Album nummer 4 alweer voor Daniel Caesar. En als ik kijk naar hoe ik persoonlijk zijn albums waardeer, dan worden ze steeds iets beter. Wat meteen wel al lekker is, is de samenwerking met Sampha. Dat is de opener van deze plaat en brengt bijna een soort neo-gospel. We gaan naadloos door met Have a Baby (With me). Een mooi, klein en gevoelig nummer. Iets meer een randje in de productie horen we op Call On Me. Een nummer dat tevens een fijn ritme heeft. Na het wel prima Baby Blue horen we het dromerige Root of all Evil en het kleine Who Knows. Door het met intieme Moon en dan het wel mooie trio Touching God met Blood Orange en Yebba. De relaxte vibe op Sign of the Times, het liedje Emily’s Song, het gepingel op No More Loving en het aardige Sins of the Father brengen dit album naar zijn einde. Een veel consistenter album dan we van Caesar gewend zijn, dus de opwaartse tendens zet door.

Haar album Voice Notes was misschien wel één van de meest interessante albums van de laatste jaren. Er was zoveel te ontdekken in die plaat, bij elke luisterbeurt ontdekte je weer iets nieuws. Teal Dreams biedt wel een wat ander gedeelte uit Lacey’s haar repertoire. Neem bijvoorbeeld de opener en titeltrack waar ze stoer is in de coupletten (ze rapt bijna) maar kwetsbaar in de refreinen. Erg interessant. Two Steps heeft een lekkere groove, Wallpaper is verleidelijk met een reggaeritme, waar Love is Like a Ghetto nog meer reggae-ritmes brengt. Worlds Apart is dan juist weer een mooi klein liedje, werkelijk prachtig gezongen. Rear View is een hele coole track met een fijne dynamiek. Grace is daadwerkelijk met grace gezongen, een zeer interessant nummer waarin genoeg te ontdekken valt. No Promises heeft lekker wat groove waar de kwaliteit weer vanaf spat. Een lekker time op Wild Things, oldschool R&B vibes op Ain’t I Good for You, relaxte vibes op Crutch, sfeervol op Ribbons, mooi met een knipoog naar de 90’s op Water en dan de sterke ballad Longest Way Round als afsluiter. Yazmin Lacey heeft hier weer een sterke plaat gemaakt, zei het een stuk toegankelijker dan het eerder benoemde debuut.

Al actief sinds de jaren ’60 en Mavis Staples zet door. Op vrij constante basis blijft ze albums uitbrengen met al even constante kwaliteit. Maar ik moet zeggen dat ze met die Sad and Beautiful World nog een stapje extra neemt. Want wat een bloedmooie plaat is dit geworden zeg. De sfeer van dit gehele album is zo warm en voelt zo gedragen door de ervaring van Mavis Staples. En is gewoon een warm deken dat als luisteraar zich om je heen sluit en heerlijk laat luisteren. Of het nu gaat om het bluesy Chicago, het mooie Human Mind, het jazzy Godspeed, het hoopgevende We Got to Heave Peace, het prachtige Anthem, het gevoelige Satisfied Mind of het positieve Everybody Needs Love, Staples brengt ons een surplus aan kwaliteit. Extra aandacht wil ik graag geven aan Beautiful Strangers , zo prachtig mooi een zalvend is dat nummer. En ook aan de titeltrack waar op Staples je bijna toefluistert. En dan als laatste nog aandacht voor Had Times waarom de warmte van Mavis’ stem prachtig wordt ondersteund door het zingende gitaartje. Wat een plaat is dit zeg!

Al enige tijd timmert Jeangu Macrooy aan zijn muzikale weg. Het EFS was daarin misschien niet zijn beste keuze, maar dat de man fijne muziek maakt met vooral die fijne stem in de hoofdrol staat voor mij wel vast. Die mooie, warme tonen van zijn stem zijn weer hetgeen wat in de spotlights staat op dit nieuwe album. En op dit album heb ik wel het gevoel dat ik het vooral daarvan moet hebben. Productioneel wordt er namelijk niet zo heel veel spannends gedaan. Het is vaak wat standaard of té recht-toe-recht-aan. Een paar songs vallen dan wel iets meer op zoals het energiek Top of the World en het vrolijke Tonight I’m Gonna Get High. De gedragen ballads die dit album ook heeft bieden mooi wat ruimte aan zijn stem. Maar over gehele linie blijft het gevoel bij mij bekruipen dat de vocale van Macrooy productioneel gezien meer verdient.

Het uiterst persoonlijke Angels in Science Fiction uit 2023 was voor mij hét album van dat jaar. En nu zijn ze al snel weer terug met een nieuwe plaat. Het album opent met de vooruitgesnelde single Sushi and Coca-Cola. Een nummer met een enorme oorwurm van een refrein. Het is sowieso een aanstekelijk nummer. Daaropvolgende komt het vrolijke Fall Moon en de sfeer op dit album is daarmee gezet. Ze zitten duidelijk op een ander spoor bij dit album. Ooo-Wee heeft een enorme bak aan energie en is gewoon een heel vet nummer. Sitting in the Corner heeft ook weer die positieve vibes, een lekker groovy song. Groove die we ook weer onmiskenbaar horen op I Think You Should Know. Een nummer dat ook mooie rustmomenten kent. Nothing More Lonely is ook een fijne song met positieve vibes gevolgd door het prettige Stars Above en daarna het fijne Seagulls. Het lekker fel gezongen Change a Life ken ook weer goede energie waar afsluiter Going Back wat rustiger. Duidelijk een andere toon in verhouding met hun vorige album en gelukkig nog steeds van hoge kwaliteit.

Met zijn album Mirrorwriting kwam Jamie Woon binnen als een komeet. Opvolger Making Time kwam 4 jaar later en wist ook zeker te overtuigen. Nu moesten we maar liefst 10 jaar wachten op worp nummer 3. We waren Woon bijna vergeten en toen kwam dit 3, 10, Why, When uit. En of Jamie Woon het andermaal nog kan? Opener All the Way beloofd in ieder geval iets goeds. Dit prachtige, intieme en door strijkers gedreven nummer overtuigd. Place N Time kent lekkere beats en een oorwurm van een refrein gegoten in fijne muziek. Pulling on a Thread heeft weer intieme vibes. Mooi en rijk geproduceerd. A Velvet Rope is een coole song met gecentreerde vocals. Heavy Going… laat horen dat het warme en intieme Woon goed past. Peace of Mind is rustig en mooi geproduceerd, waar When er wat meer groove in gooit. Het heel rustige The Heart’s Mountains wordt afgewisseld met het Ghost dat wel wat afwijkt qua vibes. Afsluiter What’s the Matter is simpelweg bloedmooi en gewoonweg prachtig. Jamie Woon is dan niet de meest productieve artiest, maar tsjongejonge wat maakt hij toch steeds mooie platen.

stem geplaatst