Green on red , Meat puppets en Hoodoo gurus heb ik toen alle 3 gekocht, prima plaatjes.

Een beetje late reactie misschien, maar : ik denk dat je hier SY toch tekort doet met ***, als ik het stuk van CE op mijn manier interpreteer . Zelf zou ik hier minimaal 3,5 * bij neerzetten.

Is het trouwens een idee om voor de besproken albums een waardering op een schaal van 1 t/m 10 te geven ? Persoonlijk vind ik het verschil tussen (bijvoorbeeld) *** en **** wel erg groot; dit is i.m.o. vergelijkbaar met een rapportcijfer 6 of 8. En daar zit toch wel een behoorlijk gat tussen...

Ik kan voor sommige albums een score op 10 verzinnen, maar voor de meeste niet
omdat de recensent daarin voor mijn part te vaag blijft. Daarom liever overal op 5 sterren.

Ik herhaal nog eens mijn waardemeter.

***** prachtplaat
**** een aanrader
*** voor de fans
** een teleurstelling
* dumpen

En ik had bij de bespreking van Sonic Youth een "voor de fans van dit soort muziek" gevoel.
De plaat wordt niet echt aangeraden voor het wat grotere publiek. De opvolgers wellicht wel.

Maar het klopt wel dat 3,5* in dit geval dichter aansluit bij de recensie in kwestie.
Misschien moet je die halve * er dan zelf bijdenken: er zit een meetfout op van een halve *.

OOR 1985/11

cover: Bruce Springsteen

artikels: Bruce Springsteen (14 pagina's tellend dossier) / Vuurvreters /
The Blow Monkeys / Green on Red / Afrika / Chabot versus Vinkenoog / François Schuiten

Bryan Ferry - Boys and Girls (1985)



Drie jaar geleden werd Avalon door de critici gekraakt maar door het grote publiek gevroten. Roxy Music is definitief niet meer, maar Ferry levert na zorgvuldige arbeid een nieuwe solo-speler af, die er wezen mag. Iemand met oren aan zijn hoofd moet horen dat Boys & Girls bij vlagen schitterend van compositie is en in zijn geheel recht overeind staat. Dit in tegenstelling tot menig hedendaags plaatproduct van een op Roxy-leest geschoeide stijlgroep uit de kappersbond, die de groeven rond het hitje dichtkrullen met loos permanent.

Paul Evers ****

Freddie Mercury - Mr. Bad Guy (1985)



Dit is eigenlijk de enige echte verrassing van zijn solo-elpee: de zanger Mercury komt hier in alle toonaarden volledig tot wasdom. Sommige mensen zullen er uitslag van krijgen, andere zullen zich veelvuldig in een operatiezaal wanen en hiermee ontzettend cultureel en hip bezig zijn. Mr. Bad Guy wordt vooral gevuld met synthesizergestuurde dansnummertjes en (over)gedramatiseerde ballades. Het titelnummer gaat overigens gebukt onder de irritantste vorm van zelfoverschatting die ik ooit in de popmuziek tegengekomen ben.

Harry van Nieuwenhoven **

Modern Talking - The 1st Album (1985)



De met spaarzame saxofoonsolo's opgeluisterde mengeling van synth-disco en -pop van dit Duitse duo grijpt terug naar de oerdagen van dit zwaar elektronische genre. Het succes is er niet minder om. Na You're My Heart You'r My Soul dreigt You Can Win If You Want in Nederland een hit te worden. Een hele prestatie voor deze overbodige herhalingsoefening. De zeven andere nummers op The 1ste Album van Modern Talking hebben exact dezelfde voorprogrammering en klinken even gelikt als de leden van dit duo ogen.

Harry van Nieuwenhoven **

Dead or Alive - Youthquake (1985)



Hi-NRG, electro, gay disco, hoe je het ook wilt noemen, Dead or Alive grossiert in het soort consumptiepop waarbij alleen de beats per minute tellen. Pete Burns wist zich als wandelende make-up doos en gender bender naast androgyne broertjes als Boy George en Marilyn in het middelpunt van de belangstelling te plaatsen door de uit de hand gelopen club-hit You Spin Me Round (Like a Record). Daarnaast bevat Youthquake nog een achttal slappe aftreksels. Te leeg en opdringerig voor in de huiskamer.

Jan Vollaard **

OOR 1985/12

cover: Pete Townshend

artikels: Bryan Ferry / Jason & The Scorchers / ZTT label /
Barrington Levy / Pete Townshend / Working Week / Vuurvreters

Talking Heads - Little Creatures (1985)



Tevens wordt duidelijk dat Byrne zijn grensverleggende activiteiten volledig uitleeft in zijn solo-projecten en dat hij met de Talking Heads gewoon vrolijke popmuziek wil maken. De maniakale spanning ontbreekt; de teneur is luchtiger, humorvoller en muzikaal meer in de plooi dan ooit. Dat wil geenszins zeggen dat het een slechte plaat zou zijn. Integeneel, Little Creatures overtreft Speaking in Tongues in afwisseling en smakelijk weghappende composities en zal de groep hoogstwaarschijnlijk een alleen nog maar breder publiek bezorgen.

Herman van der Horst **** (die de plaat samen met Music for the Knee van David Byrne bespreekt)

Nick Cave & The Bad Seeds - The Firstborn Is Dead (1985)



Nick Cave is het grootste talent dat de rock de laatste jaren heeft voortgebracht. Talent, bezieling, temperament en persoonlijkheid, in alle opzichten een raspaardje met de kop van een wolvenjong. Met The Firstborn is Dead, zijn tweede solo-plaat met The Bad Seeds na het veelgeprezen From Her to Eternity, legt hij getuigenis af van zijn wortels, of liever van de wortels van de rock & roll. De plaat ademt blues, country en gospel; Cave legt schaamteloos zijn ingewanden bloot.

Bert van de Kamp ****

The Chameleons - What Does Anything Mean? Basically (1985)



Het zijn echter niet de sterke momenten van de eerste elpee die een voortzetting krijgen op dit, wederom in fraaie pastelhoes gestoken vervolg. The Chameleons lijken gevangen in een Simple Minds-syndroom, dat zwaar bombastische sporen nalaat en alleen in de teksten romantiek en vertedering toelaat. Neem daarnaast Mark Burgess' vocalen, die door overmatig echogebruik diep weggedrukt, naar emoties en dynamiek laten raden, en het mag duidelijk zijn dat deze kameleons tegen een slappe grijze achtergrond zitten.

Berend Ongena **

Megadeth - Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985)



Dave Mustaine's groep Megadeth valt niet ver van de boom, maar waar Metallica's kracht gelegen is in ritmisch knap aan elkaar geregen powerchords, zet Mustaine met supersnelle basismelodieën de deur open naar een nieuwe en meer eigen stijl. Daarbij moet hij vooral de combine met tweede leadgitarist Chris Poland in stand weten te houden, die een meer sustainvolle, bluesy sfeer weet neer te zetten. Bij een volgende poging zijn een beter voorbereide band en een krachtige producershand geen overbodig luxe.

Hans van den Heuvel ***

Frank Boeijen Groep - Foto van een Mooie Dag (1985)



Deze door de groep zelf gearrangeerde elpee kent als verrassing de begenadigde handoplegging van Jaap Eggermont. Hierdoor klinkt de licht symfonische gitaarrock transparanter dan ooit tevoren. De begeleiding staat ook op deze plaat volledig in dienst van het hese en doorleefde stemgeluid van leadzanger Frank Boeijen, in wiens teksten onderwerpen als romantiek en Weltschmerz elkaar omarmen. Hoewel het wellicht tijd wordt voor een instrumentale ommezwaai, kan Nederland nog steeds trots zijn op de Frank Boeijen Groep.

Harry van Nieuwenhoven ****

Bob Dylan - Empire Burlesque (1985)



Een mindere Dylanplaat dus, met te duidelijke commerciële bedoelingen, maar zelfs een mindere Dylanplaat bevat voor mij tekstueel nog genoeg interessants. Zo lijkt de titel Empire Burlesque opnieuw een negatieve metafoor voor het aardse tranendal waarin hij zich blijkens diverse interviews niet erg thuis lijkt te voelen. Dylan is Dylan. Een soulzanger, een troubadour, een moralist en een onheilsprofeet. Niettemin wijst alles (productie, sound, hoes) erop dat hij in deze wereld graag een hoop platen wil verkopen.

Bert van de Kamp ***

Robert Plant - Shaken 'N' Stirred (1985)



Hoewel Shaken 'n' Stirred evenals zijn voorganger voortreffelijk is geproduceerd en er inventief wordt gemusiceerd, bevat de plaat op het eerste gehoor geen enkele meeslepende melodie of onweerstaanbare hook. Plant, de vocalist, trotseert echter met elan de gecultiveerde chaos die Plant, de componist, aanricht, terwijl Robbie Blunt met een relatief gering gebruik van distortion en aanverwante afleidingsmanoeuvres de gaten dicht zonder zichzelf een sterspot toe te bedelen. De eindconclusie laat zich excuseren.

Chris van Oostrom ***

Prachtige van Cave, een paar weekjes later zag ik hem met zijn Bad seeds in de Effenaar.
Die van The Talking Heads (met Road to Nowhere) was ook niet zo slecht en zou het prima doen in de jaarlijstjes.

Ik ben het 100% eens met de negatieve oordelen over Modern Talking en Dead or Alive al vind ik de 2* nog veel aangezien geen enkele track werd gesmaakt. Empire Burlesque vind ik ook een mindere Dylan-plaat maar met enkele lichtpuntjes.
Ik vind het ook erg vreemd dat Avalon negatieve kritieken kreeg maar Boys and Girls dat rechtstreeks in het verlengde ligt positief werd onthaald. Omdat de verwachtingen voor Roxy Music zo hoog waren en bij Bryan Ferry solo niet?

Avalon kreeg niet zo'n negatieve kritieken in OOR (we kunnen het nagaan een paar bladzijden geleden), herinner ik mij. Ik denk dat Paul Evers vooral verwijst naar de algemene teneur bij de critici (zie ook hoe RM fans op deze site het album neerhalen). Het is duidelijk dat Paul zich niet in dat kamp plaatst. Daarom die verwijzing naar "iemand met oren aan zijn hoofd". Tussen haakjes zette hij daar (geen recensent!) bij.

Van Dead or Alive wordt You Spin Me Round wel degelijk als kaskraker erkend en ook de synth-disco revival van Modern Talking wordt op zich wel gesmaakt, al had het bij één hit moeten blijven. Op albumformaat is het vooral eenheidsworst. Mocht het om hun tweede of derde album gegaan zijn, was 1 ster wellicht gerechtvaardigd geweest, want hun koers hebben ze volgens mij nooit gewijzigd.

OOR 1985/13&14

cover: coverillustratie van El Vibora

artikels: James Bond / Stewart Copeland / Vuurvreters / Washington DC / Afrika / Festivals / Téléphone / Ramones / Words / North Sea Jazz / Barcelona / The Black Box / True West / Springsteen / reggae in Nederland

Marillion - Misplaced Childhood (1985)



Producer Chris Kimsey is er voor het eerst in geslaagd de dynamiek en de impact van Marillion live ook in de platenstudio tot leven te roepen, terwijl de formatie zelf haar gespierde gitaarrock dusdanig heeft weten te stroomlijnen, dat ze vrijwel ontdaan is van overspannen passages. Hoewel het Marillion van leadzanger Fish zowel vocaal als instrumentaal nog steeds een beetje klinkt als Genesis in de hoogtijdagen, draagt Misplaced Childhood in alle opzichten de kwaliteiten in zich van een absolute doorbraak-elpee.

Harry van Nieuwenhoven *****

Sting - The Dream of the Blue Turtles (1985)



Sting, die hier ritmegitaar speelt, Weather Report drummer Omar Hakim, Miles Davis' bassist Daryl Jones, toetsenist Kenny Kirkland en saxofonist Branford Marsalis klinken hier ook als een echte groep. Het samenspel wordt gekenmerkt door een onverwisselbare stijl en een spontaan plezier in het spelen zelf. De virtuositeit staat volledig in dienst van de tien songs die een opvallend sterk melodieus karakter hebben. Stings plaat is niet alleen veel consistenter dan de laatste Police-elpees, zij voegt daar ook iets wezenlijks aan toe.

Herman van der Horst ****

Prefab Sprout - Steve McQueen (1985)



Een product dat door zijn gecompliceerdheid, pas na verschillende keren onder pickupnaald doorgegleden te zijn, een enorme rijkdom openbaart. Zich dan evenwel laat kennen als een plaat waarop avontuur en toegankelijkheid een alleszinds aantrekkelijke pact hebben gesloten. Geproduceerd door Thomas Dolby van een sprankelende helderheid, perfect uitgebalanceerd. Het laat Paddy McAloon horen een hand van liedjes schrijven te hebben die hem voor mij tot de groten doet behoren. Call it appetite.

Corné Evers *****

Slayer - Hell Awaits (1985)



Als er ergens in de popmuziek duivelse elementen worden verheerlijkt, dan is het wel bij Slayer, leider van de Amerikaanse trash-metalbeweging. In deze muziekstijl wordt het startschot doorgaans gegeven middels een ontploffende waterstofbom, waarna er tussen de muzikanten een spannende race ontbrandt wie er het eerste thuis is. Deze muziek is seksistisch, sadistisch, anti-christisch, kortom humoristisch. Want als ik Slayers Hell Awaits achterstevoren draai, zou ik echt zweren dat ze zingen: "Zeg roodkapje, waar ga jij henen."

Hans van den Heuvel *** (die de recensie in spiegelschrift liet afdrukken)

Scritti Politti - Cupid & Psyche 85 (1985)



Leadzanger Green is een superslanke adonis met lang blond haar en een stijlvolle nouveau chique uistraling. Dat imago en een slimme videoclip-strategie moeten vooral de redenen zijn voor de verbazingwekkende Engelse populariteit van Scritti Politti, want muzikaal stelt de formatie niet veel voor. De afwisselend dansbare en dromerige hip hop-, reggae- en elektropopvarianten vormen één grote doorprikbare zeepbel en doen bovendien erg artificieel aan, terwijl men qua teksten niet veel verder komt dan romantische trefwoorden.

Harry van Nieuwenhoven **

Fatal Flowers - Fatal Flowers (1985)



Krap een half jaar na oprichting zijn de Amsterdamse Fatal Flowers erin geslaagd om hun boeket van stijlbloemen uit de jaren zestig te doen ontluiken. De Stones, Johnny Thunders, een vleugje westcoast-psychedelica; allerlei invloeden zijn op de plaat terug te vinden en de Fatal Flowers spelen alsof ze nooit anders gedaan hebben. Weg met grensverleggende popmuziek; nu het weer modern is om ouderwets te klinken kunnen de Fatal Flowers meekomen met de Amerikaanse sixties-boom.

Jan Vollaard ****

2 Belgen - Trop Petit (1985)



Het is zonder meer hun beste elpee tot nu toe, en na de lichtelijk uit de hand gelopen psychedelische experimenten op de voorganger Soulsmasking tevens een welkome terugkeer in het rechte spoor. Dat wil zeggen: songs met een kop en een staart, een rechtlijnige structuur en pakkende melodiën. Gebed in een flinke dosis elektronica, immer voorzien van een onweerstaanbare beat, maar met voldoende variatie in tempo, inkleuring en sfeer om nog een aangenaam te verrassen.

Swie Tio ****

Gaaf om te lezen. Marillion, Prefab Sproud, Sting en Fatal Flowers. Allemaal albums die nog steeds staan als een huis en nog vaak op de draaitafel liggen (kocht in 1985 nog steeds vinyl) Erg leuk topic met (nogmaals) respect voor dazzler

Tamelijk onbegrijpelijk dat Oor een recentie waagt aan Modern Talking.

Deze aalgladde kitsch, waarvan elk nummer op de vorige en volgende lijkt is toch echt een buitenbeentje hier. Dat de Hitkrant er notie van maakte kan ik mij voorstellen.

Om je een idee te geven van wat OOR besprak.

20% van de albums haalt op deze site meer dan 20 stemmen, mogen dus enigszins
als muziekliefhebbers-klassiekers worden beschouwd en komen in aanmerking voor dit overzicht.

20% van de albums was pure hitparadekost, maar de meeste daarvan halen het overzicht hier niet.
Het album van Modern Talking is een uitzondering omdat het toch bijna 30 stemmen op de site verzamelde.

50% van de albums die besproken werden in OOR haalt nog geen 10 stemmen op MusicMeter.

10% van de albums staat zelfs niet eens op de site.

Wat ik per OOR publiceer is dus ongeveer 20% van de albums die erin besproken werden.

Vroeger dacht ik dat ik niet zo veel van muziek afwist, aangezien ik nog nooit gehoord had
van meer dan de helft van de albums die besproken werd in OOR. Vandaag weet ik wel beter.
Het ging om die 20, hooguit 25% die er zoveel jaren later beschouwd, echt toe doet.

Ok. duidelijk verhaal dazzler. Ik snap 'm.

OOR 1985/15

cover: Nick Cave

artikels: Live Aid / Nick Cave / Fine Young Cannibals / The Style Council /
Los Lobos / London Underground '85 / Scritti Politti / U2 door Anton Corbijn

R.E.M. - Fables of the Reconstruction (1985)



Reconstruction slaat op het tijdvak van opbouw na de Amerikaanse burgeroorlog, terwijl Fables verwijzen naar de oude allegorische dierenverhalen van Uncle Remus. Des te spijtiger is het dat R.E.M. principieel blijft weigeren een tekstvel bij de platen te voegen. Bovendien is het jammer dat ook op dit album weer een aantal stukken niet of nauwelijks is uitgewerkt. Niettemin is Reconstruction/Fables een intrigerende plaat, tenminste als je als luisteraar gevoelig bent voor de nostalgia van R.E.M..

Geert Henderickx ***

New Model Army - No Rest for the Wicked (1985)



Zonde van de opnieuw watervlugge frontbas, de eigenwijze drumkoers, de volle-borst-vooruit-zang, die toch zoveel effectiever klonken in de messcherpe punkbehandeling op Vengeance, maar nu bijna iets krijgen van fraai geboetseerde gimmicks, te mooi klinkend om echt te kunnen zijn. Een band die zich zo laat voorstaan op haar franjeloosheid, haar strijdbaarheid en een zelfs wat engig aandoende roep om pure waarden, had beter moeten weten. Ik ben teleurgesteld en schreeuw om Wraak.

Swie Tio **

Shock Headed Peters - Not Born Beautiful (1985)



Een plak vinyl die mij in al zijn maniakale diversiteit van de eerste tot de laatste groef weet te verrassen en te boeien, een plaat waarvan door de constant aanwezige spanning een aangenaam soort beklemming uitgaat. Van hardrock en psychedelica tot klassiek-muzikale uitstapjes en Ennio Morricone-spielerei, freakerige gitaarexercities en collages zowel als subtiele klankschilderingen en mistige geluidsflarden. Broeierig en pulserend als een vitale levensader. Voor de liefhebbers van delicatesse.

Corné Evers *****

Soft Verdict - Maximizing the Audience (1985)



Door Soft Verdicts Wim Mertens gecomponeerd voor Jan Fabres theaterstuk De Macht van Theaterlijke Dwaasheden. Volgens de methode van de toevoeging ingeluid en met gevoel voor raffinement vastgelegd, subtiel-pianistische solomijmeringen, hamerende piano's, jagende ritmes en bovenal de jubelende vocalen van de zangeressen. Een monument! Wim Mertens laat op sublieme wijze een klasse horen die hem naast groten als Steve Reich en Philip Glass doet belanden.

Corné Evers *****

OOR 1985/16

cover: George Clinton aka Dr. Funkenstein

artikels: Media / The Triffids / The Blasters / Marillion / Dr. Funkenstein
/ Julien Temple / Heere Heeresma / Vuurvreters / Aat Ceelen

AC/DC - Fly on the Wall (1985)



De eigen productie doet in elk geval de gitaren goed uitkome, de akkoordenschema's hebben hun oorspronkelijke scherpe randjes weer een beetje terug en middels folkachtige riedels wordt geprobeerd om de muziek met wat andere invloeden en meer dynamiek te verrijken. Helaas blijft de strot van Brian Johnson een net iets te monotone kraak. Gelukkig staan daar ook een paar knallers tegenover. 't Is in ieder geval geen elpee waarvoor de heren zich nog jarenlang hoeven te schamen.

Hans van den Heuvel ***

Heart - Heart (1985)



Heart bevat dezelfde, beproefde mix van rocker en ballades als het debuutalbum Dreamboat Annie, die door het beukende drumwerk, het aan U2 refererende ruimtelijke, en spaarzaam ingevulde gitaarwerk en de glasheldere productie naadloos in elkaar over vloeien. Voorwaar een prestatie, als je nagaat dat het merendeel van het materiaal buiten de deur is gehaald. Het gevolg is een gevarieerde, en kwalitatief hoogstaande Heart-elpee, die een nieuwe frisse koers hanteert.

Hans van den Heuvel ****

Nico - Camera Obscura (1985)



Een donkere kamer waar sporadisch een straal licht binnenkomt. Nico zingt van de ontoereikendheid van het bestaan, van de eenzaamheid die de mensenziel verkilt, van andere tijden en andere werelden waar het beter toeven is. Geen artiest legt zoveel doodsverlangen in haar muziek. Ergens tussen escapisten en depro's tref ik mijzelf aan, die met alle respect niet meer dan één plaatkant achter elkaar verdragen kan. Mooi, somber en indrukwekkend. Ik opende de tuindeuren en begaf mij naar buiten.

Bert van de Kamp ****

Aretha Franklin - Who's Zoomin' Who? (1985)



Aretha klinkt hier geen moment als een soulveterane die zich onder commerciële druk aan een haar wezensvreemd popidioom onderwerpt. Integendeel, de lol en het spelplezier transpireren je tegemoet wanneer de hogepriesteres van de gutsende emotie zich met gratie en hoorbare binnenpret over de dansvloer beweegt. Een schitterende plaat en wacht nou niet tot de een of andere achterwaartse visionair er over tien jaar achter komt dat dit inderdaad het geval is. Verplichte aanschaf. Nu.

Chris van Oostrom *****

Wie of wat zijn die Vuurvreters eigenlijk waar men maar artikelen aan bleef wijden?

Vuurvreters blijkt een serie over fans en fanaten te zijn.
In nummer 16 wordt een verzamelaar van Ennio Morricone muziek geïnterviewd.

Een rubriek van Paul Evers. OOR meende het format wat te moeten verbreden (tot boeken en films besprekingen aan toe op een gegeven moment.)

Een kort stukje uit een interview met Evers in de jubileum uitgave 40 jaar OOR Mei 2011.

Medio jaren 80 ben je ook de legendarische Vuurvreters serie begonnen. Het OOR-equivalent van Showroom, zeg maar. Portretten van freaks, fanaten, verzamelaars en andere zonderlinge types, overal in het land. Hoe kwam je aan die mensen ?

Evers: ' Tja.... dat weet ik dus gewoon niet meer. Waarschijnlijk via tips, overal vandaan. Het ging echt bizar breed en ze zaten in de gekste uithoeken. Ik weet wel dat ik 't vreselijk leuk vond om het te doen. Het had ook een vaste monoloogvorm, met altijd een zwart-witfoto van Maarten Corbijn ernaast.

Paul Evers was van 1990 tot 2003 hoofdredeacteur van OOR.

Ik vind de laatste zin van Corné Evers bij Franklin de moeite waard.
Daarom nam ik het album toch maar even in het overzicht op,
want we zijn nu bijna 30 jaar later en de plaat staat hier nog altijd maar op 13 stemmen.

Ondertussen zijn al drie verzoekplaatjes de revue gepasseerd: twee van herman en eentje van dix .

Maarten Corbijn? De broer van ofzo?

Corb!no - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Is inderdaad de broer van Anton. All In The Family.

Ik snap weinig van die NMA recensie. Zo slecht is die tweede niet, daar staat toch mooi Shot 18 op.

Geweldig om Corné Evers over Shock Headed Peters te lezen ... en ik onderschrijf iedere letter

OOR 1985/17

cover: The Young Ones

artikels: The Young Ones / Queen / Fatal Flowers / Hüskder Dü /
Vuurvreters / Charlie Watts / Mark & The Maffia / David Cronenberg

The Cure - The Head on the Door (1985)



De over het algemeen solide composities kennen inhoudelijk een rijke gevarieerdheid, terwijl Smiths klaagzangen moeiteloos onderling inwisselbaar zijn en onverminderd handelen over 's mans ontmoedigende ervaringen met stukgelopen relaties en illusies. Daar waar de groep zich niet laat verleiden tot zonneklaar jatwerk of citeert uit eigen werk, levert dat sterke momenten op. The Head on the Door bewijst bij vlagen Smiths gedegen songschrijverstalent, maar vormt bovenaal het meest commerciële Cure-uitstapje tot nog toe.

Erik van den Berg ***

Neil Young - Old Ways (1985)



Muzikaal gezien ligt Old Ways in het verlengde van Comes a Time uit 1978, zij het dat de lijn nog verder naar de c&w is doorgetrokken. Ondanks de inschakeling van enkele Nashville-routiniers klinkt de muziek geen moment doods. Bovendien staat zijn eigen zang, onvast en doordringend als altijd, in scherp contrast met de harmonieuze begeleiding, hetgeen een fascinerend totaalgeluid oplevert. Country clichés te over, maar Young weet ze in een onverwachte context te plaatsen, waardoor ze een ondertoon van ironie meekrijgen.

Geert Henderickx ***

Clan of Xymox - Clan of Xymox (1985)



Het is voor het Amsterdamse Clan of Xymox een hele eer om op dit succesvolle 4AD label te mogen debuteren. De elpee wordt gedomineerd door een veelvuldig gebruik van synthesizers en bevat voor het grootste deel moderne, doorwrochte dansmuziek, waarin in een paar nummers de gitaar zich op een uitgekiende en fraaie wijze manifesteert. Als het aan mij ligt gebeurt dit in de toekomst vaker. Xymox is zeker geschikt voor de betere discotheken, maar laat nou voor mij de enige langzame compositie het hoogtepunt zijn.

René Megens ***

Dio - Sacred Heart (1985)



Ronnie James Dio's leadvocalen missen iets van vastberadenheid. Maar ook het songmateriaal toont niet die magistrale glans. Was er op The Last in Line nog duidelijk sprake van een opname- en speltechnische vooruitgang, ook daarvan is op Sacred Heart weinig te merken. De songs zijn zoeter dan voorheen en bevatten meer toetsenbijdragen, waardoor het 'vlezige' gitaargeluid van Vivian Campbell tot een zoemtoon in het middengebied is teruggedrongen en het totaal lichtelijk rammelt. Gelukkig zijn er een paar lichtpuntjes.

Hans van den Heuvel ***

Scorpions - World Wide Live (1985)



World Wide Live is de tweede offciële live-dubbel-elpee van de Duitse Scorpions. Geen toeval, want ondanks de nodige technische onvolkomenheden, blijken de sfeer en de spektaculaire bühne-act van de heren sterk genoeg voor een fantastische hardrockfuif. De plaat bevat de beste songs van de laatste vier elpees. Dat alles zegt iets over de basisinstelling van The Scorpions: namelijk dat je het met beperkte capaciteiten toch ver kunt schoppen, mits je tenminste de juist vorm weet te vinden.

Hans van den Heuvel ****

Leuk Topic zeg! Ontdek ik nu pas!

Achteraf is makkelijk oordelen, maar soms zaten ze er toch aardig naast!

OOR 1985/18

cover: Jan Cremer

artikels: Jan Cremer / Luther Allison / Vandenberg / Philip Glass /
Producers / Midnight Oil / Sting / Vuurvreters / Blaine L. Reininger

The Pogues - Rum Sodomy & the Lash (1985)



The Pogues brengt folk met de felheid en de inzet van punk. Bovendien heeft de groep in Shane MacGowan een songschrijver van formaat in de gelederen. Het is opnieuw een zeer indrukwekkende plaat geworden, die weliswaar wat minder rauw klinkt dan de eerste, maar daar staat tegenover dat het materiaal van beduidend hoger niveau is. Niet minder dan twaalf, goeddeels verhalende songs over het lot van allerlei zelfkantfiguren, vroeger en nu. Het heeft weinig zin hoogtepunten aan te wijzen, want daar zijn er te veel van.

Bert van de Kamp ****

Gary Moore - Run for Cover (1985)



Toch laat de elpee een wat wisselvallige indruk achter. Moore laat zich namelijk bijstaan door maar liefst tien muzikanten, die per nummer in verschillende combinaties opduiken. Een goede producer had een en ander nog met een redelijk uniforme sound kunnen overgieten. Zo kan het gebeuren dat het materiaal varieert van soft-soul tot synth-pop en is er zelfs een pretentieloze ZZ Top-deun. Verbindend element blijft Gary's uit duizenden herkenbare, met veel galm aangedikte gitaargeluid.

Hans van den Heuvel ***

Butthole Surfers - Psychic...Powerless...Another Man's Sac (1984)



De muzikale benadering is volkomen 'weird'. Stemmen duiken op door telefoonlijnen, gitaren dementeren van groef tot groef, er wordt hartgrondig gerocheld en er klinken wanstaltig realistische scheten en boeren. Ik vind dit niet 'leuk'. Ik zal wel bekrompen zijn, maar mij doet deze plaat denken aan doortrekkende wc's en vieze luchtjes, pisbakken bij voetbalstadions, rottende condooms met inhoud. Het is op zich geen slechte plaat, waarop r&r, punk en idiotie een duidelijke eenheid vormen. Alleen: ik houd niet van scheurend toiletpapier.

Tom Engelshoven **

Philip Glass - Mishima (1985)



Popliefhebbers kunnen sinds lange tijd terecht bij het oeuvre van Philip Glass. De soundtrack voor Paul Schraders film Mishima. Grotendeels verdwenen is het overdonderende van Koyaanisqatsi, het monumentale van Satyagraha. Glass laat zich op Mishima namelijk van een meer symfonische kant horen, waarbij het eindresultaat door de overdadig in de strijd geworpen strijkerssectie weliswaar majestueus te noemen is, maar vooral ook een flinke portie melancholie herbergt. Een sfeerplaatje. Maar wel high quality.

Corné Evers ****

Nena - Feuer und Flamme (1985)



Alle hoop is gevestigd op de nummers in de nieuwe stijl: aanzienlijk robuuster klinkende synthesizerrock met een veel lossere en meer fragmentarisch opbouw en opvallend veel funky basslicks en grillige percussiebijdragen. Hoewel ze van moed getuigen, gaan deze nummers Nena niet echt gesmeerd af en ze doen derhalve geforceerd aan. Feuer & Flamme is een elpee, waarop het nieuwe geluid vaak ergens in de marge blijft steken en het oude steeds maar 'langweiliger" wordt.

Harry van Nieuwenhoven ***

De jaren 80 bleken een regelrechte ramp te zijn voor de oudere soul generatie.

AC/DC die wat folk achtige riedels uitproberen??? Dan heb ik toch wat gemist ha.

Neil Young en Robert Plant komen er nog redelijk vanaf.

OOR 1985/19

cover: Prince

artikels: Gregory Isaacs / R.E.M. / Cow-front / Prince /
Plastic Dolls / Tuxedomoon / Vuurvreters / Orlow Seunke

Tom Waits - Rain Dogs (1985)



Zijn voorliefde voor de New Orleans mardi gras, klinkt opnieuw in Rain Dogs door. Niet onbelangrijk hierbij is dat Waits herinneringen oproept aan een van de meest bijzonder zonen van Louisiana, Dr John, wiens voodoo-achtige geluid op sommige tracks onmiskenbaar is. De andere geest die rondwaart, behoort aan Kurt Weil, de Duitse grondlegger van prachtige en ongebruikelijke harmonieën en akkoordenschema's. Het is allemaal even meeslepend en degradeert de meeste andere popplaten tot middelmatig en vooral oppervlakkig gedreutel.

Jan-Maarten de Winter *****

Kate Bush - Hounds of Love (1985)



Het is opnieuw een uiterst pretentieus werkstuk. Het resultaat zal vriend en vijand verbaasd doen staan. Kate is een bijzonder kind. Niet alleen kan ze mooi piano spelen en heeft zij een aardige zangstem, maar bovendien schudt zij de pakkende melodietjes uit haar mouw alsof het niets is. Wat een plaat! Talloze effecten vliegen door het stereobeeld. Kate is een ondernemend meisje, dat de dingen graag meteen groot aanpakt. Van mij had het allemaal best wat minder gekund, al moet ik toegeven dat de cd markt waarschijnlijk dolgelukkig is.

Bert van de Kamp ****

Sam Cooke - Live at the Harlem Square Club, 1963 (1985)



Het is een ontluisterende plaat, omdat we Sam Cooke hier van een heel andere kant horen. De zanger die wij kennen van de studioplaten is de zwarte Frank Sinatra met een vlekkeloos imago. Hier horen we een veel rauwere en hard-swingende Cooke, zoals hij avond aan avond in zweterige clubs stond te werken. Dat hij niet alleen het publiek van die avond, maar ook de luisteraar van nu in de ban houdt, bevestigt nogmaals dat Sam Cooke één van de grootste soulzangers aller tijden is. Deze plaat is hierbij verplicht gesteld voor iedereen.

Herman van der Horst *****

Einstürzende Neubauten - Halber Mensch (1985)



... waarin Blixa Bargeld als een door de duivel gezondene staat te orakelen in een tot de laaste kieren volgestorte geluidsmuur van feedbackgeraas en weinig gestructureerd slopersgehamer. Het soort filmische herrie dat in combinatie met visuele aspecten zijn charme kan hebben maar op zichzelf teruggeworpen als song niet echt zoden aan de dijk zet. ... zoals de hele plaat had moeten zijn: rudimentair voortbonkend, rauw en ongepolijst, met zowel staalharde accenten als fijnmetalige franjes. Helaas, het heeft niet mogen zijn.

Corné Evers **

Stevie Ray Vaughan and Double Trouble - Soul to Soul (1985)



Ten aanzien van Vaughans eigen platen blijf ik m'n bedenkingen houden. Soul to Soul is zijn derde en er is, op een licht uitgebreide begeleiding na, weinig veranderd. Hij is eigenlijk de Johnny Winter van nu in een rechttoe geserveerde portie Texaanse blues op de vierkante kilometer. Zeker, zijn gitaartechniek is fabelachtig: hij speelt bijvoorbeeld met hetzelfde gemak ook ingetogen jazz. Toch blijft zijn drang tot het kopiëren van Jimi Hendrix storend. Hier resulteert dat onder meer in Come On (Part III).

Herman van der Horst ***

Robert Cray Band - False Accusations (1985)



Hij klonk al meer dan veelbelovend op de voorganger Bad Influence, maar levert het definitieve bewijsstuk van zijn uitzonderlijke talent af met False Accusations. De mengeling van Booker T.-funk, popnummers en zuidelijke soul en blues, versmelt hier op een prachtige wijze samen tot een onverwisselbare stijl, waarin zijn puntig getimede gitaarspel nog fraaier tot zijn recht komt. Een aaneenschakeling van opvallend beeldende songs, waarin schuld en jaloezie centraal staan.

Herman van der Horst ****

T.C. Matic - Yé Yé (1985)



De typerende elementen mogen dan zijn teruggedrongen in een door toetsen en drums gedomineerd geluidsbeeld, wat rest ziet nog altijd kans als één groot feest door je gehoorgangen te knetteren. Eén kanttekening dient echter gemaakt: tot nog toe wist TC Matics energieke aanpak de doorgaans inferieure composities aangenaam te verdoezelen. Yé Yé evenwel mist die rigoureuze knockout-werking en vestigt de aandacht daardoor sneller op de songs an sich, die nog immer weing om het lijf hebben.

Erik van den Berg ***

Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Marching Out (1985)



De lichte jazzrock-invloeden die recentelijk om de hoek kwamen kijken, hebben op Marching Out het veld moeten ruimen voor een wat toegankelijker mix van rock en klassiek. Minder overtuigend is het debuut van vocalist Jeff Scott Soto. Zijn intonatie verraadt nog iets te vaak dat hij de tekst van een papiertje staat op te lepelen, en door gebrek aan techniek komen zijn uithalen er vaak wat benepen af. Yngwie zelf is er in geslaagd om nog sneller te spelen dan we al van hem gewend waren. Dat komt de melodie niet altijd ten goede.

Hans van den Heuvel ***

UB40 - Baggariddim (1985)



Anders dan hun vorige dub-plaat gaat het hier echter niet om dubversies van eerdere songs. De nummers zijn gehuld in radikaal nieuwe en/of totaal onherkenbare arrangementen en featuren een stel jonge aankomende Britse MC's. De teksten zijn onverstaanbaar goed, maar het aardigste is dat ze hun Jamaicaanse accent vermengen met een cockney tongval. De drie songs op de bijgeleverde EP zijn weer in de gebruikele UB40-stijl en een stuk minder. Wat niet wegneemt dat we voorlopig weer kunnen spreken van een revanche.

Herman van der Horst ****

Shriekback - Oil and Gold (1985)



Het nieuwe en meer modieuze funk-kostuum, dat Shriekback op deze vierde elpee heeft aangetrokken, kent een qua (zwarte) muzieksoorten ruimer gesorteerd design en heeft een duidelijke Talking Heads-snit. Eigenwijs en redelijk integer als de leden zijn, weet Shriekback muzikaal in deze nummers voldoende identiteit aan de dag te leggen. Bovendien vervolmaakt de groep het twee-gangenmenu op een fantastische wijze met een groot aantal atmosferische stukken, die zowel sfeer als spanning weten op te roepen en die ronduit schitterend zijn.

Harry van Nieuwenhoven ****

Stevie Wonder - In Square Circle (1985)



De teksten op In Square Circle zijn nogal bezadigd. Wonder blijkt een intens tevreden mens en geniet met volle teugen van de liefde van zijn omgeving. Er is natuurlijk helemaal niets tegen deze gesettlede levenshouding, maar zij is niet bepaald bevorderlijk voor het Heilige Vuur. Hoewel Wonder op vele fronten nog steeds de concurrentie ver achter zich laat en ook op deze plaat commercieel in topvorm is, dient hij er voor te waken artistiek niet in een vicieuze cirkel terecht te komen.

Harry van Nieuwenhoven ***

Anne Clark - Pressure Points (1985)



Op Pressure Points wordt zijn terzijde gestaan door John Foxx, die een deel van de muziek schreef. Dat heeft geleid tot een zwarte, onheilszwangere plaat vol vreugdeloze observaties van de wereld om ons heen. Een koude, grijze wereld, waarin wij alleen staan, een wereld van holle frasen en lege gebaren. De geluidskwaliteit is uitstekend. Anne is overal prima te volgen: de muziek is bij vlagen indrukwekkend, maar nergens echt ontroerend of verheffend. Dat heb je ervan als het zonnetje maar niet wil schijnen.

Bert van de Kamp ***

OOR 1985/20

cover: The Cure

artikels: Mink DeVille / The Cure / Udo Lindenberg / Tardi / Madness / Vuurvreters / Helloïse.
Pandora-Quickstep: L'Attentat / Shock Headed Peters / Sonic Youth / Fur Bible / Rain Parade

The Waterboys - This Is the Sea (1985)



Waterboy-hoofd Mike Scott bouwt aan een monumentaal geluid. Geen prefab-hits, maar een indrukwekkende piramide van meeslepende klanken en intelligente teksten. This Is the Sea staat als een burcht in de branding en reikt naar een hoogte die alleen door Echo, Simple Minds en U2 wordt geëvenaard. Hoogtepunten volgen elkaar op: er wordt een diepgang bereikt die voorheen alleen voor Van Morrison en Neil Young leek weggelegd. This Is the Sea is muzikale poëzie. Ik kan er niet genoeg van krijgen.

Jan Vollaard *****

Red Hot Chili Peppers - Freaky Styley (1985)



De beste funk in tijden komt van vier 'white punks on dope' uit LA, die geproduceerd zijn door George CLinton. Dus niet die slappe was funk, waar alle discolijsten over de hele wereld mee vol staan. Niet die computergestuurde funk en evenmin die bleke funk van Britse maatpakken. Nee, deze funk steunt op de harde polyritmes van James Brown en The Meters. Controversiële gekte met de onverbiddelijke uitwerking van een gloeiend hete peper in het achterste van de luisteraar. Heet aanbevolen.

Herman van der Horst ****

John Cougar Mellencamp - Scarecrow (1985)



Variërend van Bryan Adams via Tom Petty tot aan Bruce Springsteen, reminiscenties overigens die niet direcht wijzen in de richting van plagiaat of epigonisme. Het is juist deze mengeling van verbondenheid, mededogen en bezieling waardoor Mellencamp boven zijn op zich tamelijk beperkte talent is uitgestegen. Maar niet alleen overtreft hij zichzelf met Scarecrow, het album behoort ook en vooral tot het meest essentiële van wat de Amerikaanse popmuziek dit rijke jaar allemeel heeft opgeleverd.

Geert Hendrickx ****

Scraping Foetus Off The Wheel - Nail (1985)



21 oktober is het zo ver en ligt een van de meest indrukwekkende producten uit de popgeschiedenis in de winkel. "NAIL" is het album geworden waarbij zelfs de exorcistische uitstapjes op de voorganger "HOLE" verbleken en tot poppy vingeroefeningen worden. Een sleutelplaat. "NAIL" in zijn totaliteit is een symfonisch epos, een meestentijds ziedende maar soms ook sfeervolle synthese tussen klassieke elementen enerzijds en citaten uit zowel de rock & roll als de blues anderzijds. Een tijdsdocument dat zijn weerga niet kent. Bang!

Corné Evers *****

The Comsat Angels - 7 Day Weekend (1985)



Fantasieloos voortbokende drums ondersteunen de krampachtig persende Stephen Fellows in al zijn pogingen een vocale vergelijking met Phil Oakey te omzeilen. En daarnaast? Daarnaast gebeurt gewoon niets. Resteert wederom een leemte, die sporadisch wordt gevuld door een acceptabele compositie (lees: de drie singles) of een tot meezingen uitnodigend refrein. Maar is dat nu werkelijk het enige waartoe dit van origine zo integer opererende viertal in staat moet worden geacht? Ik weiger het te geloven.

Erik van den Berg **

The Armoury Show - Waiting for the Floods (1985)



Zonder uitzondering briljante composities, steunend op een snoeiharde bas/drum-wisselwerking, adequaat ingekaderd door het subtiel toucherende spel van John McGeoch en vervolgens 'higher than the world' getild door Richard Jobsons fiere en ruiterlijke vocale strijd tegen de elementen. Geen seconde zakt men weg in opgeklopte poses of virtuoos gefröbel, alles lijkt perfect gedoseerd, en dat is niet overdreven. Het beste van U2, Big Country, Echo & The Bunnymen en al die andere geestesverwanten in één magistrale plaat.

Erik van den Berg *****

OOR 1985/21

cover: Urbanus

artikels: TC Matic / Kamagurka / Doppen / Humo / Marc Didden / Urbanus
/ Josse De Pauw / Jong België / Kuifje / Patrick Conrad / Strips / Tom Lanoye

België-special naar aanleiding van de dubbele barragewedstrijd voor het WK 1986

Simple Minds - Once upon a Time (1985)



Once Upon a Time is de achtste elpee van de groep en is in eerste instantie gericht op de Amerikaanse markt. De plaat klinkt dan ook bijzonder open, helder en toegankelijk. Geen zwarte mystieke symboliek meer, maar vijf frisse portretten van de groepsleden. Sterke, goed in het gehoor liggende melodieën met een hoge meezingbaarheidsfactor. Ook de teksten zijn iets beter verteerbaar. Toch is het geen plaat die bij mij erg hoog scoort. De jubel en de galm zijn nog steeds aanwezig en er wordt nog iets te vaak tegen de hemel opgezongen.

Bert van de Kamp ***

Suzanne Vega - Suzanne Vega (1985)



Suzanne Vega is de Oostkust-tegenpool van Joni Mitchell, het akoestische zusje van Laurie Anderson, maar vooral de cum laude geslaagde studente van de professoren Cohen en Reed. Op deze debuutelpee wordt haar volkverleden knap gemaskeerd door de terloopse productie die nooit overheersende, goed gedoseerde accenten aanbrengt. Vega's presentatie klinkt wat koel, maar de teksten verraden passie en snijden onderwerpen aan die je van een doorsnee 25-jarige niet verwacht.

Jan-Maarten de Winter ****

The Replacements - Tim (1985)



De term 'power-trash' is The Replacements op het lijf geschreven. Nu de groep onderdank heeft gevonden bij een grote maatschappij, werd de muziek productioneel in gebaande (powerpop)paden geleid. Afgezien van hapklare gitaarrockers, zijn de scherpe kantjes nog niet geheel afgevlakt. Te midden van het gitaargeweld zijn het vooral de momenten van bezinning, die Tim uittillen boven het niveau van een vrijblijvende pop-elpee. Wit Tim is mag Joost weten (Tim Buckley?), maar de plaat mag er zijn.

Jan Vollaard ****

Hüsker Dü - Flip Your Wig (1985)



Op de voorlaatste elpees Zen Arcade en New Day Rising brak het driemanschap met de regels, waaraan een hardcoregroep zich doorgaans heeft te houden. Niet langer uitsluitend volgens het "harder, sneller en heftiger"-principe boden ze plaats aan muzikaal experiment, instrumentale stukken en beknopte, melodieuze composities. Die lijn is doorgetrokken op Flip Your Wig, een plaat die menig haarstukje tegen het plafond zal doen opveren. Heftig en hard, maar ook mooi en melodieus.

Jan Vollaard ****

Tröckener Kecks - Betaalde Liefde (1985)



Begonnen als Nederlandstalige punks, zijn de Kecks getransformeerd tot een hecht en melodieus powerpop-collectief. Veel intense en zeker niet alledaagse liefdesliedjes. De cosmopolitische en 'ruwe bolster, blanke pit'-teksten blinken uit door de vloeiende manier waarop de ritmiek en de dynamiek van het rock & roll-bestaan één geheel vormt met de tedere mimiek van de liefde. Betaalde Liefde bevat negen climaxen met Tröckener Kecks puur natuur. Een plaat, die doet verlangen naar een nieuwe Nederlandstalige hausse.

Harry van Nieuwenhoven ****

OOR 1985/22

cover: Simple Minds

artikels: Simple Minds / Chris Isaak / Van der Heyden / Ruben Blades
/ Psychic TV / Vuurvreters / 8mm video / Echo & The Bunnymen

The Cult - Love (1985)



Voor hoop hoef je bij The Cult niet aan te kloppen en dat is precies wat haar onderscheidt en verteerbaar maakt. Wat ze wel in de luisteraar tracht op te wekken zijn constructieve zaken als eigenwarde, zelfvertrouwen en kracht, losgemaakt met behulp van de meest spirituele rockmuziek die ik dit jaar gehoord heb. Aards en toch verheffend, met de vaak prachtig gierende en wervelende gitaarsoli van Billy Duffy in de verb(l)indende hoofdrol. Variërend van bloedcommercieel tot hevig melancholisch. Adembenemend, a hit.

Swie Tio *****

The Fall - This Nation's Saving Grace (1985)



Het is weer een hoogst intrigerend product dat de enige echte Smiths hier afgescheiden hebben. Betoverende gitaarloopjes, witte geluidsmagie, de bekende snerende voclaen en de hoogst onduidelijke teksten. Het blijft irritant als je maar niet te weten kunt komen waar al die drukte precies over gaat. The Fall komt nog steeds met de beste riffs sinds Roky Erickson en heeft in John Leckie eindelijk een producer gevonden die het typische groepsgeluid adequaat de huiskamer in weet te regelen.

Bert van de Kamp ****