stem geplaatst

Eind 2025 stond Jonathan Jeremiah 2 avonden in Carré in Amsterdam en ik was daarbij. Fantastisch optreden met die herkenbare volle sound. Het is de sound waar Jeremiah bekend mee is geworden en een sound die hij met succes doorzet op dit We Come Alive. Een prachtige stem, natuurlijk zou je zeggen als je Jeremiah al kent. Die mooie warme sound, met gevoel in de eindproductie. Het zijn die eigenschappen die het hele album vormen. Per nummer zitten er natuurlijk details in die het van elkaar af laat wijken. Een blazer hier, extra strijkers daar. De ene keer is het refrein aanstekelijker dan de andere keer. Soms ritmisch, soms meer rustig. Maar bovenal altijd van een erg hoog niveau. Het is ook lastig om dit album niet als geheel te benaderen. Alle nummers vormen een enorme eenheid waardoor het muziek is dat je als geheel album moet gaan luisteren. Natuurlijk zijn er wel een paar favoriete nummers aan te wijzen. Voor mijn zijn dat hier Kolkata Bear, The Suntrap, We Come Alive en Lorraine and the Mermaid.

Zo zeg! De dames van Say She She zijn actief zeg. Voorgangers Prism en Silver uit respectievelijk 2022 en 2023 waren beide heerlijke albums. Maakt Cut & Rewind het trio successen compleet? Nou, als je naar opener Cut & Rewind (en ja dus de titeltrack) luistert dan is de stijl in ieder geval wel anders dan voorheen. Een dikke bass, een beetje disco en een uitgelaten sfeer. Op het lekker Under the Sun wordt dat doorgezet waar bij Disco Life de titel genoeg zegt. De fijne ritmiek op Chapters en de 80’s vibes op Possibilities houden de sfeer er goed in. De disco is ook nog aanwezig op Take It All waar She Who Dares juist meer verhalend is. Het dancy Shop Boy valt op, waar Bandit ergens tussen 80’s en 90’s blijft hangen. Little Kisses en Do All the Things With Love gaan wat meer de hoogte in en afsluiter Make it Known is ook fijn. Een album waar Say She She het dus duidelijk anders op aanpakt, maar dat maakt de muziek niet minder goed.

The Milk is zo’n band die zo ongeveer niemand lijkt te kennen, maar die wel al jaren uitstekende muziek maken. Hun sound kenmerkt zich vooral door een organische, volle sound en dat horen we ook hier meteen weer terug op I Need Your Love, waar opvolgend Destiny Calling je er echt in zuigt. A Time to Let Go is een stuk rustiger, maar nog steeds met een warme en volle sound. Met Pangs of Love blijft het rustig en horen we wederom de fijne stem en de fijne sound. Morning Light is dan over de gehele linie een stuk minder opvallend, waar the Middle juist weer wat extra’s brengt door de mooie blazers. Met de titeltrack is het een ‘easy as it goes’ en op Wanted Man valt weer de sterke zang op evenals die heerlijke trompet. Loaded Dice is er voor het meer aanstekelijke werk en met I Saved My Best fo You sluiten we dit fijne album alweer af. Vol met stijkers laat The Milk horen wederom muziek van hoge kwaliteit te kunnen brengen.

Mede door de aansprekende cover-art is dit niet een album dat je snel over het hoofd ziet. Lady Wray leerde ik kennen door het redelijke Queen Alone en ook opvolger Piece of Me was wat wisselvallig. Tijd voor dit nieuwe Cover Girl. Het begint met een hele aardige song in de vorm van My Best Step om echt een stuk interessanter te worden bij het uitstekende Be a Witness. Where Could I Be is een uitgesmeerde ballad zonder echt te beklijven, waar je er bij Hard Times weer de Motown sound er doorheen hoort. Best of Us is mij wat te makkelijk en de titeltrack niet meer dan gewoon prima. You’re Gonna Win valt op door de dikke, zompige productie die er achter zit en ook Time is best een fijne song. Jammer is de stemvervorming op What It Means, het klinkt gewoon lelijk. Ook Higher valt negatief op door de zang, hier is het juist weer veel te knijperig. Afluister Calm is lekker energiek en dat doet het album goed afsluiten.

Na een zeer fijne Skin uit 2021 duurde het even voordat we weer iets van Joy Crooks hoorden. En het moet gezegd worden dat het op dit nieuwe album Juniper allemaal wel wat anders aan pakt. Het album opent met het relaxte en ontspannen Brave. Mooi gezongen en best sfeervol. Het ietwat overgeproduceerde Pass the Salt bevalt een stuk minder. Dat de bijgevoegde rapper niet zo interessant is komt dan ook niet echt uit. Het niveau gaat niet per se omhoog met het saaie Carmen. Dat wordt dan weer afgewisseld met het aanstekelijke Perfect Crime. Mathematics heeft ook weer een rapper die weinig toevoegt, ook al is het nummer verder wel leuk. House with a Pool is redelijk niks aan de hand-muziek, op de goede manier. Gevolgd door het vrij standaard I Know You’d Kill en het wel heel poppy First Last Dance. De lijzige jazzy sound op Mother bevalt me dan wel weer heel goed. Dan twee keer achter elkaar een grote ‘mwa’ om met Paris ontspannen ten einde te komen. Een album die lang niet zo interessant is als Skin was, dat moge duidelijk zijn.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren