Album nummer zóveel Chapter 1 noemen is op zich wel grappig. De laatste jaren is er weinig zo productief als Sault. Wisselende stijlen en wisselend succes. Even de nummers langs. God, Protect Me from My Enemies kenmerkt zich door de fijne productie. Chapter 1 voelt muzikaal als een Kiwanuka song, maar vocaal als eentje van Gorilaz. Fulfil Your Spirit is verstilt met disco strijkers. Protector is wel erg lekker hoor. Good Things Will Come After the Pressure zit vol met mooie strijkers. Create Your Prophecy is prima. Love Does Not Equal Pain is een sort mantra. Lord Have Mercy is een vrij onopvallende song. Don’t Worry About What You Can’t Control heeft een leuke subtilteit in het nummer. Puppet uiteindelijk is vrij standaard.

Dit Loaded Honey is ontsproten uit het zeer bekende Jungle. Ligt het dan ver van dat Jungle af? Soms wel, soms niet. Van het easy In Your Arms, naar het licht aanstekelijke Don’t Speak (geen No Doubt cover) en van het dromerige Cisco Bay naar het niet veel om het lijf hebbende Lessons. En dan ook nog van het weeïge Bullet naar het saaie Over, gevolgd door het vocale gepiep op Loaded Honey naar het Tokyo Rain met een licht onderliggende groove. We horen dan ook nog weinig spannende Really Love, het brave Only Gonna Let You Down en het vrij standaard Hello Stranger. Niet heel veel nieuws onder de zon dus.

Met dit album maakt Olivia Dean maakte ze niet haar debuut, maar het is wel de absolute doorbraak van deze sympathieke zangeres. De wereldhit Man I Need staat onder andere op deze plaat en dat nummer was echt niet van je weg te slaan het afgelopen jaar. Is het een hype? Is het een blijvertje? Dat is dan nog wel de vraag. Het album opent na een intro met Nice to Each Other, een aanstekelijk en makkelijk in het gehoor liggend nummer. Al is het misschien vocaal wat vlak. Daaropvolgend horen we Lady Lady, wat een stuk interessanter nummer is. Er gebeurd hier veel meer en het nummer lijkt gelaagder. Close Up is dan weer wat meer volgens formule en het van het genre ‘makkelijk in gehoor’. Één van de beste nummers van dit album is So Easy. Nu ook een hitsingle geworden en misschien wel met meer recht van spreken dan het eerder benoemde Man I Need. Met Let Alone the One You Love brengt Olivia een vrij vlakke ballad en dan dus die ene wereldhit en toch wel terecht zo’n enorme hit geworden. Dan hebben we ook nog het vrij makke Something Inbetween en de ballad Loud, die niet weet te raken. Baby Steps kan je bijna letterlijk wat kinderlijk noemen, waar A Couple Minutes heeft een beetje een bluesy ondertoon die het interessant maakt. En dit dan toch wat onevenwichtig album sluit af met het vrij matige I’ve Seen It.

Oates? Oates? Oates? Dat kan toch alleen die van Hall & Oates zijn? Dat legendarische duo uit de jaren ’80. Ja, dat klopt. Dit Oates is een soloproject van die Oates uit Hall & Oates. Het begint met een zomers en niets-aan-de-hand song Enough is Enough. Real Thing Going On is ook wel aanstekelijk. Ligt allemaal makkelijk in het gehoor. Datzelfde laken en pak horen we op Mending en daarna… tsja. Daarna gaat het hard neerwaarts met de kwaliteit. Saai, melig, gezapig, het zijn zomaar wat termen die je op de tracks kan plakken. Tot een totaal onnodige cover van Walking on Memphis aan toe. Ik zet maar snel weer een plaat van Hall & Oates op.

Don West is naast zanger ook model. Maar laten we het niet over looks maar over de listenings hebben in dit stukje tekst. Qua stijl kan de man moeiteloos op de bandwagon springen van de Yacht Rock die nu zo populair aan het worden is. Het is zwoel, het is sexy en er wordt zelfs gefluisterd. Af en toe een blazers hier of daar (op bv Julia en Send it Back) zorgt voor enige afwisseling, al blijft het over de gehele linie allemaal wel erg mellow. En dat zorgt er bijna automatisch ook voor dat het allemaal wat saai wordt gaandeweg je verder komt op het album. Misschien is dit ook gewoon meer muziek voor op de achtergrond bij een etentje of een barbecue. Als puur luisterervaring kan je je er in ieder geval niet volledig in verliezen.

Op haar vorige album ‘Not Your Muse’ bleef vooral Stop This Flame hangen. Nu is er dan een opvolger van dat album. En hoe die is? Nou, die weet mij eigenlijk nog minder te boeien dan de eerder genoemde voorganger. Oke, oke, het begint nog wel fijn met het sfeervolle On With the Show en ook het mooie, kleine Keep Smiling misstaat zeker niet. En ja, ze probeert ook best wat gevoel te plaatsen in de zang op Woman of Faces, maar verder zijn er vrij nietszeggende niemendalletjes. Waar is de durf? Waar is de verrassing? Waar is net even dat randje? Nergens te bekennen op dit album, wat het een beetje de sfeer geeft van een mak schaap.