stem geplaatst

stem geplaatst

Als iemand vaak zijn veelzijdigheid laat horen dan is het wel Jon Batiste. Van klassiek pianist tot aan R&B-zanger en daarna weer door naar het maken van de soundtrack van de Pixar-film SOUL. Nu is hij hier met Big Money en die pakt mee de rhythm en blues kant van de muziek aan. Dus weer een ander laatje waar hij uit put. Het opent met een duet met Andra Day. Zowel Day als Batiste hebben niet per se de meest imposante stemmen, maar op dit nummer vullen ze elkaar goed aan. Een mooie, rustige en serene opener van het album. De titeltrack is uiterst swingend die een glimlach op je gezicht tovert en op Lonely Avenue werkt hij samen met Randy Newman (over Pixar-soundtrack gesproken). Het resulteert in een vooral Randy Newman-achtig nummer. Petrichor is een qua stijl wat meer afwijkend nummer, maar daarmee niet minder prettig. Een echte zwoele ballad horen we in Do It all Again. Dit nummer lijkt geschreven voor Batiste’s pianospel. Pinnacle is een gevalletje country blues met een lekker ritme, daar waar At All juist weer meer de ontspanning opzoekt. Maybe is er weer voor het pianowerk, noem het gerust een piano-ballad. Tot aan de enige mispeer op dit album. Afsluiter Angels vind ik eigenlijk best een vervelend nummer.

In mijn ogen hebben Durand Jones & the Indications nog geen misworp gehad in hu oeuvre. Ze kiezen vaak steeds voor een net andere stijl binnen de soul. Daarnaast hebben leden Durand Jones en Aaron Frazer ook hun soloplaten met succes uitgebracht. Nu dus weer tijd voor de originele samenwerking met het nieuwe Flowers. Voorgegaan door de intro die inderdaad Flowers heet komen we bij het aangenaam relaxte Paradise. Warme sound ook en met een mooie falsetto gezongen. Sweet soft soul lijkt de gekozen stijl te gaan worden op dit album. Dat bewijst ook op het nummer Lovers’ Holiday met z’n jazzy sound. Een nummer dat me erg goed bevalt. Dan door naar I Need the Answer. Een mooie warme sound, koortjes die uitstekend werken en vocalen die er goed bij passen. Voeg daar de fijne blazers aan toe en je hebt een heerlijk nummer. Daarna gaat het uitstekend door naar Flower Moon. Dat loopje is uiterst fijn, wat een plaatje van een nummer is dit. Really Wanna Be With You zet zonder twijfel het hoge niveau voort. Been So Long kan je daar ook zonder twijfelen toe rekenen met z’n aanstekelijke refrein. Vier nummers achter elkaar een kwartet aan voltreffers. Perfecte kern voor dit album.
Everything is uiterst rustig zwoel en glad. Maar het glijdt niet uit, dus net glad genoeg. Rust and Steel heeft een kleine knipoog naar de meer psychedelische kant van de soul. Het doet mij een beetje aan de muziek van Rotary Connection denken. If Not for Love is ook raak met zijn fijne ontspanning. Without You sluit dan dit album af. Het past perfect bij het hele plaatje. Een fijne, smooth, afsluiter. Hiermee kunnen we wel concluderen dat Flowers een voltreffer van een plaat is voor Durand Jones & the Indications.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

De nieuw-Zeelandse Arjuna Oakes werd mij ooit aangeraden, waarbij andere artiesten als José James als kader werden genoemd. We gaan het zien. Het start allemaal met een intro en dan horen we Nothing’s Gonna Fill You Up. Het is een sfeervol nummer, je hoort ook dat er goed over nagedacht is. Maar ergens beklijft het mij toch ook niet écht. No Joke had inderdaad zo van José James kunnen zijn. Had bijvoorbeeld op zijn album Blackmagic gepast. Catche Me is een rustige, sfeervolle song en heeft een loom karakter. Pocketful of Paranoia is een sterk opgebouwde song. Sfeervol en werkt echt ergens naartoe. Lay Low is weer een klein, gevoelig liedje. Before It’s All Over is experimenteler van aard en heeft hints van de muziek van Jamie Lidell. Dan duiken we even meer de jazz in op zowel The Love That I Feel als Motel. Via een interlude worden we naar het prima Get Me Some Grief geleid en via het toch wel wat saaie (duurt lang) I Am Alive naar het korte Caught. Maar de kwaliteit van de nummers van voor die interlude raakt Arjuna Oakes niet meer aan. Ook de laatste drie nummers vallen niet op in kwaliteit. Potentie? Zeker, maar de uitvoering is het nog niet helemaal voor mij.

Omar is toch wel één van die oudgedienden die album na album blijft maken. Het begon ooit in 1990 en het vorige album is weer 6 jaar geleden. Dit album pakt zoals we van hem gewend zijn naar R&B, pop en soul. Na de intro hebben we bijvoorbeeld het nummer This Thing Called Life die iets herkenbaars heeft zonder dat je er echt de vinger op kan leggen. Het heeft wat weg van de muziek van Stevie Wonder. Won’t Let You Down ken een oldschool R&B vibe. Volle en relaxte sound en bijgestaan door prima rappers. I’ve Been Waiting doet me weer aan de muziek van Musiq Soulchild denken, waar de titeltrack misschien wel het meest vrolijkmakende nummer van dit album is. De blazers vallen daarna op in There’s Much Love in the World en de samenwerking met Raheem Devaugn (en Eric Roberson trouwens) trekken Lovey Dovey in de Raheem Devaughn sound. Research is een prima duet met Honey Larochelle en On My Own kent een meer vintage-soulsound. Via een interlude naar het prima Can We Go Out? En door naar het wel fijne It’s Gonna Be Alright. We Can Go Anywhere is een ontspannen liedje en Latin Salsa bevat (inderdaad) salsa. Ledisi doet helaas aan teveel stemakrobatiek op Holding on to Life waar de rapper op 1234 mij te weinig doet. Afsluiter Love is Like kent een fijne groove. Omar brengt ons wederom een album met genoeg te genieten.