menu

Hier kun je zien welke berichten Timesplitter als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Balthazar - Thin Walls (2015)

4,0
Over der vergelijking met dEUS hoef ik niets meer te zeggen; ik heb de indruk dat we het eigenlijk wel eens zijn en ze, op enkele punten na, weinig vergelijkbaar zijn.

Eerste kennismaking enkele maanden geleden was Then What, de eerste single. Geen slecht nummer, maar wild werd ik er niet van; ik had stiekem meer verwacht. En toen kwam Bunker, liefde op het eerste gezicht kan ik wel zeggen. Zo'n zwoele melancholie. Treurnis. Berusting. Raakt me tot in het diepste van mezelf.

De rest van het album is weer van een erg hoog niveau. Iets anders dan Rats, dat iets ingetogener was. Zoals ze het zelf in een interview verwoord hebben, is het album met een iets lossere pols gemaakt. Iets meer vrijheid. Het speelsere aan dit album weet ik wel te waarderen.

Applause was wat zoeken, maar sinds Rats hebben ze, zoals AOVV ook al zei, een eigen geluid. Niemand klinkt als Balthazar, en Balthazar klinkt als geen andere band. Ze weten een erg typisch sfeertje neer te zetten. Wat lichtzinnig, non-chalant en toch ook diepgaand, driftig, zowel instrumentaal als tekstueel.

Prijsnummer is natuurlijk Bunker, maar met nummers als Last Call, Decency en heerlijke afsluiter True Love staan er genoeg klassenummers op om er ook een klassealbum van te maken. Ik ben er nog niet uit of ik het album sterker vind dan Rats, maar ik vermoed dat Thin Walls er na nog enkele weken en luisterbeurten wel eens over zou kunnen gaan.

Coldplay - A Head Full of Dreams (2015)

3,0
Het album is als seks hebben op een festival, maar geen stijve kunnen krijgen.

Nooit gedacht dat het zo ver zou komen, maar ik vind Martin en in het verlengde Coldplay, behoorlijk irritant de eerste nummers. Hoog Tomorrowland-gehalte, weinig inspiratie en bijgevolg geforceerd en zelfs saai. Everglow is een verademing, een eerste moment waarin ze emotie bij me losweken. Toch even halfstok dan. Het nummer heeft die typische Coldplay-magie, die typische Coldplay-feel.

De single is oké. Catchy, gebouwd rond één riedeltje. De rest van het album is weinig memorabel, zelfs het hier populaire Up&Up doet me niet veel, en ook het redelijke Amazing Day kan het album niet meer rechttrekken. Het moraliserende in sommige nummers is tevens storend.

Wat moet ik zeggen, matige popplaat. Ben teleurgesteld in de heren, want ze waren helden in mijn tienerjaren en hebben me de wereld van de 'volwassen' pop- en rockmuziek ingeloodst. Ik weet zelfs niet of ik ze nog live wil zien, met dit album onder de arm. Ik heb het niet zo voor 'now everybody jump' en 'all sing oh-oh'-gedoe. Liever spontaan enthousiasme. Wat op dit album niet te vinden is.

Pfoe, wat is het toch warm in zo'n tentje...

Fleetwood Mac - Rumours (1977)

4,5
geplaatst:
Wat een ontdekking op mijn 31e. Het album een kans gegeven omdat ze in België, om de een of andere reden, in enkele jaren tijd enorm populair geworden zijn, ook onder jongeren. Getuige de tweede plek van The Chain in De Tijdloze van Studio Brussel, naast nog enkele nummers van hun hand in de lijst. Iemand een idee hoe dit komt?

De melodie van Dreams, het pure en emotionele Songbird, de outro van The Chain, het aanstekelijke Don't Stop, het jeugdig enthousiasme van Go Your Own Way, de groove van You Make Loving Fun, de klanken en het rauwe randje in Gold Dust Woman. Veel genietbaars.

Niet alle nummers zijn van een even hoog niveau maar ze vormen een heel mooi geheel. Het album is wat easy listening zou je denken maar er is qua instrumentatie en tekst veel te ontdekken.

Prachtig album, doet me hier en daar denken aan Simon & Garfunkel. Wordt ook beter hoe vaker ik hem beluister. Twijfel tussen 4,5 en 5 sterren.

Muse - The 2nd Law (2012)

4,0
'Madness' al gehoord? Die intro, het is verschrikkelijk, misschien hun slechtste nummer ooit!

Dat was de conclusie van enkele van mijn vrienden, zwaar gechoqueerd door de volgens hen verschrikkelijke evolutie van een van hun favoriete bands. Ik had al 'Survival' gehoord (laat ons eerlijk zijn, zelfs naar Muse-normen over the top) en dacht 'oh nee, dat komt echt niet goed, ik en het nieuwe album'. Daarom heb ik het lange tijd links laten liggen, om het nu toch, als fan sinds jaren, te beluisteren, en dat zonder vooroordelen. Ommekeer was het 'gewend worden' van 'Madness'. Ik begon het zelfs écht een goed nummer te vinden.

Ik moet zeggen dat het album me wel bevalt. Meer dan degelijk, niet zo on-muse als velen beweerden, met enkele uitschieters, voor mij persoonlijk Animals, Unsustainable en het reeds genoemde Madness. Het is in ieder geval geen saaie luisterbeurt geworden, maar oké, lijkt me ook zo goed als onmogelijk in het geval van Muse.

Perfume Genius - Put Your Back N 2 It (2012)

5,0
Niet alleen gevoelige muziek. Muziek om te voelen, om door gevoeld te worden.

Zelden zo'n ontwapenend album gehoord, zo intens beleefd, zo van genoten, helemaal op mijn eentje. Het werkt o zo troostend; alsof ik in foetushouding in bed lig, angstig voor de buitenwereld, en Hadreas zijn arm rond me slaat en me in het oor fluistert "het is oké, jongen..."

Het album klinkt erg donker, erg melancholisch en is ook gewichtig qua onderwerpen, maar tegelijk straalt er ook hoop, troost en begrip van uit, en dat is waarschijnlijk de grootste sterkte van het album. Erg gevarieerd is het album niet, al is dat hier ook niet nodig. Less can be more en het voelt als één intense rit vol emotionele bochten en bulten. Even in een andere wereld.

Hoe meer ik naar het album luister, hoe meer verliefd ik erop word. En Learning moet nog volgen...

Stromae - √ (2013)

Alternatieve titel: Racine Carrée

5,0
Dansbaar, poppy, veelzijdig en emotioneel, een mix van stijlen: vat 'postmodern' deze plaat goed samen, ja?

Van relatiebreuken, seksisme, ouder worden, tot social media, aids en kanker, het komt allemaal aan bod en het gaat, vaak metaforisch, door merg en been.

Techno, pop, rap, hip-hop, edm, franse chanson, het is een grote brij verwezenlijkt in een briljant geheel.

Jammer dat hij er waarschijnlijk geen meer zal maken... Maar we kunnen deze koesteren. Het is een album die mij zowel qua muziek als qua tekst zo meegesleurd heeft. Nauw aan het hart? Sure.

En anders: avf!