stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Na een bijzonder leuk, maar soms ook wat onevenwichtig vorig album is Laufey weer terug met een nieuwe worp. Ze gaat op dit A Matter of Time wel een beetje een andere kant op, die van de jazz, de swing, het croonen. Dat bewijst het sympathieke Clockwork dat dit album opent. Wat opvalt is hoe soepel Laufey in de stem is. Dan horen we het vrolijke Lover Girl, gevolgd door het rustig en best mooie Snow White. Caste in Hollywood brengt redelijk niks aan de hand pop, beter is dan het lieflijke en intiemere Carousel en het dromerige Silver Lining. Too Little, Too Late begint gevoelig en intiem en bouwt op naar een eruptie. Één van de meest interessante nummers op dit album. Na een kort intermezzo hoor je het plechtig gezongen en dromerige Forget-Me-Not en dan blijven we er met zowel Tough Luck, A Cautionary Tale en de swing van Mr Electric vrij rustig in zitten. Clean Air valt wat tegen en Sabotage ligt me niet zo. Over de gehele linie toch wel een fijne plaat.

stem geplaatst

Album nummer vier van Curtis Harding. De vorige drie vond ik zelf allemaal erg fijn, dus dan is de stap naar de plaat een logische. En dat wordt niet gelogenstraft met de mooie rijke opener of het opvolgende en wat timide Out in the Black. Harding zet dit album vooral een algehele sfeersetting neer. Zo’n plaat die conceptueel werkt, een plaat die je vooral als één geheel moet luisteren in plaats van voor de losse nummers. Luister maar eens naar Bahn Me of het goede energie bevattende Time (misschien wel het sterkste nummer van de plaat). Alles staat in dienst voor een totaal sfeer. Natuurlijk met hier een daar wat nuances. Zo is er disco op The Power (Chic-gitaartje?), lekker wat groove op True Love Can’t Be Blind, het rijke I’m With You of het dromerige Felt It Inside. The Winter Soldier is lekker relaxed en de afsluiter brengt ontspannen vibes richting het einde. Lekker plaatje weer van Harding en beter ook dan zijn vorige plaat. Het nestelt zich als het ware bij de eerste twee.

Mede door de aansprekende cover-art is dit niet een album dat je snel over het hoofd ziet. Lady Wray leerde ik kennen door het redelijke Queen Alone en ook opvolger Piece of Me was wat wisselvallig. Tijd voor dit nieuwe Cover Girl. Het begint met een hele aardige song in de vorm van My Best Step om echt een stuk interessanter te worden bij het uitstekende Be a Witness. Where Could I Be is een uitgesmeerde ballad zonder echt te beklijven, waar je er bij Hard Times weer de Motown sound er doorheen hoort. Best of Us is mij wat te makkelijk en de titeltrack niet meer dan gewoon prima. You’re Gonna Win valt op door de dikke, zompige productie die er achter zit en ook Time is best een fijne song. Jammer is de stemvervorming op What It Means, het klinkt gewoon lelijk. Ook Higher valt negatief op door de zang, hier is het juist weer veel te knijperig. Afluister Calm is lekker energiek en dat doet het album goed afsluiten.

The Milk is zo’n band die zo ongeveer niemand lijkt te kennen, maar die wel al jaren uitstekende muziek maken. Hun sound kenmerkt zich vooral door een organische, volle sound en dat horen we ook hier meteen weer terug op I Need Your Love, waar opvolgend Destiny Calling je er echt in zuigt. A Time to Let Go is een stuk rustiger, maar nog steeds met een warme en volle sound. Met Pangs of Love blijft het rustig en horen we wederom de fijne stem en de fijne sound. Morning Light is dan over de gehele linie een stuk minder opvallend, waar the Middle juist weer wat extra’s brengt door de mooie blazers. Met de titeltrack is het een ‘easy as it goes’ en op Wanted Man valt weer de sterke zang op evenals die heerlijke trompet. Loaded Dice is er voor het meer aanstekelijke werk en met I Saved My Best fo You sluiten we dit fijne album alweer af. Vol met stijkers laat The Milk horen wederom muziek van hoge kwaliteit te kunnen brengen.

Zo zeg! De dames van Say She She zijn actief zeg. Voorgangers Prism en Silver uit respectievelijk 2022 en 2023 waren beide heerlijke albums. Maakt Cut & Rewind het trio successen compleet? Nou, als je naar opener Cut & Rewind (en ja dus de titeltrack) luistert dan is de stijl in ieder geval wel anders dan voorheen. Een dikke bass, een beetje disco en een uitgelaten sfeer. Op het lekker Under the Sun wordt dat doorgezet waar bij Disco Life de titel genoeg zegt. De fijne ritmiek op Chapters en de 80’s vibes op Possibilities houden de sfeer er goed in. De disco is ook nog aanwezig op Take It All waar She Who Dares juist meer verhalend is. Het dancy Shop Boy valt op, waar Bandit ergens tussen 80’s en 90’s blijft hangen. Little Kisses en Do All the Things With Love gaan wat meer de hoogte in en afsluiter Make it Known is ook fijn. Een album waar Say She She het dus duidelijk anders op aanpakt, maar dat maakt de muziek niet minder goed.

Eind 2025 stond Jonathan Jeremiah 2 avonden in Carré in Amsterdam en ik was daarbij. Fantastisch optreden met die herkenbare volle sound. Het is de sound waar Jeremiah bekend mee is geworden en een sound die hij met succes doorzet op dit We Come Alive. Een prachtige stem, natuurlijk zou je zeggen als je Jeremiah al kent. Die mooie warme sound, met gevoel in de eindproductie. Het zijn die eigenschappen die het hele album vormen. Per nummer zitten er natuurlijk details in die het van elkaar af laat wijken. Een blazer hier, extra strijkers daar. De ene keer is het refrein aanstekelijker dan de andere keer. Soms ritmisch, soms meer rustig. Maar bovenal altijd van een erg hoog niveau. Het is ook lastig om dit album niet als geheel te benaderen. Alle nummers vormen een enorme eenheid waardoor het muziek is dat je als geheel album moet gaan luisteren. Natuurlijk zijn er wel een paar favoriete nummers aan te wijzen. Voor mijn zijn dat hier Kolkata Bear, The Suntrap, We Come Alive en Lorraine and the Mermaid.

Met zijn album Mirrorwriting kwam Jamie Woon binnen als een komeet. Opvolger Making Time kwam 4 jaar later en wist ook zeker te overtuigen. Nu moesten we maar liefst 10 jaar wachten op worp nummer 3. We waren Woon bijna vergeten en toen kwam dit 3, 10, Why, When uit. En of Jamie Woon het andermaal nog kan? Opener All the Way beloofd in ieder geval iets goeds. Dit prachtige, intieme en door strijkers gedreven nummer overtuigd. Place N Time kent lekkere beats en een oorwurm van een refrein gegoten in fijne muziek. Pulling on a Thread heeft weer intieme vibes. Mooi en rijk geproduceerd. A Velvet Rope is een coole song met gecentreerde vocals. Heavy Going… laat horen dat het warme en intieme Woon goed past. Peace of Mind is rustig en mooi geproduceerd, waar When er wat meer groove in gooit. Het heel rustige The Heart’s Mountains wordt afgewisseld met het Ghost dat wel wat afwijkt qua vibes. Afsluiter What’s the Matter is simpelweg bloedmooi en gewoonweg prachtig. Jamie Woon is dan niet de meest productieve artiest, maar tsjongejonge wat maakt hij toch steeds mooie platen.

Het uiterst persoonlijke Angels in Science Fiction uit 2023 was voor mij hét album van dat jaar. En nu zijn ze al snel weer terug met een nieuwe plaat. Het album opent met de vooruitgesnelde single Sushi and Coca-Cola. Een nummer met een enorme oorwurm van een refrein. Het is sowieso een aanstekelijk nummer. Daaropvolgende komt het vrolijke Fall Moon en de sfeer op dit album is daarmee gezet. Ze zitten duidelijk op een ander spoor bij dit album. Ooo-Wee heeft een enorme bak aan energie en is gewoon een heel vet nummer. Sitting in the Corner heeft ook weer die positieve vibes, een lekker groovy song. Groove die we ook weer onmiskenbaar horen op I Think You Should Know. Een nummer dat ook mooie rustmomenten kent. Nothing More Lonely is ook een fijne song met positieve vibes gevolgd door het prettige Stars Above en daarna het fijne Seagulls. Het lekker fel gezongen Change a Life ken ook weer goede energie waar afsluiter Going Back wat rustiger. Duidelijk een andere toon in verhouding met hun vorige album en gelukkig nog steeds van hoge kwaliteit.

Al enige tijd timmert Jeangu Macrooy aan zijn muzikale weg. Het EFS was daarin misschien niet zijn beste keuze, maar dat de man fijne muziek maakt met vooral die fijne stem in de hoofdrol staat voor mij wel vast. Die mooie, warme tonen van zijn stem zijn weer hetgeen wat in de spotlights staat op dit nieuwe album. En op dit album heb ik wel het gevoel dat ik het vooral daarvan moet hebben. Productioneel wordt er namelijk niet zo heel veel spannends gedaan. Het is vaak wat standaard of té recht-toe-recht-aan. Een paar songs vallen dan wel iets meer op zoals het energiek Top of the World en het vrolijke Tonight I’m Gonna Get High. De gedragen ballads die dit album ook heeft bieden mooi wat ruimte aan zijn stem. Maar over gehele linie blijft het gevoel bij mij bekruipen dat de vocale van Macrooy productioneel gezien meer verdient.

Al actief sinds de jaren ’60 en Mavis Staples zet door. Op vrij constante basis blijft ze albums uitbrengen met al even constante kwaliteit. Maar ik moet zeggen dat ze met die Sad and Beautiful World nog een stapje extra neemt. Want wat een bloedmooie plaat is dit geworden zeg. De sfeer van dit gehele album is zo warm en voelt zo gedragen door de ervaring van Mavis Staples. En is gewoon een warm deken dat als luisteraar zich om je heen sluit en heerlijk laat luisteren. Of het nu gaat om het bluesy Chicago, het mooie Human Mind, het jazzy Godspeed, het hoopgevende We Got to Heave Peace, het prachtige Anthem, het gevoelige Satisfied Mind of het positieve Everybody Needs Love, Staples brengt ons een surplus aan kwaliteit. Extra aandacht wil ik graag geven aan Beautiful Strangers , zo prachtig mooi een zalvend is dat nummer. En ook aan de titeltrack waar op Staples je bijna toefluistert. En dan als laatste nog aandacht voor Had Times waarom de warmte van Mavis’ stem prachtig wordt ondersteund door het zingende gitaartje. Wat een plaat is dit zeg!

Haar album Voice Notes was misschien wel één van de meest interessante albums van de laatste jaren. Er was zoveel te ontdekken in die plaat, bij elke luisterbeurt ontdekte je weer iets nieuws. Teal Dreams biedt wel een wat ander gedeelte uit Lacey’s haar repertoire. Neem bijvoorbeeld de opener en titeltrack waar ze stoer is in de coupletten (ze rapt bijna) maar kwetsbaar in de refreinen. Erg interessant. Two Steps heeft een lekkere groove, Wallpaper is verleidelijk met een reggaeritme, waar Love is Like a Ghetto nog meer reggae-ritmes brengt. Worlds Apart is dan juist weer een mooi klein liedje, werkelijk prachtig gezongen. Rear View is een hele coole track met een fijne dynamiek. Grace is daadwerkelijk met grace gezongen, een zeer interessant nummer waarin genoeg te ontdekken valt. No Promises heeft lekker wat groove waar de kwaliteit weer vanaf spat. Een lekker time op Wild Things, oldschool R&B vibes op Ain’t I Good for You, relaxte vibes op Crutch, sfeervol op Ribbons, mooi met een knipoog naar de 90’s op Water en dan de sterke ballad Longest Way Round als afsluiter. Yazmin Lacey heeft hier weer een sterke plaat gemaakt, zei het een stuk toegankelijker dan het eerder benoemde debuut.

stem geplaatst

stem geplaatst