Na hun indrukwekkende concert op Jazz Middelheim in Augustus (met afstand het beste dat ik er dit jaar heb gezien, en ook in het algemeen een van de indrukwekkendste jazz-concerten die ik al heb mogen meemaken) heeft het nog verbazend lang geduurd voor ik een cd van hen aangeschaft heb. Maar het heeft geloond: van de eerste noot zit ik meteen terug in hun meeslepende combinatie van melodieuze muziek met stuwende ritmes waar elk van de drie geniale muzikanten hun rol perfect weten op te eisen. Het is soms van een bloedmooie schoonheid, dan weer van een verbijsterende virtuositeit en verscheurdheid - hoewel zeker geen harde of lastige plaat.

Tijdens het concert was ik nog het meest verbouwereerd toen, na een weergaloze set, Cohen ineens solo een oud (hebreeuws?) lied zong met enkel bas als begeleiding. Is dat ook op een van zijn albums terug te vinden?

Een van de 'problemen' bij klezmer-muziek is dat je al snel telkens weer dezelfde nummers hoort, in andere, interessante uitvoeringen weliswaar, maar iedere keer weer herkenbaar. David Krakauer gaat onder de niet echt bescheiden noemer 'A New Hot One' de uitdaging aan om 'nieuwe' klezmer te maken, en dan geen moderne versies van oude nummers, maar totaal nieuwe melodieën. Dat klopt trouwens niet helemaal hoor, want bijvoorbeeld The Russian Shers is wél een klassiek nummer onder een andere naam. In het laatste nummer passeert trouwens nog dat melodietje uit de intro van Pulp Fiction (heet dat Misirlou?).

David Krakauer is klarinettist, en een van de beste en creatiefste die ik (als erg bescheiden muziekliefhebber) ken. Hij speelt zowel klassiek, avantgarde als klezmer (meestal onder de naam 'David Krakauer's Klezmer Madness! ', wat er al op wijst dat hij niet direct de platgetreden paden bewandelt )
Deze cd is onder zijn eigen naam uitgebracht, omdat ze ook een pak verder gaat dan Klezmer Madness: de joodse invloed is ontegensprekelijk aanwezig, maar verdrinkt soms compleet in het experiment.

Niet direct een aangename cd om te beluisteren, echt harmonisch klinkt het ook niet, maar de muziek is onwaarschijnlijk intens. Een poging tot vergelijking zou iets geven in de trend van DAAU, gecombineerd met Kroke, en daar nog een geflipte drummer genre Art Blakey bij (ik zeg maar wat hoor ) Ik heb de cd niet meer liggen en ik ben niet in staat de bezetting op het gehoor te reconstrueren, maar naast drums en klarinet zitten er sowieso nog een aantal gitaren bij (alle soorten dooreen). Geen violen of accordeon, of toch niet in herkenbare vorm .

Ik vind het een geweldige cd, die toch minstens een beetje meer aandacht zou verdienen. Volgens mij loopt het hier op deze site trouwens vol mensen die dit schitterend vinden!

Ik ben langzaam aan het besluiten dat dit misschien gewoon de beste cd is die ik ken - hoewel ik hem eergisteren pas voor het eerst heb gehoord... Dankzij mijn Tom Waits idolatrie ken ik Marc Ribot wel al een tijdje, ben altijd gefascineerd geweest door zijn geniale spel en koppige houding (heb hem een keer live gezien in Antwerpen, en je wéét dat hij schitterende solo's zou kúnnen spelen die de hele zaal dolenthousiast zouden maken, en tóch speelde hij de hele tijd van die ontoegankelijke arytmische moeilijke spullen - daarvoor moet je de man toch stiekem ook wat bewonderen). Totaal anders op deze cd: hier komt eindelijk de Ribot aan bod zoals ik hem het liefst heb: geniaal, niet te gemakkelijk, zeker niet, maar wel toegankelijk genoeg om onweerstaanbaar goed te zijn. Als ik Karaim beluister (mijn voorkeur gaat voorlopig uit naar de tweede versie) kan ik niet anders dan als een halve zot op mijn stoel op en weer wippen - dát wil ik in muziek, en dan mag Ribot af en toe met een ballon op zijn gitaar wrijven als hij wil, als hij het maar regelmatig genoeg afwisselt met dit soort indringende meeslepende ritmes en melodietjes en perfecte improvisaties.

Goed, tot zover Marc Ribot. John Zorn dan: kende ik eigenlijk niet zo goed, tot ik hem deze zomer zag op Jazz Middelheim, met Lou Reed en Laurie Anderson. Ik denk dat je Zorn live gezien moet hebben voor je echt kunt snappen wat hij doet: hem bezig zien, zo geconcentreerd, zo radicaal en zo gedreven om werkelijk het laatste putje gepiep uit zijn instrument te persen - pas dan kun je er thuis naar luisteren zonder geërgerd te raken door het hysterische lawaai dat hij soms produceert (dat is althans de reactie die ik voortdurend kreeg van medehuisbewoners, inmiddels zit ik terug wat meer op mezelf en kan ik draaien wat ik wil).

De combinatie van deze beiden, dat moet vuurwerk opleveren. En dat doet het ook bij andere samenwerkingen, maar het is eigenlijk pas dit album dat echt de top raakt voor mij. Ik ben geen muziekexpert dus ik heb het altijd moeilijk om te beschrijven wat me nu juist aantrekt in deze of gene cd, maar laten we zeggen dat het de mengeling is van heel serieus gemeende hysterie (toch wel, het is het soort album waarbij je zelf je gezicht begint te vertrekken om de muzikale pijn uit te drukken die je oren binnen komt), het ultieme stoel-wip-gevoel, de juiste combinatie van harde drums en gitaar, coole blues-achtige melodietjes, electronica en af en toe dat zweempje new age gezweef dat er de humor in houdt.

Gho, ik weet het ook allemaal niet, maar het is gewoon zó ongelooflijk goed... Misschien volstaat dat ook al als reden

Via het 'gerelateerde artiesten' knopje toevallig op gestoten, maar dit is echt een heerlijke cd! Het is niet allemaal even harmonisch of aangenaam om te horen, maar het geheel is echt af, totaal absurd en bovendien regelmatig erg aanstekelijk en zelfs op het virtuoze af. Doet me een beetje denken aan Wild Love van Smog, maar dan harder en een pak zotter. Een aanrader voor wie eens wat anders wil!

Het soort cd waarvan je bijna zou vergeten dat hij opstaat als je niet goed oplet. Vreemde geluiden, instrumentaal, vocaal en af en toe gewoon onherkenbaar wat het eigenlijk is, heel zachtjes en zweverig allemaal, heeft inderdaad wel iets religieus. In principe niet slecht, maar aan de andere kant: wat moet je hier nu mee aanvangen? Sex Magick daarentegen is wel een geweldig nummer, enkel percussie, opnieuw heel rustig, maar geweldig mooi. Andere grote uitzondering is Leviathan, dat eigenlijk een soort heavy metal nummer is, met typische Zorn-electronica piepjes erdoor - totaal ongepast aan de ene kant, maar aan de andere kant helemaal niet slecht, soort van Electric Masada op speed... Om dan in Mysteries gewoon verder te gaan op het eerdere elan, met wat zacht gitaargetokkel. Ik geef het een 3, vanwege de originaliteit

Ik ben een late Cave-liefhebber, heb hem eindelijk vooral met deze plaat leren kennen (ok, ik had wel al eens gehoord van The Wheeping Song en kende natuurlijk Into My Arms als prachtige liefdesballad, maar daar hield het op). Iemand raadde me deze cd aan (dat is inmiddels alweer vijf jaar geleden overigens), nadat ik hem verplicht had Tom Waits te beluisteren - een soort wederzijdse muzikale bevruchting als het ware. Ik vond het een vreemde mischmasch, die coole, blues-achtige rockmuziek, een vreemde kerel met een opvallend vuile stem, die koortjes op de achtergrond, en dan die haast pathetische sfeer, vol drama, soms ingetogen, vaak ronduit kitsch - en dan om de zoveel tijd onderbroken door een vlaag enorme waanzin, een uitbarsting van passie, lawaai, vuiligheid. Wat moest ik hiermee? Heel fascinerend allemaal, maar ik moet zeggen ik heb deze cd pas écht leren waarderen nadat ik me in 's mans complete oeuvre verdiept had. De baldadige punk van in het begin, de onwaarschijnlijk catchy en toch luide passie van Henry's Dream en Let Love In, de ingetogen schoonheid van Boatman's Call en No More Shall We Part - en dan dit.

Voor mij is dit de échte Nick Cave, de man die ik inmiddels drie keer live gezien heb, de cd waar het mee begonnen is. Hij heeft meesterwerken afgeleverd hiervoor die ik koester, maar pas hier komt hij helemaal tot zijn recht, een unieke stem, unieke teksten, vergezeld van een unieke muzikale sound.

Maar ik ben benieuwd hoe hij over vijf jaar weer gaat klinken

PS: ook mijn vriend stelt het goed, is een echte Waits-adept geworden - zo zie je maar

Ik ben een groot fan van Nick Cave, zowel zijn vroege platen als die vanaf de jaren '90, maar deze heb ik altijd een beetje zwakker gevonden. Er staan een aantal terechte klassiekers op zoals The Wheeping Song en The Ship Song die fenomenaal zijn, maar veel andere nummers vind ik, sorry daarvoor, een beetje zeikerig. Geen indrukwekkende gebalde energie, maar ook niet de geraffineerde muzikale begeleidingen die de huidige Bad Seeds zo goed maken. Het is wel mooi allemaal, maar niet zo hartverscheurend mooi als veel latere ballads, en ook niet zo bol van indrukwekkende dramatiek (hoewel The Wheeping Song daar wel erg hoog op scoort!)

Gelukkig volgen net hierop Henry's Dream en Let Love In, meteen mijn twee favoriete Cave + Bad Seeds albums

Ik ben al tamelijk lang groot fan van Sophie Hunger - toevallig tegengekomen op een festivalletje in Hamburg, later gezien in Antwerpen, twee keer Brussel, Jena en vanavond voor de derde keer in Brussel: en elk concert is weer een beetje beter dan het vorige (hopelijk vanavond net zo ). Daarmee is ze trouwens na Marc Ribot en DAAU de artiest die ik het vaakst live gezien heb - maar dat is deels ook toeval omdat ze altijd lijkt op te treden op de plekken waar ik toevallig ben. Ze heeft een prachtige stem en schitterende muzikanten achter zich (tot voor een jaar met een indrukwekkende rol voor de schuiftrompet, maar die is er sinds deze cd niet meer bij - in de plaats echter een schitterende pianist), maar is vooral een heel fascinerende persoonlijkheid die in interviews maar ook gewoon op het podium iedereen betovert met haar nuchtere, wat naïeve maar heel ontwapenende verschijning.

Ik vind deze cd iets minder goed dan 1983, iets minder power en creativiteit in de songs, maar het blijft prachtige muziek.

Het is gebeurd: ik geef de cd 5 sterren. Dit nadat ik ontdekte dat ik ongeveer de helft van de nummers meesterlijk vind (zoals Top of the Hill, muzikaal geniaal, Hoist that Rag, schitterende kruising tussen Waits en Ry Cooder, Sins of my Father, erg cool eindeloos durend nummer, Don't Go into that Barn, voor de creepy sfeer, How's it gonna end, omdat dat een prachtliedje is, Dead and Lovely, omdat dat ook een prachtliedje is, en Make it Rain, want die is ook cool) En de rest van de cd is ook goed, tom Waits is gewoon sowieso erg goed, en ik ga niet naar de Bourla want ik heb geen ticket en dat vind ik niet (meer) erg.