stem geplaatst

stem geplaatst

Na een uiterst sterke 1978 is José James al best snel weer terug met een soort toetje op het werk van 1978. De titel van dit werk hint daar eigenlijk ook al naar. Het had over de hele linie ook best wel goed op dat geprezen 1978 gepast. Tokyo Daydream heeft van die fijne hypnotiserende beats met hier en daar een beetje disco, een beetje pop en een beetje R&B. Hele fijne song met een fijne bas. Op Rock With You voegen de blazers van Kuroda lekker wat toe. Het is een meer dan mellow versie van die grote MJ-hit. Een zeer eigen gemaakte versie welteverstaan. Rise of the Tiger heeft weer van die gedreven beats waarop je het hoofd automatisch mee beweegt. They Sleep, We Grind (for Badu) is een heerlijke groovy song: zonnebril op en cool zitten zijn. Meer is er niet nodig op deze hele dikke vette, greasy track. Op I Thought It Was You is er hulp van Ebban Dorsey en het is een funky track met lekkere dubbele zanglijnen en blazers die enorm veel toevoegen. Een nummer met een grote glimlach. Door met Miss You dan, wat een redelijk 1-op-1 cover is geworden. Wel weer prima uitgevoerd trouwens, zoals José dat kan. Inside and Out is fijne ontspannen versie met Ben Wendel en afsluiter Last Call at the Mudd Club is gewoon erg fijne muziek. De vraag is zo onderhand wel of José James de roos kan missen. Wederom erg fijn werk van zijn hand.

Volume 1 was misschien wel één van de grootste verrassingen van muziekjaar 2024. Productief als ze zijn komt MRCY nu al met opvolger Volume 2 (zeer inspirerende titelkeuzes trouwens). Het album opent met Angels, een heldere song die zeker iets aanstekelijks heeft. Gevolgd door de vintage vibe van Wanna Know. Ook weer op een heldere manier gebracht, uitstekend uitgevoerd. Man is zomers en heeft zeker hitpotentie. Een aanstekelijk en vrolijk nummer. Hier wordt je simpelweg gewoon blij van. Sierra is dan juist weer meer een romantisch nummer, waar het poppy Flicker weer wat meer hitpotentie vertegenwoordigd. Het lekker energiek Wandering Attention valt positief op waar ze op Fear juist weer wat meer experimenteren. Afsluiter More Than You Are Now geeft ons lekker onbekommerde muziek met relaxte vibes. Misschien is Volume 2 over de gehele linie niet zo goed als de 1e, maar het is nog steeds een heel fijn album.

De prachtige stem van Kandace Springs heeft mij sinds de eerste muzikale kennismaking al helemaal ingepakt. Lady in Satin is natuurlijk een link naar Billie Holiday, één van de meest vermaarde jazz-zangeressen ooit. Sterker, ze maakt haar hier eigen interpretatie van die klassieker uit 1958. En dat valt of staat dan toch wel met de vocalen. Al wordt ze meer dan uitstekend bijgestaan door het Portugese Orquestra Classica De Espinho. Maar de hoofdrol dus voor de stem en Springs heeft een stem die met gemak die hoofdrol kan dragen. Mooie herinterpretatie van de Holiday songs, warm en comfortabel.

Ooit scoorde deze man een enorme hit met zijn cover van the White Stripes’ Seven Nation Army. Daarna was zijn populariteit al snel tanende. Met A Coupe de Reves maakte hij misschien wel zijn enige nog interessante plaat. Die Sad Generation is daar helaas wederom een bevestiging van. Er staan simpelweg teveel oninteressante nummers op dit album. Het is te matig uitgewerkt, te braaf aangepakt en zonder échte overtuiging gebracht. Natuurlijk zijn er altijd wel een paar songs te vinden die wel iets doen. Op dit Sad Generation komt dat niet veel verder dan de makkelijke groove op I Got Home. Snel verder zou ik zeggen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst