Om de amusementswaarde wat op te krikken, zal ik het tempo in het begin vrij hoog houden. Het is namelijk niet de bedoeling jullie een maand bezig te houden met mijn top 100. Bovendien denk ik niet dat er veel mensen zijn die per reeks van 10 er 7 niet zullen kennen. Vanaf de top 20 a 30 zal ik dan een beetje vertragen om de spanning wat op te voeren. Dat gezegd zijnde, we duiken de top 90 in

90. The Roots: Make My (featuring Big K.R....
89. N.W.A.: Chin Check
88. J. Cole: Premeditated Murder
87. Bone Thugs N Harmony: Ecstasy
86. Zion I: Bird's Eye View
85. Tupac: Keep Ya Head Up
84. Bop Alloy: Another Day in the Life (ft...
83. Outkast: B.O.B.
82. Evidence: Chase the Clouds Away
81. Apollo Brown & Guilty Simpson: I Can Do No Wrong

Een mixke van foute nummers (89, 87 en 85) met wat modernere new classics. Overgens zijn die foute nummers in mijn ogen even dikke classics zijn als pakweg BOB van Outkast . Ik moet nog heel wat inhalen/herbeluisteren van Outkast maar Stankonia blijft een album dat ik erg vaak beluisterd heb en dus niet kon ontbreken in de top 100.

Voorts dus heel wat recentere platen met op kop: J. Cole. Samen met Kendrick zowat de enige hedendaagse commerciële artiest die me kan bekoren. Ondanks dat ik zijn albums wel vet vond, kies ik toch voor imo het beste nummer op zijn beste plaat: de mixtape "Friday Night Lights".

Een top 100 zonder Zion I en Evidence (vaak vergruisd maar een van mijn favoriete mc's) kan ik me moeilijk inbeelden, enorm vette nummers die ik de laatste jaren echt grijs heb gedraaid. Dice Game en Bop Alloy waren dan weer platen die kwalitatief er zwaar boven uitstaken de laatste jaren. Op de track van BA hoor je trouwens met Cise Star een van mijn favoriete MC's terug. Hij zal doorheen deze top 100 dan ook nog regelmatig opduiken

Ik zou overigens een hele top 100 kunnen maken met alleen maar nummers van The Roots aangezien het zowat mijn favoriete band blijft (maar heb me gehouden aan de 2 per artiest regel). Undun is hun recentste maar in mijn ogen meteen ook hun beste plaat (en dat wilt wat zeggen gezien hun oeuvre). Dat ik voor Make My gekozen heb, ligt aan het feit dat ik Big KRIT toch ergens in mijn top 100 wou hebben (ik had net zo goed voor Stomp of Kool On kunnen gaan) en omdat het gewoon een fantastisch nummer is dat bovendien de prachtige sfeer die undun uitademt, perfect weer geeft. Prachtig nummer dat eigenlijk veel te laag staat maar wat mij betreft is de volgorde van de top 100, op de top 20 na, dan ook van ondergeschikt belang en gaat het eerder om een zo breed mogelijk scala aan vette nummers te droppen.

Ik ken lang niet alles van je top 100, al ken ik vrijwel alle namen wel. En hoezo is Evidence vaak verguist? Hier om MuMe niet in elk geval, zo ook niet door de pers volgens mij. Live een fantastische artiest in elk geval!

Ik heb trouwens die top 100 gewoon gemaakt en er een playlist van gemaakt. Wat een feest is dat zeg

Ik heb die plaat van Apollo en Guilty nog niet beluisterd, maar I Can Do No Wrong beukt er wel lekker in.

Representatief voor de rest van het album. Beste Apollo plaat tot nu toe en dat wil toch wat zeggen!!!

@Niels: Evidence krijgt vaak de kritiek dat hij te monotoon, te traag, te nasaal,... rapt. Ook door een substantieel deel van de hip hop fans op MuMe. Ik vind zijn flow, stemgeluid,... net supervet. Ik snap de kritiek wel dat hij weinig varieert maar ik stoor me er niet aan, verre van zelfs. Extra pluspunt is inderdaad zijn live performance. Ik zag hem drie keer aan het werk met Dilated en 1 keer solo op The Rhymesayers label night waar hij zowaar de beste performance gaf (straf als je bedenkt dat ook Atmosphere en Brother Ali die avond op de planken stonden). In alle 4 de gevallen gaf Ev zich dermate hard dat hij zijn stem tegen het eind van de avond voor 90 procent kwijt was.

Update: We duiken de top 80 binnen met de volgende tien nummers

80. Fashawn: Our Way (fr. Evidence)

Een van de, wat mij betreft, meest getalenteerde hedendaagse MC's. Fashawn bracht met Boy Meets World in 2009 een dikke debuutplaat uit. Ik had meerdere tracks van dat album in deze top 100 kunnen steken maar heb gekozen voor een samenwerking met Fash's mentor Evidence.

79. Big L: Flamboyant

Classic van Big L, een legende die niet in de top 100 kon ontbreken. Dit nummer hoorde ik op een of ander compilatie album. Ik was meteen verkocht en ging achter de albums van Big L aan. Beide albums zijn in mijn ogen classics maar Flamboyant zal voor mij, voor altijd het beste nummer van Big L blijven.

78. Eminem: Role Model

Bij het opstellen van mijn toplijst bedacht ik me dat er op zijn minst 1 nummer van de SS of de MM LP moest instaan. Beide albums hebben een geweldige impact op mij gehad en heb ik letterlijk duizenden keren beluisterd. Bij het overlopen van beide tracklists kwam ik tot de conclusie dat er niet zozeer enkele nummers bovenuit steken maar dat bij beide albums het algemene gevoel van de plaat een enorme indruk op me had nagelaten. Uiteindelijk is het Role Model geworden omdat ik dat dan van beide platen nog het nummer vindt dat het er het meest uitschiet.

77. Black Star: Respiration (ft. Common)

Een absolute classic en meteen het op een na beste nummer van een van mijn favoriete platen ooit. Geniale beat van Hi Tek en alleen al die openingsverse van Common is legendarisch en dan doen Talib en Mos nog eens nauwlijks onder

76. Random Axe: The Hex

Een op het eerste gezicht hoogst interessante samenwerking tussen Sean Price, Guilty Simpson en Black Milk die alleen maar kon teleurstellen, deed dat allesbehalve. Random Axe bleek een schot in de roos. Buitenaardse producties van Black Milk die perfect aansluiten op de rauwe raps van Guilty en vooral Sean Price. Black Milk rapt zelf ook op de plaat, opnieuw een gewaagde keuze die zeer geslaagd te noemen is. De topproducer blijkt ook een aardig stukje te kunnen rappen. Ik twijfelde tussen deze, Random Call (nog betere beat) en Japhy Joe (scherpere Sean P) maar ik vond dat The Hex het album beter weergaf dan de andere twee opties.

75. Q-Tip: N.T. ft. Busta Rhymes

Wegens een schrijnend te kort aan a Tribe Called Quest (ligt aan mij, net als bij De La Soul en Pete Rock en Cl smooth, raakte ik te laat overtuigd), moest ik gewoon een solotrack van Q-tip in mijn top 100 hebben. Ik heb uiteindelijk voor een nummer gekozen van zijn debuutplaat Amplified (al vind ik The Renaissance beter). Dat ik kies voor een van de weinige nummers die niet geproducet werd door Dilla, valt te verklaren door het feit dat Dj Scratch hier een monumentaal dikke beat aflevert waarop Q en een losgeslagen Busta zich flink kunnen uitleven.

74. J Dilla: So Far to Go (ft. Common & ...

Gelinkt aan het vorige nummer maak ik mijn fout goed en eer ik het grootste muzikale genie dat Dilla is met een nummer dat zowel verscheen op Common's "Finding Forever" als op Dilla's postuum uitgebrachte "The Shining". Ook dat laatste album staat vol met potentiële kandidaten voor de top 100. Uiteindelijk kies ik voor So Far to Go omdat alles op dit nummer gewoon klopt: prachtige bezwerende beat van Dilla (typisch), de vocals van D'Angelo die dit nog versterken en dan de gecontroleerde, zalvende flow van Common die over de beat heen danst. Prachtig gewoon!

73. The Game: Start from Scratch

En hier hebben we weer zo een "fout" nummer. Eerlijk is eerlijk Game (toen nog bij G Unit) blies me weg toen hij in Vorst Nationaal in het voorprogramma van Snoop stond. Ik kende al enkele nummers van zijn debuutalbum (dat nog niet officieel uit was op het moment van het concert) en kon ze zeer smaken. De energieke, rauxe manier waarop The Game ze bracht, overtuigde me meteen helemaal. Start from Scratch was die avond de uitschieter en blijft voor mij het beste nummer van zijn meer dan degelijk debuutalbum!

72. Masta Ace: Take a Walk

Met de top 70 in zicht is het nog eens tijd voor een classic die eigenlijk ook veel hoger had kunnen gerangschikt worden. "Disposable Arts" is een zwaar onderschat album dat nauwelijks onder moet doen voor het alom geprezen "A Long Hot Summer": zowel Ace zelf als de producties scheren op dit conceptalbum hoge toppen, met (voor mij) Take a Walk als absoluut hoogtepunt.

71. Dr. Dre: The Watcher

Net zoals o.a. Doggystyle en The Slim Shady LP een enorme impact op me hebben gehad, vormt 2001 zowat de rode draad die doorheen de beginjaren van mijn pubertijd liep. Ik kocht dit album zonder verwachtingen (the chronic was vet maar de projecten erna waren in mijn ogen matig). Maar na een nietszeggende intro werd ik weggeblazen door The Watcher! De manier waarop de bass inslaat, dre die met zijn hese stem de track inpalmt, de geniale eenvoud waarmee het nummer is opgebouwd,... de teneur voor de rest van het album was meteen gezet. In zijn genre voor mij nog altijd de beste plaat, miljoenen keren gedraaid (tot op de dag van vandaag) en toch vind ik het nog steeds steengoed! The Watcher blijft voor mij echter, alle andere nummers op die plaat in de schaduw zetten, puur omwille van de mep om de oren die dit nummer me verkocht bij de eerste luisterbeurt. Jay-Z maakte er later nog een geslaagde remix van met o.a. een memorabele verse van Rakim. Meteen een van de weinige hoogtepunten van het magere the blueprint 2.

Mooi rijtje hoor. Take a Walk luister ik nog heel vaak, vooral met mooi weer. Big L blijft voor altijd een van mijn favoriete rappers. Dat nummer van Fashawn heb ik ook altijd een van de beste nummers van dat album gevonden, en ik vind het een erg sterk album.

What It Is van Busta en Kelis

Persoonlijk bevalt Disposable Arts me zelfs beter dan A Long Hot Summer. Verder dankzij je lijstje me eindelijk eens aan een plaat van Evidence gewaagd, en dat beviel prima. Flow is bij mij zelden een breekpunt, trouwens.

Start from Scratch is idd een erg vet rauw nummer

Beide albums van Ev zijn vet (cats en dogs heb ik zelfs gekocht op een concert van hem voor 8 euro ofzo ). Zijn groep dilated peoples komt ook nog voorbij hoor

@ Hessel: heerlijk album, twijfelde tussen deze, Father en Samsonite man. Dringend eens ergens op de kop tikken.

Start From Scratch is voor mij misschien wel top 30, top 20 aller tijden

Monotone flow is een veelgehoord kritiekpunt inderdaad, maar bij 'verguisd' denk ik aan hoe men bijvoorbeeld hier gemiddeld over Souljah Boy denkt Evidence is een vrij populaire rapper, ook op MuMe, is mijn perceptie (check die gemiddeldes). Ik vind hem tof, in elk geval.


Ik was ook bij die Rhymesayers night, kwam uiteraard vooral voor Atmosphere en ja, dat was geweldig, maar Evidence was geniaal. Ik vergeet nooit meer hoe ik dacht It Wasn't Me, I Don't Need Love en volgens mij The Red Carpet na elkaar kwamen (weet de volgorde niet meer): wat een feest

Hij begon sowieso met It Wasn't Me. Was een ongelofelijk geniaal optreden inderdaad. I Don't Need Love was live echt geweldig.


Als er trouwens niemand meer is die een top 100 wilt droppen wil ik mijne na Niels eigenlijk ook wel updaten. Ik zal redelijk wat nieuwe nummers er in zetten. Misschien ga ik wel voor een iets kleinere lijst om dan wat minder nummers tegelijk te plaatsen. Als iedereen het hier mee eens is uiteraard.

Ga je gang. Ik wil na jou wel een top 100 (of minder?) plaatsen.

Ik ben ook wel in voor een update van mijn lijst

Lukas: you done started some shit my boy! Dit topic leeft duidelijk terug (alle credit naar Lukas). Ik zal het tempo goed hoog houden om het topic levendig te houden:

70. Little Brother: Hiding Place (ft. Elzhi)

Zowat iedereen kent 9th Wonder van zijn projecten met 9th Wonder, fans van The Foreign Exchange kennen Phonte dan weer als de rapper/zanger die dit project samen met de Nederlandse producer Nikolai kleur geeft. Beide heren vormde echter ook jarenlang een ijzersterk collectief samen met Rapper Big Pooh in de hiphopformatie Little Brother. Deze track komt van hun album The Minstrel Show, dat meestal in de schaduw staat van hun debuutplaat The Listening. Ik vind TMS echter beter (heb het album ooit op de kop getikt in NY) en dit nummer springt er dan nog eens uit. In 1 klap heb ik dan ook een monument als Elzhi in mijn top 100 en maak ik een beetje goed dat ik het solowerk van deze man (buiten Elmatic) en het werk van Slum Village dringen eens van naderbij moet bestuderen.

69. Mos Def, Pharoahe Monch & Nate Dogg: Oh No

Het ging tussen Travelling Man van Mos Def (een van mijn persoonlijke favorieten) en deze all time classic. Het geweldige refrein van Nate, de memorabele verses van Mos en Pharoahe en de moddervette beat hebben me dan maar doen kiezen voor Oh No. Kon niet ontbreken in mijn top 100, jammer voor Travelling Man.

68. Talib Kweli: Where Do We Go

Ondanks dat Talib Kweli, zowel live als op plaat nog altijd een van mijn favoriete MC's al uitvoerig aan bod komt in deze top 100 als lid van supergroepen Black Star en Reflection Eternal, kon ik het toch niet laten om er nog een solotrack van de beste man tegenaan te gooien. Dat het nummer van zijn beste album, Quality moest komen (al kon ik ook op zijn andere albums nummers genoeg nomineren), uiteindelijk kies ik voor het ingetogen Where Do We Go omdat ik Talib hier op zijn best vind. Dat en het feit dat dit een prachtige beat is, maken dit tot een zalig nummer!

67. Tupac: I Get Around

Alle haters ten spijt moest ik Pac nog eens aan beurt laten komen in deze top 100. Nu ik er dieper over na denk, had hij eigenlijk altijd ergens in de top 30 moeten staan, al is het maar omwille van bewezen diensten (shame on me). Anyway, ik heb gekozen voor I Get Around, niet zijn bekendste hit maar momenteel voor mij zeker het beste nummer uit zijn repertoire (dit verandert heel vaak).

66. Mobb Deep: Drop a Gem On 'Em

Ik heb heel lang zitten twijfelen tussen Quiet Storm en Drop a Gem On 'Em. Er zit zo weinig verschil op pffff... Zelfs even overwogen om ze er toch allebei in te gooien maar dan moest ik een andere track schrappen en dat kon ik nie maken, hoe cliché ook(iedereen weet welke ik bedoel). Productiegewijs zijn beide gelijkwaardig, alleen zijn Havoc en Prodigy hier net iets scherper en is Hell On Earth een veel beter album, dat bovendien ook eens uit de schaduw mag treden van classic The Infamous.

65. Fugees: Fu-Gee-La

Het lijstje wordt wel heel commercieel en daarom kiest hij maar de minst grote hit van The Fugees hoor ik iedereen al denken. Nee hoor, voor mij blijft The Score een monument en is dit gewoon het beste nummer van dat album. Ik word nog steeds blij als ik dit nummer voorbij hoor komen op feestjes of godbetert, de radio.

64. Nujabes:Lady Brown (ft. Cisse Star)

Ahhh Lady Brown een mooie combinatie van de twee beste ontdekkingen die ik deed via musicmeter. Prachtige productie van Nujabes, die zich postuum razendsnel ontpopte tot één van mijn favoriete producers. Hij staat nagenoeg op gelijke hoogte met die andere overleden hiphop held, wat mij betreft. Cisse Star, zoals eerder vermeld één van mijn favoriete mc's aller tijden, trekt de trek moeiteloos naar een nog hoger niveau. Hij komt nog wel terug in deze track, onder andere met zijn groep CYNE (die andere grote ontdekking die ik deed op MuMe).

63. Immortal Technique: Peruvian Cocaine

Dafuq @ deze zelfgemaakte video. Prachtige track, heb er geen featurings bijgezet maar naast de uitmuntende hoor je ook Tonedeff (zie een twee tracks hoger op de ladder). Toptrack, niks meer, niks minder.

62. Redman: Pick It Up

Die beat, die flow, die stem, classic Ik moet dringen eens alles van deze man opnieuw beluisteren!

61. Tonedeff: Porcelain

Tonedeff is bij de doorsnee hiphopliefhebber vooral bekend omwille van zijn legendarische bijdrages op de albums van Cunninlynguists. Op zijn soloalbum Archetype bewijst hij echter ook zijn kunnen als soloartiest met als exponent dit prachtige nummer. Het illustreert Tonedeff als creatieve duizendpoot: hij bakt hier zelfs een legendarische beat (produceert zelf 2/3 van het hele album), toont dat hij het in zich heeft om een prachtige hook te zingen en dan zijn verses: die zalvende stem, die zuivere flow, die tempowisselingen, die teksten,... Hulde aan deze man, eigenlijk een schande dat hij niet hoger staat, maar zoals ik reeds eerder heb aangehaald: de volgorde is tot de top 20 niet erg belangrijk. Tot nog toe het enige nummer dat ik bij het neerschrijven van deze top 100, tweemaal achter elkaar volledig herbeluister!

Van de hits die ik van de Fugees ken vind ik Fu-Gee-La ook duidelijk de beste.

Oh No Pharoahe zijn verse is buitenaards goed.

...Get the picture, sit ya, seat ya, preacher with scriptures
I'm equipped to rip ya, reach ya
Pharoahe and Mos is verbal osmosis
Coast to coast, we boast to be the most explosive here
Ferocious, the lyrical prognosis
The dosage is leavin you mentally unfocused here
MC's just - come on 'round
You're the next contestants on "Catch-A-Beat-Down"...

ik zag hem ooit live aan het werk in Antwerpen, wat een baws!

Vooraleer we komende week de top 50 induiken, eerst nog even tien lekkere hip hop tracks om de zondagavond/maandagmorgen wat op te fleuren:

60. Jay-Z: Dirt off Your Shoulder

Jay-z moet zowat de minst consistente rapper ter wereld zijn, de man werd groot door enkele classic albums maar wisselde die dan weer af met gedrochten. The Black Album is wat mij betreft zijn beste album op The Bleuprint na. Ik twijfelde tussen deze en Lucifer maar ben uiteindelijk toch voor deze geschifte Timberland productie gegaan, sowieso heeft een hip hop top 100 zonder een Timbo beat, weinbig bestaansrecht

59. Shad: At the Same Time

Van één van de minst naar één van de meest constante rappers. Shad maakte drie albums, die wat mij betreft alle drie een enorm schot in de roos waren. Ik vind eigenlijk Shads debuutalbum het beste (zelf in elkaar geflanst op school!), maar het beste nummer staat op zijn derde album TSOL. Op At the Same Time komt Shad volledig tot zijn recht: ingetogen teksten, het donkere stemgeluid van Shad en diens stroperige flow worden perfect begeleid door een minimalistische, duistere productie, de achtergrondzang maakt het compleet: prachtig nummer!

58. Pete Rock and C.L. Smooth: They Reminisce Over You

Pete & CL Smooth, een duo dat ik net als The Tribe veel te laat heb moeten herontdekken. Destijds lagen die opgewekte, jazzy producties me niet zo (nu vind ik het prachtig) en was ik meer aangetrokken tot de bombastische beats van Premier, de G-funk van Dre en de duistere, grimmige producties van RZA. Daarom dat dit duo ook ondervertegenwoordigd is in mijn top 100, een echte schande, ik weet het. Maar dit nummer kon ik er onmogelijk uitlaten.

57. Common: Be

Common kwamen we eerder al tegen als featuring, dit is de eerste keer dat hij voorkomt als solo-artiest. Geen I Used to Love Her in deze top 100, ondanks dat ik het een geniaal nummer vind, het beste album van Com is voor mij Be en dat wordt al meteen duidelijk in de intro. Common die laat zien waarom hij misschien wel dé beste MC is in mijn ogen en een geniale productie van Kanye die zorgt voor een fenomenale wisselwerking die zich verderzet over de rest van de plaat. Abnormaal

56. Murs & 9th Wonder: The Pain

De samenwerking tussen Murs en Little Brother leidde tot 5 albums waarvan de laatste vorig jaar uitkwam (zeer aangenaam album overigens). Hun debuutalbum Murs:3.16 blijft hun magnus opum, met The Pain als één van de absolute hoogtepunten, vooral 9th Wonder blinkt hier uit want Murs is eigenlijk altijd dope...

55. Outkast: Rosa Parks

Absolute classic van een van de beste hip hop formaties in de geschiedenis (en nog steeds maken beide heren, al is het solo, enorm vette muziek), luisterend naar het swingende Rosa Parks, bedenk ik me dat ik hun eerste drie albums dringend eens moet herbeluisteren en voorzien van een definitief oordeel.

54. Pharoahe Monch: Simon Says

Het regent ondertussen semi-commerciële classics: een legendarische productie in combinatie met een weergaloze Pharoahe. Nog steeds gaat er doorheen elke zaal vol hip hop heads een golf van euforie, nostalgie en enthousiasme als de DJ deze plaat laat inkicken en schreeuwt iedereen mee: GET THE FUCK UP!

53. Reflection Eternal: The Blast

De kwaliteit van de nummers neemt stilaan epische proporties aan. Train of Thought is me altijd bijgebleven als de plaat die me definitief in de richting van de underground hip hop duwde. De wisselwerking tussen de melodieuze, zweverige Hi Tek beats en de kenmerkende stijl van mister Kweli maken deze track tot een legendarisch stukje muziek.

52. Brother Ali: Pay Them Back

Ik denk dat veel mensen dit een vreemde keuze zullen vinden (het nummer, de artiest sowieso niet) maar ik vind dit zo een ondergewaardeerd nummer. Zoals jullie merken, hecht ik enorm veel belang aan de wisselwerking tussen een monsterbeat en een rapper die geboren lijkt om erover te rappen. Wel dat is hier gewoon het geval, die bezwerende, pompende beat en Brother Ali die iedereen die zich aangesproken voelt, plat rapt. Er zijn tijden geweest dat ik deze track in de auto tot 4 keer na elkaar pompte.

51. MED: Can't Hold On

Soms hoeft er dan weer geen optimale wisselwerking te zijn om tot een legendarische track te komen. MED is nooit een toprapper geweest maar doet hier weinig verkeerd maar het is wel degelijk Madlib die hier de show steelt met één van de allervetste beats uit de geschiedenis van de hip hop (zijn maatje Dilla zal dit verder in deze top 100 nog eens overtreffen!).

TROY is heerlijk, Rosa Parks jeugdsentiment, Dirt off Your Shoulder een van de betere nummers die ik van Jay-Z ken en ik ben me net in Shad aan het verdiepen. Het debuut bevalt me zeer.

Erg gaaf rijtje, dit! Toevallig wil ik de plaat van Hi-Tek en Talib Kweli zeer binnenkort beluisteren, verder zijn dit allemaal mij bekende namen. Jay-Z heeft wat mij betreft best veel vette nummers trouwens, al zijn die voornamelijk geconcentreerd op zijn drie bekendste albums.

TROY, Rosa Parks en The Blast zijn geweldige nummers.

Namiddag/Vanavond gaan we verder met de top 50.

Zoals beloof, de eerste tien van de top 50.

50. The Last Emperor: Secret Wars

Een underground klassieker, the Last Emperor toont hier zijn kunnen over een lekker beat. The Last Emperor fantaseert hierbij een tornooi waarbij zijn favoriete MC's het op nemen tegen Marvel superhelden. De rappers winnen natuurlijk, maar wat ik vooral enorm sterk vond, was de manier waarop LE zijn collega-rappers imiteert.

49. Rakim: Guess Who's Back

Rakim is natuurlijk vooral legendarisch door zijn werk met Erik B, maar dat was ver voor mijn tijd en Paid in Full in mijn top 100 smijten, vind zelfs ik te cliché. Daarom dat ik voor dit nummer gekozen heb: dikke beat en Rakim met zijn meesterflow en zware stemgeluid die de beat kapot rapt. Als ik deze track opnieuw beluister ben ik nog steeds even onder de indruk als de eerste keer dat ik het hoorde als 16 jarige.

48. Kendrick Lamar: Swimming Pools

Ik heb niet zo veel met new school rappers genre ASAP Rocky en ook Kendrick kon me op zijn eerste album maar half overtuigen. Zijn tweede album lag me meteen beter maar blies me pas een paar maanden later echt omver na vele luisterbeurten. Swimming Pools vond ik echter van bij de eerste luisterbeurt enorm vet zoals HiiPower dat eerder ook al deed. Misschien is HiiPower zelfs een nog beter nummer maar deze track moet zijn meesterwerk vertegenwoordigen en dat is wel degelijk zijn sophomore album en niet zijn debuut.

47. GZA: Liquid Swords

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorden op een cassettebandje van de oudere broer van een van mijn vrienden viel mijn mond, als jonge Wu-Tang fan open. Ik ging meteen op zoek naar het album, dat ik pas een paar maanden later in Maastricht tegen kwam. Ik kreeg het album voor kerst en ik weet nog dat ik een maand lang amper kon wachten om het album te luisteren. Van kerstmis tot pakweg de zomer erna ging er geen dag voorbij dat ik het album beluisterde. De openingstrack blijft voor mij het sterkste: de intro uit Shogun Assassins, de beat, GZA's flow, dat refrein

46. Kanye West: Through the Wire

Toen ik hoorde dat de producer van het legendarische Heart of the City een eigen album ging droppen was ik enorm sceptisch. Tot ik deze track beluisterde: geniale productie en Kanye die verrassend sterk uit de hoek kwam. Ondanks dat Kanye nog enkele meesterwerkjes zou uitbrengen in de jaren die volgden is The College Dropout voor mij nog altijd hét beste album van mijnheer West.

45. J Dilla: Time: The Donut of the Heart

De allerbeste beat van de beste producer aller tijden. Voor mij is dit nummer al reden genoeg om donuts van achter naar voor te beluisteren. The Roots brachten een mooie hommage om over deze beat een volledig nummer te rappen. Black Thought is een fantastische mc die dit meer dan verdienstelijk doet maar het nummer blijft beter als het zop zich staat!

44. Ice Cube:It Was a Good Day

Tijd om nog eens een West-Coast classic te beluisteren. Of je deze nu op je ipod beluisterd, in je eigen auto of hem bumpt terwijl je in GTA V een paar drive-by's doet: het blijft een classic buiten categorie.

43. Atmosphere: The Waitress

Atmosphere is wellicht samen met The Roots & CYNE de meest consistente groep binnen hip hop. Ik vind werkelijk al hun albums en EP's geniaal, maar door de 2 nummer regels ben ik gegaan voor twee nummers van hun absolute meesterwerk WLGYLYPTSG. Zelfs afgekort blijft het een mondvol maar het album verveelt geen moment en The Waitress is één van de absolute hoogtepunten voor mij (al veranderen mijn favorieten nog steeds maandelijks).

42. Method Man & Redman: Da Rockwilder

Tja wat moet je hier over zeggen: dit is wat je krijgt als je twee legendarische rappers een album laat maken en hen een beat van dit niveau voorschotelt: juist ja, een weergaloze plaat die nog steeds iedereen uit zijn dak doet gaan op elk feestje!

41. Snoop Doggy Dogg: Gin and Juice

Al even legendarisch als het nummer hierboven is het hele Doggystyle album. Bijna onmogelijk om een favoriet aan te duiden bij dit album, maar voor mijn gevoel blijft dit heel nipt zijn beste nummer. Het is zeker een cliché om dit nummer te kiezen, maar dat boeit me weinig, dit nummer blijft gewoon de shit!

Heerlijke update. Enkel Kendrick Lamar vind ik niks aan. Voor de rest echt lekkere nummers.

Kendrick is iets wat ik pas na een tijdje goed begon te vinden. Het is effe wennen. Maar even goed ga je het nooit iets vinden off course

edit: kijken naar je top 10, snap ik jou enthousiasme ivm de rest van het lijstje

De volgende tien nummers in mijn rijtje, de top 20 komt stilaan in zicht, al konden deze tien er eigenlijk net zo goed ingestaan hebben:

40. Nas: Nas Is Like

Ook na Illmatic bleef de combinatie Nas-Primo goud waard, dat bewijst deze classic. Prachtige Primo productie en Nas die daardoor volledig tot zijn recht komt. Niet voor niks is deze nog steeds erg populair op feestjes!

39. Wu-Tang: Da Mystery of Chess Boxin'

Vreemde keuze voor sommige, logische voor andere. Da Mystery of Chess Boxin' is voor mij één van de absolute hoogtepunten van mijn favoriete album aller tijden. De manier waarop de beat inkickt, die Shaolin sample, hoe U-God de debatten opent, INS overneemt en pakweg ODB de track komt binnen gewalst. Ab-nor-maal vet nummer!

38. Royce da 5’9”: Boom

Het regent ondertussen Premier beats. De man was dan ook niet voor niets de beste producer gedurende zowat de hele jaren 90. Geniaal idee om die klok die je aan het begin hoort over heel de beat door te trekken, de voice-sample, de scratches, de beat op zich het klopt allemaal. Royce is dankbaar en laat zien dat hij misschien wel de meest onderschatte mc ter wereld is (de manier waarop hij de vergelijking met andere rappers weerlegt ). Zijn voice control en flow doen me vaak denken aan Guru al is zijn stijl toch net iets anders. En laat dat net zijn wat Royce wilt benadrukken op deze track: hij is zichzelf en dat is al meer dan dope genoeg, laat de vergelijkingen met andere mc's maar weg!

37. Jurassic 5: Concrete Schoolyard

Monumentaal nummer van een monumentale groep op een monumentale plaat. Als jonge gast wist the J5 LP samen met Train of Thought en Black Star zich moeiteloos staande te houden tussen wescoastplaten in mijn collectie. Het blijft voor mij tot op de dag van vandaag een van de vetste platen die ooit gemaakt is. MC's die elkaar naadloos aanvullen, prachtige, organische producties, supercoole hoes, de thematiek,... Concrete schoolyard is dan nog eens veruit het beste nummer van de LP, een nummer dat ik vandaag de dag, nog minimum twee keer per maand beluister, al was het maar om die kazoo na drie minuten, waarna Chali 2Na moeiteloos de track terug aanzwengelt. Even vermelden dat Whats Golden hier ook had kunnen staan, ik vind beide nummers even goed maar the J5 LP het betere album, vandaar...

36. Black Star: Definition

One, two, three Mos Def and Talib Kweli-i-i-i welke hiphop liefhebber krijgt geen kippenvel als die refrein begint. Voor mij begint dat gevoel zelfs al tijdens de intro en het inkicken van de beat. Talib en Mos die een tikkeltje sneller rappen dan je van hen gewoon bent maar elkaar naadloos aanvullen en elkaar verse na verse lijken te willen overtreffen, dit ondersteunt door een heerlijke, chaotische productie van Hi-Tek. En dan dat refrein, classic van een plaat die even goed op nummer 1 had kunnen staan! Zo goed, dat men op Black Star er mee weg komt om meteen een remix achter het origineel aan te knallen als aparte track (ook in de video trouwens) en daar gewoon mee weg te komen.

35. Dr. Dre: Nothin' But a G Thang

Mijn top 100 begint wat te backpackerig te worden, dringend wat Dr. Dre erin gooien. Op The Chronic vond Dre zowat de G funk uit, met enkele geniale nummers met als exponent dit geweldige nummer. De bassline op dit nummer is voor mij echt ongeëvenaard, alleen al daarom zou je een woofer kopen. En dan een jonge Snoop die complexloos zichzelf aan de wereld voorstelt en de grote Dre er compleet af rapt. Jeugdsentiment tot en met maar ook gewoon een dik nummer.

34. Xzibit: Paparazzi

Het valt amper te bevatten dat de clown die we kennne van MTV ooit een van de grootste talenten was in hip hop land. Met deze track zette hij de wereld op zijn kop. Die rauwe, zware stem die mooi contrasteert met de haast theatrale beat. Xzibit houdt het echt en dat wilt hij dan ook duidelijk maken met deze track. Later zou Xzibit met Restless nog een classic West Coast album droppen dat constanter was dan zijn eerdere LP's, het niveau van deze track werd zelfs op dat album echter niet meer geëvenaard.

33. CYNE: First Person

Voila effe die backpack in de hoek gesmeten, snel terug pakken en er CYNE uit vissen. CYNE is eigenlijk niets minder dan een supergroep: Cise Starr is voor mij altijd top 10 van de wereld en Akin doet eigenlijk nauwelijks onder. De producers zijn echter minstens even belangrijk dan de MC's deze sample wordt ook gebruikt door Kno van Cunninlynguists op hun meesterwerk a Piece of Strange en door The loyalist maar Spech en Enoch maken er de beste beat van. De productie van Kno is misschien wat complexer en muzikaal interessanter, maar de jongens van CYNE beschikken over twee top mc's die de track naar een nog hoger niveau tillen. Dat alle albums van CYNE overschaduwd worden door Time Being, komt door de kwaliteit van hun debuutalbum en niet door het gebrek daaraan bij hun andere album. Het hele oeuvre van CYNE is sterk maar wordt door de klasse van TB ondervertegenwoordigd in deze top 100, waarvoor mijn oprechte excuses!

32. The Loyalists: This is For Hip Hop

Voor wie nog niet bekend was met The Loyalists en niet overtuigd raakte door The Maximum, een nummer van hun laatste album dat eerder in mijn top 100 voor kwam: hopelijk slaagt deze track erin om jullie te overtuigen. Een track van hun eerste album, dat zoals de titel al doet vermoden, hip hop uitstraalt van de eerste tot de laatste seconde. De beat, de samples, de scratches, het refrein en de onnavolgbare flow van Framework. Moodswing blijft het beste album van de groep maar ook opvolgers Get What You Give en Redemption zijn van een ongelooflijk hoog niveau. Uitchecken die handel, je krijgt er geen spijt van!

31. Murs: The Night Before

Gek genoeg heeft Murs' bekendste album The end of the beginning, me nooit kunnen pakken. Ik vind Murs een topmc maar om één of andere reden liggen de producties op dat album me niet, een probleem dat ik ook heb met Cannibal Ox. EL-P verzorgt maar twee beats dus dat kan het probleem al niet zijn en Ant, Oh No en RJD2 zijn toch producers die me normaal wel liggen. Het blijft een vreemd verhaal, te meer omdat dit album wel zowat mijn favoriete Murs nummer bevat: The Night Before. Murs die in zijn gekende stijl verhaalt over een lekkere beat, meer moet dat voor mij niet zijn! Erg raar dat ik het album niet dig (Murs 3:16 vind ik dan wel weer een classic) maar ik laat het niet aan mijn hart komen en beluister het nummer regelmatig in soort van "best of Murs" playlist.

The Foundation vind ik mooier dan Paparazzi, maar enfin, het blijft wel een toffe track.

Ook een vet nummer ja met die muggs beat, samen met paparazzi het hoogtepunt van at the speed of life maar ik vind paparazzi nog net iets epischer.