Samara Joy is zo onderhand wel een echte jazz-voice te noemen. Met haar prachtige, flexibele en krachtige stem heeft ze haar strepen ondertussen wel verdient. Dit toont ze ook weer vol overtuiging op dit Portrait. Al vanaf opener You Stepped Out of a Dream hoor je en denk je tijdens het beluisteren ‘Wat een stem!’. Voeg daaraan toe dat Samara duidelijk alle facetten van haar vocale kunde wil etaleren. Dat zet ze moeiteloos door op Reincarnation of a Lovebird. Dat a capella begin is prachtig, al denk ik wel dat het stemgebruik je moet liggen. Ze pakt verder ook nog vocaal uit op No More Blues. Daaromheen zitten vooral mooie, dromerige songs. Er is dus weer meer dan genoeg om te genieten op dit album van Samara Joy.

Soul uit Indonesië, niet iets wat we vaak zien. Wel gewoon uitgebracht onder het bekende Big Crown label. Het album biedt een combinatie van Engelstalige songs, maar ook songs in hun eigen plaatselijke/regionale taal. Zoals we van een label als Big Crown kunnen verwachten is een kwaliteit stukje muziek. Een warme, vintage soulsound kenmerkt deze mooie plaat van Thee Marloes. Ongeacht of het nu in het Engels of in de eigen taal is. Er zitten soms fijne extra subtiliteiten in waardoor je aandacht ook constant aanwezig blijft. Voorbeelden hiervan zijn het gitaartje in Midnight Hotline. In de gehele linie is een rustige plaat, de groove die aanwezig is is vaak onderliggend. Dus prima muziek voor de lente- en zomermaanden. Een zeer fijne ontdekking dit.

Haar vorige plaat uit 2019 beviel me eigenlijk heel er goed. Dat is in minder mate te zeggen over dit nieuwe album van Sy Smith. Ja, ik begin alvast met de conclusie. Weten jullie ook alvast waar jullie aan toe zijn. Het begint met het wat te hijgerige Flowers, gevolgd door zij-ige Why Do You Keep Calling Me. Een stuk beter is dan het mooie, relaxte en lekker jazzy Photograph en die jazzy vibe zet ze door in Remember How to Fly. Een kneiterhoge noot zit er in deze song en ik vind dat die jazzy vibe haar wel goed past. Het prettige Always Pick Up for You is vrij luchtig en Slide kent dan weer wat meer groove. Masterclass is redelijk onopvallend, waar Summer of ’93 de groove wat meer terugbrengt. All the Ways is simpelweg te weinig bijzonder en afsluiter en de titeltrack is eigenlijk niet meer dan aardig.