stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Het valt niet te ontkennen dat er de laatste jaren lekker geëxperimenteerd wordt binnen de Ierse folkmuziek. Het vermogen om traditionals met respect te behandelen, maar er ondertussen iets hypermoderns en radicaal anders van te maken voelt heerlijk spannend. Met succes trekt een act als Lankum inmiddels volle zalen, waar soortgenoten zoals ØXN of Landless inmiddels ook beginnen op te vallen. Zie daar nu nieuw samenwerkingsverband Poor Creature, dat Ruth Clinton van Landless voegt bij Cormac MacDiarmada en (live drummer) John Dermody van Lankum. De productie van debuutalbum All Smiles Tonight is voorzien door John “Spud” Murphy uit ØXN, maar aangezien hij het totaalgeluid zo manipuleert en beïnvloedt kun je hem wel als vierde bandlid zien.

Industriële beats gaan van start op Adieu Lovely Erin, terwijl toets partijen doordreunen en een sfeer van duistere ambient oproepen. Tot zover is het nog speuren naar de Ierse invloed, maar dat duurt niet lang: als de vocalen van Ruth Clinton in vallen is er die typerende Ierse ‘snik’, gelijk herkenbaar. Vervolgens vallen strijdlustige drums binnen, als ware een oorlogsmars. Ja, nu komen we in de buurt van Ierse folk.

Apocalyptisch zo kun je de start van dit album wel noemen, met evenveel hints naar industrial dronemuziek en doom, maar ook zeker traditionele klanken. Er is dan ook ruimte voor volop ruimte voor folky klanken van strijkers, akoestische gitaar en accordeon. Mits je ze als zodanig herkent, want als ze niet opgeslokt worden door doordreunend orgelgeweld, geeft producer John “Spud” Murphy er wel zo’n bevreemdende draai aan dat het totaalbeeld onherkenbaar wordt. Zo krijgen drums extra veel galm mee, worden elementen zo in het rood gemixt dat ze totaal oversturen of krijgt eem bepaald element een bizarre plaatsing in de geluidsmix.

Luister maar eens naar An Draighneán Donn, een herkenbare traditional onder de liefhebbers krijgt een complete makeover: vocalen zijn meermaals over elkaar heen gelaagd en loops worden herhaald, strijkers hangen achteraan en doen hun best om naar voren te treden, maar zijn constant in gevecht met aarde verschuivende orgeltonen en drums die er ook nog doorheen proberen te beuken.

Tekstueel en vocaal sluit het deels aan bij die donkere bombast. Een mix van Ierse- en Amerikaanse traditionals leggen de focus op naderend onheil in de grote zin van het woord. In Bury Me Not wenst een stervende matroos niet op zee begraven te worden, maar dichterbij zijn familie: I want to be laid where mother’s prayers And sister’s tears will linger there. Where friends can come and weep o’er me. Oh, bury me not in the deep, blue sea! Terwijl het eind van de track wordt vergezeld van orka-achtige geluiden. Het duet The Whole Town Knows verkondigt vervolgens krachtig het eind van de wereld en klinkt des te actueler voor het moment waarin we nu leven. “We can’t go on living and cheating this way” .

Toch komt er naarmate het album vordert steeds meer ‘gezelligheid’ in sluipen. De op de Chieftains gebaseerde traditional All Smiles Tonight klinkt meezingbaar en warm, terwijl accordeon-klanken de feestvreugde erin houden. Ook het anders zo zware orgel klinkt een stuk lichtvoetiger. Ook het met concertina (een soort accordeon) en harmonica doorspekte Hick’s Farewell klinkt ondanks zijn onderwerp –een dominee die denkt dat hij doodgaat aan de griep en nog één laatste brief schrijft aan de familie – mooi en plechtig. Tot het moment dat het lied aan flarden wordt gescheurd door vervormde effecten en een bak noise.

Niet van deze wereld, zo kun je dit debuut van Poor Creature wel noemen. Op een manier die herinneringen oproept aan de feeëriek duistere wereld van Cocteau Twins en de donkere gotiek van Dead Can Dance. Dit gevoel versterkt nog meer, omdat vocalen doorgaans onherkenbaar klinken: uitgerekt, over elkaar gelaagd, loops en vol galm. De traditie binnen zowel de Ierse- als Amerikaanse folk wordt wel degelijk in ere gehouden met een leuke selectie aan evergreens en traditionals. Maar het is een beetje alsof iemand besluit je een sprookje voor te lezen en constant dingen bij verzint. Zo klinkt het onherkenbaar, spannend en fris!

Dat schreef ik voor Written in Music.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst