Hier kun je zien welke berichten SilverGun als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Cher - Dancing Queen (2018)
0
geplaatst: 1 oktober 2018, 16:59 uur
Taylor waagt zich er wijselijk niet aan om veel aan de opzet van de nummers te veranderen, de muziek blijft verrassend dicht aanleunen tegen het originele materiaal. Hij brengt de productie wel op geslaagde wijze naar 2018 en laat de muziek op precies de juiste plekken wat voller klinken. Cher doet vocaal ook geen gekke dingen en volgt netjes de invulling van Agnetha en Anni-Frid op, uiteraard met wat kenmerkende maar spaarzame vocodervervorming. Prima plaat.
Explosions in the Sky - Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever (2001)
0
geplaatst: 25 oktober 2006, 12:14 uur
Het luistert goed weg als achtergrondmuziek (buiten de uitbarstingen om dan) maar door een vaak onnodig trage opbouw door constante herhaling van motieven is dit nogal onbevredigende muziek om met volle aandacht naar te luisteren. Het doet wat geïmproviseerd aan. Dat constante gepingel zonder enige tempowisseling met daaronder een repeterend drumpatroontje in A Poor Man's Memory, vind ik bijvoorbeeld lichtelijk vervelend (hoewel daar soms ook opeens even wat moois uit voortkomt). Ook stoort de dynamiek eerder dan dat het de muziek interessant maakt. De plotselinge geweldsuitbarstingen zijn me wat te willekeurig.
Alsof het allemaal live, on-the-fly verzonnen wordt door een geweldig goede band die normaal gesproken meesterwerken van albums maakt, ofzo.
Er zijn ook voldoende kwaliteiten aanwezig. Bij vlagen schitterende melodieuze stukken bijvoorbeeld. Om bij weg te dromen inderdaad. Instrumenten klinken lekker vol en hebben allemaal wel een sleutelrol op bepaalde momenten.
3,5* voor nu
Alsof het allemaal live, on-the-fly verzonnen wordt door een geweldig goede band die normaal gesproken meesterwerken van albums maakt, ofzo.
Er zijn ook voldoende kwaliteiten aanwezig. Bij vlagen schitterende melodieuze stukken bijvoorbeeld. Om bij weg te dromen inderdaad. Instrumenten klinken lekker vol en hebben allemaal wel een sleutelrol op bepaalde momenten.
3,5* voor nu
Grizzly Bear - Veckatimest (2009)
0
geplaatst: 28 mei 2009, 09:39 uur
Voordat ik het hele album hoorde had ik Two Weeks al vrij vaak beluisterd, wat toch een verkeerd verwachtingspatroon gaf. Weinig puntige popnummers zoals die single suggereert, maar vooral een behoorlijk intieme CD met een fijne flow. Bij vlagen moet ik denken aan Trailer Tales van Daryll Ann, ook al zo'n plaat die het gevoel kan geven dat je de enige bent die er naar luistert. Veel sonische details in elk nummer en een knap afgewerkt geheel. Bij Hold Still heb ik soms skipneigingen maar eigenlijk heeft elk nummer zijn plaats wel. Komt denk ik nog wel op 4,5 sterren uit.
Radiohead - The King of Limbs (2011)
0
geplaatst: 19 februari 2024, 19:47 uur
Deze kwam als herinnering voorbij op Facebook, van precies dertien jaar geleden. Had ik hier blijkbaar nog nooit geplaatst:
Radiohead is waarschijnlijk de enige nog bestaande Grote Band die slechts vijf dagen van tevoren, zonder enige uitlek vooraf, een nieuw album kan aankondigen. De hype liep sinds afgelopen maandag dan ook enorm hoog op. Alsof alle opgeklopte verwachtingen die normaal gesproken over enkele maanden uitgesmeerd zijn nu in een kleine week moesten worden gepropt. Het fijne aan zo'n gelijktijdige release wereldwijd is dat het een bepaalde saamhorigheid veroorzaakt. Miljoenen fans
horen tegelijkertijd dezelfde muziek.
Vandaag kon ie dan eindelijk worden binnengehaald. De sonische details vliegen je vanaf de eerste track om de oren en zijn ook na vier luisterbeurten nog niet allemaal te ontcijferen, maar voelen nergens misplaatst. De gitaren zijn zeker niet definitief overboord gegooid maar wel vakkundig weggemoffeld in het geluidspallet. Alle bandleden zijn nog aanwezig, je moet alleen iets harder je best doen om ze te horen. Dit is een erg rijke, gelaagde plaat.
The King Of Limbs is meer ingetogen en broeierig dan voorganger In Rainbows, ook weer meer een organisch klinkend geheel zoals mijlpalen OK Computer en Kid A dat waren. Toch heeft elk nummer een eigenheid die het onderscheidt van de rest. Mooi om te horen dat de elektronica en het experimenteren bij Radiohead nog altijd in dienst staan van de liedjes. Het is nooit moeilijk doen zonder functie om maar vernieuwend te zijn en het akoestische botst nergens met het elektronische. Er borrelt continue iets aan de oppervlakte waardoor het van begin tot eind spannend blijft. Verder valt het op dat Thom Yorke inspiratie heeft opgedaan bij Flying Lotus na zijn gastrol op diens laatste album, vooral te horen aan de percussie in enkele nummers.
Na acht nummers en een kleine 40 minuten zit het er alweer op en dat is eigenlijk precies lang genoeg. Het is erg knap hoe kundig Radiohead invloeden van hedendaagse elektronica als Flying Lotus en Four Tet in duidelijk gestructureerde liedjes heeft gegoten. Desondanks is de muziek tegenwoordig nauwelijks nog met de band te associeren die in 1995 The Bends uitbracht. De plaat is inmiddels voor de vijfde keer langsgekomen en dat is zeker niet de laatste keer. Gaat hoog op de eindlijstjes van 2011 eindigen.
horen tegelijkertijd dezelfde muziek.
Vandaag kon ie dan eindelijk worden binnengehaald. De sonische details vliegen je vanaf de eerste track om de oren en zijn ook na vier luisterbeurten nog niet allemaal te ontcijferen, maar voelen nergens misplaatst. De gitaren zijn zeker niet definitief overboord gegooid maar wel vakkundig weggemoffeld in het geluidspallet. Alle bandleden zijn nog aanwezig, je moet alleen iets harder je best doen om ze te horen. Dit is een erg rijke, gelaagde plaat.
The King Of Limbs is meer ingetogen en broeierig dan voorganger In Rainbows, ook weer meer een organisch klinkend geheel zoals mijlpalen OK Computer en Kid A dat waren. Toch heeft elk nummer een eigenheid die het onderscheidt van de rest. Mooi om te horen dat de elektronica en het experimenteren bij Radiohead nog altijd in dienst staan van de liedjes. Het is nooit moeilijk doen zonder functie om maar vernieuwend te zijn en het akoestische botst nergens met het elektronische. Er borrelt continue iets aan de oppervlakte waardoor het van begin tot eind spannend blijft. Verder valt het op dat Thom Yorke inspiratie heeft opgedaan bij Flying Lotus na zijn gastrol op diens laatste album, vooral te horen aan de percussie in enkele nummers.
Na acht nummers en een kleine 40 minuten zit het er alweer op en dat is eigenlijk precies lang genoeg. Het is erg knap hoe kundig Radiohead invloeden van hedendaagse elektronica als Flying Lotus en Four Tet in duidelijk gestructureerde liedjes heeft gegoten. Desondanks is de muziek tegenwoordig nauwelijks nog met de band te associeren die in 1995 The Bends uitbracht. De plaat is inmiddels voor de vijfde keer langsgekomen en dat is zeker niet de laatste keer. Gaat hoog op de eindlijstjes van 2011 eindigen.
The Flaming Lips - Embryonic (2009)
0
geplaatst: 26 oktober 2009, 18:33 uur
Ik vind dit ook een prima toegankelijk album. Ik ben blij dat het overtrokken, kitscherige bombast grotendeels opzij is geschoven en de aanpak wat minimalistischer is. De kwaliteit van Embryonic is zijn verscheidenheid, alle ideeën zijn op één, prima weg te luisteren hoop gegooid en elke track heeft wel weer een bepaalde hook die de aandacht vasthoudt. Het album is vooral sterk als geheel. Veel nummers zijn niet zodanig doorontwikkeld dat ze los van de context ook overeind blijven staan, wat in principe geen kritiek is maar gewoon een logisch gevolg van het concept van de plaat.
Vampire Weekend - Contra (2010)
0
geplaatst: 9 januari 2010, 11:51 uur
Contra gaat gewoon op dezelfde toer verder als het debuut maar voelt zeker niet aan als een herhalingsoefening. Genoeg nieuwe ideeën en ander instrumentarium om dat te voorkomen. Opnieuw slim geschreven, kort en bondige popliedjes die stuk voor stuk zeer de moeite waard zijn. Doet niet onder voor de eerste plaat.