Rea / Yngwie Malmsteen / The Stranglers / King / Steel Pulse

Chris Rea - Shamrock Diaries (1985)



Shamrock Diaries is ongetwijfeld de meest intieme plaat die Chris Rea tot nu toe gemaakt heeft. Hij is verledenziek, zoveel is duidelijk. Deze aandoening weerhield hem er evenwel niet van om de songs van de prachtigste harmonieën en de meest toepasselijke instrumentaties te voorzien. Bovendien manifesteert Rea zich hier als een uitstekend gitarist die, zonder zich ook maar één keer opdringerig op de voorgrond te plaatsen, bijzonder subtiele kleurschakeringen aanbrengt.

Chris van Oostrom ****

Eurythmics - Be Yourself Tonight (1985)



Ondanks alle beslommeringen blijft het streven naar avontuurlijke invalshoeken gehandhaafdd, al was het alleen maar om de incidentele bijdragen van grootheden als Stevie Wonder, Elvis Costello en Aretha Franklin. Juist omdat Annie Lennox geen pogingen onderneemt om zwarte soul-zangeressen te imiteren, spreekt uit haar trefzekere zangstijl een ongekende bezieling. Pas in tweede instantie valt op dat aan Be Yourself Tonight het nodige elektronische speelgoed te pas is gekomen, en zo hoort het ook.

Jan Vollaard ****

Green on Red - Gas Food Lodging (1985)



Beide platen steken ver uit boven de zielloze videopop die vandaag de toon aangeeft en bewijzen eens te meer dat de interessantste muziek niet uit Engeland komt. Gas Food Lodging is een thema-plaat over het leven 'on the road'. Vrij afgezaagd, maar de manier waarop Big Daddy en zijn kornuiten het aanpakken overtuigt zowel in doorleefdheid en emotionele zeggingskracht. Glorieuze gitaarriffs, meespelende vocalen en bijzonder sterke teksten, waarin door Green on Red een nieuw idealisme wordt gepredikt.

Bert van de Kamp **** (die het album samen met dat van Meat Puppets besprak)

Meat Puppets - Up on the Sun (1985)



De Meat Puppets hebben geen tijd voor idealisme, daarvoor zijn ze al teveel afgedreven in hun eigen psychedelische mist. De invloed van Captain Beefheart strekt zich uit van de muziek en de teksten tot de tekeningen die Curt Kirkwood voor de hoes maakte. Je kunt door mindere goden beïnvloed worden. Up on the Sun bevat ook nog twee volstrekt niet van de wereld-zijnde instrumentals. Deze twee elpees krijgen bij mij een ereplaats. Woestijnrock van het zuiverste water.

Bert van de Kamp **** (die het album samen met dat van Green on Red besprak)

Hoodoo Gurus - Stoneage Romeos (1984)



Nog zo'n plaat en de Hoodoo Gurus mogen zich ongestraft bestempelen tot de beste band van welk halfrond of tijdvak dan ook. En niks revival-act, smeedkunst en overtuigingskracht gaan hand in hand: deze jongens zijn niet op één stijl vast te pinnen en klinken bovendien alsof ze het allemaal zelf uitgevonden hebben. En dan die zang! Een warme golfstroom en een knoop in je buik, zoiets. Liefde op het eerste gehoor. En bij elke keer draaien alleen maar mooier. Woorden schieten tekort. Plaat van het jaar.

Swiet Tio *****

Front 242 - No Comment (1984)



Hoe verrijkt ook, het blijft robotmuziek. Elektrodisco zonder kop of staart, puur op effect gericht en als zodanig volgens het collageprincipe in elkaar geknutseld. De vorm is het doel, geen middel om iets van hart, ziel of boodschap uit te dragen en zelfs geen banale liefdesliedjes. Dat riekt dus ontegenzeglijk naar de dwang van de esthetiek, een aanpak die in de betreffende context van voortstampende machines en emotieloze declamaties zelfs een fascistoïde bijsmaak krijgt. Bah, nare plaat.

Swie Tio **