menu

Hier kun je zien welke berichten ThirdEyedCitizen als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Place to Bury Strangers - Pinned (2018)

Alternatieve titel: Pinned [Brainwashing Machine Edition]

3,5
Ik vind dat juist niet.

Deze plaat is fragmentarisch, rommelig, chaotisch en soms lo-fi. Een catchy refrein is er niet te bekennen, maar het swingt en funkt wel op momenten. Er is minder noise, ja, dat wel. Daarvoor in de plaats krijgen we gothic/darkwave, funk en dansbare postpunk. Het kent wel raakvlakken met de plaat Worship, maar die plaat klonk juist wel heel toegankelijk en refreingericht. De samenzang met de nieuwe drumster/zangeres werkt verfrissend en zorgt voor een nieuwe creatieve impuls. Dat kan ook gezegd worden van haar drumspel, dat door creatief gebruik van hi-hat en toms speelser klinkt dan ooit.

Als er voor mij 1 groot nadeel aan dit album is: het zit wellicht te vol met (onafgemaakte) ideeën, zodat het nooit als 1 geheel aanvoelt. De korte speelduur van sommige tracks zorgt er ook voor dat het nogal fragmentarisch aandoet.Maar ik hoor hier juist een band die opnieuw begint en niet bang is om nieuwe dingen uit te proberen. Dit kan nog wel eens geweldig uitpakken op een volgend album.

Aaliyah - One in a Million (1996)

4,0
Mensen die mij de afgelopen 2 dagen in de gaten hebben gehouden, zal de schrik wel om het hart geslagen zijn. Weg is mijn geloofwaardigheid als serieuze muziekliefhebber van alternatieve genres? Dit vraagt om enige uitleg.

Nja, op het moment dat ik heel stoer mijn best probeerde te doen om mijn kennis van alternatieve muziek op te bouwen, luisterde ik 'stiekem' ook jaren 90/begin 2000 pop/RnB. De invloed van muziekzenders was destijds nog erg groot, met uiteindelijk zelfs keuze uit 3 kanalen die clips uitzonden. Uiteindelijk denk ik dat destijds het kennen van volledige albums niet zo belangrijk was, maar wel het kennen van de nieuwste clip van........vul maar in.

Ik maakte er wel een beetje een sport van om te zeggen dat ik liever 2pac, Wu-Tang, Live en Alice in Chains luisterde dan Destiny's Child of Madonna, ondertussen was dat maar deels waar. Echter, alleen mijn beste vrienden wisten dit haha.

Terugkijkend op de acts die ik destijds leuk vond, kun je wel stellen dat het voornamelijk om Timbaland of Neptunes producties ging. Het rauwe, originele randje wat deze producers aan popmuziek meegaven, de energieke artiesten waar ze mee samenwerkten, het sprak me erg aan. Pop klinkt, naar mijn mening niet meer zoals toen. Logisch, heden ten dage zou veel verouderd klinken en stilstand is achteruitgang, Mja, vergelijk dit met een Kesha of Miley Cyrus en het komt vaak nog niet eens aan de enkels van de muziek toen.

Aaliyah heb ik eigenlijk altijd tof gevonden, daar durfde ik ook nog wel voor uit te komen. Ze was anders, producties origineler, het geluid wel glad, maar toch ook enigszins rauw. Rauw door de harde, enigszins holle beats. Rauw door de drukke, volle funky geluidjes in de productie. Glad door het soulvolle Rnb geluid, met veel achtergrondkoortjes.

Sinds ik If Your Girl Only Knew hoorde heeft haar stijl me niet meer los gelaten, ook al hoorde ik het album maar sporadische bij vrienden die meer into RnB waren dan ik. Na het kleine succes van dit album, was het lange tijd stil rond Aaliyah, om weer hard terug te slaan met de Try Again, een paar jaar later. Die opvolger vind ik nog beter, mnaar dit was dus wel mijn eerste kennismaking.

Kort terugkomend op de ontwikkeling van de huidge popmuziek, hoor ik duidelijk een terugkeer naar het originele, ietwat experimentele jaren 90 geluid. Een album van AlunaGeorge heeft weer die bijzonder balans tussen rauw en glad, experimenteel en toegankelijk. Zo zijn er nog wel meer boeiende acts en -producties op dit moment. Ik ben weer hoopvol, na een lange periode van vlakke, nietszeggende popacts. Het betekent niet dat ik nu opeens totaal omsla van alternatief muziekliefhebber naar popkoning, maar zo op zijn tijd kan het wel!

Acid Bath - When the Kite String Pops (1994)

5,0
Idioot gave plaat en dan zijn die 11 stemmen die er staan hier toch weer te weinig. Dat terwijl de band toch wel een cult status geniet. Maja ik ontdek ze ook pas deze week, dus echt makkelijk op te komen zijn ze waarschijnlijk niet.

Ga ik een poging doen deze band te omschrijven? Beter van niet,, maar wil deze plaat ooit over de 12 stemmen van nu heenkomen, dan is het beter van wel.
Neem ff een element sludge, bivoorbeeld Eyehategod die komen tenslotte uit dezelfde streek. Gooi daar dan gewoon wat oude hardcore, thrash, wat death riffjes en Alice In Chains/God Machine bij om het af te maken. Goed roeren en je komt nog niet in de buurt. Zo, veel wijzer geworden? Nee dat dacht ik al. Nuja ik kon het proberen. Zogezegd een band die niet van hokjes houdt, al is de sludge wel het duidelijkst aanwezig.

Erg donkere, vaak zelfs morbide en naargeestige plaat, die me nog niet zo 123 loslaat. Fantastisch!

Edit: Ohja en voor de Blue Velvet sample in het laatste nr., dat ik dat vergat te vermelden zeg...

Agalloch - Marrow of the Spirit (2010)

3,0
Agalloch is organische muziek, Agalloch is emotie. Zo ken ik ze en dat zal wel niet veranderen. Wat wel veranderd is hoe ze elke keer tegen een nieuw album aankijken. The Mantle was erg akoestisch, Ashes was heel erg post rock, met vocalen die de hoofdmoot waren van het pakket.

Dit album is meer Black Metal qua sfeer, zeker in het begin van het album. Later wordt alles meer ambient, meer postrock, maar de productie heeft veel sfeer. Op sommige tracks zou ik zeggen dat de vocals iets teveel op de achtergrond zitten of de instrumenten teveel op de voorgrond, het is maar hoe je het bekijkt. Zonder er echt op te lijken, hangt er een soort shoegazey (Alcest?) feel over het album.

Ik prefereer nog wel de felle eerste helft, tegenover de rustigere tweede. Toch, dit is geweldig en sowieso jaarlijstjes materiaal.

Alcest - Écailles de Lune (2010)

4,5
Dat geklaag over Neige's krijs, ik vind het zonde. Sterker nog, hij heeft voor mij een van de mooiste black metal songs ooit geschreven: YouTube - Mortifera - Ciel Brouillé ..
Klein kritiekpuntje dus misschien dat zijn krijs hier wat te vlak is, bij de nummers die hij voor Mortifera zong (een stuk of 3) kwam het echt uit zijn tenen.

Om maar te beginnen dat deze plaat veel afwisselender is, maar dat zei Gajargon ook al. Hij zei zoveel, mooie recensie. Deze plaat is soms minder dromerig, waar het tempo er lekker wordt opgegooid. Fijn. Zelfs het punt van de productie is al vermeld. Waar Souvenirs nog duidelijk in de 'brakke' Black hoek zat en heel aards klonk, klinkt deze plaat vaak heel onwerkelijk. Een grote bak echo over het geheel heen, waardoor alles of veel scherper of veel dromeriger klinkt.
Er zit ook wel een bepaald contrast in de plaat. Houden de eerste drie nummers je nog goed wakker, dan behoren de nummers na het intro tot het dromerigste werk wat Alcest heeft gemaakt. Nog meer galm, nog meer engelenzang, nog meer zweven.

Toch Neige werd (misschien onterecht) gezien asls een vernieuwer in de (Black) Metal. eerst neemt hij een Black plaat op met cleane vocalen, vervolgens hebben we Amesoeurs, waar black metal hand in hand gaat met post punk en vrouwelijke vocalen.........en nu dit. Ja wat eigenlijk? Ik heb Neige tot nu toe alleen nog maar verassende stappen VOORUIT zien maken, maar dit is toch een beetje consolidatie in een hoekje wat hij zelf heeft opgericht, zonder met wat echt verrassends te komen deze keer.
Is dat erg? Nee! Echter hij is in het begin zo verassend bezig geweest, dat ik en meer mensen met mij gewoon meer verwachten. Mijn fout, Neige doet zijn ding en voelt niet de verantwoordelijkheid voor vernieuwing. Ook voelt hij niet de drang om zijn krijs weg te laten, omdat mensen dat nu eenmaal mooier vinden. Goed zo!

Lastig, de afwisseling op deze plaat zorgt ervoor dat ik dit haast gelijk stel aan Souvenirs en op sommige gebieden zelfs boeiender vind. Ik had alleen wat meer verwacht. Eenmaal daar overheen, staat die 5* er misschien wel binnenkort.

Lantlos dit jaar, een Duits bandje waar Neige de vocals gaat doen. Hou dat in de gaten!

Alcest / Les Discrets - Alcest / Les Discrets (2009)

3,5
Bij Les Discrets moet er nog veel veranderen, de band is wat saaiig. Niet slecht, integendeel. Lekker dromerig, maar niet vcreatief,, geen climax en haast slaapverwekkend.

Bij Niege vergeten mensen vaak dat hij zijn roots heeft liggen in de Amospheric Black. Dan kan hij met Alcest wel een compleet clean album hebben gemaakt, maar dit was meer een uitstapje, dan iets wat gebruikelijk zal zijn (ook als je kijkt naar Mortifera,Amesoeurs, de Alcest EP).
In het eerste nr vraag ik me af, of het weer een samenwerking is met de vrouw van Amesoeurs, maar aangezien hij heeft gezegd daar niet meer mee te gaan werken na Amesours, zal dat wel niet. Geweldig nummer wel. Beetje Amesours, maar iets rauwer, iets meer emotie. Niet zo gelikt. Het laatste nr is heel erg dromerig en kabbelt wat voort. Toch wel mooi.

Van Les Discrets had ik meer verwacht, door alle lovende verhalen die Niege ook rondspuit en weet ik t niet allemaal meer. Alcest doet niets onverwachts, maar komt wel erg mooi emotioneel uit de hoek met het eerste nr. Zelfde score, maar dat komt vooral omdat ik niet zo tevreden was over Les Discrets.

Animal Collective - Merriweather Post Pavilion (2009)

3,0
Wat me opvalt, is dat het trippy effect niet echt te zien valt, op de echte hoes. Wat dat betreft, slaat het dan nergens meer op. Leuk idee, maar als het dan niet zo werkt, is het zonde.

Gelijk maar even met de negatieve dingen beginnen, dan hebben we dat gehad. Die bas had bij de meeste tracks namelijk ook wel wat minder lomp gemogen. Zo bij een rip viel dat nog niet zo op, maar in mijn speler is mijn subwoofer toch flink hard aan het werk. Een beetje zonde. Dan maak je zo'n gelaagde plaat en dan laat je die beat er zo lomp doorheen beuken. Gelukkig kan mijn subwoofer wat zachter.
Je merkt op deze plaat ook wel, dat er duidelijk is gekozen voor een 'vriendelijke' sound. Alle haken en oogjes, die in de live nummers nog wel zaten, zijn bijgeschaafd.
Bij een aantal nummers is dat jammer. Zo mis ik de kleine schreeuwtjes in Summertime Clothes. Lion In A coma is al helemaal veranderd. Was dat eerst een wisselwerking tussen gitaar en drum, met agressieve zang van Avey, is het nu veel vriendelijker. Dan is er nog de filter op de schreeuwen in Brothersport, al weet ik niet eens of het nog wel schreeuwen zijn. Een beetje jammer dus.

Toch is het een leuke plaat geworden. De productie is warm en gedetailleerd. Erg gelaagde plaat, maar je hoort alles perfect, zonder dat het overdreven glad klinkt.
Waar ik net al zei, dat er een aantal nummers wat minder gelukt waren, zijn er ook een aantal flink verbeterd. In The Flowers heeft namelijk erg veel profijt van de extra kick die het krijgt door de beats/percussie die het mee krijgt. Hetzelfde geldt voor Daily Routine, waar ik live niet warm voor liep, maar die er nu echt wel uitschiet. No More Running doet me zelfs weer een beetje denken aan ouder werk, in een nieuw jasje gestoken. Erg relaxed.

Nog steeds een erg goede plaat dus, maar minder dan hun andere werk. Door alle recensies, zal dit voor velen de eerste AC plaat zijn die ze horen. De aandacht is terecht, maar dit is niet het GROTE meesterwerk waar het voor word gehouden, vind ik.

4* en laagste cijfer voor een AC plaat, geloof ik. Zegt wel wat over de kwaliteit van hun discografie, denk ik zo.

Animal Collective - Painting With (2016)

3,5
Het is jammer dat de band niet volhoudt wat ze eigenlijk duidelijk voor ogen hebben (denk ik): ogenschijnlijk simpele popsongs schrijven, met qua songteksten duidelijk diepere lagen.

Op de eerste vijf liedjes gaat alles nog goed. Gegarandeerd dat je de hele dag Flori-dada-floridada aan het zingen bent. Ook "My feet can't cross the parking lot
The parking lot is way too hot"
blijft al aardig in mijn hoofd zitten.Daarna lijkt de band, althans op muzikaal gebied, wat haast te krijgen: beats knallen in sneltreinvaart voorbij, qua zanglijnen is het een onverstaanbaar rommeltje en dat is deze keer eens niet positief. Synthlijnen lijken ook niet meer te doen dan een beetje piepen en desoriënteren, maar het voelt nogal leeg. Vooral bij On Delay en Spilling Guts is dat lege gevoel extra aanwezig, helemaal als blijkt dat het ook tekstueel nogal vlak is.

Tekstueel is dit album namelijk erg de moeite waard om uit te pluizen. Des te meer jammer dat Natural Selection en Bagels in Kiev muziekaal zo vlak zijn, want inhoudelijk zijn het prachtig serieuze liedjes. De ëën handelt onder andere over "grote bazen" die stiekem de (economische) wereld regeren, zonder dat je het door hebt. De ander gaat over de armere mens, die vaak onder slechte werkomstandigheden en met honger moeten werken, Maar zelfs het aanstekelijke Flloridada is stiekem een slim liedje over onenigheid tussen mensen van verschillende provincies, rangordes en geslacht.

Jammer van dat middenstuk dus, want hierna valt het album gewoon weer terug op open, toegankelijke pop. Wellicht niet zo aanstekelijk als de eerste vijf liedjes, maar toch krachtig genoeg om te blijven hangen. Dit had uiteindelijk dus een album kunnen (misschien wel moeten) zijn dat vocale call-and-response spelletjes, catchy refreinen en toch slimme teksten, harde percussie/beats, vreemde samples en psychedelische synths samensmeedt tot ëën uitdagend, spannend geheel. Wat overblijft is een half geslaagd album, dat op de goeie momenten erg gefocust klinkt, dat wel.

Autolux - Transit Transit (2010)

2,5
Je zou hier als fan maar 6 jaar op zitten te wachten, lijkt me een lichte tot zware teleurstelling.

Het album zit vol mooie dreampop en noisroock, die het experiment niet shuwen. Echter, het word geen van beiden en dat is te danken/wijten aan de productie. Te netjes voor noise-rock en te weinig galm en zweverigheid voor dreampop.
Wat is deze plaat dan wel? Ik zou het echt niet weten, want het is allemaal zo netjes en multi-gelaagd. Waar het vorige album (waar ik niet extreem bekend mee ben) een organisch geluid kende, worden hier allerlei dubs en zelfs handclaps toegevoegd. Less is more zou ik zeggen, maar dat hebben ze hier niet echt door. Vooral frustrerend om het feit dat als de plaat een andere productie kende het misschien zoveel beter had kunnen zijn. Vooral zoveel dromeriger en zoveel meer noisy.

Gemiste kans en een teleurstelling, maar gelukkig niet zo'n zware als voor de mensen die deze band echt hoog hebben zitten, denk ik.