stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De Engelse zangeres en -producer Tahliah Debrett Barnett, oftewel FKA twigs bracht met haar album Magdalene een voorlopig emotioneel zwaartepunt uit. Vooral relatieperikelen kregen we om de oren, gekoppeld aan een reflectie op eigenwaarde en een grote dosis introspectie. Niet meer, zo zegt ze luid en duidelijk op nieuw album Eusexua; een door haar zelfbedachte term die kortgezegd een bovenmenselijk euforische staat aanduidt.

Al snel is duidelijk dat Eusexua een gevoelsalbum gaat worden, intuïtief en in eerste instantie vrij van opdringerige gedachtes. Een pompende techno beat zorgt gelijk voor de drive naar voren op de titeltrack. “Eusexua! Do you feel alone? You’re not alone!” zo klinkt het als een roep naar saamhorigheid. Samen eenzelfde gevoel van euforie bereiken. Ondertussen duwt het geluid met zijn etherische vocalen en naar climax zoekende synthlijnen die euforie naar een veel vertrouwder geluid: herinner je nog eind 90’s / begin jaren 2000 toen het Belgische Milk Inc. ons in beweging zette, Alice Deejay uit Nederland en het Duitse Cascade? Ze lijkt een ode te brengen aan die aanstekelijke Eurotrance periode, maar de ‘twigs sound’ blijft herkenbaar in hoe ze omgaat met stemmanipulatie en plotseling verschil in toonhoogte. Als je afvraagt waar opeens die dolfijnklanken vandaan komen, krijgt ze bij de backing vocals ook nog eens hulp van experimenteel producer / songwriter Eartheater.

Als het tempo naar beneden gaat hoor je triphop-sferen, echter niet de duistere UK-sound die je misschien zou verwachten. 90’s Kylie Minogue komt om de hoek kijken, met referenties aan de breakbeat van Confide in Me en het opzwepende Where Is The Feeling’. Breakbeat pop die we hier voornamelijk terug horen in de songs Girl Feels Good en Room of Fools. Maar deze sound is ook een geheim wapen waarmee hoofdproducers Koreless en Ojivolta zelfs de gevoelige ballads 24hr Dog en Wanderlust nog voorzien van een euforie-injectie.

Na de bevrijding van over-elkaar-buitelende donderbeats op Drums of Death volgt de doorpompende culminatie van Room of Fools met zijn mantra: And it feels nice! It feels nice! It feels nice! It feels nice! Daarmee is de pure essentie van het album al snel bereikt, maar we zijn nog niet eens op de helft? Op dat moment geeft ze breekbaar toe in Sticky, “I’m tired of messing up my life with overcomplicated moments and sticky situations”. De overprikkeling neemt het over in Keep it, Hold it met “Sometimes I wanna turn the other way. Sometimes I feel so empty where I lay. And at best I live alone in disarray”. Om maar aan te geven dat die euforie niet alsmaar door blijft gaan en ook niet iets is voor alledag. Met “I read a million people gotta feel this way” roept ze wederom weer op tot eenzelfde saamhorigheid die ze eerder in die euforie voelde. Ondanks deze verrassende breekbaarheid worden opdringerige gedachtes alsnog omgezet naar iets positiefs!

Schreef ik voor Written in Music!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Dit fake je gewoon niet: oprechte soul en blues met een 'southern' stroperigheid. Gitaarlijnen die van invloed waren op CCR, The Band en Ry Cooder. Andere koek dan de Stax funk van de Staples. Eigenlijk is dit minstens net zo tof. Geluidskwaliteit? Ja, die is wel lo-fi haha. Gospel en reli-pop? Ja, dat ook. Maar ik zou er bijna van gaan geloven...bijna dan toch! Checken!

stem geplaatst

stem geplaatst

Het elfde album van Schotse postrockers Mogwai heet The Bad Fire en laat dat nou net een slang-term zijn voor ‘hel’. Na een traumatische periode voor de band en voornamelijk multi-instrumentalist Barry Burns, waarbij diens dochter ternauwernood aan de dood ontsnapte, werd het wel weer eens tijd voor een aardedonker album toch? Nou … Nee dus! Pak je favoriete winter-hoodie maar vast voor een flinke dosis knusse melancholie.

De grootste verandering op dit nieuwe album is de wisseling van producer. Waar er al jaren gebruik werd gemaakt van trouwe dienaar Dave Fridmann, is er nu de switch naar producer John Congleton. Die kroop onder andere achter de knoppen bij Angel Olsen, John Grant, Explosions in the Sky en Sigur Rós. Laat er nou net een ‘magisch’ IJsland tintje doorsijpelen in het gecreëerde geluid hier. Daarnaast klinken instrumenten bewust meer ‘fijngeknepen’ dan normaal. Alsof in een hermetisch afgesloten luchtbel, waar ze niet uit mogen ontsnappen. Een bijzondere keus, die van weinig invloed lijkt op de structuur van de tracks, maar dat wel duidelijk een stempel drukt op de klank.

Op dat warme ‘hoodie-geluid’ moeten we nog wel even wachten, want opener God Gets You Back legt een synthesizertapijt neer dat zo afstandelijk en koud is dat Tangerine Dream het had kunnen gebruiken voor een film van Michael Mann of William Friedkin. De futuristische vocodervocalen doen er alles aan om dat gevoel te versterken en wanneer de ritmesectie er inkomt ontstaat er een sfeer die het midden houdt tussen techno en zweverige krautrock. Noem het gerust spacerock dat dit album domineert; door een combinatie van synthesizer en gruizige gitaarlagen worden we constant het heelal in geschoten – ergens tussen de krautrock-klanken van Harmonia en Brian Eno, of juist de meer catchy noiserockmomenten van My Bloody Valentine.

Die aanstekelijkheid is zelden zo groot geweest als op Fanzine Made Flesh waar gitaren in het rond stuiteren, synths melodieus klinken en vocodervocalen flink de ruimte krijgen. Maar dat deze track niet uit de toon valt is veelzeggend; het is de vocoder die muziek dikwijls een flinke injectie vrolijkheid meegeeft. Positieve energie die je niet meteen zou verwachten op een Mogwai release.

Vrolijkheid die een mooi tegenwicht brengt voor de eerder aangehaalde, melancholische wintersfeer. Tracks als Hi Chaos, Pale Vegan Hip Pain (oké, na het typen van die titels moest ik even non-stop lachen, maar we gaan verder!) en Factboy hadden met gemak op een ouder album gekund, omdat ze weer vertrouwde uitbarstingen kennen. Maar de grote verschillen zijn dat niet de gitaren het meest oversturen, maar drums en bas die steeds harder en harder gaan. Luister ook maar eens naar de galm van de basdrum in Philip K. Dick ode If You Find This World Bad, You Should See Some of the Others, die op het juiste volume je woonkamervloer laat versplinteren. Terwijl gitaren nog steeds zweven, zweven en nog eens zweven. Juist die kosmisch melancholische sfeer – gekoppeld aan synths en een verrassende viool in Factboy –zorgt dat de gedachte aan winterse taferelen niet ver weg is.

Voor bloedende oren zorgt The Bad Fire dan ook zelden, zelfs als er toegewerkt word naar een climax. Bij het treffend genoemde Lion Rumpus komen we gelukkig toch aan onze trekken voor een stevige portie bevreemdende noise. Daar de vraag, hebben we dat echt gemist op dit album? Nou nee, eigenlijk niet; hou die hoodie maar aan!

Geschreven voor Written in Music.

Extra persoonlijke noot: ik denk dat het helpt voor de waardering van de band hun albums als je ze juist niet nauwgezet volgt. Geen idee of ik wel verrast was geweest als ik elk album kende. Maar sssssst...

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst