Tom Misch blijft ook maar doorgaan met het maken van muziek. Dit Full Circle is als totaal wel samen te vatten als een album voor zonnig weer. Maar er zit meer in. Opener Flowers in Bloom is verstild en rustig, bijna sereen te noemen. Dan Red Moon, die echt heerlijk is. Groovend, goede ritmes, muzikaal rijk en ook nog eens aanstekelijk. Behoort zeker tot het beste van dit album. Verder met de zomerse vibes op chill stand bij Slow Tonight en daarna de lekkere sax op het ontspannen Sisters With Me. Bij Old Man kan je gerust een beetje wegdommelen en voelt Running Away als een soort tussendoortje. Met Goldie is niet zoveel aan de hand. Opvallender is dan wel weer Echo from the Flames, de violen geeft het nummer een mooie sereniteit mee. Fear… is uiterst rustig en ontspannen, waar de gitaar op Sultan of Silence echt wat toevoegt. Afsluiter Days of Us kent ook een mooie rijke instrumentale omlijsting. Prettige plaat dit.

Weinig artiesten die op een dergelijke constant niveau albums afleveren als Son Little. De man die er van houdt allerlei stijlen door elkaar te mengen heeft nu dus weer een nieuwe plaat gemaakt met Cityfolk. Het album opent met Rabbit met een fijn ritme en dus die vele muziekstijlen gemengd. Moet wel zeggen dat het nummer met niet écht pakt. Whip the Wind is een hele fijne song, heel herkenbaar Son Little ook. Let’s Get Involved is dan weer niet zo heel bijzonder. It’s Your World overtuigd dan weer wel als zacht, lief liedje. Cherry kent een mooie inleving in de zang als hij net even wat meer aan zet. Bluesy vibe en gewoon een fijne song. Ook Bottomless valt onder noemer ‘gewoon fijn’, waar Be Better weer herkenbaar Son Little is. Op The Valley is de blues weer terug, ook wat meer groove. In Orbit is lekker, relaxt en gewoon echt wel goed. Paper Childeren is juist weer wat meer timide en afsluiter Breathe is fijn. Voor het algehele gevoel een wat mindere plaat van Son Little. Niet slecht, maar gewoon minder beklijvend.

Van Room Eleven naar een succesvolle solocarriere. Zeker binnen de liefhebbers van het genre wordt zij vooral gewaardeerd om haar vocale capaciteiten. En die stem neemt (natuurlijk) ook weer de hoofdrol op dit Work Out. Die stem is ook zo prachtig helder en uiterst flexibel dat je er simpelweg niet onderuit kan. Dit is geen stem om te negeren. Het is wel een vrij rustig album geworden. Haar vocalen worden ondersteund door dromerig painospel, door sterke opbouw. Nummers die wat meer opvallen zijn Somebody, door die mooie verlaging in het nummer, en River, die wat extra spanning probeert te brengen. Het moet gezegd worden, Janne Schra is er wederom in geslaagd een mooie plaat af te leveren.

Na een meer dan overtuigend en ook zeer aanwezig debuut is het per release stiller geworden rondom de Belgische Selah Sue. Ik had deze release ook bijna gemist. De zangeres krijgt nu dus hulp van the Gallands. Het moet gezegd worden dat deze samenwerking zorgt voor een zeer afwisselende plaat. De jazz op Another Way laat een wat andere, zeer interessante kant horen van Selah Sue. Ik zou wel meer van haar willen horen in deze stijl moet ik zeggen. Maar er ook meer herkenbaar Selah Sue in andere songs, waaronder Ready to Play. Gek genoeg is de zang de ene keer minder overtuigend (You & Me), maar dan weer juist heel erg overtuigend (op het funky Rise as One). Maar ze gaan ook van fluisterend (In a Minute) naar juist wat duisterder (Nothing to Fear). Ook interessant om te benoemen is Guiding You waar intimiteit en uitbarsting in een soort gekke omhelsing met elkaar zitten. Een interessant plaat dus, dit Movin’, mede doordat het zo fijn afwisselend is.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren