stem geplaatst

Het mysterie is inmiddels wel een beetje uit de gimmick van UK gezelschap Snapped Ankles. Dat terwijl er eigenlijk weinig is veranderd. De dansende boomsjamanen gaan nog steeds verkleed het podium op en brengen genoeg eigengemaakte instrumenten mee om ons als luisteraar te doen denken aan een schaduwrijke speeltuin, waar iets duidelijk niet pluis is. Maar dat weten we nu wel, Is dat erg? Nee, want waar er ingeleverd wordt op mystiek en bevreemdende sferen, lijkt nieuw album Hard Times Furious Dancing dat goed te maken met een hernieuwde focus op energie en ritme.

Opener Pay the Rent schiet uit de startblokken met een reggaetonbeat en UK Garage-achtige synthesizers. Zoals de titel al doet vermoeden ligt de focus op sociaaleconomische issues, waar in opvolger Responsibilities de megacoöperaties en hun bedrijfsfilosofie er van langs krijgen: “I wanna wanna wanna talk about personal responsibilities. How they never never never apply to very large companies. Corporations that don’t care about you and me!

Maar de verantwoordelijkheid ligt ook zeker bij onszelf, bijvoorbeeld hoe om te gaan met de overvloed aan technologie en de desinteresse en -vervreemding die als gevolg ontstaat. “Smart world let me be. It’s not that smart as I can see. Smart world gets me down. What happened to humanity?, zo klinkt het in Smart World. Mede doordat de vocalen vaak wat prominenter in de mix staan, is er geen ontsnappen aan de weinig subtiele boodschap van Snapped Ankles. Een vreemde keuze, aangezien het ‘je verliezen in de muziek’ her meer dan ooit een doel lijkt van de band.

Gelukkig lukt dat nog vaak genoeg. De hang naar krautrock is voornamelijk nog te herleiden aan de drang naar herhaling. Zoals de funky bassen en videogamebliepjes in Raoul. In tracks als Dancing in Transit, Where’s The Caganer en Bai Lan zijn snufjes acid house en trance niet ver weg. Zo is het lekker energiek doorstampen en raven geblazen.

Voor funkende psychedelica is ruimte in Hagen Im Garten, dat gaat over Nina Hagen in de tuin en daarmee het meest nietszeggende lied is op dit album – juist daardoor heel verfrissend en leuk. Slechts de met Oosterse sferen doorspekte ambient-pop van afsluiter Closely Observed klinkt heel 80’s en hiermee oubollig en muf.

Zo is de missie van Hard Times Furious Dancing duidelijk: escapisme door middel van dansen in deze zware tijden. Missie geslaagd, met de kanttekening dat die zware tijden nog iets te vaak bezongen worden. Iets meer Nina Hagen in de tuin volgende keer!

Geschreven voor Written in Music.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ben ik tegen gekomen bij mijn grote promo schoonmaakronde. Gaat definitief in de kast en met terugwerkende kracht nog mijn (oude) verhaaltje hier:

They Hate Change is een hiphopduo uit Tampa, Florida bestaande uit Vonne en Andre. Al jaren maken ze echt huiskamerproducties. lo-fi, vol oldskool synthesizers en drumcomputers. Soms uit zich dat in modernere trap- en cloudrap producties en soms een ouderwets jazz sampletje. Niets nieuws onder de zon, horen we jullie denken. Maar interessanter wordt het als de twee zich echt verdiepen in lokale en internationale electronic cultuur en daar ene draai aan geven. Om een lang verhaal kort te maken heeft die niche Florida danscultuur – met genres zoals Jook, Miami Bass en Florida Breaks – een grote overlap in sound met de UK electronic en hiphop culturen. Subgenres als UK Garage, Jungle, Drum’n Bass en Rave vermengt dit duo dan ook naadloos met hun lokale sound.

Nu zijn ze dus opgepikt door de grotere indie platenmaatschappij Jagjaguwar (onder andere bekend van getekenden als Angel Olsen en Dinosaur Jr.) en het ziet er gelijk allemaal iets gelikter uit. Mooiere vormgeving, toffere video’s en om eerlijk te zijn: ook een meer rechtlijnige sfeer. Waar eerdere albums namelijk nog wel mixtape-achtig aanvoelden, zit de flow er goed in hier en gaat het zelfs zo naadloos soms dat het moeilijk te zeggen is wanneer een track begint of eindigt. Zelfs het gebruik van subgenres verandert heel geleidelijk op Finally, New. Op tracks als opener Stuntro en Who’s Next horen we namelijk nog diepe bassen die meer doen denken aan dubmuziek. Je weet wel, Adrian Sherwood etc. Een beetje grime komt ook voorbij en zelfs wat 90’s scratchwerk. Maar even later vliegen de jungle breaks en rave synths je om de oren, waar de raps al even ritmisch en snel klinken. Om bij From the Floor het album af te sluiten met scheuten ambent en psychedelica.

Tekstueel is Finally, New helemaal een verhaal apart. Qua geluid klinkt het duo namelijk rauw, met invloeden uit 90’s gangsta rap en UK Grime. Toch wordt de luisteraar hier voor de gek gehouden als blijkt dat er een hele encyclopedie aan in-jokes en cultuurgeschiedenis wordt opengetrokken. Referenties met betrekking tot thuisbasis Florida, maar ook net zo makkelijk de UK postpunk. De beste voorbeelden hiervan vinden we op Some Days I Hate My Voice waar in 1 free form rap van Vonne dingen genamedropped worden als: trans soulzangeres Jackie Shane, de engel Metatron, modemerken Chanel en Ralph Lauren, plus punkbands Black Flag en X-Ray Spex (dat later nog eens zijn eigen titeltrack krijgt). Hoe al deze invloeden met elkaar verbonden worden is bijzonder.

Finally, New is muzikaal zeer gevarieerd dus, maar met het hart wel duidelijk bij het vermengen van de niche culturen in zowel Florida als UK. Tekstueel put het duo uit een nog iets obscuurder vaatje, met veel ‘knipper even met je ogen’ of ‘klapper even met je oren’ (hah!) referenties die je mist omdat ze te snel gaan of simpelweg die ene oneliner niet snapt. Zo is het eigenlijk altijd wel een zoektocht door gender-identiteit, politiek, kunst, muziek- en danscultuur. Ondanks dat voelt het nooit zwaar aan en luistert het heerlijk weg. Bijzonder albumpje dit!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

“The sky above the port was the color of television, tuned to a dead channel.” aldus William Gibson in zijn literaire cyberpunk klassieker Neuromancer.

De kleur van een ‘dood tv-kanaal’ is nu vaak zwart of blauw en geluidsloos. Maar tot diep in de jaren ’90 was dit zwart-wit gestippeld en ging vergezeld van statisch klinkende ruis. Het vormt een duidelijk startpunt voor het nieuwe album van experimenteel hiphoptrio clipping. – genaamd Dead Channel Sky – dat vol zit met dit soort ruis en zijn intro start met het geluid van een 56k inbelmodem.

De fascinatie voor sciencefiction is al jarenlang terug te vinden bij de conceptuele ideeën van clipping., zowel in de muziek alsook de lyrics. 2016 album Splendor & Misery ontving er zelfs een Hugo Award nominatie voor; de literaire prijs binnen het genre. Na een omzwerving langs horror op de vorige twee albums kun je dus stellen dat het trio terug is op welbekend terrein. Maar de kern van het subgenre cyberpunk – waar digitale (r)evolutie, anarchisme, en de waarschuwing voor een veranderende maatschappij centraal staan – is inmiddels retro futuristisch. Het beste voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld de film Blade Runner, waar de ‘toekomst’ zich letterlijk afspeelt in 2019.

Echt sprake van een conceptalbum is er niet. Noem het eerder een hartverwarmende ode aan vervlogen tijden. Een collectie van stream of consciousness kortverhalen met een bijpassende muzikale throwback. Er is geen beter voorbeeld dan openingstrack Dominator dat de gelijknamige electronic klassieker van Nederlands collectief Human Resource samplet, tekstueel verwijst naar hiphopgroep Public Enemy hun Bring The Noise en dit alles verpakt in een 90’s UK Garage geluid. Daar stopt het natuurlijk niet, met ook ruimte voor vleugjes: acid house, breakbeat, techno en electrofunk. Zo waant de luisteraar zich bij de clubscènes van Kathryn Bigelow haar Strange Days film en de track Mirrorshades Pt. 2 verwijst zelfs min of meer naar de spiegelzonnebrillen die de karakters in The Matrix dragen. Kortom, clipping. (digitaal grapje of niet: jongens haal die punt eens weg. Nu begint de helft van mijn zin steeds weer met een door autocorrectie geforceerde hoofdletter.) laat een geluid horen waarvan we ooit dachten dat het cool en futuristisch was en stiekem is het dat eigenlijk nog steeds.

Door de poëtische insteek en het waarschuwend cynische toontje krijgt Dead Channel Sky een pulp fiction en/of film noir toontje mee wat onlosmakelijk verbonden is met cyberpunk. “Raindrops on the hood of the El Dorado, her acrylics clickin’ on the headlight. Her bubblegum poppin’, her head slightly angled. down and to the right. And her angel pendant danglin’ like a lynched bird” klinkt het als een licht pretentieuze omschrijving uit een nooit geschreven Philip Marlowe boek van Raymond Chandler. Heel het middelste gedeelte van dit album staat in het teken van dit soort passages, slechts op een hoorspel-achtige manier ondersteund door digitale geluiden en ruis. Versterkt door de vele intro’s en outro’s van zowel gitarist Nels Cline (onder andere bekend van rockband Wilco) als electronic project Bitpanic slaat de sfeer plots om en lijkt de clubscene van eerder ver weg.

Als je clipping. al iets kan verwijten, is het dat alle heerlijke dancefloor fillers van dit album aan het begin zijn geplaatst en deze sfeer pas op de laatste 3 tracks weer terugkomt. Juist door het mixtape-achtige karakter van dit werkstuk had een betere verhouding binnen de tracklist tussen die knallers en de literair abstracte soundscapes geen probleem moeten wezen. Het vreemde advies luidt dan ook om in dit geval lekker de SHUFFLE-knop in te drukken. Iets wat we op onze redactie niet snel aanraden, maar nu zorgt het juist voor een heerlijk spannende balans.

Schreef ik voor Written in Music.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het New Yorkse collectief Prison begint in 2017 als live act te jammen en improviseren. Psychedelische rock, punk, blues en krautrock komen voorbij in lange jams. Deze stijl wordt in 2023 al omgezet tot een lange freakout in de studio van 90 minuten, genaamd Upstate. Compromisloos spacend en freewheelend. Opvolger Downstate gooit het over een compactere boeg, met tracks van gemiddeld 6 minuten. Aan de basisline-up met Endless Boogie-opperhoofd Paul Major, Sarim Al-Rawi van Liquor Store en Matt Leibowitz is weinig veranderd. Sterker nog, op dit album is deze uitgebreid met trombone en een gitaaroffensief van soms wel 4 man sterk.

Het is simpel, als je na de lange openingstrack Millions of Armies (Wipe ‘Em Out) nog niet verkocht bent aan de hier neergezette sound kun je wel stoppen: knarsend en piepend van de gitaarfeedback komt het op gang, om vervolgens wild uitwaaierend in het rond te soleren. Zowel drums als basgitaar settelen in een monotone krautrockgroove, maar verrassen zo nu en dan met abrupte jazzy- en funky passages. Daaroverheen wordt gepraat en geschreeuwd, want echt zingen kun je het nauwelijks noemen.

Zo jamt Prison nonchalant en onderkoeld door. Agressief, intens of gedreven wordt het namelijk zelden; een houding die wel doet denken aan stadsgenoten Parquet Courts bijvoorbeeld. Wanneer er geen lange jam wordt ingezet verrast de band het meest. De basgitaarfunk van Crocodile (Alligator) start midden in een zanglijn en is na 1 minuut alweer afgelopen. Ook de door trombone gedomineerde soulboogie van Up in A Tree is slechts een speldenprikje voor de lawaaiige chaosfunk waar deze gelukkig nogmaals opduikt. De spoken word poëzie van In the Tall Grass wordt daarna afgekapt, net als je denkt dat we toe zijn aan een rustgevende dreampop ballad.

Maar juist die abrupte momentjes maken van Downstate zo’n lekker speels en creatief album. Hierdoor ligt verveling minder snel op de loer wanneer ze zich weer eens verliezen in solo’s of een lang door dreunende groove –gelijkend aan Endless Boogie – omdat er altijd wat verrassends staat te gebeuren en het monotone sfeertje weer doorbroken wordt. Het resultaat is dan ook een relaxed punky psych rock album met weerhaakjes geworden.

Schreef ik voor Written In Music.

stem geplaatst

Op een dag knutselde Brian Ross Weitz AKA Geologist met zijn modulaire synthesizers aan wat gitaarfragmenten en – improvisaties die zijn vriend Doug Shaw AKA DS op social media postte: verdraaien, herhalen en aan stukken knippen – zo ontstonden er geluidscollages die vaak niet meer te herkennen waren als de originele fragmenten. Wat eigenlijk gewoon een verjaardagscadeautje was voor zijn jarenlange vriend, werd uiteindelijk een album, genaamd A Shaw Deal. Een inspirerend verhaal, dat nog interessanter wordt als je weet dat Geologist multi-instrumentalist is bij psychedelisch popmuziekgezelschap Animal Collective en DS zijn sporen heeft verdiend bij dubrockers Gang Gang Dance en de psychedelische folk van White Magic.

Opener Route 9 Falls laat horen dat de samensmelting van gitaarklanken en synthesizerbewerking niet afstandelijk hoeft te klinken. De gitaarloop klinkt weliswaar nerveus, maar doet qua klank ook denken aan harp en wordt daardoor meer dromerig. Een dreunende grondtoon op de achtergrond zorgt voor een tintje ambient. Vervolgens hint Wit of the Watermen naar de structuur van een Indiase raga, complex en vrij. Terwijl de psychedelica eromheen de track injecteert met een zweem van bevreemding. In de drone rock van Loose Gravel hoor je met een beetje verbeelding pedalsteelklanken en in Knuckles to Nostrils is de zanderige woestijnblues niet ver weg

Maar A Shaw Deal klinkt niet altijd zo herkenbaar en vriendelijk. Krakende ballonnen en piepjes zo nerveus als een stuiterbal zoeken de irritatiegrens op en gaan er vaak bewust overheen. Botsend, hortend en stotend is gevoel voor het liedje soms helemaal weg. Om later weer de vorm aan te nemen van rustgevende ambient die je kamer vult, maar dan weer omslaand naar opzwepend dansbare techno.

Zo is het vooral een experiment in textuur geworden, waar schijnbaar per ongeluk een structuur vanbijna-liedje uitrolt. Dit klinkt op zijn sterkst wanneer het synthesizergefreak van Geologist mooi in balans is met de oorspronkelijke gitaarklanken van Doug Shaw. Juist dan lopen bevreemdend psychedelische sferen en herkenbaar aanstekelijke melodieën het mooist in elkaar over. Maar wetend dat dit knutselproject slechts een verjaardagscadeautje was van de ene muzikale vriend naar de ander, is het grotendeels coherente resultaat een zeer fijne verrassing geworden voor de avontuurlijke muziekliefhebber.

Schreef ik voor Written in Music.