Wat was Thee Marloes een fijne verrassing in het muziekjaar 2024. Soul uit Indonesië horen we hier sowieso niet zo vaak. Dus des te benieuwder was ik naar dit nieuwe album van hun hand. Het begin beloofd in ieder geval veel goeds. Opener Under the Silver Moon is een laidback en warme song. Lekker ontspannen als het zonnetje schijnt. Ook 6 Years is net zo laidback net als Harap Dan Ragu. Het tempo blijft er duidelijk nog even uit bij Thee Marloes. Dat verander met de groove en zelfs salsa van Through the Changes. Fijne song is het met de top van dit album als we de titeltrack horen. Zo willen we het horen. Het ontspannen weggeblazen I’d Be Lost is ook al erg fijn, waar Di Dalam juist er lekker op los fluit. Lekker weer wat meer groove op I’m Just a Girl, die groove is goed voor de afwisseling. Terug naar laidback met The More, echt een gevalletje heel rustig. Ook Selatan blijft heel rustig. Beetje meer variatie zou toch wel fijn zijn zo nu en dan. What’s On Your Mind brengt daar geen verandering in en Boru ook niet. Crazy Eyes heeft wel iets meer groove weer, maar ook afsluiter Rahasia is laidback.

Album nummer 3 voor deze Amerikaanse zanger. Als ik kijk naar zijn vorige twee albums was ik niet onverdeeld enthousiast. Eens kijken wat hij met Just Let It voor elkaar heeft gebokst. Het album opent met de titeltrack die een late 90’s / vroege 00’s vibe heeft. De groove zit er wel lekker in. Gevolgd door het fijne niks-aan-de-hand-muziekje van Smoke Me Out. Do Watchu Gotta is daarna een stuk rustiger, waar ik toch wel blij wordt van If We Pretend. Een nummer met positieve vibes en lekker groove. Op Let You Heart wordt hij bijgestaan door JSWISS, een wat matige rapper in een verder vrij nietszeggend nummer. Ook hulp is er op Laugh at Yourself, in dit geval van Eric Roberson. Het resulteert in een aardige samenwerking met twee stemmen die goed samen vallen. Gentle Soul is daaropvolgend een ontspannen song en Next Move heeft productioneel echt 90’s vibes. Nothing to Forgive valt onder gewoon prima, waar There Can Only Be One weer wat meer groove biedt. De helaas matige rap van JSWISS horen we ook weer op I’d Do it Again, waar Head-on ook niet zoveel doet. I Got Your Back is productioneel interessanter dan dat het lyricaal is en afsluiter Authentically Me is wat te langgerekt. Al met al een album van Jarrod Lawson waar ik het meest positief over ben ik verhouding met zijn vorige albums.

Jessie Ware werkt hard en qua stijl is zo ook wel wat opgeschoven. De laatste tijd is het vooral de disco die haar muziek beïnvloed. Dit Superbloom begint in ieder geval wel weer met een disco-geïnspireerd pophitje met I Could Get Used to This. De titeltrack is een best sfeervol nummer met een leuk spel van ritmes. Dan is daarna Automatic toch wat te mak. Verder wel prima. Een interlude verder horen we de discopop van Sauna en de energie van Mr. Valentine. Love You For is best lekker en Ride kent wat te plat sample-gebruik. Het theatrale Don’t You Know Who I Am? is dan wel best interessant. Ook op 16 Summers zit genoeg theater, je zou het bijna musical-achtig kunnen noemen. Het funky No Consequences is wel lekker en afsluiter Mon Amour biedt vooral wat kitsch.

De Fransman Tiwayo heeft door de jaren heen een aardige schare aan vaste fans weten te creëren. Dus als het dan tijd is voor een nieuwe plaat van zijn hand zijn de oren gespitst. Het I’ve Got to Travel Alone beleven we als luisteraar een heel erg fijn begin. Dat bluesy gitaartje is daar mede debet aan. Met Sushine Lady horen we daarna onbekommerde vintage soul, een genre-aanduiding die je over dit hele album kan hangen. Daddy Was Born with the Blues is een mooie intieme song. Gezongen met een goede intensiteit en een fijne gitaar. My House is Your Home is meedeinende old school soul met gospelkoor, gevolgd door Up for Soul dat lekker wat energie brengt. Dan verder met Electric Spanish, een lekker zomerse ritmiek in een fijn jasje. Unchained Lovers is de volgende song, een song met Kendra Morris en ik vind de stemmen van Tiwayo en Kendra gewoon niet zo heel goed bij elkaar passen. Dark Skies is een mooi intiem liedje, waar Mama Gave Me the Will lekker even wat meer een randje biedt. Heel fijn geproduceerd en met doorleving gezongen. Anders is dan wel het bedeesd gezongen Love of My Life en ook afsluiter Peace Makers is zijn eigen energieke moeite waard. Fijne plaat dit.

stem geplaatst

stem geplaatst

Bijna geen muziek zo comfortabel als dat van Mamas Gun. De zanger is ook uiterst succesvol met Young Gun Silver Fox, maar gelukkig maakt hij ook nog tijd vrij om met Mamas Gun de studio in te duiken. Op opener- en titeltrack DIG! worden ze bijgestaan door de legende Brian Jackson. Het is een zeer fijne, warme song. Een uitstekend begin van het album. Hierna gaan we naar relaxed met zowel Food for the Flames als met smoothe Living on Mercy. Wat meer groove is er dan op Wings. Ook met goed veel energie gezongen. Op First Time vallen vooral de mooie zanglijnen op. Een lekker relaxed nummer. Het is een heerlijke song, durf ik wel te zeggen. Hardest Yards is gewoon groovy en vrolijk, waar de groove blijft op The Proof. Het nummer swingt, biedt een beetje jazz en is lekker vrolijk. We schieten weer terug in de relax-stand met Had Me at Goodbye. Het pianootje is aanwezig en de muziek ontspannen. Rooftops heeft iets lekker aanstekelijks. Hier wordt je als luisteraar echt wel heel blij van. Om dan uiterst relaxed (pfoeh, hoe relaxed wil je het hebben) door te gaan met Phantom Love. Muziek als een warm bad. Afsluiter Joy kent dan een lekkere bass-groove. Een fijne song die een fijn album afsluit.

De naam achter Les Imprimes is de Noorse producer Morten Martens. Dit album is het eerste werk dat ik van hem hoor. Opener You & I heeft relaxte vibes, plus een John Legend achtige stem. Again & Again is dromerigheid ten top. Untained Love is heel rustig, tegen het dromerige aan. Get Lost kent een vrij lichte groove in een toegankelijk jasje. Only Love is wat repetitief. Greatest Mistake is ontspannen. With You kent een beetje disco vibes. Next Summer is helaas vrij nietszeggend. Miss the Days is een loon nummer samen met Ama Li. Close My Eyes is dan toch wel vrij matig. Beware kent dan gelukkig aardig wat meer spanning. Paradise is een saaie afsluiter.

Één van de meest integrerende artiesten van de laatste jaren is voor mij toch wel Arlo Parks. Haar muziek heeft altijd iets eigenzinnigs gehad en heeft ook zeer goede songwriting in zich. De vooruitgesnelde singles van dit album beloofden wel een wat andere sound dan we van haar gewend zijn. Opener Blue Disco is een hele directe song. What you hear is what you get. Jetta is een stuk meer elektronisch dan we van haar gewend zijn, hier is dus het bewijs dat ze een andere kant op gaat met dit album. Get Go is een hele fijne song met een goede energie en de juiste mate van aanstekelijkheid. Op Senses wordt ze bijgestaan door Sampha. Het resulteert in een heel sterke song waarin de samenspel tussen zang en productie goed samen valt. Mede door de goede bijdrage van Sampha. Bij Heaven vind ik de productie wat aan de irrtante kant. De verdere sereniteit is wel cool. Beams is wel weer gewoon lekker hoor en South Seconds is een lief tussendoortje. Nightswimming heeft nog wat meer die electronische invalshoek en heel eerlijk gezegd bevalt het mij wat minder. 2SIDED heeft een lichte 80’s vibe met daarna het vrij matte Luck of Life. Gelukkig is op What If I Say It? die sereniteit weer op een mooie manier terug. Afsluiter Floette is dan juist weer vrij mat. Al met al het minste album van Arlo Parks tot nog toe. Al is er nog steeds genoeg moois op te vinden.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst