Soul uit Indonesië, niet iets wat we vaak zien. Wel gewoon uitgebracht onder het bekende Big Crown label. Het album biedt een combinatie van Engelstalige songs, maar ook songs in hun eigen plaatselijke/regionale taal. Zoals we van een label als Big Crown kunnen verwachten is een kwaliteit stukje muziek. Een warme, vintage soulsound kenmerkt deze mooie plaat van Thee Marloes. Ongeacht of het nu in het Engels of in de eigen taal is. Er zitten soms fijne extra subtiliteiten in waardoor je aandacht ook constant aanwezig blijft. Voorbeelden hiervan zijn het gitaartje in Midnight Hotline. In de gehele linie is een rustige plaat, de groove die aanwezig is is vaak onderliggend. Dus prima muziek voor de lente- en zomermaanden. Een zeer fijne ontdekking dit.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het in de pandemie gevormde MRCY komt uit Engeland en bestaat uit een tweetal. Ik had er echt nog nooit van gehoord totdat ik ergens online dit album tegenkwam. Het heeft een vanaf de start op R.L.M. goede sound. Het begint zoet, op de juiste manier. De vibe is ontspannen, romantisch en de stem is goed. Lorelei heeft ook een hele goed vibe hoor, de sound zit ook hier weer uitstekend in elkaar. Purple Canyon is een mooie, rijke song. MRCY laat horen dat ze dat ze uitstekende muziek kunnen maken. Days Like This heeft wat meer groove, is mee funky. Ook weer heel fijn. California is lijzig, prettig gezongen, rustig en mooi. Flowers in the Mourning heeft een meer psychedelisch karakter. Dit is één van mijn favorieten. Powerless is een nummer om lekker bij weg te dromen. Seven Candles uiteindelijk is heel lijzig en heerlijk zoet. Dat ik positief ben over dit album moge duidelijk zijn. Sterker nog, dit is één van de beste albums van 2024.

Tuxedo is (zoals wellicht bekend) een project van Jake One en Mayer Hawthorne. Disco is nu al vier albums de basis van hun muziek. Ze houden het met Tuxedo misschien nog wel langer vol dan ik van te voren verwacht had. Maar de act blijft onophoudelijk populair, dus waarom zouden ze er de brui aan geven. Dit vierde album, de titel zegt daarin al genoeg, lijkt qua invulling wat op de eerste drie albums. Maar dat was bij album nummer 3 niet heel anders met de 2 voorgaande en bij het 2e album met het debuut. Dat werkt, dat goed en dus waarom veranderen. Voetjes van de vloer, glimlach op en genieten van disco.

Sinds 2008 is dit toch alweer album nummer zeven van Sabrina Starke. Zij is zo onderhand wel één van de meest stabiele factoren in de Nederlandse soul/R&B-muziek. Al is die genreaanduiding wellicht wat te streng, want Starke bedient zich ook van allerlei andere stijlen. Weather the Storm is vooral een rustige, warme plaat geworden. Starke heeft natuurlijk die fijne stem en de muzikale omlijsting is fijn. Het neigt soms zelfs een beetje van rustig naar dromerig. In een nummer als Simple Thing zitten dan weer wat meer 80’s vibes en in Morning Sun wat meer groove. Something in the Water vind ik het leukste nummer van dit album. Ook al is het wel een album dat je meer als één geheel zou moeten luisteren. Fijne muziek weer van Sabrina Starke.

Je valt als artiest natuurlijk wel op als je constant met een rode bivakmuts over je hoofd loopt. Maar alleen op die manier opvallen is niet genoeg. Ik luisterde al eens het uit 2023 afkomstige Bewilderment van Pale Jay, Die beviel mij gedeeltelijk. De titel van dit album verklapt eigenlijk al een beetje wat je krijgt: vrij lome en vooral rustige liedjes. Alles lijkt daardoor ook wat op elkaar met uitzondering van het vrolijke Floating on a Memory. Maar verder is dus al het andere een beetje hetzelfde idee. Niet vervelend, niet wereldschokkend.

De zangeres Judith Hill is altijd wat schatplichtig geweest aan Prince. Dat was altijd zeer goed terug te horen in haar muziek. Deze stoere dame heeft dus weer een nieuwe plaat met dit Letters From a Black Widow. One of the Bad Ones is een enorm krachtige en eveneens prachtige opener, gevolgd door het funky Flame. Dit is funk echt in je gezicht met een vrij originele stijl en een eigen sound. Dit klinkt echt heel goed en energiek. My Whole Life is in the Wrong Key heeft ergens wat meer blues en is eveneens fijn. Dan horen we het groovende en aan Prince schatplichtige We Are the Power, gevolgd door de vocale power van Black Widow. Touch heeft dan een meer traditionele aanpak. Een powerballad met koor zoals je die wellicht al kent. Ook Dame de la Lumiere is een powersong, maar ditmaal met een jazzy inslag. Hierna zou je kunnen zeggen dat het allemaal wat minder wordt, minder in de vorm van prima weg te luisteren en aardige muziek. Nooit minder naar slechte muziek, maar wel gewoon wat minder opvallend, minder aansprekend. Downtown Boogie is dan het eerste waar weer een extra glimlach van op het gezicht komt met zijn, inderdaad, boogie. De terughoudende afsluiter More Than Love sluit dan wederom een zeer prettige plaat van Judith Hill af.

stem geplaatst