stem geplaatst

Voor mijzelf is dit het eerste album dat ik hoor van Annie & the Caldwells, maar ze maken dus al meer dan 20 jaar samen muziek. Annie zelf zou je dan weer kunnen kennen van de Staples Jr. Singers. De muziek is gestoeld in de gospel en in de soul. En wat een muziek is dit zeg! Vanaf de eerste noten van opener Wrong zit je meteen in de muziek. De wijze waarop er vol pit gezongen wordt, voeg daar een enorme inleving aan toe en je zit geramd. Ze schromen ook niet om uitgesponnen nummers te maken getuige speelduren van tot over de 10 minuten. De titeltrack bijvoorbeeld is zo enorm lekker. Die onderliggende groove, die energie die het nummer uitstraalt, maar ook dat bluesy karakter. Echt een fantastisch nummer en dat ruim tien minuten lang. Of die heerlijke groove bij I Made It met wederom die fijne energie die over al hun nummers lijkt te hangen. Dit is erg goede muziek. Ruim zeven minuten lang genieten van het gospel-doorvoede Don’t You Hear Me Calling. Die beleving en wederom die onderliggende groove maken het helemaal af. Hallelujah! zoals de afsluiter Dear Lord of juist de blues op voorganger I’m Going to Rise. Dit is met recht één van de meeste verrassende platen van 2025 te noemen. Voer voor eindejaarslijsten.

Zangeres Ina Forsman heeft al een aardige fanschare aan zich weten te binden. Vooral haar sterke stem is daar debet aan. Mij persoonlijk heeft ze nog niet helemaal kunnen overtuigen, maar wellicht dat nieuwe album daar verandering in brengt. Opener Four Seasons kent een vrij poppy aanpak en biedt je als luisteraar een mooie serene sfeer. After Dark Hour is een meer uptempo nummer in de stijl van Daptone. Stubborn is midtempo, prima muziek maar niet heel verrassend. Pass You Bye blaast je lekker door het nummer heen. Freedom Manifesto is lekker funky, uitstekend nummer. That is All is vocaal uitpakken voor Forsman, al is het soms wat te schel in haar stem naar mijn smaak. Alone is ook weer veel leunend op die stem, waar het andermaal vocaal rammen is op As Long as it Takes. Good Man biedt dan wat meer groove, waar Mama’s Groove lekker funky en vol met blazers is. We Made It kenmerkt zich met een traditionele aanpak. Een fijne vintage sound met sterke zanglijnen. Het album sluit af met First of June waarin ze een ballad aanbiedt met vocale acrobatiek.

Bij Stone Foundation maken ze al enige tijd hele fijne muziek. Je kan je vooralsnog nooit een buil vallen aan hun muziek. Dus tijd voor hun nieuwste worp. Opener How Many Times is meer soort uitgesponnen intro dan echt een opzichzelfstaand nummer. De daaropvolgende titeltrack is heel licht groovend en vooral easygoing. Everything & All I Want biedt weer die bekende, fijne muziek. Bij Cut Me Loose worden ze bijgestaan door J.B. Bimeni. Dit voelt als een logische samenwerking en het resulteert in een hele fijne song. Close to Where You Are is fijn en Fix You Up speelt leentjebuur bij Earth, Wind & Fire. The Beat I Know is samen met Carmy Love en Sheree Dubois. Een nummer met veel blazers en een disco-vibe. Die disco-blazers nemen ze mee naar 2 Die 4 U. Na het prima When Worlds Collide gaat het naar het smooth-voiced Reach Out (die stem is van Laville). Afsluiter Summer Song is, inderdaad, een heel zomers einde van dit album.

Een nieuw album van Sven Hammond en zijn band is altijd wel de moeite om te beluisteren waard. Elk album heeft ook wel een beetje zijn eigen stijl, met als constante factor dat hammond orgel. De sound van dit Cosmic Gold is in ieder geval lekker energiek. Vooral in de eerste twee songs zit lekker veel groove. I Need Your Love is dan juist weer wat meer smooth sailing, een beetje Maxwell-achtig. De energie knalt er daarna samen met de fantastische Michelle David weer lekker in op Music Makes Me Move This Way. Black Magic kent meer een soort reggae-ritme en voelt lomer aan, gevolgd door de fijne groove op Short Skirts. Disco horen we zeer duidelijk op It’s Alright om daarna even te ontspannen in de smooth-song Throughout the Night. Hunny Bunny kenmerkt zich door de volle blazers. Wat minder spannend is Hungry for Love en afsluiter Blue Balls is volledig instrumentaal. Wederom een fijne plaat van Sven Hammond, ze blijven daar goed bezig.

Bij het lezen van haar naam weet je ergens al dat ze Welsh is. Haar basis het vertellen van verhalen. Zo steekt ze haar songs in. Verhalen ook uit haar persoonlijk leven, onder andere over mentale problemen, onzekerheid en meer. Haar instrument is in de basis de gitaar en haar inspiratie haalt ze duidelijk uit de oude soul. Natuurlijk wel een modern jasje. Het is misschien even wennen aan haar aparte stem, maar dat geeft de muziek ook wel lekker wat eigenheid. De eerder genoemde oude soul geeft ze graag een pop-karakter mee waardoor veel van de nummers zeer prettig in het gehoor liggen. Het mist misschien af en toe een randje, maar helemaal missen doe je dat ook niet. Dit album is toch wel een erg fijne ontdekking hoor. Dit album gaat zeker nog vaak gedraaid worden bij mij thuis.

stem geplaatst