Raye, haar verhaal is ondertussen bekend. Van de kettingen van een platendeal waar ze niet haar eigen plannen in kwijt mocht, naar losbreken en nu vol gaan voor wat ze zelf wil malen. En dan levert een bijzonder album op. Bijzonder in lengte, want het is een lange plaat en bijzonder is muzikale opvulling, want er gebeurd heel veel. Het is in ieder geval niet in één genre samen te vatten. Het is niet in één woord samen te vatten. Is het überhaupt wel samen te vatten? Want het is vooral een plaat die je lekker helemaal van begint tot eind (zonder shuffle) uit moet zitten. Van de rap-opera bombast op I Will Overcome tot aan de energieke handclap R&B/Soul op Beware.. the South London Lover Boy. Maar ook van ‘er gebeurd van alles van dikke beats tot aan swingjazz’ op The Whatsapp Shakespeare tot aan het vocaal zeer prettig maar verder wat rommelige Winter Woman. En wat een titels ook van de songs. Van de hele vette combi van modern en symphony op Click Clack Symphony tot aan het prachtig intens gezongen I Know You’re Hurting. Ze benut hier haar vocale capaciteiten ten volle. Dit nummer komt binnen. Door naar opeens (huh) dancy Life Boat tot aan de jazz-swing met glimlach op I Hate the Way I Look Today. Niet te vergeten is het met Al Green gezongen en verhalende Goodbye Henry of het vocaal uitpakken op Nightingale Lane. Een geweldig nummer. Verder met het funky R&B/soul voor de hitlijsten van Skin & Bones, naar die ene superhit over de Husband. Of van het helder, intieme en gevoelige Fields (supersterk gezongen, een soort gospel) naar de rete-energieke pop-dance van Joy. Dan is Happier Times Ahead een beetje het Put Your Records On (Corinne Bailey Rae) van dit album. Zomers, vrolijk en niets-aan-de-hand met Fin als afsluiter. Maar ja, dat is logisch met zo’n titel. Wat een album is dit geworden. Zoveel ideeën, zoveel goed uitgevoerd, zo sterk gezongen.

Waar je bij James Blake van op aan kan is dat hij vaak kiest voor verschillende stijlen. Automatisch daarmee zijn voor mij persoonlijk zijn albums een wisselend succes. Maar niet zo wisselend om een nieuwe worp van zijn hand over te gaan slaan. Dit Trying Times begint met het sterk opgebouwde, een nummer met een wat overstuurde productie. Gevolgd door het gewoon lekkere Death of Love. I Had a Dream She Took My Hand is een hele mooie, kleine song. Ja, dit is wel erg mooi hoor. Subtiel en gevoelig uitgevoerd. Ook de daaropvolgende titeltrack valt positief op. Een vrij kale track met veel leuke kleine productionele details. Make Something Up is dan veel meer een pop/rock liedje. Een contrast met het meer elektronische waar we Blake vooral van kennen. Op Didn’t Come to Argue horen we een bijzondere samenwerking met Monica Martin waar ik wat lastig de vinger op kan leggen. Dat is makkelijker met de funkynes van Days Go By. Nummer met een lekkere groove. Ook ondersteuning is er te vinden op Doesn’t Just Happen. De stijl van de rapper (Dave) past goed bij de muziek. Helaas vervalt het album hierna in vooral wat tussendoortjes. Obsession, Through the High Wire en Feel it Again behoren hiertoe. Tussenin zit nog wel het kleine feestje van Rest of Your Life en als afsluiter hebben we nog het mooie Just a Little Higher.

Deze combinatie van Cee-Lo Green en Danger Mouse scoorde natuurlijk een enorme wereldhit met Crazy. Maar dat was alweer in 2006. Voeg daar aan toe dat hun laatste album alweer uit 2008 stamt en dat maakt het toch wel een verrassing dat dit Atlanta nog uit kwam. Naar verluidt is dit ook meteen hun laatste plaat. Dan over de nummers die je op dit album vindt. Laten we beginnen met het bekende nasale stemgeluid van Cee-Lo. Dat stemgeluid moet je nog steeds liggen. Opener Tomorrow Died Today dan, die wordt gekenmerkt door een wat futuristische productie. I Amnesia is wat standaard met wel een lekker refrein en volle backings. Pictures komt niet helemaal los, maar is verder niet onprettig. Line Dance heeft duidelijk wel lekker wat energie. Turn Your Heart Back On is ook wel lekker hoor met die volle productie. Let Me Be is rustig en niet al te opvallend. Cyberbully is een nummer op steroids en eerlijk gezegd mij wat te veel. Perfect Time is wel een lekker nummer. Sweet Evil biedt de stem een hoofdrol. Boy Genius heeft een lekker groove. The Be Be King is lekker energiek. Het album sluit af met Sorry en Accept It. Beide songs zijn gewoon wel prima. Gnarls Barkley eerdere albums waren wel duidelijk beter dan dit Atlanta.

Weinig artiesten zo constant als Michelle David en haar True Tones. Ook live is deze combinatie echt een belevenis op zich. Dan komt de energie van frontvrouw Michelle David nog eens extra naar buiten. Op plaat dan? Daar is het ook lekker energiek. De vergelijking met Sharon Jones & the Dap Kings wordt denk ik snel gemaakt. De stijl is vergelijkbaar en beide frontvrouwen hebben een dijk van een stem. Dit Soul Woman biedt muzikaal gezien hetgeen wat je kan verwachten van Michelle David & the True Tones met natuurlijk die stem en natuurlijk die energie. Van opener Running naar het licht psychedelische Soul Woman en van het Motown-achtige Golden Sun naar het relaxte You’ll Never Know. Of van het spannende en timide Flow naar het ook Motown-achtige Speak to Me en van het rustige Pick Up the Pieces en When All Is Said and Done naar het gewoon fijne Seasons. Tot aan afsluiter I Thank You. Er is hier gewoon wederom een hele fijn plaat afgeleverd.

Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik bij de muziek van Momo Gill kwam, maar blijkbaar vond ik via een review of via een los nummer het luisteren waard. Het album opent met Satellite, een soort korte intro en wordt gevolgd door het Arlo Parks aandoende No Others. Lekker bassloopje wel in dat nummer. Heavy is lieflijk, sereen en melancholisch. Een rustig nummer. De groove komt terug in Rewind/Remind. Het is een wat lui gezongen nummer, waar juist wat pit in de zang niet had misstaan. Een coole track is het door de duistere productie gedreven Shadowboxing en met Test a Small Area horen we een instrumentaal tussendoortje. 2closer2farr is een bedeesde, kale en intieme song, gevolgd door de coole bass op Anyway, I’m Drowning. When Palestine is Free gaat over inderdaad het onderwerp dat je verwacht, waarna River jazzy vibes kent. Een mooie song die opgevolgd wordt door alweer de afsluiter in de vorm van het bijna verstilde Ineffably.

Owelu Dreamhouse brengt je funk uit Australië. Zwemkleding aan en lekker naar het strand met vrolijke, positieven tonen van dit album. Opener Kellen is instrumentaal en rijk georkestreerd, Owerri Disco heeft ook een rijke sound en die zangeres is aardig, Toruist behoudt die eerder benoemde volle sound, helaas is de zang niet super te noemen en Okra 4 Bilalli voelt als een tussendoortje. Dan verder met Oluwasam die volledig instrumentaal is, met daar na het zomerse deuntje van Stutter, het tussendoortje van Daughters Alway Listening, beetje doordromen op Niger River en dan is er ook een tweede versie van Daughters Always Listening. Struggle for Kasawa heeft een lekkere groove, Realised is een ballad en afsluiter Yellow Trumpet gewoon wel prima.

Bijna geen artiest die zo goed hits kan scoren als Bruno Mars. Al was het wel even wachten op dit album. Brengt Bruno Mars ons iets interessants? Dat is toch wel de vraag met de toch wat gelijkende muziek die hij de laatste tijd bracht. Opener Risk It All is de ultieme zoete glijerij. Spaans gitaartje en doet me over de gehele linie wat aan Montell Jordan’s Once Upon a Time… denken. Cha Cha Cha heeft nog meer Spaanse invloeden, al cha-cha-cha-de Sam Cooke eerder stukken beter. I Just Might is de vooruitgesnelde hitsingle natuurlijk. Een oorwurm. God Was Showing Off is gewoon Together van Tierra. Verder een aardig nummer binnen de gebaande paden. Why You Wanna FIght brengt het nodige zoetheid waar het glazuur van je tanden spat. Enorm zoet en ook wat plat. On My Soul is een lekker uptempo nummer. Hier wordt ik wel vrolijk van en dit is misschien wel het beste wat dit nummer te bieden heeft. Something Serious heeft best lekker wat energie en ik hoor er O’Jays Backstabbers in of is het Mambo No 5? Leentjebuur dus. Nothing Left is het niet voor mij. Een vrij middelmatig nummer. En dan zijn we al snel bij afsluiter Dance With Me, die in de lijn van Die With A Smile is. Geen al te overtuigend album van Bruno Mars. Extreem veilig en wat te standaard. Maar hits zal hij er vast wel weer mee scoren.

Badu, Maxwell, D’Angelo, zo maar wat namen die vaak genoemd worden als de vaandeldragers van de neo-soul-stroming. Maar voeg daar mijn part gerust Jill Scott aan toe. Met name met haar album Beautifully Human wist ze te overtuigen en daarbij maakt ze op redelijke constante basis nog albums. Naar dit To Whom This May Concern werd al enige tijd reikhalzend uitgekeken. Dit album opent met de intro Dop Shit en komt daarna lekker energiek los op Be Great. Jill Scott wordt ondersteund door Trombone Shorty en zingt met een bepaalde urgentie waardoor ze je het nummer in trekt. Beautiful People is dan juist rustiger en prachtig te noemen. Scott heeft een verhaal te vertellen hier en dat is wel duidelijk. Dat ze weet hoe ze verhalen moet vertellen horen we ook op Offdaback. Een nummer waar ze spoken word andermaal niet schroomt. Op Norf Side gaat ze meer richting de hiphopbeats, met een rapster. Aan afwisseling dus geen gebrek op dit album. Na een korte disclaimer komen we bij Pay U on Tuesday. Een nummer met een lekker pianootje en waar we een heerlijk croonende Miss Scott horen. Heel cool nummer. Pressha biedt ons dan een meer herkenbaar Jill Scott geluid met een fijne jazzy inslag. Een topsong. Het is dan wat minder opvallend bij het prima BPOTY. Wel lekker, maar minder ‘wauw’. The Math valt dan weer op door zijn minimalistische, bijna verstilde sound. Waar A Universe juist weer warm is. Easy jazzy en heerlijk. Latijns-Amerikaanse invloeden voegt ze toe aan het nummer Liftin’ Me Up. Een nummer met een vrolijk karakter. Jill Scott springt weer op de spoken word trein op Ode To Nikki, waar ze juist met veel kracht zingt op Don’t Play. Wat minder goed is het onopvallende To B Honest, al is die bass wel cool. Wel opvallend, maar of dat positief is blijft vraag, is de housende Scott op Right Here Right Now. Ase is een mooie warme soulsong en dan afsluiter Sincerely Do, een heerlijke dromerige en krachtige afsluiter van een meer dan uitstekend album.

Het is zo’n opkomende naam die hier en daar wat goede nummers plugt. Nu tijd om eens een heel album van hem onder de oren te leggen. Het begint met Don’t Give It Up en die song heeft een gospelkoor en vintage vibes. Op het nummer Closer lijkt Henshaw erg op John Legend. Wait Forever is een relaxed nummer. Float zet die relaxte vibes gerust door. Sun and Moon is dan helaas een vrij matig nummer. Stay on the Move kent aan het einde gelukkig wat meer vuur in de zang. Hair Down brengt de gospel uit de opener weer terug. Don’t Break My Heart heeft dan weer die vintage vibes. Get Back is meer in de stijl van Daptone. En met de twee laatste songs (Heavy Measures en Tangerine) brengen weer die vintage sound. Degelijke plaat van een artiest waar zeker meer in zit.

Met de muziek van the James Hunter Six kan je je eigenlijk nooit een buil vallen. Altijd kwaliteit, soms in iets andere details maar de kern is in hun bekende vintage soul stijl. Ook dit album openend met Two Birds One Stone kent een bekend recept, uitstekend uitgevoerd. Het ge-oeh op Let Me Out of This Love maakt het nummer net nog wat leuker en de orgel op Gun Shy zorgt ervoor dat het feestje nog wat extra los gaat. Heel cool hoe organisch de sound van The James Hunter Six toch altijd blijft klinken. Believe it When I See It is gewoon erg fijne muziek, waar het tempo juist naar beneden gaat op het wegdromende Here and Now. De titeltrack behoort dan gerust tot het beste wat dit album te bieden heeft. Op Ain’t That a Trip worden ze bijgestaan door Van Morisson en zijn meer bluesy stijl klinkt ook door in dit nummer. One for Ripley is heel rustig en Trouble Comes Calling heeft het pianospel als hoofdrolspeler. Het is dan weer een stuk rustiger op Particular waar we juist weer lekker swingen op A Sure Thing. Het album sluit af met het warme Only a Fool. Wederom een zeer fijne plaat van The James Hunter Six.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren