stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Als we het nu niet doen, wanneer dan wel? Terzij de Horde lijkt met het nieuwe album Our Breath is Not Ours Alone vooral een oproep te doen tot eenheid en actie. “As the hand is raised to halt the wave, The sword must rise as well”, klinkt het in ’Raise Them Towards the Sun’. Het kwaad stoppen is niet genoeg, positieve verandering moet volgen. Die verantwoordelijkheid moeten we met zijn allen nemen. Terwijl de harmonie (ook van de natuur) in acht moet worden genomen. We zouden er goed aan doen ons meer bescheiden op te stellen. We zijn soms nietig, een microscopisch deeltje in het grotere geheel. Maar met collectieve gewaarwording komen we een heel eind. Dit lijkt wellicht belerend of idealistisch. Maar dan komen we weer terug bij “Als we het nu niet doen, wanneer wel?”

Die directere boodschap gaat hand in hand met een zelfde muzikale benadering. Er is meer ruimte gekomen voor topsnelheid blastbeats op de drums en felle gitaar tremelo’s, black metal stijl. Zo rammen veel passages meer rechtdoor dan ooit. Maar waar eerdere albums een metershoge, ondoordringbare muur van beton optrok, is er deze keer juist gekozen voor balans. Elk element binnen een track is hierdoor goed hoorbaar: of het nu gaat om het furieuze tikken op de bekkens of toch die stiekem verstopte black scream op de achtergrond van ’A Hammer to the Great Matter of Birth and Death ’.

Rustpuntjes zijn er ook, al betekent het niet automatisch dat de dreiging gaat liggen. Nee, juist op die momenten ontstaat er een episch doom-sfeertje en herinneren dissonanten in de gitaarpartijen dikwijls aan modernere disso-tech-Death; waar tonen niet ‘mooi’ zijn en ritmes tegendraads. Maar het dromerigste kantelpunt is bewaard voor het laatst, als Amelia Baker aka Cinder Well in ’Discarding All Adornments’ de spoken word passages verzorgt en dramatische strijkers later de blastbeats doorklieven.

Zo levert Terzij De Horde zelfs met de directere aanpak en boodschap een album af dat vol dynamiek en balans zit. Vaak furieus rechtdoor, dan weer doomy vertragend tot bevreemdend dissonant.

Schreef ik voor 3voor12 Utrecht.

stem geplaatst

De Amerikaanse band Guerilla Toss klinkt alsof ze met hun debuutalbum vol energie zitten, met veel te bewijzen. Maar niets is minder waar, zo klinkt de band al jaren en dit is natuurlijk geen debuut. Niet vast te pinnen op één stijl of –genre, lekker doen waar je zelf zin in heb: hoekige no-wave en mathrock chaos op het Tzadik label van John Zorn, om vervolgens percussiegerichte funkpunk te laten horen op DFA. Op nieuw album You’re Weird Now zetten ze Stephen Malkmus van Pavement in de producersstoel voor een tintje collegerock, terwijl gitarist Trey Anastasio van Phish de psychedelische tintjes van de muziek komt versterken. Dat het resultaat meer catchy klinkt dan ooit, betekent niet dat we nu te maken hebben met gemakkelijke hap-slik-weg muziek.

“I’m so sorry – I came to party” klinkt het in de openingstrack, haast als een excuus voor optimisme. Extreem optimisme tegen beter weten in, zo blijkt in Panglossian Mannequin (vernoemd naar het verschijnsel gebaseerd op Dr. Pangloss uit Voltaire zijn “Candide” roman, red.) De ‘stoere’ en buigzame etalagepop naar de buitenwereld, maar vanbinnen weet je het niet zo zeker. Maar het (in)zicht mist door een dikke laag mist, geen creatieve gedachtes en bang om los te laten in Deep Sight. Verlangend naar het oneindige, “Infinity, yeah, it’s for me”. De verlossing op Crocodile Cloud wordt gevonden in psychedelica. Opluchting, bevrijding en de wolk die door wilskracht oplost: “Too much LSD, and you have no money. Magic made you poor but free. So swim beneath the reeds, in fishponds of relief. From skin to scales, you are complete”.

Aldus de diepere lagen van ene album vol vrolijk, waar je in eerste instantie geen donkere tonen zou verwachten. Psychosis is Just a Number verbergt zijn chaotisch hoekige no wave gitaarlijntjes niet, terwijl energieke riot grrl-vocalen en 80’s dancepunk de rest doen. Terwijl de vraag-en-antwoord wisselwerking met Stephen Malkmus en de ‘cheerleader yell’ van zangeres Kassie Carlson worden bijgestaan door aanstekelijke tonen van 90’s rave, totdat het instrumentale tussenstuk kan reknen op psychedelisch gekte en een heuse keytar solo. Als noiserock / artfreakband Pc Worship komt meehelpen op Deep SIght (wederom in vraag-en-antwoord stijl) resulteert dat in monolitisch, alles wegzuigende psychedelische krautrock, Maar de grootste verassing komt misschien wel van Favorite Sun, waar funk, hiphop, bevreemdend trippy gitaarsolo, blikkerige drums, en koebel ritmes samenkomen met dissonantie en noise. Dan hebben we het eigenlijk nog niet eens over de zweem ‘kauwgombal’ gehad die over de hele plaat ligt; noem het 80’s kitsch met een vleug Madonna.

Zo maakt Guerilla Toss met You’re Weird Now een bedrieglijk catchy album, vol heerlijke dancepunk, nintendocore, collegrock, funk en heeeeel veel psychedelica. Psychedelica die je niet ziet aankomen, met weirde breaks die een lied plots omtoveren van catchy popliedje naar experimentele freakout. Vooral groots ‘ingeblikte’ drums en in elkaar gedrukte, claustrofobische gitaren maken de muziek plastic en onwerkelijk. De cheerleader-achtige energie van de vocalen versterkt dat alleen maar. Retro futuristisch en niet bestaand in een bepaalde tijdsbubbel, maar wel met de blik op existentialisme en introspectie. Dansend de twijfel in? You bet, I’m weird now!

Dat schreef ik voor Written in Music.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst