Inmiddels alles 2 keer beluisterd. Albums 1,2 en 7 zijn redelijk tot goed. De andere 4 albums doen me vrij weinig, tot helemaal niks (Faithless). In mijn zeer omvangrijke fysieke verzameling van Springsteen zal deze dus geen plaats krijgen, zeker ook gezien de belachelijke prijs van de box. Misschien als de albums los uit worden gebracht zal ik die 3 albums wel aanschaffen, de andere 4 zeker niet

Maar dat is geheel mijn eigen mening.........

Het was zeker niet slecht, maar ik stoorde me weer gigantisch aan een groot deel van het publiek wat weer gewoon aan het praten was tijdens de nummers. En waarom kom je dan? Ga buiten staan en laat de liefhebbers genieten van de muziek.

En jammer dat er maar 3 nummers hiervan gespeeld werden, de nieuwe nummers waren best aardig maar die kende niemand.

Vroeger, in een verleden, was de aankondiging van een nieuwe cd van Dream Theater voor mij een reden om euforisch te gaan rondrennen. Een concert van Dream Theater iets om weken/maanden naar uit te kijken. Een fanclubblaadje iets om te koesteren, en te lezen en te herlezen. De cd's die je als Dream Theater fanclublid kreeg waren de kersen op de slagroomtaart, je voelde je als fan dicht bij de band staan. Vroeger.................

Toen kwam dat moment dat het wat minder werd. Dat kwam bij 6DOIT, wat me minder raakte. Plotseling draaide ik de nieuwe cd van mijn favoriete band minder vaak dan verwacht. Het concert dat ik bezocht deed me vrij weinig. De fanclub werd internationaal, en verdween zelfs. Train Of Thoughts kwam, en de rest. Maar alles was niet meer wat het geweest was. De laatste 2 cd's werden nog wel aangeschaft, maar na een (beperkt) aantal luisterbeurten verdwenen ze weer in de goedgevulde cdkast, om er niet meer uit te komen.

En toen kwam de mededeling dat Portnoy verdween, een andere drummer kwam, en een nieuwe cd het levenslicht zou gaan zien. Dat bracht me toch enigszins aan het twijfelen. Moest ik weer kriebels gaan voelen? En met het horen van "On The Backs Of Angels" kwam er een licht gevoel van herkenning over mij, dit leek toch wel aardig op "Pull Me Under" en ander ouder werk. Zou het dan toch....?

Nu, na het beluisteren van de totale cd kan ik helaas niet anders zeggen dat ik me vergist heb. Met 1 goed nummer, een aantal aardige en een aantal mindere nummers hebben de heren van DT mij wederom niet teruggebracht tot hun schare gelovigen. En dat komt voornamelijk toch weer door de stem van LaBrie. Ik heb het idee dat er veel aan geschaaft is in de studio om het zo "echt" mogelijk te laten lijken, maar mij doet het niets.

Rest mij de conclusie te trekken dat de heren de verkeerde "zwakste schakel" hebben weggestuurd. Met een andere zangert had dit misschien wel meer impact gehad op mij dan nu het geval is. De heren zullen het in Zwolle wederom zonder mijn aanwezigheid moeten stellen, al zal ze dat waarschijnlijk een grote worst wezen.

Sluit ik af met de wijze woorden : Dit is mijn persoonlijke mening, doe er mee wat U wilt!

Rush Marathon :

Caress Of Steel flopte, en de maatschappij dacht er sterk over om Rush te droppen. Manager Ray Danniels kon de maatschappij overhalen om het nog 1 kans te geven. En toen was daar 2112, na de geflopte voorganger Caress Of Steel wederom een album met een aantal kortere numers en 1 lang nummer van dik 20 minuten. Rush deed wezenlijk niet veel anders maar dan net iets beter. Positieve reviews volgden, en de verkoop ging opeens geweldig. De echte doorbraak was een feit!

Titelnummer 2112 beslaat kant 1 van de LP, en is voorbij voor je er erg in hebt. Muzikaal gebeurt er zoveel, en tekstueel word je meegezogen in het verhaal. Geinspireerd door Ayn Rand en haar Objectivisme wordt hier een wereld geschetst waar het individu niet telt, alleen het collectief. Het positivisme van de hoofdpersoon die een gitaar ontdekt wordt de grond ingeboord door de priesters van Syrinx. Erg vrolijk word je niet van de tekst, maar dat is uiteraard ook de bedoeling.

De 5 andere nummers zijn allemaal van een hoog niveau, met incidentele teksten van Lee (Tears) en Lifeson (Lessons).

Tussenstand :

1. 2112
2. Caress Of Steel
3. Fly By Night
4. Rush

Rush marathon deel 3 :

LP3 uit de Archives-box, Caress Of Steel. Kant 1 begint met de bestorming van de Bastille, tekstueel gaat Neal weer een stapje verder:

Ooh, there's no bread, let them eat cake

Verder is het redelijk voortbordurend op de vorige 2 LP's, recht toe recht aan Hardrock.

Ik denk dat ik kaal word, de nachtmerrie voor elke rocker maar de teksten zijn deels humoristisch, deels erg serieus. We ontkomen niet aan ouder worden, maar hoe worden we oud? :

My life is slipping away, i'm aging every day
But even when I am grey, I'll still be grey my way

The Necromancer, de gesproken teksten hadden best wat harder in de mix gezet mogen worden, want erg zacht. De gezongen gedeeltes, en vooral de gitaarsoli staan dan weer lekker hard, en maken dit tot een meesterwerkje.

En dan kant 2, de eerste keer dat ze 1 lange track op een kant zetten van de plaat. The Fountain Of Lamneth, een nummer over het leven, vanaf de geboorte (I am born, I am Me) tot de dood (en wat daarna?) Sommige tekstgedeeltes zijn duidelijker dan andere, dus iedereen kan er zijn eigen betekenis aan geven. Feit is dat het allemaal knap gemaakt is.

En toen was Archives helemaal beluisterd, en moest ik op zoek naar de rest.......

Tussenstand :

1. Caress Of Steel
2. Fly By Night
3. Rush

En door met de marathon.....Fly By Night met de nieuwe drummert, Neal Peart! Tevens de nieuwe tekstenschrijver, want dat was wel nodig (Hey baby, it's a quarter to eight, I feel I'm in the mood...dat kon natuurlijk niet meer) en dat kon de beste man dus ook.

Dit album zat ook in de 3LP Archives, dus na "Rush" kon ik gelijk door met deze, en wederom vanaf de opener Anthem zat ik er lekker in, die gitaar! En dan By-Tor, de eerste aanzet tot het schrijven van langere nummers met een verhaal. Dat had voor mij ook best een stuk langer mogen duren, maar gezien de korte speelduur van de LP's toendertijd was er gekozen voor meer nummers op deze LP.

Making Memories is wat aparter met een fijn stukje acoustisch gitaarspel, en de tekst is natuurlijk profetisch:

You know we're having good days, and we hope they're gonna last
Our future still looks brighter than our past

En dan de vreemde eend in de bijt, Rivendell. Led Zeppelin deed dit soort dingen ook, dus waarom Rush niet. Daar moest ik toch aan wennen, zeker omdat het op mijn LP een stuk zachter stond, en het volume dus omhoog moest, met al het geruis erbij. Pas later op de remastered cd kwam deze beter tot zijn recht.

Al met al, wederom een voltreffer, en ook een kleine stap vooruit richting al het moois

Tussenstand:

1. Fly By Night
2. Rush

Ik heb het lang uitgesteld, maar nu begin ik er toch aan, mijn marathon van mijn favoriete band.

Hoe leerde ik Rush kennen? Als HAVO leerling in Gouda kwam ik vaak bij een tweedehands stripzaak op de Lange Tiendweg. Behalve veel strips verkochten ze ook tweedehands singels en LP's voor heel weinig (zelfs voor die tijd) Onnodig te zeggen dat ik daar kind aan huis was, en veel moois heb leren kennen. Ik liep een keer de winkel binnen en de eigenaar die me wel een beetje kende, attendeerde me op een stapel LP's die hij net binnen had. O.a. REO Speedwagon(You Get What You Play For), Styx (Caught In The Act) en Rainbow (On Stage) werden gelijk apart gelegd. En daarna de rest bekeken. Daar zat een 3LP van Rush tussen, getiteld Archives, met de eerste 3 albums in 1 grijze hoes, zonder noemenswaardige informatie. Had de naam wel eens voorbij zien komen, maar nog nooit iets van gehoord. Omdat het weinig kostte, ook maar meegenomen.

And the rest is history........

Thuisgekomen werd eerst de rest beluisterd. Pas na een paar dagen werd LP1 opgezet. Gezien de fascinatie voor gitaarmuziek begon het gelijk goed met Finding My Way. Deze kerel kon echt spelen!! En daarna de zang, Yeah, Oh Yeah! Ik was verkocht, en op weg op een reis die me veel moois bracht.

Ook nu nog, na bijna 40 jaar, ga ik nog stevig uit mijn dak tijdens het beluisteren van Working Man en vooral Here Again, wat mooi allemaal.

De tussenstand :

1. Rush

Net als hun debuut staat ook deze hoog in mijn favoriete albums aller tijden. Alles klopt juist aan deze plaat. de combinatie van loodzware gitaren en zweverige keyboards doet het voor mij, en de zang is bijzonder geslaagd. Elk nummer heeft kop, staart, en alles er tussen in

"And you said life could be painless, I'm sorry but that's not what I've found"

Briljant album, niets meer en niets minder

Dit is echt mooi, wat een genot om tussen al het bagger deze parel te horen.

Kan niet wachten op het concert in Utrecht