Fantastisch album, naar mijn mening één van de allerbeste uit de jaren '70.

Eigenlijk alles op dit album klopt gewoon, behalve dat laatste nummer. Die vind ik er totaal niet bijpassen helaas.

In het speciaal moet ik eigenlijk wel even Foreplay/Long Time en Smokin' noemen. Het Foreplay deel van eerstgenoemde vind ik toch wel een ongeloveloos mooi instrumentaal stuk. Daar geniet ik toch elke keer weer van. Lekkere opbouw zit daarin. En vervolgens kicken natuurlijk die heerlijke Boston-gitaren er in op Long Time. Genieten.

Daarnaast Smokin', wat voor mij de absolute topper van de plaat is. Dat Hammond-spel daarop is wat mij betreft echt grandioos en kan elke keer weer een brede grijns op mijn gezicht toveren.

Geweldig album! 5*

Lekkere EP. Staan mooie nummers op, vind vooral The Thrills That Come Along with the Landing of a Flying Saucer echt geweldig en dan al helemaal als je nadenkt hoe jong ze hier nog waren. Gold and Seaweed is natuurlijk ook een DeWolff-klassieker. Prachtige solo's, waaronder een lekkere drumsolo.

Mooi album van de heren uit Limburg.

Vind 'em niet zo goed als hun andere twee LP's, maar het is zeker wel een fijne plaat. Ik moet zeggen dat ik hier zo nu en dan eens het Hammond wat mis, die had van mij wel iets meer op de voorgrond moeten treden.

A Mind Slip is natuurlijk wel het hoogtepunt van het album en is mooi in elkaar gezet. Voodoo Mademoiselle en Crumbling Heart vind ik de andere hoogtepunten. Vooral laatstgenoemde vind ik als Hammond-liefhebber erg genieten, vooral met de leuke solo.

Echter, ik mis soms toch wel de epische, lange, gitaar- en Hammond-solo's die we bijvoorbeeld wel zagen in The Pistol (Orchards/Lupine). Ik moet ook eerlijk toegeven dat, hoewel ik een grote DeWolff-fan ben, dit album lang zo vaak niet heb opgezet als de andere twee bij de release.

Desalniettemin wel een prachtig album en als je dit gewoon lekker vindt klinken, raad ik aan ze een keer live te zien. Het kost niets, maar je krijgt een fantastisch concert voorgeschoteld.

3,5*

Geweldig album. Altijd lastig om een album wat zo goed werd ontvangen als Strange Fruits & Undiscovered Plants te evenaren, maar het is ze zeker gelukt.

Het is wel een erg andere plaat dan hun eerste. Waar de eerste nog iets meer voor wat straightforward jaren '70 hardrock ging, zijn ze met deze de psychedelische kant opgegaan. Desalniettemin blijft het wel typisch DeWolff. Dat vind ik mooi: toch wel vernieuwen maar wel je eigen sound behouden.

Er staan een paar lekkere catchy nummers op, zoals Evil and the Midnight Sun en Pick Your Bones Out of the Water. Daar tegenover staan wel de iets langere nummers met mooie, lange, instrumentale stukken. Persoonlijk kan ik hier net zoveel, zo niet meer, van genieten. Vooral Everything Everywhere vind ik geweldig maar The Pistol slaat alles. Dat nummer heeft alles. Een heerlijke opening, een heerlijk lange gitaarsolo en een fantastische Hammond-solo. Het is zonder meer mijn favoriet van DeWolff.

Een heerlijk album dus. *4,0

Heerlijk album dit. Vind hem toch wel groeien naarmate ik 'em eens wat vaker opzet.

Het begint met een kwartet aan fijne rocknummers. Met name Got Some (lekkere drums) en The Fixer vind ik echt goede nummers. Johnny Guitar is dan wat minder maar heeft wel z'n charme mijns inziens, geniet vooral altijd van dat lekkere stukje bass bij 'And I sleep with the lights on...'. Gonna See My Friend vind ik ook iets minder dan eerstgenoemde twee maar daar vind ik ook niets mis mee verder.

Just Breathe is dan even een geweldig stukje rust tussen deze rocknummers. Het bekendste nummer van het album, lijkt me. Heerlijk stukje gitaar met die hartbrekend mooie vocalen van Vedder er overheen. Vedder bewijst voor mij hier toch echt wel dat hij een prachtige stem heeft die zowel goed kan rocken (zien we elders op de plaat) maar we zien ook dat het heel mooi en kwetsbaar kan zijn. Genieten.

Dan mogen alweer wat meer gaan rocken. Amongst The Waves is een fijn nummer met een mooie opbouw en solo door McCready. Vind ook de vocalen van Vedder in het refrein erg lekker weg luisteren. Hij schreeuwt het er hier écht uit. Dan Unthought Known, op moment wel mijn favoriet van de plaat. Lekkere tekst en ook weer prachtige vocalen van Vedder. Bevat ook een lekkere opbouw. Had een dikke solo aan het eind wel fijn gevonden maar ik mis het niet heel erg.

Supersonic en Speed of Sound komen daarna en ik heb vernomen dat veel mensen dit de mindere nummers vinden maar daar kan ik me niet echt vinden (ik vind er sowieso geen slechte nummers op staan). Supersonic is een heerlijke snelle rockplaat met goede riffs en een heerlijke solo om lekker op los te gaan. Speed of Sound neemt dan weer even een stapje terug maar die kan mij ook zeker wel bekoren. Ook hier weten die kwetsbare vocalen van Vedder me weer te raken. Verder niet het meest bijzondere nummer van de plaat maar wel fijn om naar te luisteren.

Voordat we bij het laatste nummer komen, komt eerst Force of Nature nog langs. Een vriend van mij vond dit een heerlijk nummer en zette dit vaak op als we muziek aan het luisteren waren dus moet eerlijk zeggen dat ik het nummer op een gegeven moment een beetje zat was. Toen ik het album vanmiddag weer luisterde vond ik het nummer toch echt wel weer heel fijn, zit echt een goede melodie in en een mooi melodieus einde. Lekkere gitaarsolo.

Dan eindigen we heel toepasselijk met The End. Ook hier natuurlijk weer die fijne vocalen van Vedder die recht door de ziel heen snijden. Goeie tekst ook.

Al met al vind ik het echt een goed album. Mijn favorieten zijn Just Breathe, Unthought Known, The Fixer en Supersonic. Maar goed, eigenlijk vind ik alles wel fijn weg luisteren.

4*

Ik wist eigenlijk totaal niet wat ik moest verwachten bij deze muziek, dus ik heb het maar op me af laten komen. Ben begonnen met luisteren via mijn speakers achter mijn bureautje, maar op een gegeven moment pakte het me dat ik me besefte dat ik dit gewoon rustig op de bank met mijn ogen dicht en mijn koptelefoon moest luisteren.

Wat een heerlijk album is dit. Iets wat ik nog nooit gehoord heb (weet niet of dat aan mij ligt of dat er gewoon echt niets is wat hier op lijkt) en wat voor mij ontzettend verfrissend is. Dit is voor mij echt een album waar ik voor ga zitten. Dit zet je niet even in de auto op, mijns inziens. Hoewel dit pas mijn eerste en enige beluisterde album is van de heren moet ik zeggen dat ik het erg lekker vond allemaal.

Favoriete tracks kan ik er moeilijk uit pakken maar ik moet wel zeggen dat ik heel veel mooie stukken heb gehoord!

4,5*

FANTASTISCH!

5*

Wat een heerlijke plaat zeg, heb deze nu ruimschoots geluisterd de afgelopen week en ik ben echt blij met dit album.

The Call is een geweldige opener met zijn mooie openingsharmonieën. Het nummer bouwt heerlijk af en dan vervolgens weer op met een heerlijke gitaarsolo die uitmondt in een synthesizer solo om vervolgens terug te keren naar de bombastische harmonieën en wat klinkt dat toch super episch. Er is geen andere benaming voor.

The Grand Experiment is een simpeler nummer, maar rockt wel heerlijk. Vooral met een heerlijke solo van Gillette. Ook vind ik het stuk heel vet klinken na de solo, waar alleen even de vocalen over de luidsprekers heen zweven.

Waterfall is even het heerlijke rustpunt op de plaat waar uit blijkt hoe prachtig de vocalen op dit album zijn. Geweldige harmonieën met die akoestische gitaar en bass eronder (en zo nu en dan wat percussie). Lekker nummer.

Agenda vind ik eigenlijk het minste nummer van de plaat en is mij toch net wat te zoet en te poppy. Zit wel een goeie solo in. Het refrein kan ik gewoon niet zo goed tegen.

Een episch slotstuk mag natuurlijk niet ontbreken bij een plaat van Neal Morse en dat is hier niet anders. Alive Again is een bijna 27 minuten durend monster en is het hoogtepunt van deze plaat in mijn ogen. Een geweldige opbouw met een heerlijke gitaarriff. Gaat ook al snel weer lekker de prog-kant op, waar Neal en consorten toch het beste in zijn. Gedurende de rest van dit nummer horen we weer die geweldige vocalen, heerlijke gitaarsolo's en basslijnen, sfeervolle synths en het heerlijke drumwerk van vriend Portnoy. Het varieert geweldig doorheen het nummer, ook het stuk rond de veertiende minuut is geweldig en daarna dendert het weer heerlijk verder. Zo kan ik er wel alinea's lang over praten eigenlijk. Het einde vind ik overigens ook heerlijk, hoe het nog een keer even heerlijk opbouwt en uitmondt in een geweldig instrumentaal stuk die naar mijn mening te vroeg eindigt door de fade-out. Dat vind ik echt dood en doodzonde want dat klinkt zo heerlijk!!! Hopen dat het live nog even wat uitgerekt wordt.

4,5 ster.